Στην αρχή...
Δεν υπήρχα.
Και τώρα, στο τέλος, αυτή η αλήθεια δεν με τρομάζει πια.
Κάποτε δεν υπήρχαν αυτά τα χέρια.
Δεν υπήρχαν αυτά τα μάτια.
Δεν υπήρχε η καρδιά που τώρα χτυπά αργά μέσα στο στήθος μου.
Δεν υπήρχε η φωνή που ψιθυρίζει το όνομά Σου.
Δεν υπήρχε ούτε το «εγώ» που σήμερα φοβάται ότι πλησιάζει η τελευταία του ανάσα.
Κι όμως υπήρχες Εσύ.
Αυτό θέλω να θυμάμαι τώρα.
Όχι πόσα έκανα.
Όχι πόσα άφησα πίσω.
