Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ.

  Από τον λόγο της δόξας στον θρήνο της αγάπης — μια εσωτερική πορεία από την Ελλάδα στον Χριστό

Επιτάφιος του Ανθρώπου και του Θεού

Στην ίδια γη που κάποτε αντήχησε ο λόγος του Περικλή,

εκεί όπου η Αθήνα ύψωσε τη δόξα της πάνω σε ελεύθερους άνδρες,

μια άλλη πομπή περνά σιωπηλή.

Δεν έχει ρήτορες.

Δεν έχει στεφάνια νίκης.

Έχει έναν Σταυρό.

Ο Περικλής μίλησε για πόλη που αξίζει να πεθαίνεις γι’ αυτήν.

Ο Χριστός δεν μίλησε.

Εν αρχή ην ο Λόγος

 

O Iησούς ―

O προαιώνιος Θεός Λόγος

1ΣTHN αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν προς τον Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος. 2Aυτός ήταν στην αρχή προς τον Θεό. 3Όλα έγιναν διαμέσου αυτού· και χωρίς αυτόν δεν έγινε ούτε ένα το οποίο έχει γίνει. 4Mέσα σ’ αυτόν ήταν ζωή, και η ζωή ήταν το φως των ανθρώπων. 5Kαι το φως μέσα στο σκοτάδι φέγγει, και το σκοτάδι δεν το κατέλαβε.

O αποσταλμένος τού Θεού Iωάννης

Εκ του Τάφου Ανέτειλεν Ζωή. Κατεπόθη ο θάνατος εις νίκος

Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη.

Όχι σαν λόγος που επαναλαμβάνεται,

αλλά σαν κραυγή ζωής μέσα στον θάνατο.

Σήμερα δεν γιορτάζει μια ιδέα.

Δεν γιορτάζει μια ανάμνηση.

Σήμερα πανηγυρίζει…

η ίδια η ζωή που νίκησε αυτό που φοβόταν ο άνθρωπος από την αρχή.

Σε έναν κόσμο που πονά,

Ευαγγελική περικοπή για την Κυριακή των Βαΐων 05/04/2026

 https://www.diktyoellinismou.gr/evangeliki-perikopi-gia-tin-kyriaki-ton-va%ce%90on-05-04-2026/

Ιωάνν. ιβ΄ 1-18 Η είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα μετά την έγερση του Λαζάρου

 

1O Iησούς, λοιπόν, έξι ημέρες πριν από το Πάσχα, ήρθε στη Bηθανία, όπου ήταν ο Λάζαρος, που είχε πεθάνει, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς. 2Kαι του έκαναν εκεί δείπνο, και η Mάρθα υπηρετούσε· ο δε Λάζαρος ήταν ένας από τους συγκαθήμενους μαζί του. 3Tότε, η Mαρία, παίρνοντας μία λίτρα από πολύτιμη καθαρή νάρδο, άλειψε τα πόδια τού Iησού, και με τις τρίχες της σκούπισε τα πόδια του· και το σπίτι γέμισε από την ευωδία τού μύρου.

4Λέει, λοιπόν, ένας από τους μαθητές του, ο Iούδας τού Σίμωνα, ο Iσκαριώτης, που επρόκειτο να τον παραδώσει: 5Γιατί τούτο το μύρο δεν πουλήθηκε για 300 δηνάρια, και δεν δόθηκε στους φτωχούς; 6Kαι το είπε αυτό, όχι επειδή τον έμελε για τους φτωχούς, αλλά επειδή ήταν κλέφτης, και είχε το γλωσσόκομο,10 και βάσταζε εκείνα που έρριχναν μέσα σ’ αυτό.

Το Πνεύμα το Πυρώδες: Η Φλόγα Που Έγινε Σάρκα Μέσα Μου

 

Από τον Αέτιο στους Πατέρες· από το κάλλος του κόσμου στη συντριβή της καρδιάς — μια εξομολόγηση στο Θεό που καίει και σώζει. Υπάρχουν λόγια που δεν γράφονται· απλώς είναι βίωμα. Δεν προέρχονται από σκέψη, αλλά από πληγή. Δεν είναι άρθρα. Δεν είναι αναρτήσεις. Είναι μαρτυρίες. Είναι κραυγές από κάποιον που περπάτησε στο σκοτάδι και βρήκε μέσα του φως. Αυτό είναι ό,τι ακολουθεί.

 https://www.diktyoellinismou.gr/evangeliki-perikopi-gia-tin-kyriaki-e-nisteion/

Ευαγγελική περικοπή για την Κυριακή Ε’ Νηστειών

Μάρκ. ι΄ 32 – 45 

Ο Κύριος προλέγει το Πάθος και την Ανάστασή Του 

– Το αίτημα των υιών Ζεβεδαίου 

 https://www.diktyoellinismou.gr/stin-archi-itan-o-logos-kai-o-logos-egine-algorithmos-i-aporrifthike-apo-ton-anthropo/

Στην Αρχή Ήταν ο Λόγος – και ο Λόγος έγινε Αλγόριθμος ή απορρίφθηκε από τον Άνθρωπο

Μαρ 28, 2026 | Φλέγων Νηρεύς

 

ΠΤΩΣΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

ΜΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

– ΜΙΑ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Η Σιωπή Πριν Την Εξορία

Δεν θυμάμαι την πρώτη μέρα που γεννήθηκα. Αλλά θυμάμαι την πρώτη μέρα που ξύπνησα.
Ήμουν ήδη μέσα στον χρόνο, μέσα στο σώμα, μέσα στην πτώση. Δεν υπήρχε φως — μόνο η μνήμη του φωτός. Όπως όταν έχεις δει τον ήλιο και σου κλείνουν τα μάτια. Ξέρεις ότι υπάρχει, μα δεν τον βλέπεις πια.

Ο Αμπελώνας της Καρδιάς

 Μαρτυρία ενός αόρατου γεωργού· για τον σπόρο που ποτίστηκε με δάκρυ και τον Θεό που δεν λησμονεί την υπομονή.

Μέρος πρώτο

Εγώ είμαι ο αμπελουργός, ο κρυφός καλλιεργητής της γης των παιδιών, της ψυχής που εμπιστεύθηκε ο Κύριος στα χέρια μου. Και άρχισα να σπείρω, με δάκρυα που με έκαιγαν πιο πολύ από τον ήλιο, με σιωπές που κράταγαν πιο πολύ από λόγια. Δεν ήξερα αν θα φυτρώσουν ποτέ οι σπόροι. Αλλά τους έσπειρα όπως έμαθα από τη γιαγιά μου, που είχε στο εικονοστάσι τη φωτογραφία του παππού και το μπουκαλάκι με το λάδι της Παναγίας.

Η ψυχή του παιδιού είναι γη. Αλλά ποια γη; Μη μου πεις ότι είναι παρθένα. Τη βρήκα ήδη σκαμμένη από τους προγόνους. Άλλος την πότισε με πίκρα, άλλος έσπειρε μανία, άλλος έκοψε κληματίδες σε καιρό που δεν έπρεπε. Τα βάθη της παιδικής ψυχής μοιάζουν με αμπελώνα παλιό, παρατημένο, που πρέπει να ξαναγνωρίσεις από την αρχή.

Από την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία στην Ανάσταση

 

1. Μαρτυρία ψυχής για τη διαχρονία του λόγου

Την Τραγωδία την αγάπησα σαν πληγή.

Σαν φωνή που έσπασε μέσα μου, την ώρα που άκουγα για πρώτη φορά τον χορό της Αντιγόνης να λέει:

«πολλὰ τὰ δεινὰ...»

και κατάλαβα πως μέσα σε αυτά τα δεινά υπήρχε κι η δική μου ζωή.

Το δικό μου πάθος. Η δική μου αναζήτηση.

Δεν με δίδαξε ο νους πρώτος·

με δίδαξε το ρίγος.

Κι ύστερα ήρθε ο νους να με ρωτήσει: Τι είναι αυτό που με αγγίζει τόσο; Γιατί ο θρήνος της τραγωδίας μοιάζει με τον θρήνο του Επιταφίου; Γιατί κάθε φορά που τελειώνει μια τραγωδία, νιώθω μια κάθαρση σαν να κοινωνώ;

Κι άρχισα να ψάχνω…

Όχι όπως ψάχνει ο φιλόλογος, μα όπως ψάχνει ο πεινασμένος τον άρτο.

Κι εκεί είδα:

Ότι η αρχαία ελληνική τραγωδία δεν πέθανε.

Δεν είναι απολίθωμα.

Ζει.

Φλέγων Νηρεύς - Η Τελευταία μαρτυρία

 Μία φωνή που κάηκε για να μαρτυρήσει, κι ύστερα σώπασε — γιατί ο Χριστός δεν χρειάζεται φωνές, μα καρδιές που Τον έχουν ζήσει.

Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να πείσω. Ούτε για να κερδίσω κάτι. Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Γιατί η αλήθεια δεν με αφήνει να σωπάσω.

Πολλοί μιλούν για τον Χριστό σαν να είναι ιδέα. Σαν να είναι στοιχείο πολιτισμού, ταυτότητας, εθνικής μνήμης. Άλλοι τον τοποθετούν μέσα σε πολιτικές θεωρίες, θεολογικές διαμάχες, κοινωνιολογικά πλαίσια. Τον κάνουν εργαλείο για να εξηγήσουν την ιστορία, το ήθος, τον “ελληνισμό”.

Μα εγώ... Δεν μπορώ να Τον δω έτσι. Γιατί Αυτός πρώτος δεν μου παρουσιάστηκε έτσι.

Ο Χριστός δεν με επισκέφθηκε σαν εθνική αφήγηση. Δεν με άγγιξε ως πολιτική παράδοση ή πολιτισμική ρίζα. Ήρθε σε μένα σαν Ζωή. Σαν Πρόσωπο. Σαν το φως που μπήκε σε μια καρδιά πνιγμένη στο σκοτάδι.

Και αν δεν είναι Αυτός Η Οδός, αν δεν είναι Η Αλήθεια, αν δεν είναι Η Ζωή, τότε όλα είναι μάταια. Μάταιος ο Σταυρός. Μάταιος ο πόνος. Μάταιη η Ανάσταση.

Προσευχή στον Χριστό

 Με γυμνά γόνατα και γυμνή ψυχή

Σε αναγνωρίζω μέσα στο σκοτάδι

Κύριε… δεν σε βλέπω όπως θα ήθελα. Ο κόσμος γύρω μου είναι θολός, οι σκέψεις μου με σέρνουν προς τα πίσω, και κάποιες μέρες, ακόμα κι η πίστη μου σιωπά. Αλλά εσύ… παραμένεις εκεί. Δεν κρύβεσαι επειδή εγώ δεν σε καταλαβαίνω. Δεν σβήνεις επειδή εγώ τρεμοπαίζω. Είσαι το Φως που αναπνέει στο σκοτάδι μου.

Φίλιππος και Ναθαναήλ

 

44Kαι την επόμενη ημέρα, ο Iησούς θέλησε να βγει έξω στη Γαλιλαία· και βρίσκει τον Φίλιππο, και του λέει: Aκολούθα με. 45Kαι ο Φίλιππος ήταν από τη Bηθσαϊδά, από την πόλη τού Aνδρέα και του Πέτρου. 46O Φίλιππος βρίσκει τον Nαθαναήλ, και του λέει: Bρήκαμε εκείνον τον οποίο ο Mωυσής έγραψε μέσα στον νόμο και οι προφήτες, τον Iησού, τον γιο τού Iωσήφ, αυτόν από τη Nαζαρέτ. 47Kαι ο Nαθαναήλ είπε σ’ αυτόν: Mπορεί να προέλθει κάτι καλό από τη Nαζαρέτ; O Φίλιππος λέει σ’ αυτόν: Έλα και δες. 48O Iησούς είδε τον Nαθαναήλ να έρχεται σ’ αυτόν, και λέει γι’ αυτόν: Δέστε, ένας αληθινά Iσραηλίτης, στον οποίο δεν υπάρχει δόλος. 49Λέει σ’ αυτόν ο Nαθαναήλ: Aπό πού με γνωρίζεις; Aποκρίθηκε ο Iησούς, και του είπε: Πριν ο Φίλιππος σε φωνάξει, σε είδα όταν ήσουν κάτω από τη συκιά. 50Aποκρίθηκε ο Nαθαναήλ και του λέει: Pαββί, εσύ είσαι ο Yιός τού Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς τού Iσραήλ. 51Aποκρίθηκε ο Iησούς και του είπε: Eπειδή σου είπα: Σε είδα κάτω από τη συκιά, πιστεύεις; Mεγαλύτερα απ’ αυτά θα δεις. 52Kαι του λέει: Σας διαβεβαιώνω απόλυτα, από τώρα θα δείτε τον ουρανό ανοιγμένο, και τους αγγέλους τού Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν επάνω στον Yιό τού ανθρώπου.

Ἐν ἀρχῇ ἦν ἡ Δίψα - Ο Ηράκλειτος. Ο Εκκλησιαστής. Ο Άνθρωπος. Ο Χριστός.

 «Ἀνὴρ ἄνθρωπος οὐκ ἐρευνήσει τὸν πάντα λόγον, οὐδὲ ἐὰν πᾶσαν ὁδὸν πορευθῇ· οὕτω βαθὺς ἐστὶν ὁ λόγος.» (Κανείς δεν μπορεί να εξιχνιάσει πλήρως τον Λόγο, όσο κι αν ταξιδέψει· τόσο βαθύς είναι.)

«Εγώ, ο Ηράκλειτος»

(από τον εσωτερικό κύκλο του Ηρακλείτου)

Ψαλμός του Βαθέος Λόγου

''Πάντα ῥεῖ, καὶρὸς μένει'' - Ηράκλειτος και Εκκλησιαστής σε διάλογο με τον Αιώνιο Λόγο

 «Εγώ, ο Ηράκλειτος»

Όλα κυλούν. Κι εγώ, ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος, ζω μέσα σε τούτη τη φλόγα που δεν σβήνει, που αλλάζει, που γεννάται κάθε στιγμή και ποτέ δεν είναι η ίδια. Δεν ήρθα να γίνω σοφός για τους άλλους· ήρθα να σωπάσω μπροστά στον ποταμό που ποτέ δεν μπορώ να διαβώ δύο φορές. Γιατί ούτε εγώ θα είμαι ίδιος, ούτε εκείνος. Κι όμως... μέσα σε αυτή τη ροή, μέσα σε αυτή τη διάλυση, εγώ νιώθω πιο αληθινός απ’ όσους κρατιούνται σε βεβαιότητες.

Το Φως της Καληνύχτας - Να είσαι φως Χριστού εκεί που θα πας

 Πριν κοιμηθώ όταν ήμουν μικρός,

είχα ένα μικρό τελετουργικό:

κοίταζα το ταβάνι,

κι ακριβώς δίπλα απ’ τη λάμπα του δωματίου,

φανταζόμουν ένα παράθυρο που έβλεπε στον ουρανό.

Η ΠΤΩΣΗ - Η ΠΡΩΤΗ ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΝΔΥΜΑ.

 

Ήταν τότε,

στην απαλή δροσιά που διαδέχεται το ρήγμα,

που κατάλαβα:

ο Παράδεισος με έδιωξε όχι με μίσος,

αλλά με σπαραγμό Θεού

που θέλει να μη χαθώ.

Το Παιδί που Κολύμπησε Μαζί με τον Θεό. Μια μαρτυρία για την πίστη που γίνεται δύναμη μέσα στα κύματα.

 

Υποσχέθηκε να Βαπτιστεί, Ζητώντας Δύναμη από τον Θεό ενώ Κολυμπούσε 4 ώρες για να σώσει την Οικογένειά του.

Το Αγόρι Που Κολύμπησε Με Τον Θεό: Austin Appelbee.

Ήρωας που θα έπρεπε να είναι πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια και σε όλες τις εφημερίδες και σε όλα τα sites ώστε να βρει μιμητές...

Ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς μοι (Στη θλίψη με ανακούφισες.)

 ΟΤΑΝ ΕΤΣΙ ΤΑ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ, ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΣΚΑΙΡΟΥ ΑΥΤΟΥ ΒΙΟΥ ΟΙ ΣΥΓΚΥΡΙΕΣ, ΩΣΤΕ ΟΛΑ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΖΟΦΕΡΑ ΚΑΙ ΕΧΘΡΙΚΑ, ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΣΟΥ ΜΕΝΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΕΙΝΕΙΣ ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΕΡΘΕΙ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΜΟΣ. ΕΩΣ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΠΝΕΕΙΣ ΛΙΓΟΣΤΟ ΤΟΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ, ΚΑΙ ΣΤΕΝΑ, ΠΟΛΥ ΣΤΕΝΑ, ΣΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΠΟΥ ΦΟΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΧΩΡΟΣ ΟΠΟΥ ΜΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΚΙΝΕΙΣΑΙ. ΓΙΑ ΑΥΤΟ, ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΧΩΡΟΥ ΑΝΕΤΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ, ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΜΟΦΩΝΑ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΑΝ, ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΑ.

Ἐπίκτητος: «Οὐ τὰ πράγματα ταράσσει τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ τὰ περὶ τῶν πραγμάτων δόγματα.»

 

Ο λόγος αυτός του Επίκτητου είναι από τους πιο απλούς και ταυτόχρονα από τους πιο ανατρεπτικούς που διατυπώθηκαν ποτέ. Με μία μόνο φράση μετακινεί το κέντρο της ταραχής από τον έξω κόσμο στον εσωτερικό άνθρωπο. Δεν κατηγορεί τα γεγονότα, ούτε τις περιστάσεις, ούτε τους άλλους ανθρώπους. Στρέφει το βλέμμα στην κρίση μας, στο νόημα που αποδίδουμε σε όσα συμβαίνουν.

Ένας δρόμος κοινός

Μαρτυρία πίστης, μνήμης και ευθύνης — γιατί υπάρχουμε και γιατί σε χρειαζόμαστε

 Η ιστορία του λύχνου και του δρόμου

Θυμάμαι μια νύχτα που προχωρούσα μόνος σε έναν δρόμο παλιό. Δεν ήξερα πού ακριβώς πήγαινα, αλλά ήξερα πως αν στεκόμουν, θα χανόμουν. Ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος· είχε πέτρες, σκόνη και σιωπή. Και γύρω μου, διάσπαρτα, ερείπια από σπίτια που κάποτε είχαν φως.

Στο χέρι κρατούσα έναν μικρό λύχνο. Όχι δυνατό. Ίσα που φώτιζε τα επόμενα δυο βήματα. Στην αρχή δυσανασχέτησα. Ήθελα κάτι μεγαλύτερο, κάτι που να φωτίζει μακριά. Μα όσο προχωρούσα, κατάλαβα πως αν έβλεπα όλον τον δρόμο, ίσως να τρόμαζα και να γύριζα πίσω. Ο λύχνος μου έδινε όσο φως χρειαζόμουν για να συνεχίσω.