https://www.antinews.gr/160416/politiki/yparchei-ethnikos-kapetanios/
Θα ξεκινήσω με δυο τρείς άμεσες και αναγκαίες νομοθετικές πρωτοβουλίες της (όποιας) νέας κυβέρνησης – όταν σβηστούν στον καιάδα του ερέβους μέσα στον οποίο βρίσκονται «τρισευτυχισμένοι» οι «Σημιτοκομητσοτακιστές» (και οι κάθε λογής και είδους σκοταδιστές από «όλο το πολιτικό φάσμα»).
https://www.antinews.gr/160434/oikonomia/pos-i-mercosur-katastrefei-tin-protogeni-paragogi/
Σε τεντωμένο σχοινί βαδίζει ακόμα μία φορά η Ευρώπη, με την επανέναρξη του εμπορικού πολέμου με τις ΗΠΑ να είναι ορατός, μετά τις απειλές του Αμερικανού προέδρου για επιβολή επιπλέον δασμών σε οκτώ ευρωπαϊκές χώρες, στη σκιά των ραγδαίων εξελίξεων με τη Γροιλανδία. Την ίδια ώρα η ελληνική κυβέρνηση, παρά τις αντιδράσεις επαγγελματιών της χώρας, που προειδοποιούσαν για ολέθριες συνέπειες στον ελληνικό πρωτογενή τομέα, υποστήριξε με σθένος τη συμφωνία με τις χώρες της Mercosur. Ευτυχώς, η υπογραφή της συμφωνίας «πάγωσε», καθώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να την παραπέμψει για νομικό έλεγχο στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.
https://www.antinews.gr/160348/politiki/oi-ellines-tis-makedonias-den-xechnoyn/
Θεσμικοί εκπρόσωποι της Θεσσαλονίκης (π.χ., δήμαρχος, μητροπολίτης) υποδέχθηκαν πριν από λίγες ημέρες τον μοιραίο για τη Μακεδονία μας πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Η παρουσίαση του βιβλίου του σε κινηματογράφο της πόλης δεν ήταν απλώς μια ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά μία πράξη βαθύτατου συμβολισμού, ενταγμένη στο πλαίσιο της απόπειράς του για επιστροφή του στην πολιτική σκηνή. Και αυτό χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς ίχνος ενοχής, χωρίς ούτε μία λέξη για το βαθύ τραύμα που άφησε πίσω του στη Μακεδονία με την προδοτική «συμφωνία» των Πρεσπών. Και, δυστυχώς, κάποιοι επέλεξαν να τα παραβλέψουν όλα αυτά και να του δώσουν συγχωροχάρτι.
https://www.antinews.gr/160375/kosmos/ti-symvainei-me-toys-koyrdoys-sti-syria/
Του Σάββα Καλεντερίδη
Οι ΗΠΑ άρχισαν να συνεργάζονται φανερά με τους Κούρδους των Δυνάμεων Προστασίας του Λαού (YPG) στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, το 2014 στην πολιορκία του ηρωικού Κομπάνι, όταν το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) είχε καταλάβει τα δύο τρίτα των εδαφών της Συρίας, των προαστίων της Δαμασκού συμπεριλαμβανομένων, και απειλούσε να προελάσει και στον σουνιτικό βόρειο Λίβανο, αποκτώντας πρόσβαση στη θάλασσα. Ήταν τότε που η Ουάσινγκτον θεώρησε ότι το ISIS αποτελεί σοβαρή τρομοκρατική απειλή για την Ευρώπη, ακόμα και για τις ΗΠΑ, και αναζήτησε συμμάχους στο έδαφος για να νικήσει την ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση.
https://www.antinews.gr/160326/oikonomia/i-mercosur-einai-to-mploko/
Τους τελευταίους δύο μήνες η συντριπτική πλειονότητα της κοινής γνώμης ασχολείται με «τα μπλόκα των αγροτών», αλλά όχι με την ουσία. Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από την όποια «ταλαιπωρία» υπήρξε για τους ταξιδιώτες, και μάλιστα την περίοδο των εορτών, όμως άπαντες φαίνεται να βρίσκονται μακριά από την καρδιά του θέματος. Η οποία αφορά τόσο το παρόν όσο, κυρίως, το μέλλον που διαμορφώνεται για τις επόμενες γενιές στην Ευρώπη μέσα από τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – Mercosur.
Του Ανδρέα Καψαμπέλη
Στη σκιά των τελευταίων εξελίξεων αναφορικά με τη Γροιλανδία κάποιοι θυμήθηκαν ότι τον περασμένο Σεπτέμβριο η Δανία αναγκάστηκε -έστω και διστακτικά- να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Αφορμή αποτέλεσε η δημοσίευση της έκθεσης ανεξάρτητης επιτροπής που συγκροτήθηκε το 2022 για να διερευνήσει μια ιστορία σε μεγάλο βαθμό άγνωστη για το εκτεταμένο πρόγραμμα αναγκαστικών στειρώσεων που εφαρμόστηκε επί δεκαετίες στην πρώην αποικία της.
https://www.antinews.gr/160294/antitheseis/poia-eyropi-kai-poio-nato-paidia/
Αν κάτι χαρακτηρίζει σήμερα την Ευρώπη, δεν είναι ούτε η «πολυπλοκότητα» των κρίσεων ούτε η «ρευστότητα» του διεθνούς περιβάλλοντος — λέξεις που επαναλαμβάνονται μηχανικά ευρωπαίοι αξιωματούχοι για να καλύψουν την αμηχανία τους.
Είναι κάτι βαθύτερο και πιο ανησυχητικό: η απώλεια στρατηγικής συνείδησης.
Η ανικανότητα να διακρίνει κανείς τι είναι σοβαρό και τι γελοίο, τι είναι ουσιώδες και τι προσχηματικό. Και αυτή η απώλεια δεν ξεκινά από την οικονομία ή την κοινωνία. Ξεκινά από την παράλυση του ίδιου του ΝΑΤΟ.
Στον 12ο τόμο των Αρχείων του ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τονίζει σε μία δημόσια δήλωσή του ότι «η δημοκρατία λειτουργεί καλά μόνο με δύο ή τρία κόμματα».
Την παρακαταθήκη του αυτή του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, ο οποίος είχε πικρά πείρα από τον κατακερματισμό του κομματικού συστήματος τη δεκαετία του 1950, η οποία ήταν η χαρά του ξένου παράγοντα (διαίρει και βασίλευε), εφάρμοσε πιστά ο Κώστας Καραμανλής όταν στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του βρέθηκε ενώπιον ενός απρόσμενου γεγονότος: της πιθανής διάσπασης του ΠΑΣΟΚ.
https://www.antinews.gr/160215/oikonomia/teleytaia-exodos-parochologia/
Σε μία περίοδο που νέα κόμματα κυοφορούνται, που η αντιπολίτευση αδυνατεί να αναπτύξει δυναμική και το πολιτικό περιβάλλον είναι ρευστό όσο ποτέ άλλοτε, η κυβέρνηση της Ν.Δ., παρότι δεν μπορεί να ανακάμψει, προετοιμάζεται ήδη για τις επόμενες εκλογές. Υπόσχεται από τώρα μέτρα-παροχές, τα οποία θα εξαγγελθούν τον Σεπτέμβριο του 2026 στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ενώ ακόμα καλά καλά δεν έχουν υλοποιηθεί τα μέτρα που είχε εξαγγείλει ο πρωθυπουργός από τον ίδιο χώρο μόλις πριν από τέσσερις μήνες…
https://www.antinews.gr/160210/politiki/i-istoria-mas-timorei-stis-leptomereies/
Ενώπιον επώδυνων διλημμάτων βρίσκεται αυτή την εποχή η ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών, καθώς ο νέος κόσμος που ανατέλλει τη φέρνει ως εκπρόσωπο της χώρας μας και ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας αντιμέτωπη με μεγάλες προκλήσεις: Από τη μία η ζυγαριά του εθνικού συμφέροντος και από την άλλη το ιδεολογικό προφίλ καθεστώτων και ηγετών που είναι αντιπαθείς στους Έλληνες αστούς. Ιδεολογίες και εθνικά συμφέροντα δεν πάνε μαζί στις διεθνείς σχέσεις, ούτως ή άλλως. Η Ελλάς διατηρεί άριστες σχέσεις με αραβικά κράτη που κατηγορούνται για δολοφονίες και για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επειδή έτσι «πρέπει». Σε καιρούς ρευστότητας και αναθεωρητισμού το πρόβλημα αυτό γιγαντώνεται. Μια πρώτη γεύση λάβαμε με τη θέση που διατύπωσε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης για την απαγωγή-σύλληψη Μαδούρο. Την ενέταξε στο όνομα της σύσφιξης των σχέσεών του με τον πρόεδρο Τραμπ, με τίμημα την τροποποίηση των θέσεων της πατρίδας μας για την ισχύ του Διεθνούς Δικαίου ως εργαλείου επίλυσης των διεθνών διαφορών. Τέθηκε σε δεύτερη μοίρα. Στην προκειμένη περίπτωση η Ελλάς προτίμησε το εθνικό κόστος για το πολιτικό και ιδεολογικό όφελος. Μεταξύ της καταγγελίας του «συριζαίου» Μαδούρο και της υπεράσπισης του Διεθνούς Δικαίου επέλεξε το πρώτο. Υπάρχουν όμως και διλήμματα με αντίστροφη λογική: Κάλυψη σε ολοκληρωτικά καθεστώτα για χάρη του εθνικού συμφέροντος. Ο αρμόδιος υπουργός Γιώργος Γεραπετρίτης και η υφυπουργός του Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου βρέθηκαν αυτόν τον καιρό μπροστά σε τέσσερις συγκεκριμένες προκλήσεις:
https://www.antinews.gr/160083/oikonomia/fthino-trofimo-i-fthini-eyropi/
Τους τελευταίους μήνες σε ολόκληρη την Ευρώπη ο αγροτικός τομέας βρίσκεται ξανά στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Οι πιέσεις στο εισόδημα των παραγωγών, οι αυξημένες απαιτήσεις συμμόρφωσης, οι αλλαγές στις αγορές και οι διεθνείς εμπορικές εξελίξεις επαναφέρουν κρίσιμους προβληματισμούς για το παρόν και το μέλλον της ευρωπαϊκής γεωργίας.
Όλα τα πράγματα σε αυτή την ψεύτρα και άπονη ζωή φίλοι μου έχουν την εξήγησή τους.
Είδα προ ημερών την ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας» και πήρα απαντήσεις γιατί η προοδευτικάντζα τραβάει τις κοτσίδες της.
https://enromiosini.gr/biografies/26osios-ioannis-kalyvitis/
Ἀρνησίκοσμος παῖς λιπὼν γῆς καλύβην,
Ἐν οὐρανοῖς ἔπηξε καινὴν καλύβην.
Πέμπτῃ Ἰωάννης δεκάτῃ καλύβην μετέπηξεν.
Ο Όσιος Ιωάννης ο Καλυβίτης ο δια Χριστόν πτωχός έζησε στα μέσα του 5ου μ.Χ. αιώνα (κατ’ άλλους γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα) και ήταν γιος του Ευτροπίου, συγκλητικού στο αξίωμα, και της Θεοδώρας.
Ο Ιωάννης δεν θέλησε ν’ ακολουθήσει το δρόμο των δύο μεγαλυτέρων αδελφών του, που κατέλαβαν λαμπρά αξιώματα και προτίμησε να αφιερωθεί στην υπηρεσία της πίστης. Επειδή όμως οι γονείς του επέμεναν, έφυγε από το πατρικό του σπίτι και πήγε στην μονή των Ακοιμήτων όπου έγινε μοναχός.
Του Γιώργου Χατζηδημητρίου
Ήταν το στερεότυπο καταφύγιο κάθε λεπταίσθητης ιδιοσυγκρασίας πριν από λίγα χρόνια ο στίχος του Γιώργου Σεφέρη (κι ας αγνοούσαν το υπόλοιπο έργο του ποιητή…) «όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει». Θα παρατηρούσε βέβαια κανείς ότι αυτή η ποιητική αναφορά αντιστοιχούσε σε κάποιους καιρούς αλλοτινούς, όχι και τόσο ειδυλλιακούς, αλλά σχετικώς πιο αγνούς, όταν στην Ελλάδα μπορούσες να ταξιδέψεις κανονικά.
Σήμερα η Ελλάδα «σε πληγώνει» από το καθιστικό σου. Γιατί δεν μπορείς να ταξιδέψεις πουθενά. Θες να πας να κάνεις έκπληξη στη μάνα στον Βορρά και πέφτεις εσύ ο ίδιος θύμα μιας ανεπανάληπτης έκπληξης στο αεροδρόμιο όπου δεν πετάει ούτε κουνούπι γιατί τα απαρχαιωμένα συστήματα έχουν καταρρεύσει.
Διαβάζω αριθμούς, υπολογισμούς, τάσεις, επιρροές, αναγωγές στις δημοσκοπήσεις που δημοσιεύονται αυτή την εποχή, αλλά φοβάμαι πως όλοι όσοι υποτίθεται ότι κάνουμε ανάλυση συμμετέχουμε σε ένα ομαδικό λάθος: Διατυπώνουμε προβλέψεις και μετράμε ποσοστά επί λάθος εκλογικού σώματος.
Υποστηρίζω εδώ και πάρα πολύ καιρό, με βάση γεγονότα και δεδομένα, ότι το εκλογικό σώμα το οποίο θα προσέλθει στις κάλπες των προσεχών εκλογών δεν θα είναι το ίδιο με των προηγούμενων ετών και ότι θα διαφέρει ριζικά.
Η συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης – Mercosur δεν είναι απλώς ένα εμπορικό κείμενο γραμμένο στη γλώσσα των δασμών και των ποσοστώσεων. Είναι το ιστορικό σημείο εξαφάνισης της Ελλάδας. Δεν αφορά το «άνοιγμα αγορών», ούτε τα brand names ούτε τους εξαγωγικούς μύθους. Αφορά τη Γη.
Και τη στιγμή που μια χώρα με ιστορία χιλιάδων ετών αγροτικής συνέχειας αποκόπτεται θεσμικά από τη σχέση της με αυτήν, η χώρα χάνεται. Η Ελλάδα δεν είναι βιομηχανική δύναμη. Δεν είναι Γερμανία, ούτε Ιταλία. Δεν έχει αυτοκινητοβιομηχανία, μηχανολογικούς κολοσσούς, βαριά χημική παραγωγή που περιμένει να βρει διέξοδο στη Λατινική Αμερική.
https://www.antinews.gr/160002/politiki/oi-oyranoi-einai-dikoi-mas/
Του Μανώλη Κοττάκη
Μία εβδομάδα μετά το μπλακάουτ στο FIR Aθηνών το κράτος δεν έχει δώσει επισήμως εξηγήσεις για τις αιτίες που οδήγησαν στο να «πέσουν» ξαφνικά το πρωινό της περασμένης Κυριακής όλες οι συχνότητες και να χάσουν τις επικοινωνίες τους με τους πύργους ελέγχου των αεροδρομίων οι πιλότοι των πολιτικών αεροσκαφών που ήταν στον αέρα.
Το μόνο επίσημο που έχουμε είναι η αρχική ανακοίνωση της ΥΠΑ, που απέδωσε το πρόβλημα σε παρατεταμένες παρεμβολές τρίτων χωρίς να τους κατονομάζει και τη δήλωση ενός ανώτατου στελέχους της ότι αυτές εξαφανίστηκαν με έναν τρόπο μαγικό κατά τις 5 το απόγευμα.
Από νωρίς το πρωί της Κυριακής κυκλοφόρησαν σε ανώτατα κλιμάκια του στρατεύματος πληροφορίες για το τι ενδεχομένως είχε συμβεί και ποιοι «κατέβασαν» τους διακόπτες, αλλά σε ευθείες ερωτήσεις μας ανώτεροι αξιωματούχοι της Πολιτείας απάντησαν ότι δεν διαθέτουν «βέβαιες πληροφορίες».
Στην ουσία απέφυγαν να μας απαντήσουν.
Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και η Εθνική Επιτροπή Κυβερνοασφάλειας, που προσπάθησε στο παρασκήνιο να υποβαθμίσει τις καταγγελίες της ΥΠΑ για παρεμβολές και μάλλον την υποχρέωση να τις ανακαλέσει με νεότερη ανακοίνωση.
Με όσα, άλλωστε, είπε δημοσίως το μέλος της καθηγητής αμερικανικού πανεπιστημίου, κ. Μπλέτσας («ξέρουμε αλλά και δεν ξέρουμε»), προς αυτό κατατείνουν.
Λυπούμεθα αλλά δεν μπορούμε να σας ενημερώσουμε τι μάθαμε και τι ρωτήσαμε, γιατί οι πληροφορίες μας ανάγονται στον σκληρό πυρήνα του ορισμού της διάταξης κώδικα για τα μυστικά της Πολιτείας και η κτηθείσα πείρα από το παρελθόν μάς καθοδηγεί μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε στις αποκαλύψεις. Ειδικώς αν τυχόν αυτές άπτονται διακρατικών σχέσεων.
Μπορούμε όμως με άνεση να ιχνηλατήσουμε τις πιθανές συνέπειες σε περίπτωση επανάληψης ανάλογου συμβάντος και να ερμηνεύσουμε στη βάση αυτή και τον νομικό τρόπο που κινήθηκε η κυβέρνηση.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είχε την τόλμη να αποκαλύψει ποιες θα μπορούσαν να ήταν οι συνέπειες ενός τέτοιου μπλακάουτ για τον σκληρό πυρήνα της κυριαρχίας μας στο Αιγαίο, από όπου μετά μεγάλων κόπων και βασάνων καταφέραμε να εκδιώξουμε τους Τούρκους μετά την αποχώρησή μας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ το 1974: Θα ηδύναντο να μας αποβάλλουν προσωρινά από την κυριαρχία μας στον αέρα οι Ιταλοί, οι Βούλγαροι ή ακόμη και γείτονες τους οποίους όμως δεν κατονόμασε. Τα ευκόλως εννοούμενα…
Αυτό, βεβαίως, δεν σημαίνει ότι κρύβεται κάποια από αυτές τις δυνάμεις πίσω από τις παρεμβολές. Μακριά από εμάς.
Εάν, όμως, στον διάλογο που θα ανοίξει μέσα στο 2026 τεθεί, στο πλαίσιο της επαναχάραξης των συνόρων σε αέρα και θάλασσα, ζήτημα FIR από το ίδιο το ΝΑΤΟ με δυνητική παρότρυνση άλλων, τότε το θέμα αποκτά τεράστια σημασία για τα εθνικά μας συμφέροντα.
Διότι, όπως γίνεται αντιληπτό, οι αλλαγές που θα τεθούν προς συζήτηση στο τραπέζι ενός τέτοιου διαλόγου, αν γίνει, θα είναι τεκτονικές.
Πάνω στον εξαιρετικά ενδιαφέροντα συλλογισμό του κυρίου Βενιζέλου τοποθέτησα αμέσως μετά τα γεγονότα. Και αυτά που έχουν προηγηθεί και μας βαρύνουν αλλά και τα τυχόν επερχόμενα.
Η συνισταμένη, κοινή: Καμία από τις δημόσιες τοποθετήσεις των Αρχών δεν υιοθετεί το σενάριο ότι οι συχνότητες «έπεσαν» με υπαιτιότητα της ΥΠΑ και των απαρχαιωμένων συστημάτων της.
Αυτό μπορεί να συνέβη για δύο λόγους.
Πρώτον, γιατί πράγματι η ευθύνη δεν ανήκει στην ΥΠΑ, αλλά σε όσους κρύβονται πίσω από τις παρεμβολές που κατήγγειλε η ΥΠΑ. Έτσι εξηγείται γιατί στην έρευνα που διατάχθηκε από τη Δικαιοσύνη μετέχει, όπως διέρρευσε στα ΜΜΕ, και η ΕΥΠ.
Δεύτερον, διότι εφόσον οι συχνότητες έπεσαν με υπαιτιότητα της Ελληνικής Δημοκρατίας και γεννάται θέμα, πολύ δε περισσότερο που ήδη μας παραπέμπουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για θέματα αεροναυτιλίας, θα θεμελιωνόταν αυτομάτως δυνητικός λόγος προσωρινής αφαίρεσης της διαχείρισης του FIR Aθηνών από την Ελλάδα. Σε περίπτωση που κάποιος ήθελε να θέσει το θέμα αυτό στον ICAO, βεβαίως, ή σε ευρωπαϊκή αρχή.
Ποια ήταν η νομική και πολιτική στάση της ελληνικής Πολιτείας;
Απέδωσε το μπλακάουτ σε ιδιώτες, γνωστούς ή αγνώστους. Αρχικώς στον ΟΤΕ, ο οποίος δεν ανήκει πλέον στο Ελληνικό Δημόσιο μετά την ιδιωτικοποίησή του, και σε παρεμβολές τρίτων. Τους οποίους, κι αν υποτεθεί ότι ήξερε η Πολιτεία, δεν θα τους αποκάλυπτε ποτέ για να μην τινάξει την εξωτερική πολιτική της χώρας στον αέρα. Αυτό υποθέτουμε.
Πλέον αυτών ο αρμόδιος υπουργός Χρίστος Δήμας έδωσε εκτενή συνέντευξη για να αναλύσει το πρόγραμμα εκσυχρονισμού των αεροδρομίων και να αφαιρέσει κάθε πιθανό επιχείρημα από κακόπιστο τρόπο να διανοηθεί να διεκδικήσει το FIR Aθηνών.
Επειδή το θέμα είναι πάρα πολύ λεπτό -υποβάλλοντας σχέδια πτήσεων όλες οι αεροπορικές χώρες του κόσμου για την είσοδο στο FIR μας αναγνωρίζουν την κυριαρχία μας στο Αιγαίο- και επειδή αυτό μπορεί να το διαπιστώσει κανείς από το πόσο προσεκτικό και συγκρατημένο είναι το κείμενο της ανάρτησης του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος ήταν ο μόνος που το έθιξε, δεν θα επεκταθούμε.
Αν παρ’ ελπίδα, όμως, διαβάσουμε ύστερα από μήνες ότι το FIR Aθηνών εντάσσεται στην ατζέντα του διασυμμαχικού διαλόγου εντός ΝΑΤΟ με αφορμή την τυχόν εναρμόνιση των συνόρων σε αέρα και θάλασσα, τότε να είμαστε βέβαιοι ότι όλα άρχισαν από το μπλακάουτ της περασμένης Κυριακής.
Η Ελλάς καλείται στους μήνες που έρχονται να προστατέψει και να σφραγίσει την κυριαρχία της στους ουρανούς του Αιγαίου, οι οποίοι, όπως έλεγε παλιά μια εκπομπή στην ΕΡΤ, «είναι δικοί μας».
Δεν θα μας το συγχωρέσει η Ιστορία αν γίνουν άλλων ουρανοί.
YΓ.: Επί του πιεστηρίου: Σύμφωνα με έγκυρη πληροφορία της τελευταίας στιγμής, η οποία δεν επιδέχεται αμφισβήτηση, γειτονική χώρα κατάφερε και «χάκαρε» το 2024 το software της εταιρίας που υποστηρίζει τις επικοινωνίες του αεροδρομίου «Ελευθέριος Βενιζέλος». Το γεγονός, φυσικά, απεκρύβη.
Στα μέσα της περασμένης εβδομάδας οι λεγόμενοι «πρόθυμοι» της Ευρώπης, αυτοί δηλαδή που ξύνονται για καβγά με τον Πούτιν, εξέδωσαν μία δήλωση «συμπαράστασης» υπέρ της Δανίας. Σε αντίθεση με τις συνήθεις επιθετικές κορόνες η διατύπωση ήταν νερόβραστη και προσεκτική, σχεδόν φοβική θα σας έλεγα, γιατί δεν απευθυνόταν στους Ρώσους. Στον Τραμπ απευθυνόταν, εκλιπαρώντας τον εμμέσως να…ξανασκεφτεί το θέμα της Γροιλανδίας!
https://www.antinews.gr/159868/politiki/se-apolyto-egklovismo-me-ti-syntrivi-na-plisiazei/
Ο νέος κόσμος που ανατέλλει μοιάζει να υιοθετεί πρακτικές μαφίας: Τα ισχυρά κράτη εγκαταλείπουν την παλαιά αρχιτεκτονική της διεθνούς νομιμότητας και των υπερεθνικών οργανισμών μέσω των οποίων επέβαλαν τη θέλησή της και χωρίζουν μόνα τους, χωρίς κανόνες, τον κόσμο σε ζώνες επιρροής.
Οι Αμερικανοί το ημισφαίριό τους, που περιλαμβάνει τον αρκτικό κύκλο και τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, οι Ρώσοι την Κεντρική Ασία που περιλαμβάνει την Κασπία Θάλασσα, τον Καύκασο και την Ουκρανία, οι Κινέζοι τον Ειρηνικό και σε μεγάλο βαθμό την Αφρική.
Το νέο δόγμα περιλαμβάνει και τοπικούς χωροφύλακες.
