ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟΝ
H ΚΛΑΣΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ
1. Όπως ήδη σημειώσαμε, ό «Δάμος» ή Δήμος τής προ-ομηρικής καί ομηρικής εποχής, μεταμορφώθηκε στό «Δήμο»7 ή στην Εκκλησία τού Δήμου τής ελληνικής κλασικής αρχαιότητας, αφού πέρασε μία περίοδο παρακμής, μετά από τη δωρική κατάκτηση των ελληνικών πόλεων, με αποτέλεσμα νά μην υπάρχει καμιά αντίδραση στίς αποφάσεις πού έπαιρναν «τά διαβούλια τών αρίστων» καί δέν υπήρχε κανένας ν' αναγκάσει τους άρχοντες νά δικαιολογήσουν τίς πράξεις τους «διά ποικίλων καί τεχνικών επιχειρημάτων, όπως τοσάκις συνέβαινεν εν τη Όμηρική Αγορά»8.
Ακόμα, καί σ' αυτή τήν Αθήνα, όπου μέ τό πέρασμα τού χρόνου ό Δήμος έγινε παντοδύναμος, «ή Αγορά τού λαού διά τήν άθλίαν κατάστασιν εις ην ούτος περιήλθε πρό τού Σόλωνος, καί αν υποτεθεί ότι συνήρχετο ενίοτε, ουδεμίαν είχε ψήφον κα ισχύν» θά γράψει ό Κ. Παπαρρηγόπουλος9.
2. Αυτή ή παρακμή τού αθηναϊκού Δήμου συντελείται μέ τήν ένταση τής εκμεταλλεύσεως τής αριστοκρατίας τών γενών καί τήν προσπάθεια τής ολιγαρχίας νά μονοπωλήσει τήν πολιτική, κοινωνική καί οικονομική ζωή στό δημιουργούμενο δουλοκτητικό «κράτος» τών Αθηνών10.
Αποτέλεσμα του γεγονότος αύτού υπήρξε ή εκδήλωση αιματηρών κοινωνικών αγώνων (600 π.Χ.) πού είχαν ως αίτημα τήν ικανοποίηση κοινωνικών και πολιτικών αιτημάτων εκ μέρους τών καταπιεζομένων κοινωνικών τάξεων.
