Σε μια επαρχιακή πόλη της Μακεδονίας, στη μαύρη και φοβερή Κατοχή του ’41 με ’42, όπου οι εκτελέσεις και οι σφαγές των αθώων ανθρώπων ήσαν ανελέητες και αθρόες, οι φυλακίσεις και οι εξορίες φοβερές, το ξύλο και τα βασανιστήρια τρομακτικά, και η πείνα ως γνωστόν θέριζε τους πάντες.
Τι ήταν πάλι τούτο φέτος; Τόσους ¨επίσημους τουρίστες¨ δεν ξαναείδε το ΑΙΓΑΙΟ ποτέ στην μακρόχρονη ιστορία του. Όχι απλώς τουρίστες αλλά γεωπολιτικούς περιηγητές με άλλες διαθέσεις.
Ο Νίκος Αναστασιάδης μέσα από ένα δείπνο με μπόλικο ουίσκι και χωρίς να ενημερώσει τους στενούς του συνεργάτες και συμβούλους και κυρίως την Ελληνική Κυβέρνηση έκανε στροφή 180 μοιρών, αναίρεσε όλες τις δεσμεύσεις του και κόκκινες γραμμές που ο ίδιος έθεσε και αποδέχθηκε την διαχρονική απαίτηση της Τουρκίας να πάει σε πενταμερή διάσκεψη με πιεστικά χρονοδιαγράμματα και με ανοικτά όλα τα κεφαλαιώδη θέματα στο Κυπριακό.
Με την ευκαιρία του αποτελέσματος των Ιστορικών Εκλογών της 4ης Δεκεμβρίου, στις οποίες ο Ιταλικός λαός με ποσοστά 60% περίπου αποφάσισε, μετά την Αγγλία, την δραπέτευση από το οικονομικό Νταχάου, που και ευφημισμό αποκαλείται Ευρωπαϊκή Ένωση, γυρίζω μερικές δεκαετίες πίσω για να εκθέσω μερικές διεισδυτικές επισημάνσεις, τις οποίες είχαν κάνει τότε ο Η.Ηλιού και ο Α. Αγγελόπουλος, σε αντίθεση με τον «εθνάρχη»!