Μετά τη δόλια χρεωκοπία της Ελλάδας, με τις δόλιες πράξεις και παραλείψεις των εκπροσώπων τουσάπιου συμμοριακού συστήματος, το συνταξιοδοτικό πρόβλημα αναδείχθηκε σε εθνικό πρόβλημα πρώτου μεγέθους.
Χρόνια και χρόνια έχει το πρώτο στασίδι στα Μ.Μ.Ε. και στον τύπο, όπου, κατά κανόνα, «συζητούν» τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα, τα οποία… καταθέτουν τη… σοφία τους, γνωρίζουν δεν γνωρίζουν το θέμα. Από πρωίας μέχρι τα μεσάνυχτα αρχίζουν οι «αναλύσεις» σε παράθυρα, τραπέζια και ραδιοφωνικά σχόλια κάθε λογής.
Οχυρωμένοι οι πάντες πίσω από την κομματική τους γραμμή διατυπώνουν την «επιχειρηματολογία» τους, η οποία τελικά καταλήγει σε πόλεμο πάντων κατά πάντων! Ένα εμετικό θέαμα, το οποίο συσκοτίζει τελείως το θέμα με αποτέλεσμα ο ακροατής και τηλεθεατής να μην καταλαμβάνει απολύτως τίποτα!
Κομματικά κοκοράκια και δημοσιογραφικά παπαγαλάκια διαπληκτίζονται με ακατάσχετη φλυαρία και αρλουμπολογία, περιπλέκοντας το τόσο σοβαρό εθνικό ζήτημα του ασφαλιστικού. Οι πάντες, σχεδόν, στην κομματική σπέκουλα, η οποία κάνει περισσότερο δύσκολη τη μίζερη ζωή των «υπερήφανων γηρατειών». Ο λόγος τους βουτηγμένος στην άθλια κομματική σκοπιμότητα συσκοτίζει και αποπροσανατολίζει αντί να φωτίζει!
Πρόκειται για ένα αντικοινωνικό φαινόμενο, το οποίο βιώνει ο δημόσιος βίος της Ελλάδας ολόκληρες δεκαετίες με αποτέλεσμα ο δημόσιος λόγος να μετατρέπεται σε Βαβέλ, όπως αυτό το καυτηρίασα ήδη εδώ και ένα τέταρτο, σχεδόν, του αιώνα, με το άρθρο μου: «Η Βαβέλ των Αθηνών» («Πολιτικά Θέματα» της 19-3-1993).
Αποτελεί και αυτό το γεγονός σύμπτωμα του βασιλεύοντος νοσηρού λαϊκισμού, συντελώντας στην οπισθοδρόμηση και τη στασιμότητα της χώρας, εν όψει της καθοριστικής σημασίας του κρυστάλλινου λόγου στην κοινωνική εξέλιξη, όπως αυτό το ανέδειξε και η λογοτέχνις Ελευθερία Παπαγαρυφάλλου στον «Ύμνο του Πολίτη», στον οποία διαβάζουμε και τα εξής:
«Πολίτη, ο λόγος σου να’ ναι τσεκουράτος
σαν αστροπελέκι, φωτιά και φως γεμάτος
κόκαλα να τσακίζει,
γερά θεμέλια να χτίζει.
Ο θολός λαϊκισμός, τη σκέψη σου να μην νοθεύει,
τον καθάριο λόγο η γλώσσα πάντα να γυρεύει
μην ξεχνάς πως ο λόγο ο αληθινός
μεταμορφώνει τον κόσμο και τον σπρώχνει εμπρός
γίνεται οδηγός και φως»
(Ολόκληρο το ποίημα πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Πολιτικά Θέματα», 5-3-1993 και συντάχθηκε για την Κίνηση Ενεργών Πολιτών, η οποία συγκροτήθηκε σε Σωματείο με την υπ’ αρ. 498/1994 απόφαση του πρωτοδικείου Αθηνών).
Ήταν τότε που με τον εκδότη τους δημοσιογράφο Κώστα Κύρκο αποπειραθήκαμε να δημιουργήσουμεπολίτες και όχι μαζοποιημένους κομματικούς κοπρίτες. Μας έφαγε το σκοτάδι. Αποτύχαμε παταγωδώς με τη γνωστή και αλάνθαστη μέθοδο: Τη συνωμοσία της σιωπής αλλά και την αδιαφορία των ερζάτς πολιτών.
Πρώτο καθήκον του αληθινού πολίτη είναι η διατύπωση, μετά παρρησίας, της γνώμης του, όπως έλεγε ο Δημοσθένης, αγορεύοντας στην Πνύκα: «Προδίδει την πατρίδα του ο μη λέγων α φρονεί» γιατί, όπως έγραφε και ο Ευριπίδης: «Μόνον ο δούλος δεν λέει τη γνώμη του».
Αυτό προσπαθήσαμε αλλά μας έφαγε το σκοτάδι του σάπιου συστήματος της οικογενειοκρατίας και των νταβατζήδων! (Περισσότερα για την αποτυχία αυτής της προσπάθειας: βλ. το έργο μου: «Κριτικά Κείμενα» εκδ. «Πελασγός», Αθήνα 2012, σελ. 11-35 όπου σχετικό κείμενο αλληλογραφίας με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και κείμενο – απάντηση του γράφοντος στο «κίνημα πολιτών» του Μίκη Θεοδωράκη).
Τώρα ξεφύτρωσαν διάφορες απομιμήσεις αλλά δεν είναι κινήσεις για τη σφυρηλάτηση αληθινών πολιτών. Αποβλέπουν σε καριέρες.
Έτσι, η πλειοψηφία των ψηφοφόρων παρέμεινε στην αντιδημοκρατική κατάσταση των μαζοποιημένων οπαδών που αποτελούν δοχείο για ξένο περιεχόμενο.
Αθήνα 12/1/2016
Πολιτικές Υποθήκες:
(Από το έργο μου: «Η κομμουνιστική ουτοπία»)
Γ. Φαρακός: «Στη Σοβιετική Ένωση έγινε η παραγνώριση της ατομικότητας και επικράτησε η φαιά ομοιομορφία της αδράνειας».
Καντ: «Όλοι οι άνθρωποι έχουν μέσα τους την πιο ισχυρή ροπή προς την ευτυχία».
Πλάτων: «Η κριτική είναι ο πιο μεγάλος και σπουδαίος καθαρμός και πρέπει να πιστεύουμε πως όποιος δεν δέχεται να του γίνει έλεγχος, κι’ αν ακόμα είναι ο μεγάλος βασιλιάς των Περσών, είναι στο μεγαλύτερο βαθμό ακάθαρτος και απαίδευτος και κακόμορφος».
Μαρξ: «Το όπλο της κριτικής δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει την κριτική των όπλων, γιατί η υλική δύναμη πρέπει ν’ ανατραπεί με υλική δύναμη».
Ο ίδιος: «Και η θεωρία γίνεται υλική δύναμη μόλις αδράξει τις μάζες».
Ο ίδιος: «Οι παραγωγικές δυνάμεις που αναπτύσσονται μέσα στην αστική κοινωνία δημιουργούνε ταυτόχρονα και τους υλικούς όρους για τη λύση του προβλήματος της ανθρώπινης κοινωνίας (δηλαδή την ανατροπή της)».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου