Πρέπει
Επειδή ολημερίς και ολονυχτίς, πολιτικάντηδες, λαοπλάνοι και λαός αναμασούν αυτό το περίφημο «Πρέπει» η πραγμάτωση του οποίου σημαίνει έναν ολόκληρο κόσμο στο ατομικό, οικογενειακό και κρατικό επίπεδο, σκέφτηκα να παραθέσω το ομότιτλο ποίημα της λογοτέχνιδας Ελευθερίας Παπαγαρυφάλλου (Δημοσιεύθηκε στην Τρίτη ποιητική της Συλλογή: «Προσεγγίσεις», εκδ. «Πελασγός» - Γιαννάκενας – Αθήνα 2013, σελ. 10).
Όμως έκρινα χρήσιμο να μεταφέρω προηγουμένως τι λέει το λεξικό γι’ αυτό το «Πρέπει», για το οποίο ο διανοητής Γ. Γκαίτε είπε ότι: «το πρέπει είναι σκληρό».
Γράφει το λεξικό: Πρέπει: απρόσωπο ρήμα, γ’ ενικό πρόσωπο του ρήματος πρέπω δηλαδή ταιριάζω και ακόμη: Επιβάλλεται, είναι σωστό, αναγκαίο, δίκαιο.
Να λοιπόν, το «Πρέπει» από τη σκοπιά της ποίησης.






