''Κατοικώ εκεί όπου ακόμη καίει το τελευταίο τρεμάμενο κερί.''

 

Δεν κατοικώ στη γη της άνεσης.
Σπίτι μου είναι τ’ άστρα και ο ουρανός,
όπως καθρεφτίζονται στα μάτια των πληγωμένων ψυχών.
Κατοικώ εκεί όπου ο πόνος δεν κρύβεται,
εκεί όπου το δάκρυ δεν στέρεψε ακόμα,
γιατί εκεί δεν πέθανε ακόμα η αγάπη.
Δεν ανήκω στους δρόμους της λήθης.
Δεν έμαθα να προσπερνώ τον άνθρωπο
σαν να είναι σκιά μέσα στον θόρυβο του κόσμου.
Στέκομαι ακόμη δίπλα στις ραγισμένες φωνές,
σ’ εκείνους που χαμογελούν ενώ μέσα τους καταρρέουν,
σ’ εκείνους που ψιθυρίζουν τη νύχτα:

«Άνθρωπο δεν έχω».

Και κάθε φορά που μια ψυχή κλαίει σιωπηλά,
νιώθω τον ουρανό να γέρνει πιο χαμηλά στη γη.
Γιατί ο Χριστός κατοικεί ακόμη
εκεί όπου η καρδιά δεν σκληρύνθηκε.
Δεν φοβάμαι τις πληγές πια.
Φοβάμαι μόνο έναν κόσμο
που έμαθε να ζει χωρίς έλεος.
Έναν κόσμο όπου το φως των οθονών
αντικατέστησε το φως του προσώπου.
Όπου οι άνθρωποι μιλούν αδιάκοπα
μα κανείς δεν ακούει την κραυγή του άλλου.
Μα εγώ θα μείνω εδώ.
Στο πλευρό των κουρασμένων.
Στων μοναχικών το κατώφλι.
Στο δωμάτιο του αρρώστου.
Στη σιωπή της μάνας που δεν αντέχει άλλο να φοβάται.
Στο παιδί που μεγάλωσε νωρίς μέσα στη θλίψη.
Γιατί εκεί ανασαίνει ακόμη η αλήθεια.
Εκεί όπου κάποιος συνεχίζει να αγαπά
παρότι μάτωσε από την αγάπη.
Και αν με ρωτήσεις πού κατοικώ,
θα σου πω:

Κατοικώ εκεί όπου ακόμη καίει το τελευταίο τρεμάμενο κερί.

Φλέγων Νηρεύς