1. Μαρτυρία ψυχής για τη διαχρονία του λόγου
Την Τραγωδία την αγάπησα σαν πληγή.
Σαν φωνή που έσπασε μέσα μου, την ώρα που άκουγα για πρώτη φορά τον χορό της Αντιγόνης να λέει:
«πολλὰ τὰ δεινὰ...»
και κατάλαβα πως μέσα σε αυτά τα δεινά υπήρχε κι η δική μου ζωή.
Το δικό μου πάθος. Η δική μου αναζήτηση.
Δεν με δίδαξε ο νους πρώτος·
με δίδαξε το ρίγος.
Κι ύστερα ήρθε ο νους να με ρωτήσει: Τι είναι αυτό που με αγγίζει τόσο; Γιατί ο θρήνος της τραγωδίας μοιάζει με τον θρήνο του Επιταφίου; Γιατί κάθε φορά που τελειώνει μια τραγωδία, νιώθω μια κάθαρση σαν να κοινωνώ;
Κι άρχισα να ψάχνω…
Όχι όπως ψάχνει ο φιλόλογος, μα όπως ψάχνει ο πεινασμένος τον άρτο.
Κι εκεί είδα:
Ότι η αρχαία ελληνική τραγωδία δεν πέθανε.
Δεν είναι απολίθωμα.
Ζει.













