Την ημέρα της τιμής και μνήμης του Οσίου Ιερωνύμου του Σιμωνοπετρίτου, στην πόλη όπου ο Όσιος “ανήλωσεν εαυτόν” διά της διακονίας του, μας συνήγαγε σε πνευματική τράπεζα ένας άλλος Σιμωνοπετρίτης, ο Γέρων Αιμιλιανός, συνεχιστής του έργου και της μαρτυρίας του πρώτου, επτά ακριβώς έτη από την ημέρα της εν Κυρίω εκδημίας του.
Το διεθνές θεολογικό συμπόσιο με τίτλο: “Μνήμη και τιμή Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου – Μάρτυς της δόξης του Θεού και οδηγός εν Πνεύματι” συνδιοργάνωσαν δύο αγιορειτικά μοναστήρια: η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου και η Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας.
Στο τριήμερο αυτό, παρουσιάστηκαν τριάντα εισηγήσεις μέσα από τις οποίες επίσκοποι, ηγούμενοι, κληρικοί, μοναχοί, μοναχές, ακαδημαϊκοί δάσκαλοι, πνευματικά του τέκνα, άνθρωποι που τον γνώρισαν κατά πρόσωπον και από την διδασκαλία του, συνήχθησαν επί το αυτό από όλον τον κόσμο, για να καταθέσουν την μαρτυρία τους και να φωτίσουν πτυχές της προσωπικότητάς του, της διαδρομής του, του έργου του και της διδασκαλίας του.
Το συμπόσιο τίμησαν με την παρουσία τους κατά την εναρκτήρια συνεδρία ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, ο εκπρόσωπος του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, εκπρόσωποι των Πατριαρχείων Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Σερβίας, η Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Σοφία Ζαχαράκη ως εκπρόσωπος του Πρωθυπουργού της Ελλάδος, εκπρόσωπος της Ιεράς Κοινότητος Αγίου Όρους, ο πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους κ. Αλκιβιάδης Στεφανής, οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες των Μητροπόλεων όπου έδρασε ο Γέροντας Κασσανδρείας κ. Νικόδημος, και Σταγών και Μετεώρων κ. Θεόκλητος, και ο συμμαθητής του Γέροντα Αιμιλιανού Τιτουλάριος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων, οι οποίοι απηύθυναν χαιρετισμό.
Ήδη από την πρώτη ημέρα του Συμποσίου, από το τηλεοπτικό αφιέρωμα, τις δύο εναρκτήριες εισηγήσεις των καθηγουμένων των δύο συνδιοργανωτριών Ιερών Μονών, αλλά και από τους χαιρετισμούς των επισήμων προσκεκλημένων έγινε φανερό ότι στο πρόσωπο του Γέροντος Αιμιλιανού συνυπάρχουν αδιαίρετα ο νηπτικός κοινοβιάρχης, ο εξ εμπειρίας θεολόγος, ο διακριτικός ποιμένας και πατέρας και ο οικουμενικός εργάτης του ευαγγελίου.
Οι εισηγήσεις των οκτώ τακτικών συνεδριών κάλυψαν με ευρύτητα τις πολλές πτυχές της προσωπικότητας και της διαδρομής του Γέροντος και φώτισαν σημαντικές πλευρές της διδασκαλίας του.
Μέσα από ενδιαφέροντα στοιχεία και μαρτυρίες ιχνηλατήθηκε το αποτύπωμά του στον σύγχρονο μοναχισμό και η συμβολή του στην αναγέννησή του τις δεκαετίες 1960 και 1970. Η πορεία του από την ημέρα της κουράς του στην Μονή Βαρλαάμ, η τραχεία πλην μεστή θείων αποκαλύψεων διατριβή του στη Μονή Δουσίκου, η ηγουμενία του στη Μονή του Μεγάλου Μετεώρου, η ίδρυση των πρώτων πυρήνων της ανδρώας και της γυναικείας αδελφότητος, η μετάβαση στην Μονή Σίμωνος Πέτρας στο Άγιον Όρος και η ίδρυση του Κοινοβίου της Ορμυλίας διαγράφουν τις στιγμές – ορόσημα της μοναστικής ιστορίας του. Οι εμπεριστατωμένες αναφορές στον καταρτισμό του κανονισμού του Ιερού Κοινοβίου Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ορμύλιας και της αναγνώρισής του ως Σταυροπηγίου του Οικουμενικού Πατριαρχείου τεκμηρίωσαν την συνεισφορά του Γέροντος στην οργάνωση του κοινοβιακού τρόπου ζωής.
Η οικουμενικότητα της προσευχομένης καρδίας του εκδηλώθηκε από την μέριμνα την οποία επέδειξε για την ίδρυση και καθοδήγηση των μοναστικών κοινοτήτων στο εξωτερικό, την αποδοχή και υποδοχή των ετεροδόξων στην ορθοδοξία και τον μοναχικό βίο. Η δε μέριμνά του για τα μετόχια της Σιμωνόπετρας εντός Ελλάδος μαρτυρείται ως ανύστακτος και θυσιαστική. Ιδιάιτερα επιδραστικός υπήρξε μετά την κοίμησή του ο λόγος και η πνευματική παρουσία του στις ορθόδοξες μοναστικές κοινότητες της Μέσης Ανατολής.
Μεγάλοι σταθμοί στην πνευματική πορεία του Γέροντος Αιμιλιανού υπήρξε η γνωριμία του με σημαίνουσες εκκλησιαστικές προσωπικότητες, διακριτικούς γέροντες και αγιασμένες μορφές του καιρού του όπως ο Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος Χαραλάμπους, οι άγιοι Σωφρόνιος του Έσσεξ, Δημήτριος Γκαγκαστάθης, Αμφιλόχιος της Πάτμου, Παΐσιος Αγιορείτης και Ιουστίνος Πόποβιτς. Η ιδιαίτερα στενή πνευματική σχέση με τον Όσιο Εφραίμ Κατουνακιώτη απεκάλυψε δύο νηπτικές πλην διαφορετικές προσωπικότητες, τις οποίες ένωνε καρδιακός έρως για τον Θεόν σε μία άμιλλα ταπεινοφροσύνης.
Κοινή εκτίμηση όλων των συμμετεχόντων στο συμπόσιο ήταν ότι ο Γέρων Αιμιλιανός υπήρξε πρώτιστα πνευματικός πατήρ τέκνων και ποιμήν λογικών προβάτων. Η έντονη συναισθηματική φόρτιση των αναφορών στην παρουσία του ως Γέροντος και Πατρός, η καλλιτεχνική, υμνολογική και εικαστική πλαισίωση των συνεδριών, καρπός της τιμής και της αγάπης των τέκνων προς τον στοργικό πατέρα απέδωσαν με σεβασμό την ατμόσφαιρα της πνευματικής χειραγωγίας την οποία ο Γέρων ενέπνευσε ως Ηγούμενος και ως οδηγός εν Πνεύματι. Η διάσταση αυτή του έργου του αναπτύχθηκε πληρέστερα μέσα από τις αναφορές στην εκδοθείσα διδασκαλία του, στο πρόσωπό του ως Γέροντος και στις πτυχές της ποιμαντικής πρακτικής του. Καθοριστική για την πορεία του Γέροντα Αιμιλιανού στο μυστήριο της πνευματικής πατρότητος υπήρξε η διακονία της νεότητος στην Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών την δεκαετία του 1970.
Ο τρόπος με τον οποίο τελούσε ο Γέροντας Αιμιλιανός την Θεία Λειτουργία είλκυσε πλήθος ψυχών. Ήταν αρκετό και μόνο να τον βλέπουν. Η Λειτουργία ήταν το κέντρο της ζωής του. Ως λειτουργός γινόταν μετάρσιος και έμπυρος προς Θεόν ευχέτης. Μέσα από την Λειτουργία αντλούσε την δύναμη για την προσευχή, τη νήψη και κάθε πνευματικό αγώνισμα. Όμως και όλη η ασκητική βιοτή του υπήρξε μία συνεχής προετοιμασία για την κορωνίδα των μυστηρίων. Ταυτόχρονα η Θεία Λειτουργία αποτελούσε για εκείνον θεμέλιο θεολογικής και εκκλησιαστικής παιδαγωγίας. Γι’ αυτό και επεδείκνυε άοκνο ενδιαφέρον για την τάξη και την ψαλμωδία, αλλά και το λειτουργικό ήθος που οφείλει να έχει κάθε μοναχός και εν γένει χριστιανός.
Η νηπτική ζωή, οι ασκητικοί αγώνες, η εις βάθος και πλάτος μελέτη , η ευρυμάθεια και κάθε στοιχείο το οποίο συγκροτούσε την προσωπικότητα του Γέροντος Αιμιλιανού, κατευθυνόταν από αυτόν σε έναν και μόνον στόχο: στην ένωση με τον ποθούμενο Χριστό. Ως ουράνιο πυρ, ως καταρράκτης ύδατος, ως βιαία πνοή, ως μυστική λεπτή αύρα βίωσε τη νοερά προσευχή. Η ζωοποιός αυτή πείρα του, συνδυαζόμενη με το τάλαντο του λόγου και της γνώσεως, έδωσε αγλαούς καρπούς θεολογικής διδασκαλίας, χωρίς ο ίδιος να επιδιώξει την συστηματική καταγραφή θεολογικών πραγματειών. Ωστόσο όλο το έργο του εμφορείται από στέρεα και σαφή δογματική συνείδηση, η οποία ενέπνευσε πολλούς συγχρόνους θεολόγους. Ο όρος “Τόπος Θεού” και η προσέγγισή του διέλυσε θεολογικές απορίες ετών. Η γνωριμία του με τον κορυφαίο Σέρβο Θεολόγο Όσιο Ιουστίνο του Τσέλιε και τον κύκλο του απετέλεσε αφετηρία θεολογικής δημιουργίας.
Η χρήση της γλώσσας και η απόδοση νοημάτων, καθώς και η ρωμαλέα πρόσληψη της Αγίας Γραφής και οι ερμηνευτικές προσεγγίσεις του ανοίγουν ορίζοντες τόσο στο πνευματικό όσο και στο ακαδημαϊκό επίπεδο. Το πρόταγμα της ελευθερίας του προσώπου μέσα από την πορεία του αγιασμού τον αναδεικνύει γόνιμο συνεχιστή της βιβλικής και πατερικής ανθρωπολογίας. Ως νηπτικός ανατόμος της ανθρωπίνης ψυχής μπορεί και διεισδύει στις πιο ευαίσθητες περιοχές της, και μάλιστα σε ακραίες υπαρξιακές καταστάσεις, όπως αυτές της ασθένειας και του θανάτου. Οι πρωτότυπες και εμπνευσμένες διατυπώσεις του αποτελούν καταφύγιο παραμυθίας για τον σύγχρονο άνθρωπο στις δυσκολίες και θλίψεις του. Η διδασκαλία του για τον πλησίον καθιστά την κατά Θεόν κοινωνικότητα ως θεμέλιο και αντικείμενο της νήψεως.
Όλα αυτά βέβαια θα αποτελούσαν μυστικό επτασφράγιστο εάν η αδελφότητα της Ορμυλίας, ως μελισσών άοκνος, δεν προέβαινε στην έντυπη έκδοση της προφορικής διδασκαλίας του. Αυτό το εκδοτικό κατόρθωμα πραγματοποιήθηκε τον καιρό της ασθενείας του Γέροντος, στον καιρό της εμπόνου καρτερίας, της μακράς υπομονής, της βοώσης και διδασκούσης σιωπής. Μπορούμε λοιπόν σήμερα όλοι να απολαμβάνουμε την πνευματική παρακαταθήκη του ως πολύτιμο πολικό αστέρα στις περιπλανήσεις του βίου μας.
Σήμερα, στο διεθνές αυτό θεολογικό συμπόσιο, είμαστε παρόντες πολλοί που είχαμε την ευλογία να γευθούμε τους γλυκείς καρπούς της πνευματικής του πατρότητος. Σήμερα όμως ο Γέρων Αιμιλιανός γίνεται πατήρ όλων των παρισταμένων. Ήλθαμε για να τον τιμήσουμε, μάλλον όμως αυτός μας τιμά όλους, όπως μόνον αυτός γνώριζε να τιμά κάθε άνθρωπο. Περισσότερο από οπουδήποτε αυτό το βιώσαμε στην Θεία Λειτουργία, στην οποία ο ίδιος βίωνε τον όλον άνθρωπο και τον ανέφερε στον ηγαπημένο Θεάνθρωπο.
Ο Γέρων Αιμιλιανός, ο νηπτικός, ο πατρικός, ο λειτουργός, ο ακριβής εργάτης των θείων εντολών, ο ανατόμος της ψυχής, περισσότερο από όλα γίνεται για όλους εμάς ο κήρυκας της χαράς, ο ευφραίνων τις καρδιές μας.
Γίνεται ο αληθής Μάρτυς της Δόξης του Θεού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου