Το Ημερολόγιο ενός Προσκυνητή στα Έσχατα.

 

«Η νύχτα που άρχισα να γράφω» Υπήρξε μια εποχή που πίστευα πως ο άνθρωπος χάνεται ξαφνικά. Τώρα ξέρω πως η απώλεια έρχεται αργά. Σχεδόν αθόρυβα. Πρώτα κουράζεται η ψυχή. Μετά συνηθίζει το σκοτάδι. Και στο τέλος αρχίζει να ξεχνά πως κάποτε υπήρξε Φως. Έτσι άρχισε και η δική μου περιπλάνηση. Όχι μέσα σε πολέμους ή ερείπια εξωτερικά — αλλά μέσα σε έναν κόσμο που έμοιαζε ολοένα πιο άδειος όσο περισσότερο φωτιζόταν από οθόνες, θόρυβο και ψεύτικες υποσχέσεις. Οι άνθρωποι γύρω μου συνέχιζαν να ζουν κανονικά. Δούλευαν. Γελούσαν. Δημοσίευαν στιγμές ευτυχίας. Μα βαθιά μέσα στα μάτια τους υπήρχε κάτι κουρασμένο. Κάτι που δεν μπορούσε πια να αναπαυθεί. Κι εγώ ήμουν ένας από αυτούς. Το σώμα μου θυμάται ακόμα εκείνα τα χρόνια σαν μια μακριά νύχτα χωρίς ουρανό. Αϋπνίες. Ταχυκαρδίες. Μια αόρατη εξάντληση που κανένας ύπνος δεν μπορούσε να θεραπεύσει. Έτρεχα συνεχώς χωρίς να ξέρω προς τα πού. Κατανάλωνα εικόνες, πληροφορίες, μόνο και μόνο για να μη μείνω μόνος με τη σιωπή μου. Γιατί μέσα στη σιωπή υπήρχε πόνος. Και μέσα στον πόνο υπήρχε η αλήθεια. Θυμάμαι νύχτες όπου καθόμουν μόνος μπροστά σε μια οθόνη ενώ όλη η πόλη κοιμόταν. Το μπλε φως έπεφτε πάνω στο πρόσωπό μου σαν ψυχρό πέπλο. Κι εκεί, μέσα σε εκείνη την μοναξιά, άρχισα να αισθάνομαι πως κάτι μέσα μου πέθαινε αργά. Όχι το σώμα. Η ψυχή. Κανείς δεν μου είχε μάθει πόσο εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να χαθεί χωρίς να το καταλάβει. Όχι μέσα στην κραυγαλέα αμαρτία απαραίτητα, αλλά μέσα στη διάσπαση. Στην αδιάκοπη απόσπαση. Στη ζωή χωρίς προσευχή. Στην ύπαρξη χωρίς αιώνιο κέντρο το Χριστό. Και τότε ήρθε η κατάρρευση. Όχι θεαματική. Ήσυχη. Σαν εσωτερικό ερείπιο. Υπήρξαν βράδια που καθόμουν στο πάτωμα του φτωχικού σπιτιού μου χωρίς δύναμη ούτε να μιλήσω. Έξω η πόλη συνέχιζε να βουίζει αδιάφορα. Άνθρωποι περπατούσαν κάτω από φώτα νέον, κυνηγώντας κάτι που ούτε οι ίδιοι μπορούσαν πια να ονομάσουν. Κι εγώ ένιωθα χαμένος. Μέχρι που μέσα στο σκοτάδι συνέβη κάτι που άλλαξε τα πάντα. Όχι κάποιο όραμα. Όχι κάποιο θαύμα. Μια φωνή. Χωρίς ήχο. Μέσα μου. «Δεν σε εγκατέλειψα.» Και τότε άρχισε η επιστροφή. Αργά. Επώδυνα. Σαν άνθρωπος που ξυπνά έπειτα από χρόνια νάρκης. Άρχισα να θυμάμαι. Τη μυρωδιά του λιβανιού που βίωνα ως παιδί. Το φως των κεριών τη Μεγάλη Εβδομάδα. Τη φωνή της μητέρας μου να προσεύχεται σιγανά μέσα στη νύχτα. Και κάπου βαθιά μέσα στα ερείπια της ψυχής μου άρχισε να πάλλεται ξανά κάτι μέσα μου. Αυτό το ημερολόγιο είναι η μαρτυρία εκείνης της επιστροφής. Όχι ενός αγίου. Ενός κουρασμένου ανθρώπου που έφτασε κοντά στο εσωτερικό σκοτάδι της εποχής του και ανακάλυψε πως ακόμα κι εκεί, μέσα στα ερείπια, ο Θεός συνέχιζε να ψιθυρίζει. Το «Ημερολόγιο ενός Προσκυνητή στα Έσχατα» δεν είναι μυθοπλασία για μένα. Είναι εξομολόγηση. Πληγή. Προσευχή. Και κραυγή. Για όλους όσοι αισθάνθηκαν κάποτε μόνοι μέσα στον θόρυβο αυτού του κόσμου. Για όλους όσοι φοβήθηκαν ότι χάθηκαν οριστικά. Για όλους όσοι ψάχνουν ακόμα ένα μικρό φως μέσα στη νύχτα. Το πλήρες κείμενο — και ολόκληρη την πορεία του προσκυνητή μέσα στα έσχατα — θα την βρίσκεται σε συνέχειες καθώς θα δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Δικτύου Ελληνισμού. Εκεί όπου οι σελίδες συνεχίζουν να γράφονται σαν ίχνη ψυχής μέσα στη στάχτη. Φλέγων Νηρεύς Μπορείς να διαβάσεις ολόκληρο το κείμενο εδώ επιλέγοντας τον μπλε σύνδεσμο: https://www.diktyoellinismou.gr/to-imerologio-enos-proskyniti-sta-eschata/