
Δεν κατοικώ στη γη της άνεσης.
Σπίτι μου είναι τ’ άστρα και ο ουρανός,
όπως καθρεφτίζονται στα μάτια των πληγωμένων ψυχών.
Κατοικώ εκεί όπου ο πόνος δεν κρύβεται,
εκεί όπου το δάκρυ δεν στέρεψε ακόμα,
γιατί εκεί δεν πέθανε ακόμα η αγάπη.
Δεν ανήκω στους δρόμους της λήθης.
Δεν έμαθα να προσπερνώ τον άνθρωπο
σαν να είναι σκιά μέσα στον θόρυβο του κόσμου.
Στέκομαι ακόμη δίπλα στις ραγισμένες φωνές,
σ’ εκείνους που χαμογελούν ενώ μέσα τους καταρρέουν,
σ’ εκείνους που ψιθυρίζουν τη νύχτα:




















