Μία φωνή που κάηκε για να μαρτυρήσει, κι ύστερα σώπασε — γιατί ο Χριστός δεν χρειάζεται φωνές, μα καρδιές που Τον έχουν ζήσει.
Δεν γράφω αυτό το κείμενο για να πείσω. Ούτε για να κερδίσω κάτι. Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Γιατί η αλήθεια δεν με αφήνει να σωπάσω.
Πολλοί μιλούν για τον Χριστό σαν να είναι ιδέα. Σαν να είναι στοιχείο πολιτισμού, ταυτότητας, εθνικής μνήμης. Άλλοι τον τοποθετούν μέσα σε πολιτικές θεωρίες, θεολογικές διαμάχες, κοινωνιολογικά πλαίσια. Τον κάνουν εργαλείο για να εξηγήσουν την ιστορία, το ήθος, τον “ελληνισμό”.
Μα εγώ... Δεν μπορώ να Τον δω έτσι. Γιατί Αυτός πρώτος δεν μου παρουσιάστηκε έτσι.
Ο Χριστός δεν με επισκέφθηκε σαν εθνική αφήγηση. Δεν με άγγιξε ως πολιτική παράδοση ή πολιτισμική ρίζα. Ήρθε σε μένα σαν Ζωή. Σαν Πρόσωπο. Σαν το φως που μπήκε σε μια καρδιά πνιγμένη στο σκοτάδι.
Και αν δεν είναι Αυτός Η Οδός, αν δεν είναι Η Αλήθεια, αν δεν είναι Η Ζωή, τότε όλα είναι μάταια. Μάταιος ο Σταυρός. Μάταιος ο πόνος. Μάταιη η Ανάσταση.