Το Κύπελλο και το Ποτήριο

 Η τελευταία νύχτα του Σωκράτη και του Χριστού μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου.

Δεν ξέρω αν αυτό το κείμενο γεννήθηκε από σκέψη ή από πληγή. Όσο το έγραφα, ένιωθα πως δεν κρατούσα απλώς λέξεις αλλά κομμάτια από τη σάρκα και την ψυχή μου. Σαν να καθόμουν νύχτες ολόκληρες μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο ακούγοντας δύο αναπνοές να αντηχούν μέσα στην ύπαρξή μου: την ήρεμη αναπνοή ενός γέροντα που ετοιμάζεται να πιει το κώνειο και τη βαριά, πληγωμένη ανάσα ενός Θεού που ιδρώνει με αίμα μέσα στη Γεθσημανή.

Και κάπου ανάμεσά τους στεκόμουν εγώ.

Το Ημερολόγιο ενός Προσκυνητή στα Έσχατα.

 

«Η νύχτα που άρχισα να γράφω» Υπήρξε μια εποχή που πίστευα πως ο άνθρωπος χάνεται ξαφνικά. Τώρα ξέρω πως η απώλεια έρχεται αργά. Σχεδόν αθόρυβα. Πρώτα κουράζεται η ψυχή. Μετά συνηθίζει το σκοτάδι. Και στο τέλος αρχίζει να ξεχνά πως κάποτε υπήρξε Φως. Έτσι άρχισε και η δική μου περιπλάνηση.