Σήμερα βάζω πάλι αρχή

 

Κάποτε, μέσα σε μια έρημο δίχως δρόμους, περπατούσα κρατώντας ένα μικρό πήλινο λυχνάρι. Η νύχτα ήταν βαθιά και ο άνεμος πετούσε την άμμο πάνω στα ίχνη μου, σαν να ήθελε να σβήσει κάθε απόδειξη πως είχα περάσει από εκεί. Εγώ όμως προχωρούσα, επειδή πίστευα πως κάπου, πέρα από τους σκοτεινούς αμμόλοφους, υπήρχε ένα μοναστήρι όπου οι άνθρωποι γνώριζαν το μυστικό της καινούργιας αρχής.

Ο Επισκέπτης της Νύχτας

 

Όταν ο Χριστός χτυπά την κλειστή πόρτα της καρδιάς

Κάποτε υπήρχε ένα σπίτι στην άκρη μιας μεγάλης πόλης. Εξωτερικά έμοιαζε όμορφο και γερό. Τα παράθυρα του ήταν καθαρά, οι τοίχοι του φρεσκοβαμμένοι και στην πόρτα του υπήρχε μια πινακίδα που έγραφε: «Εδώ όλα είναι καλά».

Φλέγων Νηρεύς - Η Τελευταία μαρτυρία (γιατί ο Χριστός δεν χρειάζεται φωνές, μα καρδιές που Τον έχουν ζήσει).

Μία φωνή που κάηκε για να μαρτυρήσει, κι ύστερα σώπασε — γιατί ο Χριστός δεν χρειάζεται φωνές, μα καρδιές που Τον έχουν ζήσει.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να πείσω. Ούτε για να κερδίσω κάτι. Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Γιατί η αλήθεια δεν με αφήνει να σωπάσω.