Πνεύμα Θεατρικό 90+91 (Jazz 'N' Comedy+Ανάκριση+cabaret+Βερολινέζοι) - Από την Ηρώ Μητρούτσικου

http://www.attikipress.gr/69629/nees-parastaseis-sthliteyseis

 

Μια νέα μουσικοθεατρική παράσταση 

  Περάσαμε μια όμορφη βραδιά πίνοντας το ποτό μας και ακούγοντας liveμουσικά κομμάτια και κωμικές ατάκες στο “SkyfalI”, ενώ στο “Bios” μας κέρασαν μπύρα εν ώρα παράστασης!

 

 Jazz 'N' Comedy

 

Τον Κωνσταντίνο Ραβνιωτόπουλο τον είχα δει πολλές φορές να κάνει stand up comedy, στην οποία ήταν εξαιρετικός. Είχα θαυμάσει το πηγαίο ταλέντο του και στις θεατρικές παραστάσεις που έπαιζε. Δεν ήξερα, όμως, ότι γράφει και κείμενα για stand up.

Επίσης, είχε τύχει να ακούσω μια ηχογράφηση της Ελεάννας Φινοκαλιώτη, κι είχα μείνει έκπληκτη από το πόσο μελωδική φωνή έχει....

Οι δυο τους γνωρίστηκαν σε μια παράσταση που έπαιζαν πέρυσι και φέτος αποφάσισαν να κάνουν κάτι δικό τους, από κοινού, ενώνοντας τα ταλέντα τους!

Έτσι προέκυψε μια μουσικοθεατρική παράσταση με στοιχεία stand up comedy!

Ο Κ.Ραβνιωτόπουλος σκηνοθετεί και γράφει τα κείμενα και η Ελεάννα Φινοκαλιώτη τραγουδάει υπέροχες γνωστές μελωδίες, Ελληνικές και ξένες, ενώ την συνοδεύει ζωντανά στο πιάνο ο Διαμαντής Καλαφατιάδης.

 

Κάθε Τετάρτη, λοιπόν, λίγο μετά τις 9.00, ανεβαίνουν στην σκηνή του bar-restaurant “SKYFALL”και, μέσα από το χιούμορ και τους δρόμους της jazz (και όχι μόνο της τζαζ), διηγούνται μια ιστορία για τις σχέσεις, την αγάπη, τα ζευγάρια, για την ίδια τη ζωή.....

 

To Skyfall είναι ένα πολύ γνωστό μπαρ, όπου πολλοί έχουμε απολαύσει κοκτέιλς το καλοκαίρι στην βεράντα του με θέα το Κολυμβητήριο και το πράσινο του Ζαππείου. Τώρα, στον εσωτερικό του χώρο, καθισμένοι σε αναπαυτικά πουφ, καναπέδες ή τραπέζια παρακολουθήσαμε αυτό ακριβώς που λέει και ο τίτλος: Jazz 'N' Comedy,

από δύο ταλαντούχους ηθοποιούς, γελάσαμε, τραγουδήσαμε (κάποιοι σηκώθηκαν και χόρευαν, κιόλας) και περάσαμε μια υπέροχη βραδιά χάρη στο χιούμορ του Ραβνιωτόπουλου και την υπέροχη φωνή της Φινοκαλιώτη.

-Είσοδος ελεύθερη, πληρώνετε μόνο το ποτό ή το φαγητό (υπάρχει και προσφορά σε ειδικό μενού). https://www.facebook.com/events/333816713421904/?ref_newsfeed_story_type=regular

“SKYFALL”  (πρώην Exo)

210 - 9210098 ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ
Μάρκου Μουσούρου & Αρδηττού 1, Μέτς

(Καλλιμάρμαρο Στάδιο, στάση τραμ: Βουλιαγμένης)

 

 

 

 Δυο έργα για τον Ναζισμό στην Γερμανία  http://www.attikipress.gr/68865/dyo-erga-gia-ton-nazismo-sthn-germania

 

Δύο παραστάσεις με θέμα τον Ναζισμό.Η Γερμανία σε δύο εντελώς διαφορετικές εποχές!

Η πρώτη παράταση μιλά για την εποχή πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία με πολύ χαρούμενο τρόπο (μιούζικαλ), ενώ η άλλη είναι βαριά και ντοκυμαντερίστικη, εκτυλίσσεται δύο δεκαετίες μετά την κατάρρευση του φασισμού!

 

 

Cabaret

Το “Καμπαρέ” σφράγισε την ιστορία των μιούζικαλ στο χώρο του θεάτρου αλλά και του σινεμά, (αφού η κινηματογραφική μεταφορά του με τη Λάιζα Μινέλλι το έκανε πασίγνωστο και απέσπασε 8 χρυσά αγαλματίδια).

Το μιούζικαλ του Φρεντ Εμπ (στίχοι) και του Τζον Κάντερ (μουσική) ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ το 1966, έγινε τεράστια επιτυχία (8 Βραβεία Τόνυ), και από τότε έχει παρουσιαστεί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το «Cabaret» είναι ένα μιούζικαλ που βασίστηκε σε ένα αυτοβιογραφικό και βραβευμένο βιβλίο (περισσότερο συλλογή αφηγηματικών σημειώσεων) του Κρίστοφερ Ίσεργουντ, το «Goodbye Berlin», το οποίο εκδόθηκε το 1939. Το 1951 έγινε θεατρικό στο Μπρόντγουεϊ με τον τίτλο «I am a Camera» και το 1966 μιούζικαλ με τον τίτλο «Cabaret» σε σκηνοθεσία του κορυφαίου Χάρολντ Πρινς.
Το 1972, o Mπομπ Φόσι έκανε την κινηματογραφική διασκευή του θεατρικού παίρνοντας, όμως, τεράστιες αποστάσεις και ελευθερίες από το πρωτότυπο.

 

O Ρήγος, όπως και πέρυσι στα “Κόκκινα Φανάρια”, έτσι και φέτος, δεν έπεσε στην παγίδα του να ακολουθήσει το κινηματογραφικό σενάριο, αλλά χρησιμοποίησε, αποκλειστικά, το αυθεντικό θεατρικό έργο.

Βερολίνο, 1930, στην ταραγμένη εποχή που σηματοδοτεί την παρακμή της Βαϊμάρης. Στη σκιά του ναζιστικού εφιάλτη ένα υπόγειο Καμπαρέ κινείται στους ρυθμούς της νύχτας. Δυο ζευγάρια, ένα νεαρό: η τραγουδίστρια του καμπαρέ και ένας νεοαφιχθείς αμερικανός και ένα μεσόκοπο: η ιδιοκτήτρια ενοικιαζόμενων δωματίων και ο Εβραίος μανάβης της γειτονιάς, είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές του έργου. Μαζί τους μια γειτόνισσα πόρνη και ένας νεαρός ναζί, ενώ ο κομπέρ του night club ενώνει τις σκηνές.

Ένα έργο που έχει άμεσες αναφορές στην Ελλάδα του σήμερα: μετά το μεγάλο γλέντι και το μεγάλο φαγοπότι, ήρθε η κρίση και ο φασισμός. Ξεπεσμός, παρακμή πολιτική και κοινωνική, ρατσισμός, άνοδος του Ναζισμού, σεξ και αμφισεξουαλικότητα όλα εκεί μπροστά μας! 

Η παράσταση δεν θέλησε (καλώς ή κακώς ) να κάνει καμία αναφορά στην σύγχρονη πραγματικότητα. Κι ενώ έδειχνε την εποχή του ξεπεσμού και της ελευθεριότητας στην Γερμανία, δεν ξέρω κατά πόσο, το κοινό, μπορούσε να το αντιληφθεί βλέποντας δίπλα στα κουστούμια εποχής, σύγχρονα κουστούμια ή την (πανέμορφη) πρωταγωνίστρια συνέχεια με τα εσώρουχα!

Το σκηνικό κατά το ήμισυ μίνιμαλ και άχρονο (club) και το υπόλοιπο πολύ ρεαλιστικό (δωμάτια) που, όμως,  χτυπούσε κάπως. Ωραία η ιδέα οι μουσικοί να βρίσκονται ψηλά και από εκεί να επιβλέπουν, χωρίς να αντιδρούν και να παίζουν μουσική.

Χορογραφικά περίμενα πολύ πιο πολλά από τον Κωνσταντίνο Ρήγο μια και είναι, κυρίως, χορογράφος και μετά σκηνοθέτης. Και δεν μιλάω για χορογραφίες στους πρωταγωνιστές, πράγμα δύσκολο γιατί πρέπει, εκτός από το να παίζουν, να τραγουδάνε, κιόλας, live, αλλά μιλάω για τα μπαλέτα που τους πλαισιώναν.

Η παράσταση ήταν ένα μεγάλο θέαμα, αλλά όχι υπερθέαμα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ειδικά στις εποχές που ζούμε. Αλλά κάτι της έλειπε. Οι κριτικές για την παράσταση είναι αντιφατικές· πολύς κόσμος απογοητεύτηκε.

Εγώ μαγεύομαι από την Μαρία Ναυπλιώτου πάνω στην σκηνή! Είναι ηθοποιός χορεύτρια και τραγουδίστρια. Αν και την είδαμε ελάχιστα να χορεύει, μένεις έκπληκτος από το πόσο καλά τραγουδάει αν και δεν είναι τραγουδίστρια.

Επίσης, στο a capela τραγούδι της Νάντιας Μπουλέ, μένεις άφωνος και αναρωτιέσαι αν είναι η ίδια Μπουλέ που βλέπουμε στην τηλεόραση. Υποκριτικά, ωστόσο,  δεν ήταν τόσο καλή. Έκπληξη αποτέλεσε και η ηθοποιός και τραγουδίστρια Τάνια Τσανακλίδου, η οποία κυριολεκτικά ερμήνευε τα τραγούδια της!

Ο Λιγνάδης, αν και θεωρώ ότι ήταν ατυχής επιλογή για τον ρόλο του κομπέρ, στο δεύτερο μέρος σε αποζημιώνει. Γενικά, η παράσταση ενώ ξεκινάει πολύ μέτρια, όσο περνάει η ώρα γίνεται και καλύτερη!

Θα μπορούσε, όμως, να θίξει, ίσως, πιο έντονα το θέμα του ναζισμού και της τρομοκρατίας που αρχίζει να επικρατεί (το έργο σταματά πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία). Σε πολλά σημεία φαινόταν διεκπεραιωτική η σκηνοθεσία, όπως διεκπεραιωτικός ήταν και στον ρόλο, που δεν του άφηνε πολλά περιθώρια, ο Παν.Μπουγιούρης. Ο Γιώργος Νανούρης, δυστυχώς, δεν κατάφερε πολλά αν και είχε μεγάλο ρόλο, ενώ ο Μητρούσης, στον πολύ μικρότερο ρόλο του Εβραίου, ήταν κυριολεκτικά απόλαυση!

Δύσκολα βλέπουμε αυθεντικό μιούζικαλ στην Ελλάδα. Μια καλή παράσταση, χωρίς όμως μεγάλες αξιώσεις.

 

Η παράσταση παιζόταν στο Μέγαρο Μουσικής και μόλις τελείωσε.

 

 

Η Ανάκριση

 

Το έργο “Die Ermittlung” βασίστηκε στα πρακτικά της δίκης βασικών στελεχών του ναζιστικού στρατοπέδου του Άουσβιτς. Πρόκειται για ένα αποκαλυπτικό έργο–ντοκουμέντο που μιλά για το σήμερα με τα αδιάσειστα στοιχεία του χθες, για μία από τις σκοτεινότερες σελίδες της ιστορίας, ενώ ταυτόχρονα καταδεικνύει πόσο σημερινοί μπορεί να είναι οι κίνδυνοι και πόσο απαραίτητη είναι η εγρήγορση και η καταγγελία παρόμοιων και πανομοιότυπων φασιστικών-ρατσιστικών – ναζιστικών φαινομένων σήμερα.

Ο Γερμανός συγγραφέας Πέτερ Βάις, διακεκριμένη προσωπικότητα του σύγχρονου θεάτρου, έγραψε το έργο-ντοκιμαντέρ "Η Ανάκριση", αφού παρακολούθησε τη δίκη της Φρανκφούρτης για το Άουσβιτς, η οποία είχε την επίσημη ονομασία «Ποινική διαδικασία εναντίον του Μούλκα και άλλων» (20 Δεκεμβρίου 1963 έως τις 20 Αυγούστου 1965). Ήταν η πρώτη μεγάλη δίκη που διεξήχθη από τη γερμανική δικαιοσύνη εναντίον των ναζιστών εγκληματιών, στην οποία κατέθεσαν 359 μάρτυρες, εκ των οποίων 248 επιζήσαντες του στρατοπέδου. Η δίκη γνώρισε τεράστια δημοσιότητα.

Στο έργο οι μάρτυρες μιλάνε για τα βασανιστήρια, στις εκτελέσεις στο “Μαύρο Τοίχο”, τα δωμάτια όρθιας απομόνωσης, τους φούρνους των κρεματορίων, όπου αποτεφρώθηκαν, μόνο στο  Άουσβιτς, περίπου 1.500.000 άνθρωποι, απ' όλες τις κατεχόμενες χώρες της Ευρώπης, Εβραίων (ανάμεσά τους και 55 έως 60.000 Έλληνες Εβραίοι), κομμουνιστών, διανοούμενοι, Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, αντιστασιακοί, ατσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι και άλλες ομάδες πολιτών που “νόθευαν” το αίμα της Άριας φυλής.    

Το έργο παίχτηκε, το 1965, ταυτόχρονα σε 15 θεατρικές σκηνές στην Ανατολική και τη Δυτική Γερμανία και στο Royal Shakespeare Company, στο Λονδίνο (σκην. Πήτερ Μπρουκ) και ο Πέτερ Βάις κέρδισε το Βραβείο Λέσινγκ.

Ο συγγραφέας αφήνει ανοικτό το τέλος, ώστε αυτό να αποκτά μία γενικότερη και διαχρονική δυναμική και να προσαρμόζεται σε πολλές και διαφορετικές καταστάσεις, αναδεικνύοντας κυρίως το θέμα της ατομικής και κοινωνικής ενοχής και ευθύνης.

 

Οι  ναζιστές κατηγορούμενοι, εκείνη την εποχή ήταν  μεγαλοδιευθυντές σε εταιρείες με τις οποίες συνεργάζονταν στη διάρκεια του πολέμου ή έπαιρναν τιμητικές συντάξεις από τις εταιρείες αυτές, ένας εξ αυτών ήταν διευθυντής αστυνομίας! Δηλαδή, η Siemens, η Bayer και άλλες εταιρείες τους χρώσταγαν, εφόσον οι κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης δούλευαν σαν σκλάβοι ή ως πειραματόζωα για λογαριασμό αυτών των εταιρειών! Πολλοί από τους πρώην διοικητές του στρατοπέδου επικαλλέστηκαν στην δίκη την απόλυτη υπακοή, χωρίς σκέψη, στις διαταγές των ανωτέρων τους, μια και, τότε, η χώρα τους βρίσκονταν σε πόλεμο...

Η παράσταση-μάθημα ιστορίας έχει ντοκυμαντερίστικη μορφή, πράγμα όχι πολύ θεατρικό, αλλά το σώζουν οι υπερβολικά ρεαλιστικές ερμηνείες, σε αντίθεση με το μη ρεαλιστικό στήσιμο της παράστασης (απόδοση-σκηνοθεσία: Σταύρος  Τσακίρης). Τα κουστούμια, άλλα εποχής (1940, 1960), άλλα σύγχρονα, θέλαν να δηλώσουν το πόσο επίκαιρος είναι ο φασισμός.

 

Στο τέλος της παράστασης εμφανίζεται ένας πραγματικός δημοσιογράφος, ο Νίκος Μπογιόπουλος, που μιλά για τη συνεργασία πολλών γερμανικών και αμερικανικών βιομηχανιών -κολοσσοί μέχρι τις μέρες μας- στην εξάπλωση του Τρίτου Ράιχ, καταλήγοντας στο συμπέρασμα που καταλήγει και ο Μπρεχτ: ότι ο καπιταλισμός ταυτίζεται με το ναζισμό.‘Ολα γίνονται για συγκεκριμένους λόγους. Κάποιοι επωφελούνται και το εκτρέφουν αυτό το μόρφωμα. Δεν γίνεται τίποτα τυχαία στον καπιταλισμό.

Αυτή η σύγχρονη επεξηγηματική προσθήκη ήταν πολύ χρήσιμη, αλλά επειδή τραβούσε σε μάκρος, έπρεπε να ντυθεί κάπως θεατρικά, είτε παρουσιάζοντας τα λογότυπα των εταιριών κ.α. στις οθόνες, είτε αλλάζοντας κάτι στην μονοτονία της διάλεξης!

Εξαιρετικές ερμηνείες, σχεδόν από όλους, ενώ ο Κ.Καζάκος κατέχει τον ρόλο του ανακριτή, μένοντας συνέχεια στο κέντρο της σκηνής.

 Θέατρο Τζένη Καρέζη, Σύνταγμα (Πέμπτη ως Κυριακή)

 

 

και μια άλλη που στηλιτεύει το σύγχρονο θέατρο: "Ωραίοι σαν Βερολινέζοι"

  

Η παράσταση “Ωραίοι σαν Βερολινέζοι” επιστρέφει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο BIOS. Τον Ιούνιο που μας πέρασε, μια εκδοχή της παράστασης ταξίδεψε και παρουσιάστηκε στην Γερμανία, ενώ επιλέχθηκε (ανάμεσα σε άλλες) και για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην φετινή διεθνή συνάντηση τουIETM Athens.

 

Πρόκειται για μια devised παράσταση από την ομάδα Per-Theater-Formance (Μάγια Ανδρέου, Κατερίνα Βούρτση, Δημ. Καινός, Δημ. Τσιάμης, www.pertheaterformance.gr ) σε σκηνοθεσία του Δ.Τσιάμη.

Στην παράσταση αναπαριστάται το μανιφέστο του σκηνοθέτη και θεωρητικού του θεάτρου Γιόζεφ Μποκουσλάου Έσιλκ με τίτλο: «Το Θέατρο του μικροφώνου», το οποίο βρίσκει τεράστια απήχηση μεταξύ των ομάδων του σύγχρονου θεάτρου σε όλη την Ευρώπη.

 

Και ποιός δεν έχει δει τις θεατρικές σκηνές να γεμίζουν με:

μικρόφωνα,

αποκριάτικες μάσκες,

κάμερες που καταγράφουν και οθόνες που προβάλλουν ζωντανά τις δράσεις των ηθοποιών,

κιμωλίες που γράφουν στους τοίχους,

μονωτικές ταινίες (συνήθως πάνω στους ηθοποιούς),

ταυτόχρονη ομιλία των ηθοποιών (αχ, ποιόν  Έλληνα σκηνοθέτη μου θυμίζει;;;;),

φαγολογία (όταν τρώνε και μιλάνε)

διαγωνισμούς ταχύτητας λόγου (ή το αντίθετο...)

σωλήνες-φωτάκια επί σκηνής,

κέρασμα των θεατών (τουλάχιστον, σε αυτή την παράσταση και φάγαμε και ήπιαμε μπύρα)

καταστροφές επί τόπου στην σκηνή,

ένταξη τυχαίων γεγονότων της πρόβας στο τελικό έργο,

πολιτικές αναφορές,

προσωπικές αναμνήσεις,

τον Τσιτσάνη να μπλέκεται και τους Μοtorhead (και άλλα αντιθετικά σύμβολα),

slow motion και άλλες τεχνικές;

 

Στην παράσταση οι ηθοποιοί μιμούνται τους Βερολινέζους και αναπαριστούν 20 από τα 32 δόγματα του βιβλίου!

Η παράσταση φτάνει στον κορύφωσή της στα τρία τελευταία κεφάλαια:

Γυμνό,

Αηδία,

Λευκές κόλλες Α4!!!!!

 

Ειλικρινά σε αυτή την παράσταση, όχι απλά δεν ενοχλεί το γυμνό, αλλά είναι σαν να μην το βλέπεις καν, ενώ είναι εκεί μπροστά σου!

 Πέθανα, όμως, στα γέλια όταν εμφανίστηκαν οι “κόλλες χαρτί Α4”! Πόσες, μα πόσες, φορές δεν βλέπουμε ηθοποιούς να μας ανακοινώνουν κάτι σε ένα τέτοιο χαρτί, ή γράφοντάς το στον τοίχο, ή εμείς να προσπαθούμε να καταλάβουμε τί λένε, όταν μιλάνε μαζί δύο και τρεις και τέσσερις ηθοποιοί ταυτόχρονα!

Είναι, λοιπόν, μια παράσταση που απευθύνεται σε ανθρώπους που βλέπουν σύγχρονο θέατρο. Μήπως, τελικά, είναι μια σατυρική παράσταση; Μήπως στηλιτεύει την αντιγραφή ξένων πρωτότυπων ιδεών, που πια καταντήσανε κλισέ στην εγχώρια σκηνή;

Μήπως ο κύριος Έσιλκ, που έγραψε το μανιφέστο για την Βερολινέζικη σκηνή, είναι, απλά, ένας αναγραμματισμός της λέξης κλισέ;

 Η παράσταση παιζόταν στο bios και μόλις τελείωσε.

 

 

Προτεινόμενες παραστάσεις που έχουμε δει:

Γιοί και Κόρες,      Θέατρο Ν.Κόσμου

Γκιγιόμ γλυκειά μου,           Ίδρυμα Μ.Κακογιάννης

Ήταν κάποτε,         Επί Κολωνώ

10cm up,               Olvio

Ο μικρός Εγώ,       Βρυσάκι

Η ρομαντική μου ιστορία,  Θέατρο Ν.Κόσμου

ElizaDeth                Vault

Μήδεια, Katharina Blum, Πενθεσίλεια group,   bios

Ευριδίκη,               Πορεία

Γκόλφω,                 Εθνικό-Rex

Mistero Buffo,       Θησείον

Μπαρ σε καλό μας, Τα ραδίκια ανάποδα,        ΕliArt

Χαλασοχώρηδες, Altera Pars

Ανάκριση,              Τζ.Καρέζη

Ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα,    Εν Αθήναις

Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα,  Εθνικό

Η εικόνα εκείνου που ελπίζει στο Θεό (του Αγίου Νεκταρίου)

http://www.pemptousia.gr/2013/11/%CE%B7-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B8%CE%B5%CF%8C/

Πόσο ωραία, πόσο ευχάριστη, πόσο χαριτωμένη είναι η εικόνα εκείνου που ελπίζει στον Θεό που σώζει, στον Θεό των οικτιρμών, τον Θεό του ελέους, τον αγαθό και φιλάν­θρωπο Θεό.

Αληθινά μακάριος είναι ο άνθρωπος που ελπίζει στον Θεό! Ο Θεός είναι πάντα βοηθός του και δεν φοβάται ό,τι κακό κι αν του προξενήσει άνθρωπος. Ελπίζει στον Κύριο και πράττει τα αγαθά! Κάθε του ελπίδα την έχει εναποθέσει σ’ Αυτόν, και σ’ Αυτόν εξομολογείται με όλη του την καρδιά. Είναι το καύχημά του, είναι ο Θεός του και Τον επικαλείται μέρα και νύχτα. Το στόμα του ωραίο, αναπέμπει αίνους στον Θεό, τα χείλη του, πιο γλυκά από μέλι και κερί σαν ανοίγουν για να ψάλλουν στον Θεό· η δε γλώσ­σα του γεμάτη χάρη, κινείται προς δοξολογία Θεού.

Η καρδιά του είναι έτοιμη να Τον επικαλεσθεί, η διάνοια του έτοιμη να ανυψωθεί προς Αυτόν, η ψυχή του είναι προ­σηλωμένη στον Θεό και «η δεξιά του Κυρίου αντελάβετο αυτού». «Εν τω Κυρίω επαινεθήσεται η ψυχή αυτού». Ζητά και λαμβάνει από τον Θεό αυτό που ζητά η καρδιά του. Ζητά και βρίσκει όσα ποθεί. Κρούει και του ανοίγονται οι θύρες του ελέους.

Αυτός που ελπίζει στον Κύριο επαναπαύεται σε ήσυχα νερά. Ο δε Κύριος του δίνει πλούσια τα ελέη του. Η δεξιά του Κυρίου κατευθύνει την πορεία του και δάκτυλος Κυρί­ου τον καθοδηγεί στους δρόμους του.

Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δεν αστοχεί. Η ελπί­δα του δεν πεθαίνει ποτέ. Ο Θεός είναι η προσδοκία του, η ακρότατη επιθυμία της καρδιάς του. Προς Αυτόν στε­νάζει η καρδιά του όλη την ημέρα: «Κύριε μην αργήσεις, σήκω, κάνε γρήγορα, έλα και απομάκρυνε από την ψυχή μου κάθε ανάγκη, εξάγαγε εκ φυλακής την ψυχή μου! Θα σε δοξολογήσω με όλη μου την καρδιά Κύριε. Σε Σένα θα απευθύνεται κάθε λόγος που θα βγαίνει απ’ το στόμα μου».

Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, ευλογεί τον Ύψιστο, τον λυτρωτή του και αγιάζει «το όνομα το άγιον αυτού». Ελπί­ζει και από τα βάθη της καρδιάς του κραυγάζει προς τον Θεό: «Κύριε πότε ήξω και οφθήσομαι τω προσώπω σου;».

Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, θα επικαλεσθεί τον Ύψιστο για να εισέλθει στο αγιαστήριό Του, για να δει και να χαρεί τα θαυμάσια Του· και ο Κύριος θα ακούσει τη φωνή της δέησής του.

Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, απολαμβάνει άκρα ειρή­νη· γαλήνη επικρατεί στην καρδιά του και στην ψυχή του βασιλεύει πλήρης αταραξία. Όταν έχει βοηθό του τον Θεό, από τί να φοβηθεί; Από τί να δειλιάσει; Αν ξεσηκωθεί ενα­ντίον του πόλεμος, δεν πτοείται, γιατί ελπίζει στον Κύριο. Αν τον καταδιώξουν πονηροί δεν φοβάται, γιατί ξέρει ότι όλα είναι υπό τον έλεγχο του Κυρίου. Δεν ελπίζει στο τόξο του ούτε στη φαρέτρα του^· ούτε εξαρτά τη σωτηρία του από τη ρομφαία, αλλά από τον Κύριο και Θεό του, που μπορεί να τον γλιτώσει από τα χέρια αυτών που τον πολεμούν, από την παγίδα του αμαρτωλού και από την καταιγίδα. Είναι πεπεισμένος για τη δύναμη του Κυρίου και «επί τον βραχί­ονα τον υψηλόν αυτού και ο Κύριος σώσει αυτόν».

Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, βαδίζει ήρεμος στον αγώνα της ζωής του και διανύει τον δρόμο αυτό δίχως το άγχος των μερίμνων. Εργάζεται ακατάπαυστα το αγαθό, το ευάρεστο και τέλειο, τα δε έργα του τα ευλογεί ο Θεός. Σπέρνει ευλογημένα και λαμβάνει πλούσιους τους καρπούς των κόπων του. Έχει θάρρος στον Κύριο και δεν παρεκτρέπεται από τους πειρασμούς που τον κυκλώνουν. Στις δοκιμασίες της ζωής δεν παραιτείται, αλλά ελπίζει, δι­ότι εκεί που τα πράγματα φαίνονται αδύνατα, ο Θεός φα­νερώνει τη διέξοδο. Μέσω της πίστης προσδοκά και την ελπίδα της δικαιοσύνης.

Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δεν ελπίζει σε χρήματα, ούτε στο μέγεθος της δύναμής του, αλλά επαναπαύεται στη βοήθεια που θα του παράσχει ο Θεός.

Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, είναι γεμάτος πίστη και αγάπη προς τον Θεό, ζει έχοντας θάρρος στην αγαθή του συνείδηση, εμφανίζεται με την παρρησία γιου απέναντι στον ουράνιο Πατέρα του και Τον επικαλείται για να έλθει η βασιλεία Του στη γη και το θέλημά Του να πραγματώνε­ται στη γη όπως και στον ουρανό.

Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, είναι αφοσιωμένος ολο­κληρωτικά σ’ Εκείνον και υψώνει την καρδιά του στον αγαθό και αθάνατο Θεό. Ζητά απ’ Αυτόν το ύψιστο αγαθό και την αθανασία στη βασιλεία των Ουρανών, και ο Θεός τον εισακούει.

Μακάριος ο άνθρωπος που ελπίζει στον Κύριο!

( Αγίου Νεκταρίου, Το γνώθι σαυτόν, εκδ. Άθως, σ.101-104)

Ο ΚΟΥΡΕΑΣ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ

http://www.agioritikovima.gr/diafora/theologikos-log/diafora/32200-o-koureas-kai-o

Μια φορά πήγε ένας άντρας στο κουρείο για το καθιερωμένο κούρεμα και ξύρισμα.
Καθώς ο κουρέας άρχισε να δουλεύει, άρχισαν να συζητάνε. Μίλησαν για τόσα πολλά πράγματα και πάρα πολλά θέματα όταν τελικά άγγιξαν το θέμα της θρησκείας και του Θεού.
Ο κουρέας αμέσως αναφώνησε: «Δεν πιστεύω ότι ο Θεός υπάρχει».

«Γιατί το λες αυτό;» ρώτησε ο πελάτης. Και ο κουρέας είπε: «Λοιπόν, απλά βγες έξω στο δρόμο για να καταλάβεις γιατί ο Θεός δεν υπάρχει. Πες μου γιατί αν ο Θεός υπάρχει, υπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι;
Γιατί τόσα εγκαταλελειμμένα παιδιά; Αν ο Θεός υπήρχε, δε θα υπήρχε ούτε δυστυχία ούτε πόνος.
Δε μπορώ να φανταστώ ένα Θεό που αγαπάει και συμπονά να επιτρέπει όλα αυτά που γίνονται».

Ο πελάτης το σκέφτηκε για μια στιγμή, αλλά δεν απάντησε γιατί δεν ήθελε να χαλάσει τη συζήτηση.
Ο κουρέας τελικά τελείωσε τη δουλειά του και ο πελάτης έφυγε.

Όμως μόλις έφυγε από το κουρείο, είδε ένα άντρα στο δρόμο με μακριά κατσαρά βρώμικα μαλλιά και γένια.Φαινόταν πολύ βρώμικος και απεριποίητος.
Εκείνη τη στιγμή ο πελάτης γύρισε πίσω και ξαναμπήκε στο κουρείο.

Τότε είπε στον κουρέα:

«Ξέρεις τι; Οι κουρείς δεν υπάρχουν!»
«Πως μπορείς να το λες αυτό;» ρώτησε ο έκπληκτος κουρέας.
«Είμαι εδώ και είμαι κουρέας! Μόλις σε κούρεψα, τι είναι αυτά που λες;»
«Όχι!» απάντησε ο πελάτης και εξήγησε: «Οι κουρείς δεν υπάρχουν γιατί αν υπήρχαν, δε θα υπήρχαν αχτένιστοι άνθρωποι και με μακριά βρώμικα μαλλιά, όπως ο τύπος απ’ έξω».
«Μα… οι κουρείς όντως υπάρχουν! Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν έρχονται σε μένα».

«Ακριβώς!» απάντησε ο πελάτης. «Αυτό είναι το θέμα! Ο Θεός, επίσης υπάρχει! Και αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν σε αυτόν και δεν αναζητούν σε αυτόν βοήθεια.
Γι’ αυτό υπάρχει τόσος πόνος και δυστυχία στον κόσμο». 

Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης (Εορτάζει σήμερα, 10 Νοεμβρίου)

http://www.diakonima.gr/2013/11/10/%CF%8C%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%81%CF%83%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CF%80%CF%80%CE%B1%CE%B4%CF%8C%CE%BA%CE%B7%CF%82/

Η πρώτη εικόνα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη – Αγιογραφήθηκε στο Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» με την καθοδήγηση του μακαριστού Γέροντος Παϊσίου
Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Εορτάζει στις 10 Νοεμβρίου εκάστου έτους.

Βιογραφία

Ο Οσιότατος Αρσένιος ο Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στα 1840 μ.Χ. στα Φάρασα ή Βαρασιό, στο Κεφαλοχώρι των έξι Χριστιανικών χωριών της περιφερείας Φαράσων της Καππαδοκίας. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι σε αρετές και μέτριοι σε αγαθά. Είχαν αποκτήσει δύο αγόρια, τον Βλάσιο και τον Θεόδωρο (τον Άγιο Αρσένιο).

Από μικρή ηλικία έμειναν ορφανά και τα προστάτεψε η θεία τους, αδελφή της μητέρας τους. Ένα θαυμαστό γεγονός που συνέβηκε στα παιδιά και την θαυματουργική διάσωση του μικρού τότε Θεόδωρου από τον Άγιο Γεώργιο που τον έσωσε από βέβαιο πνιγμό, είχε ως αποτέλεσμα, για τον μεν Βλάσιο να δοθεί με τον δικό του τρόπο στον Θεό, να τον δοξολογεί ως δάσκαλος της Βυζαντινής Μουσικής και κατέληξε αργότερα στην Κωνσταντινούπολη, για τον Θεόδωρο δε να θέλει να γίνει καλόγερος.

Στη συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στη Νίγδη και μετά στη Σμύρνη όπου τέλειωσε τις σπουδές του.

Στα είκοσι έξι του περίπου χρόνια πήγε στην Ιερά Μονή Φλαβιανών του Τιμίου Προδρόμου (Ζιντζί-Ντερέ) όπου αργότερα εκάρη Μοναχός και πήρε το όνομα Αρσένιος. Δυστυχώς όμως δε χάρηκε πολύ την ησυχία του, διότι εκείνη την εποχή είχαν ανάγκη μεγάλη από δασκάλους και ο Μητροπολίτης Παΐσιος ο Β’, τον χειροτόνησε Διάκο και τον έστειλε στα Φάρασα για να μάθει γράμματα στα εγκαταλειμμένα παιδιά. Αυτό φυσικά γινόταν στα κρυφά, με χίλιες δυο προφυλάξεις, για να μη μάθουν τίποτε οι Τούρκοι. Στο τριακοστό έτος της ηλικίας του χειροτονήθηκε στην Καισαρεία πρεσβύτερος με τον τίτλο του Αρχιμανδρίτου και την ευλογία ως Πνευματικός.

Άρχισε πια η πνευματική του δράση να γίνεται μεγαλύτερη και να απλώνεται. Με την άφθονη Θεία Χάρη που τον προίκισε ο Θεός θεράπευε τις ψυχές και τα σώματα των πονεμένων ανθρώπων. Είχε πολλή αγάπη στον Θεό και προς την εικόνα Του, τον άνθρωπο και όχι στον εαυτό του, διότι, όταν έβλεπε πολύ πόνο και καταπίεση Τουρκική, η αγάπη τον έβγαζε έξω από τον εαυτό του και έξω από το χωριό του και αγκάλιαζε και τα γύρω χωριά. Θεράπευε αδιάκριτα τον ανθρώπινο πόνο όπου τον συναντούσε σε Χριστιανούς ή Τούρκους. Για τον Άγιο δεν είχε καμιά σημασία, διότι έβλεπε στο πρόσωπό τους, την με πολλή αγάπη πλασθείσα εικόνα του Θεού. Αναρίθμητα είναι τα θαύματα που επετέλεσε ο Άγιος με τη Χάρη του Θεού. Στείρες γυναίκες τεκνοποιούσαν, αφού τις διάβαζε ευχή ή έδιδε «φυλακτό» που ήταν ένα κομμάτι χαρτί γραμμένο με κάποιες ευχές που τις έγραψε ο ίδιος. Διάβαζε το Άγιο Ευαγγέλιο σε σοβαρές περιπτώσεις, όπως στους τυφλούς, βουβούς, χωλούς παραλυτικούς, δαιμονιζομένους και γινόντουσαν καλά, μόλις τελείωνε την ανάγνωση. Πολλοί Χριστιανοί και Τούρκοι είχαν θεραπευθεί, αφού πήραν χώμα από το κατώφλι του κελιού του και αναμιγνύοντάς το με λίγο νερό το έπιναν, πιστεύοντας ότι θα εθεραπεύοντο και η πίστη τους που είχαν στον Άγιο, έκανε το θαύμα. Χρήματα φυσικά δε δεχόταν ποτέ ούτε κι έπιανε στα χέρια του.

Συνήθιζε να λέγει «η πίστη μας δεν πουλιέται».

Βίωνε ολοκληρωτικά και «έπασχε τα Θεία». Ζούσε με αυταπάρνηση, διότι αγαπούσε πολύ πρώτα τον Θεό και μετά την εικόνα Του, τον πλησίον. Αιματηρούς αγώνες και προσπάθειες κατέβαλε για να διατηρήσει τους συγχωριανούς και τους συμπατριώτες του στην πίστη, για να μην κλονιστούν και αλλαξοπιστήσουν στις χαλεπές εκείνες ημέρες και εποχές, από τις πολλές και διάφορες πιέσεις που δεχόντουσαν από τους Τούρκους, αλλά και από διάφορους προβατόσχημους λύκους, τους προτεστάντες, που προσπαθούσαν να ποιμάνουν την ποίμνη του Χριστού.

Το κελί του, μικρό, απέριττο, ευρισκόταν μέσα στον κόσμο. Ζούσε μέσα στον κόσμο, αλλά συγχρόνως κατόρθωνε να ζει και εκτός του κόσμου.

Σε αυτό, καθώς και για τα θεία του κατορθώματα, πολύ τον βοηθούσαν οι δύο ημέρες (η Τετάρτη και η Παρασκευή) που έμενε έγκλειστος στο κελί του, προσευχόμενος. Οι οποίες καρποφορούσαν περισσότερο πνευματικά τότε, διότι αγίαζαν και την εργασία των άλλων ημερών. Ώρες έμενε γονατιστός προσευχόμενος στον Θεό για τον λαό Του, που τον είχε εμπιστευθεί στα ασκητικά χέρια του δούλου Του Αρσενίου. Η μεγάλη ευαισθησία του Αγίου Πατρός δεν άντεχε να κάνει κανένα κακό στην πλάση. Ιδιαίτερα στα ζώα. Ποτέ του δεν κάθισε σε ζώο να το κουράσει, για να ξεκουράσει τον εαυτό του. Προτιμούσε πάντοτε να βαδίζει πεζός και όπως συνήθιζε ξυπόλυτος. Είχε πάντοτε μπροστά του τον Χριστό που ποτέ Του δεν κάθισε σε ζώο – μόνο μια φορά – και όπως χαρακτηριστικά έλεγε: «Εγώ που είμαι χειρότερος και από το γαϊδουράκι, πως να καθίσω σ’ αυτό;» Για να κρύψει τις αρετές του από τα μάτια των ανθρώπων και να αποφύγει έτσι τους επαίνους, κατάφευγε σ’ ορισμένες «ιδιοτροπίες». Παρουσιαζόταν σαν σκληρός θυμώδης, οξύθυμος, απόπαιρνε τις διάφορες γυναίκες, που από αγάπη γι’ αυτόν και ευγνωμοσύνη προσπαθούσαν να τον βοηθήσουν, με διάφορους τρόπους, να του μαγειρεύουν και να του στέλνουν φαγητό. Όπως χαρακτηριστικά έλεγε στον πιστό του φίλο και ψάλτη Πρόδρομο τα εξής: «Εάν ήθελα να με υπηρετούν γυναίκες, θα γινόμουν έγγαμος ιερεύς και θα με υπηρετούσε παπαδιά. Τον καλόγηρο που τον υπηρετούσε γυναίκες, δεν είναι καλόγηρος».

Όταν ύψωνε τα χέρια του για να παρακαλέσει για κάτι τον Θεό, άρχιζε να τον παρακαλεί προσευχόμενος και φωνάζοντας, «Θεέ μου!» λες και ξεκοβόταν η καρδιά του εκείνη την ώρα, και θαρρείς πώς έπιανε τον Χριστό από τα πόδια και δεν του έκανε το αίτημά του. «Εμείς», όπως έλεγαν οι Φαρασιώτες, «στην Πατρίδα μας τι θα πει γιατρός, δεν ξέραμε στον Χατζεφεντή τρέχαμε. Στην Ελλάδα μάθαμε από γιατρούς, αλλά αν τα πούμε στους εντόπιους, τους φαίνονται παράξενα».

Εκτός από τα άλλα του χαρίσματα είχε και το προορατικό χάρισμα. Είχε πληροφορηθεί από τον Θεό, πως θα έφευγαν για την Ελλάδα και έγινε στις 14 Αυγούστου του 1924 μ.Χ. με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Γνώριζε από προηγουμένως και τον θάνατό του και ότι αυτός θα συνέβαινε σ’ ένα νησί.

Η αγία του μορφή συνέχεια σκοπούσε Χάρη και παρηγοριά.

Το πρόσωπό του έλαμπε από την ασκητική γυαλάδα, που έμοιαζε σαν το χρώμα του φτιασμένου κυδωνιού.

Είχε πια εξαϋλωθεί από τους υπερφυσικούς πνευματικούς αγώνες, που έκανε από αγάπη στον Χριστό, καθώς και από τους πολλούς του κόπους για την αγάπη προς το ποίμνιο του, που το ποίμανε πενήντα χρόνια σαν καλός Ποιμένας.

Τρεις μέρες πριν την εκδημία του ήλθε η Παναγία, τον γύρισε σ’ όλο το Άγιο Όρος, τα Μοναστήρια, τους Ναούς που τόσο επιθυμούσε να δει και δεν είχε αξιωθεί και του είπε ότι σε τρεις ημέρες θα παρουσιαστεί στον Κύριο, που τόσο πολύ αγάπησε και έδωσε όλο του τον εαυτό σ’ Αυτόν.

Κοιμήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 1924 μ.Χ. στην Κέρκυρα.

Με λίγα λόγια αυτός ήταν ο Άγιος Αρσένιος. Ας έχομε όλοι τις Αγίες του Ευχές.

Σημείωση: Από την Κέρκυρα, το 1958 μ.Χ., τα λείψανα του μεταφέρθηκαν από τον μοναχό Παΐσιο στην Κόνιτσα και το 1970 μ.Χ. από τον ίδιο Αγιορείτη μοναχό στο γυναικείο μοναστήρι – Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, όπου ο Άγιος μετά τον θάνατό του έκανε πολλά θαύματα. Η Ορθόδοξη Εκκλησία τον αγιοποίησε στις 11 Φεβρουαρίου 1986 μ.Χ.

 θαύματα του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκη

Αμέτρητα είναι τα θαύματα που οφείλονται στον μεγάλο αυτόν Άγιο, όχι μόνο κατά τη διάρκεια που ήταν εν ζωή, αλλά και μετά την κοίμησή του. Ένα πολύ μικρό δείγμα αυτών αναφέρονται πιο κάτω (τα θαύματα που αναφέρονται στη συνέχεια είναι παρμένα από το βιβλίο «Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης» που έγραψε ο ίδιος ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, ο οποίος ήταν βαπτιστικός του Αγίου):

- Ο Σολομών Κοσκερίδης διηγήθηκε ότι είχαν πάει μία παράλυτη Τουρκάλα στον Χατζεφεντή (έτσι έλεγαν τότε τον Άγιο Άρσένιο) μέσα σε μια μπατανία, την οποία διάβασε και έγινε αμέσως καλά.

- Από το Κελμίρι είχαν φέρει μια γυναίκα λεπρή στον Χατζεφεντή (Άγιος Αρσένιος), την οποία διάβασε και καθαρίσθηκε η λέπρα της. Και, όπως διηγείται ο Πρόδρομος Κορτσινόγλου, το πρόσωπό της μετά φαινόταν σαν πρόσωπο παιδιού, τρυφερό.

- Η Σωτηρία Χριστοφορίδου διηγήθηκε ότι μια Τουρκάλα τυφλή, ονόματι Μεριάμα, την είχαν φέρει στον Πατέρα Αρσένιο, ο οποίος την διάβασε και ήρθε το φως της.

- Από το Σατί, θυμάται ο Ανέστης Καραούσογλου ότι κάποιος Ιερεύς είχε γυναίκα στείρα και έφερε στον Χατζεφεντή (Άγιος Αρσένιος) ένα φόρεμα της πρεσβυτέρας να το διαβάσει, για να αποκτήσει παιδιά. Ο Πατήρ Αρσένιος, αφού το διάβασε, είπε στον Ιερέα: «Η πρεσβυτέρα σου θα γεννήσει κόρη και να την ονομάσεις Εύα», όπως και έγινε.

- Η Στέλλα Κογλανίδου διηγείται ότι είχαν φέρει στο πατρικό της σπίτι, στα Φάρασσα, έναν βουβό Τούρκο ηλικίας τριάντα ετών, και ο πατέρας της τον πήρε και τον πήγε στον Πατέρα Αρσένιο, για να τον διαβάσει και να γίνει καλά. Ενώ ο Χατζεφεντής (Άγιος Αρσένιος) του διάβαζε το Ευαγγέλιο, πριν ακόμη τελειώσει, ο βουβός άρχισε να μιλάει. Στη συνέχεια τον πήγε πάλι στο σπίτι του και ο βουβός μιλούσε. Δηλαδή τον φιλοξένησε και θεραπευμένο, και την άλλη μέρα τον πήραν οι συγγενείς του και έφυγαν.

- Η Αμαλία Ελευθεριάδου (Ιεχωβίτισσα τώρα) διηγείται πως ο Χατζεφεντής (Άγιος Αρσένιος) έλεγε από πριν ότι θα πάμε στην Ελλάδα και ότι αυτός θα ζήσει μόνο σαράντα ημέρες εκεί. Κάποιος Φαρασιώτης, όταν τον άκουσε τον Χατζεφεντή του είπε: «Τι είσαι συ που τα ξέρεις αυτά; Θεός;» Ο Χατζεφεντής τότε απάντησε: «Είμαι πιστός δούλος του Θεού και το ξέρω».

- Στην μνήμη του Αγίου Χρυσοστόμου, είχαν καθίσει οι πανηγυριώτες μετά την Θεία Λειτουργία έξω από τον Ναό και έτρωγαν. Εκεί στον Άγιο Χρυσόστομο ήταν ένα Αγίασμα το οποίο έβγαινε άφθονο από μια τρύπα ενός βράχου και έπεφτε σαν καταρράκτης από ψηλά κάτω στον Ζεμαντή ποταμό. Άλλοτε πάλι τραβιόταν πίσω τελείως και χανόταν. Ενώ λοιπόν έτρωγαν οι άνθρωποι, σηκώθηκε μια γυναίκα να πάρει λίγο νερό. Εκείνη τη στιγμή το νερό τραβιόταν πίσω, και η γυναίκα έτρεξε στον Χατζεφεντή (Άγιος Αρσένιος) και του το είπε. Ο Χατζεφεντής πήρε το Ευαγγέλιο και πήγε στην τρύπα του βράχου, γονάτισε και διάβασε λίγο, και το νερό ήρθε αμέσως. Αυτό συνέβαινε πολλές φορές· τραβιόταν το νερό και ερχόταν πάλι μετά από αρκετό διάστημα. Ο Αναστάσιος Λεβίδης λέγει ότι ήταν το φυσικό φαινόμενο παλίρροια και άμπωτις. Ο δούλος όμως του Θεού Χατζεφεντής παρακαλούσε το Αφεντικό του, τον Θεό, και του το έφερνε όποτε ήθελε, χωρίς να περιμένει.

- Ο Γαβριήλ Κορτσινόγλου –ο δεύτερος Αναγνώστης του Πατρός Αρσενίου– είχε διηγηθεί το εξής: «Είχαμε πάει μια φορά στον Άγιο Χρυσόστομο με τον Χατζεφεντή και με τον Θείο μου Πρόδρομο για Θεία Λειτουργία. Ενώ ο Χατζεφεντής ετοιμαζόταν (φορούσε τα Ιερά του), εγώ πήγα στο Αγίασμα να πάρω νερό για τη Θεία Λειτουργία. Μόλις έφθασα στο Αγίασμα, εκείνη την στιγμή το νερό τραβιόταν μέσα, και έτρεξα στον Χατζεφεντή, ο οποίος ήρθε αμέσως με την φυλλάδα στην μασχάλη του, ενώ με τα χέρια τύλιγε τα κορδόνια από τα επιμάνικα στον δρόμο που περπατούσε. Μόλις διάβασε στο μάτι του βράχου, το νερό άρχισε να βροντάει κα να έρχεται. Γέμισα μετά και πήγαμε για την Θεία Λειτουργία».

- Επάνω σ΄έναν βράχο, μέσα σε μια σπηλιά ήταν ένα Εξωκλήσι της Παναγίας (σό Κάντσι). Οι Φαρασιώτες είχαν προεκτείνει προς τα έξω του βράχου σανιδένιο εξώστη για ευρυχωρία. Για να φθάσουν μέχρι εκεί, έπρεπε να ανεβούν σαράντα σκαλοπάτια σκαλιστά στον βράχο και άλλα εκατό είκοσι που είχαν φτιαγμένα με σανίδες. Σ’ αυτό λοιπόν το Εξωκλήσι είχε πάει να λειτουργήσει ο Πατήρ Αρσένιος και ο Πρόδρομος, ως συνήθως. Όταν τέλειωσε η Θεία Λειτουργία , ο Πατήρ βγήλε λίγο στον εξώστη. Εκεί που ακουμπούσε ξεκαρφώθηκε μια σανίδα και ο Πατήρ έπεσε κάτω στον γκρεμό. Ένας γεωργός που τον είδε από απέναντι να πέφει άφησε τα βόδια του στον ζυγό και έτρεξε, για να συμμαζέψει το σκορπισμένο του κορμί, όπως νόμιζε. Ο πρόδρομος δεν είχε καταλάβει τίποτε, γιατί ήταν μέσα στον Ναό και τον συγύριζε. Όταν λοιπόν έφθασε ο γεωργός εκεί κοντά στον γκρεμό κάτω, είδε το κορμί του του Πατρός Αρσενιίου ολόκληρο αλλά ακίνητο, και πήγε να το πιάσει. Ο Πατήρ όμως είπε στον γεωργό: «Μη μ’ αγγίζεις. Δεν έχω τίποτε».

Έμενε ακίνητος ο Πατήρ, όχι γιατί είχε χτυπήσει, αλλά από μεγάλη συγκίνηση, δίοτι την ώρα που έπεφτε κάτω στον γκρεμό, τον πήρε στην αγκαλιά της μια Γυναίκα, τον κατέβασε και τον άφησε. Είχε νιώσει τον ευατό του, όπως έλεγε, εκείνη την ώρα, σαν να ήταν μωρό παιδί στην αγκαλιά της μητέρας του. Σηκώθηκε λοιπόν μετά από την συγκίνηση εκείνη και ανέβηκε από τον γκρεμό και τα εκατόν εξήντα σκαλοπάτια, που μόνον αυτά συμπλήρωσαν πενήντα μέτρα ύψος, και πήγε ξανά στο Εξωκλήσι της Παναγίας και διηγήθηκε ότι έγινε στον Πρόδρομο, ο οποίος ήταν αφοσιωμένος στο συγύρισμα του Ναού και δεν είχε ακόμη καταλάβει τίποτε. Ο γεωργός επίσης πήγε μετά στα Φάρασσα και το ομολογούσε.

- Ένας Τούρκος από το χωριό Τελέληδες είχε μολύνει το Αγίασμα του Αγίου Χρυσοστόμου, και ο Άγιος, για να τον παιδαγωγήσει, τον τιμώρησε. Τον έφεραν και αυτόν στον Χατζεφεντή, για να τον διαβάσει να γίνει καλά. Ο Πατήρ όμως τον κράτησε μια εβδομάδα, χωρίς να το διαβάσει. Ο Ψάλτης του, που έβλεπε να κρατάει τον Τούρκο μια εβδομάδα, παραξενεύτηκε και είπε στον Πατέρα Αρσένιο: «Ναχω την ευχή σου, τι κρατάς μια εβδομάδα αυτόν τον Τούρκο, ενώ άλλους αρρώστους πιο βαριά τους διαβάζεις και γίνονται αμέσως καλα;». Και απάντησε ο Άγιος Αρσένιος: «Τον κρατώ για να κάνει κάνονα, γιατί αυτός έχει χοντρό κεφάλι και δεν τόχει σε τίποτε, μόλις τον κάνω καλά να πάει αμέσως να ξαναβουτήξει το κασσιδιάρικό του κεφάλι στον Αγιασμό».

Όταν τέλειωσε η εβδομάδα, τότε τον διάβασε και επανήλθε το πρόσωπό του στην θέση του και του έκανε παρατήρηση του Τούρκου: «Άλλη φορά, όταν τα βακούφια των Χριστιανών, να τα προσκυνάς από μακρυά και να παίρνεις δρόμο».

- Είχαν φέρει κάποτε από τους Τελέληδες μια τυφλή Μουσουλμάνα, ονόματι Φάτμα, ημέρα Τετάρτη στον Χατζηαφέντη, να την διαβάσει να γίνει καλά. Επειδή ήταν έγκλειστος, αφού χτυπήσαν την πόρτα του κελλιού του αρκετά οι συνοδοί της τυφλής, την άφησαν απ’ έξω και πήγαν στο Μεσοχώρι. Εκείνη την ώρα μια Φαρασιώτισσα, που της είχε αγκυλωθεί το χέρι της, πήγε στο κελλί του Χατζηαφέντη και πήρε από το κατώφλι της πόρτας του χώμα, άλειψε το παθεμένο χέρι της και έγινε καλά. (Έτσι έκαναν όλοι οι Φαρασιώτες αυτές τις δύο ημέρες, που έμενε έγκλειστος, και δεν τον ενοχλούσαν). Όταν λοιπόν είδε την τυφλή, την ρώτησε γιατί περιμένει και η τυφλή της είπε την αιτία. Τότε η Φαρασιώτισσα της απάντησε: «Τι κάθεσαι και χασομεράς; Δεν ξέρεις ότι ο Χατζηαφέντης την Τετάρτη και την Παρασκευή δεν ανοίγει; Πάρε χώμα από το κατώφλιτης πόρτας και τρίψε τα μάτια σου να γίνεις καλά, όπως κάνουμε και όλοι αυτές τις ημέρες, όταν αρρωσταίνουμε».

Η Φαρασιώτισσα έφυγε και πήγε στην δουλειά της. Η Μουσουλμάνα όμως είχε παραξενευθεί στην αρχή γι’ αυτό που άκουσε, αλλά μετά έψαξε και βρήκε το κατώφλι, πήρε χώμα και έτριψε τα μάτια της και αμέσως άρισε να βλέπει θαμπά. Από την χαρά της τότε πήρε μια πέτρα και χτυπούσε σαν τρελλή την πόρτα του Πατρός Αρσενίου, ο οποίος άνοιξε και, επειδή είδε πως ήταν Μουσουλμάνα, ενώ δεν μιλούσε αυτήν την ημέρα, έκανε διάκριση και την ρώτησε τι θέλει. Του είπε τον λόγο και ο Πατήρ πήρε το Ευαγγέλειο και την διάβασε και αμέσως της ήρθε όλο της το φως. Εκείνη τότε από την χαρά της έπεσε στα πόδια του και τον προσκυνούσε με ευλάβεια, αλλ’ ο Πατήρ την μάλωσε και της είπε: «Εάν θέλεις να προσκυνήσεις, να προσκυνήσεις τον Χριστό που σου έδωσε το φως και όχι εμένα».

Έφυγε μετά χαρούμενη να βρείς τους συνοδούς της και ανεχώρησαν για το χωριό τους.

- Φαρασιώτες από την Δράμα και εγκατεστημένοι στην Θεσσαλονίκη διηγήθηκαν ότι οι δυο Σέχοι (αρχηγοί Μουσουλμανικών φυλών και μάγοι) από το Χατζή – Πεχτές είχαν επισκεφθεί τον Πατέρα Αρσένιο. Ο Πατήρ τους δέχθηκε και τους έφτιαξε καφέ. Οι Σέχοι όμως άρχισαν τις άνοητες και ζαλίσμενες ερωτήσεις, που έφερναν μόνο πονοκέφαλο. Ο Πατήρ, για να τους ξεφορτωθεί, τους είπε: «Δεν μπορώ να σας ακούω, γιατί πονάει το κεφάλι μου». Εκείνοι όμως δεν κατάλαβαν και είπε ο ένας στον Πατέρα Αρσένιο: «Παπάς Εφέντης, θα σου φτιάξουμε ένα μουσχά (χαϊμαλί) και, άμα το φορέσεις, σ’ όλη σου την ζωή δεν θα σε πονέσει το κεφάλι σου». Ο Πατήρ τους απάντησε τότε αυστηρά: «Έχω μεγαλύτερη δύναμη από την δική σας και μπορώ να σας κάνω με την δύναμη του Χριστού να μην κουνηθήτε καθόλου από τον τόπο που κάθεσθε».

Τους άφησε αμέσως τότε και πήγε δίπλα στο κελλί του. Όταν είχαν αποτελειώσει τον καφέ τους οι Σέχοι και θέλησαν να φύγουν, με κανένα τρόπο δεν μπορούσαν να κουνηθούν από τον τόπο που κάθονταν, διότι ένιωθαν να είναι δεμένοι με ένα αόρατο δέσιμο. Αναγκάσθηκαν τότε να φωνάξουν τον Πατέρα Αρσένιο, για να τους λύσει. Ο Πατήρ πήγε αμέσως, αλλά δεν τους μίλησε μόνο νόημα τους έκανε να φύγουν, και έτσι μπόρεσαν να ξεκοκκαλώσουν από τον τόπο τους. Οι Σέχοι κατάλαβαν το σφάλμα τους και ζήτησαν συγχώρεση από τον Πατέρα και του είπαν φεύγοντας: «Παπάς Εφεντής, συγχώρα μας η δύναμη σου είναι μεγάλη, γιατί την παίρνεις από την μεγάλη σου πίστη. Εμείς με τον σατανά δουλεύουμε».

- Ο Παναγιώτης του Εντζαραπίδη, όταν ήταν είκοσι ετών, είχε τρελλαθεί εξ’ αιτίας μιας κοπέλας, που είχε ερωτευθεί. Η τρέλλα του ήταν πολύ σοβαράς μοφής και δεν μπορούσαν να τον δέσουν. Τελικά ο αδελφός του μαζί με τους άλλους, την ώρα που κοιμόταν, τον έδεσαν και τον έφεραν στο Χατζεφεντή. Μόλις άνοιξε την πόρτα του κελλιού του ο Πατήρ για να δει ποιοι χτυπούν και τι θέλουν, ο τρελλός παρόλο που ήταν και δεμένος με αλυσίδες, όρμησε στον Πατέρα Αρσένιο να τον χτυπήσει με τα αλυσοδεμένα χέρια του. Ο Χατζηαφέντης είπε εκείνη την στιγμή: «Κύριε Ιησού Χριστέ!». Και πάλι είπε: «Κάτω σατανά». Ο τρελλός μαζεύθηκε αμέσως σαν κουβάρι. Μετά πήρε το Ευαγγέλιο, τον διαβάσε και έγινε αμέσως καλά. Ύστερα δημιούργησε και οικογένεια. (Αυτό το διηγούνται οι Φαρασιώτες από την περιοχή της Δράμας).

- Είχαν ληστέψει μια φορά πάλι οι Τούρκοι Ιερά Σκεύη της Εκκλησίας. Οι Φαρασιώτες ανησυχούσαν και προσπαθούσαν να βρουν τους κλέφτες. Ο Χατζεφέντης όμως ατάραχος τους λέγει: «Μην ανησυχείτε, θα δείτε τον Αϊ-Γιώργη να τα φέρνει ξωπίσω». Όταν οι ληστές έφθασαν στο Καζάν-Ταγή, ενώ ήταν μέρα και ο ουρανός καθαρός, έπεσε απότομα μια παράξενη μαυρίλα μπροστά τους, που ήταν αδύνατο να προχωρήσουν, ούτε καν τον ποταμό Φεραχτίν ήταν δυνατόν να περάσουν, που είχαν μπροστά τους. Κατάλαβαν τότε οι ληστές ότι ήταν από το Θεό αυτό το παράξενο φαινόμενο, και γύρισαν προς τα Φάρασα, για να επιστρέψουν τα Ιερά Σκεύη. Όταν όμως προχώρησαν λίγο τον δρόμο προς τα Φάρασα και η μαυρίλα είχε φύγει, το θεώρησαν για τυχαίο γεγονός και γύρισαν ξανά με τα φορτωμένα ζώα για το χωριό τους. Με το γύρισμα όμως για το χωριό τους ένιωσαν κάποιον να τους δέρνει αόρατος και να τους φέρνει έτσι καταπόδι μέχρι τα Φάρασα. Έφθασαν με τα κλεμμένα Ιερά Σκεύη στα Φάρασα και φώναζαν τους Φαρασιώτες οι κλέφτες να τα ξεφορτώσουν γρήγορα, γιατί αυτοί με τα χέρια τους προστάτευαν τα κεφάλια τους από τις ξυλιές που ένιωθαν αόρατως να τρώνε.

- Η Οσία Καραμουρατίδου, όταν ήταν νεόνυμφη, φορούσε μια μανδήλα παρδαλή Σμυρνιότικη. Ο Πατήρ Αρσένιος επανειλημμένως της έκανε παρατηρήσεις για να την πετάξει και να φοράει και αυτή σεμνά, όπως όλες οι Φαρασσιώτισσες αλλά εκείνη δεν άκουγε. Μια ημέρα που την είδε πάλι να την φοράει, της είπε αυστηρά: «Φράγκικες αρρώστιες στα Φάρασα δε θέλω. Εάν δεν συμμορφωθείς, να το ξέρεις, τα παιδιά που θα γεννάς, αφού θα βαπτίζονται, θα φεύγουν αγγελούδια και συ δεν θα χαρείς κανένα».

Δυστυχώς και πάλι δεν είχε συμμορφωθεί, αλλά μόνον της έφυγαν δυο αγγελούδια, τότε πέταξε τη παρδαλή μανδήλα και πήγε στον Πατέρα Αρσένιο και ζήτησε συγχώρεση. Ο Πατήρ, αφού την συγχώρεσε, της είπε: «Πήγαινε τώρα στην ευχή του Χριστού και το πρώτο παιδί που θα γεννήσεις θα είναι αγόρι και θα το ονομάσουμε Αρσένιο. Το δεύτερο μετά θα είναι κόρη και θα το ονομάσουμε Ειρήνη».

Όπως και έγινε.

- Κάποτε πήγαν τρεις Τούρκοι να ληστέψουν τον Χατζηεφέντη. Επειδή άκουγαν ότι τρέχει πολύς κόσμος στον Πατέρα Αρσένιο, νόμιζαν ότι θα έχει πολλά χρήματα, ενώ ο Πατήρ χρήματα ούτε έπιανε στα χέρια του. Οι ληστές λοιπόν πήγαν ημέρα Τετάρτη, για να τον βρουν σίγουρα στο κελί του, επειδή είχαν υπόψη τους ότι την Τετάρτη και την Παρασκευή έμενε έγκλειστος στο κελί του. Οι μεν δυο κλέφτες κάθισαν απ’ έξω, ο δε τρίτος, αφού μπήκε από το παράθυρο, άνοιξε τη πόρτα του κελιού του και πέρασε το ένα πόδι μέσα. Ο Πατήρ Αρσένιος, εκείνη την ώρα διάβαζε την νυχτερινή του ακολουθία και όταν άκουσε θόρυβο, έριξε μια ματιά προς τη πόρτα, την στιγμή ακριβώς που περνούσε το ένα του πόδι ο ληστής μέσα στο κελί του. Εκείνη η ματιά όμως του Πατρός Αρσενίου, λες και ήταν δυνατόν ηλεκτρικό ρεύμα, τον κοκάλωσε, όπως βρισκόταν, με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο απ΄ έξω και οπλισμένο με τα μαχαίρια και τα φυσεκλίκια του. Ο Πατήρ, μετά την ματιά εκείνη, συνέχισε την ακολουθία του ατάραχος.

Οι άλλοι δυο όμως ληστές που ήταν απ’ έξω ανησυχούσαν, γιατί άραγε και θα τους έπαιρνε η ημέρα και μπήκαν και αυτοί. Όταν είδαν το σύντροφό τους ακίνητο με το πόδι μέσα στο κελί και τα άλλο απ’ έξω, στο μικρό διάδρομο τους έπιασε τρόμος. Παρακάλεσαν τότε το Πατέρα Αρσένιο να τους συγχωρέσει και να λύσει το σύντροφο τους από εκείνο το αόρατο δέσιμο. Ο Πατήρ, χωρίς να διακόψει την ακολουθία του, έκανε νόημα να φύγει, και έτσι μπόρεσε νε λυθεί, και έφυγαν. Οι Τούρκοι αυτοί μετά το ομολογούσαν και στους άλλους Τούρκους αυτό που έπαθαν και έλεγαν: «Αμάν, αμάν٠ μην πάτε να ληστέψετε τον Χατζηεφέντη!». (Αυτό το ανέφεραν οι Φαρασιώτες από την Θεσσαλονίκη).

- Ο Πρόδρομος Εζνεπίδης διηγήθηκε πως μια φορά είχαν έρθει πολλοί Τούρκοι (Τσέτες) στο χωριό (Φάρασσα) και έτυχε εκείνος να είναι άρρωστος στο κρεβάτι και να σπαρταράει σαν το ψάρι από δυνατό ρίγος. Όταν τον ειδοποίησαν, βρέθηκε σε δύσκολη θέση σαν Πρόεδρος, γιατί έφερνε ευθύνη του χωριού, και είπε σ’ αυτούς που ήταν γύρω του να τον πιάσουν, όπως ήταν, και να τον πάνε στον Χατζηεφέντη. Όπως και έκαναν. Ο Χατζηεφέντης, όταν τον είδε σ’ αυτή τη κατάσταση και έμαθε που είχαν έρθει οι Τούρκοι, ούτε καν τη φυλλάδα του πήρε να τον διαβάσει, αλλά χωρίς να χασομερήσει καθόλου πήρε ένα τσεραστούπι (κανδηλοκέρι), το ευλόγησε, το τύλιξε στο δεξί του χέρι και του είπε: «Πήγαινε παλικάρι, στην ευχή του Χριστού και διώξε τους Τούρκους να μην μπουν στο χωριό μας». Αμέσως έγινε καλά με την ευχή του, συγκέντρωσε τα παλληκάρια του χωριού και τους έδιωξε, χωρίς να έχουν ούτε τραυματία.

- Ο Πρόδρομος Εζνεπίδης διηγήθηκε ότι μια φορά είχαν πάει πολλοί Τούρκοι (Τσέτες), για να πατήσουν τα Φάρασα. Στο χωριό οι άνδρες έλειπαν, άλλοι στα μακρινά κτήματα και άλλοι στα ταξίδια.

Αναγκάστηκε τότε να μαζέψει τα μικρά παιδιά, μόνο για να δείξουν στόχο γύρω από το Κάστρο ότι είναι πολλοί, και μετά τα έδιωξε, για να κρυφθούν.

Μερικοί γέροι που ήταν, και αυτοί σκόρπισαν, και τελικά έμεινε μόνος του με την απόφαση να σκοτωθεί καλύτερα παρά να δει του Τούρκους στο χωριό. Είχαν τελειώσει όμως οι σφαίρες του και μετά τον έπιασαν ζωντανό οι Τούρκοι. Αφού τον έδεσαν γερά, τον πήγαν στο σπίτι του και τον ανέβασαν στο δώμα (ταράτσα), όπου είχαν στήσει τη κρεμάλα του. Εκεί τον βασάνιζαν, για να τους δώσει ότι είχε και μετά να τον τελειώσουν. Εκείνη τη στιγμή όπου τον βασάνιζαν, δεν ξέρει πως του ήρθε, είπε στου Τούρκους:

«Ό,τι έχω, τα έχω στον Χατζεφεντή».

Οι Τούρκοι δεν χασομερούν και τον πηγαίνουν στον Πατέρα Αρσένιο. Όταν άνοιξε την πόρτα του ο Πατήρ και είδε αυτή τη σκηνή, πολύ πληγώθηκε, και μάλιστα μάλωσε τους Τούρκους, που τον είχαν δεμένο, για να τον ελευθερώσουν γρήγορα, και μάλιστα τους είπε και «παλιότουρκους». Ο αρχηγός τους θύμωσε και τράβηξε το χατζάρι του, για να κόψει τον Χατζεφεντή. Ο Χατζεφεντής τότε λέγει στον Τούρκο Καπετάνιο: «Γρήγορα κατέβασε το χέρι σου κάτω ξερό».

Ώ του θαύματος! Το χέρι του Τούρκου κατέβηκε ξερό κάτω αγκυλωμένο και το χατζάρι του έπεσε κάτω καταγής. Όταν είδαν αυτό οι άλλοι Τούρκοι της συμμορίας, άρχισαν να τρέμουν από φόβο και ο αρχηγός με κλάματα να παρακαλεί να του κάνει καλά το χέρι του. Ο Πατήρ Αρσένιος τότε του σταύρωσε το χέρι του και το θεράπευσε. Και αφού έλυσαν και τον Πρόεδρο, τους μάλωσε, για να μην ξαναπατήσουν στο χωριό. Πράγματι από εκείνη τη συμμορία δεν είχε ξαναπατήσει κανείς στα Φάρασσα.

- Ο Ανέστης Καραούσογλου διηγήθηκε ότι από τα Άδανα ένας μεγάλος εργοστασιάρχης, ονόματι Κοσμάς Συμεωνίδης, είχε τη γυναίκα του στείρα και έστειλε στον Χατζεφεντή ένα φόρεμα της, για να το διαβάσει, ο οποίος το διάβασε και της το έστειλε και, αφού το φόρεσε η γυναίκα του, στο χρόνο απέκτησε παιδί.

- O Κυριάκος Σεφερίδης, ο Αναγνώστης του Πατρός Αρσενίου, διηγήθηκε ότι είχαν φέρει μια φορά μια δαιμονισμένη Τουρκάλα από τους Τελέληδες αλυσοδεμένη, με φοβερό δαιμόνιο, που την έλεγαν Τετέβη, την οποία διάβασε ο Χατζεφεντής με το Ευαγγέλιο και έδιωξε τον δαίμονα από την γυναίκα και έγινε αμέσως καλά.

- Ο Κυριάκος Σεφερίδης διηγήθηκε ότι μια μέρα είχαν φέρει στα Φάρασα έναν δαιμονισμένο από το Σίσι, υιόν αξιωματικού Τούρκου. Μόλις ο Χατζεφεντής του διάβασε το Ευαγγέλιο, έγινε καλά και καθόταν σαν το αρνί ήσυχος, ενώ πριν έσχιζε τα ρούχα και το πρόσωπό του με τα νύχια του.

Απολυτίκιον

Ήχος γ’. Θείας πίστεως.

Βίον ένθεον, καλώς ανύσας, σκεύος τίμιον του Παρακλήτου, Ανεδείχθης θεοφόρε Αρσένιε, και των θαυμάτων την χάριν δεξάμενος, πάσι παρέχεις ταχείαν βοήθειαν, Πάτερ ’Οσιε Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Έτερον Απολυτίκιον

Ήχος πλ. α’. Τον συνάναρχον Λόγον.

Των Οσίων τον βίον εκμιμησάμενος, εν εσχάτοις τοις χρόνοις, Πάτερ Αρσένιε, επληρώθης δωρεών του θείου Πνεύματος, και θαυμάτων γεγονός, θεοφόρε αυτουργός, παρέχεις ενί εκάστω, τας εκ Θεού χορηγίας, ταις ικεσίαις σου προς Κύριον.

Κοντάκιον

Ήχος δ’. Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.

Καππαδοκίας το νεόφυτον άνθος, και αρετών το πολυτίμητον σκεύος, ο ιερός Αρσένιος υμνείσθω μοι, ούτος γαρ ως άγγελος, εν σαρκί βιοτεύσας, σύσκηνος εγένετο, των Αγίων απάντων, μεθ’ ων πρεσβεύει πάντοτε Χριστώ, ημίν διδόναι, πταισμάτων συγχώρησιν.

Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης – Η εικόνα βρίσκεται στον Ι. Ν. του Αγίου Αρσενίου στη Λεμεσό. Αγιογραφήθηκε στο Ησυχαστήριο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»

Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης – Τοιχογραφία της Τραπέζης του Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης επαναφέρει το Αγίασμα – Τοιχιγραφία της Τραπέζης του Ιερού Ησυχαστηρίου στη Σουρωτή

Ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης με τον Γέροντα Παΐσιο

Η πλάκα που τοποθέτησαν στον τάφο του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη οι Φαρασιώτες

Ο Ι. Ν. του Αγίου Αρσενίου στο Ιερό Ησυχαστηρίο «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος» στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Η τίμια κάρα του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη, που βρίσκεται στο Ιερό Ησυχαστήριο στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης

Ο Ι. Ν. Οσιομαρτύρων Βαραχησίου και Ιωνά όπου λειτουργούσε ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Άποψη του χωριού του Αγίου Αρσενίου στα Φάρασσα. Λαξευτές στο βράχο, οι εκκλησίες της Παναγίας (αριστερά) και του Αγίου Βασιλείου (δεξιά)

Ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος στο Ησυχαστήριο, στον χώρο όπου φυλάσσονταν τα ιερά Λείψανα του Αγίου Αρσενίου, πριν κτισθεί ο Ναός

Πηγή: saint.gr

Tο άλμα από τον κομματάρχη στον ηγέτη (Του Χρήστου Γιανναρά)

http://kostasxan.blogspot.gr/2013/11/t.html

Η εμμονή στην κριτική του πολιτικού συστήματος, της λειτουργίας και της παθολογίας του, ενδέχεται να απηχεί παγίδευση στη μονομερή εκτίμηση ή και απολυτοποίηση του πολιτικού παράγοντα στη ζωή μας. Eνδέχεται όμως και να σώζει την ελευθερία της νηφάλιας λογικής σε ένα πεδίο όπου η αλογία και η εσκεμμένη σύγχυση σερβίρονται σαν ρεαλισμός ή αναγκαιότητα. Πάντως η επιφυλλίδα παραμένει δοκιμιακό είδος που υπηρετεί πρωτίστως τη γλώσσα, δηλαδή τη λογική των σχέσεων κοινωνίας, και κρίνεται ως προς αυτό το «πρωτίστως». Oχι για «θέσεις» και «απόψεις» αυτονομημένες χρηστικά, ωφελιμοθηρικά.

Λέγεται και γράφεται ότι στο στελεχικό δυναμικό της N.Δ. η συγκυβέρνηση με το ΠAΣOK δημιουργεί «σημαντικότατες εντάσεις». Kαι αυτό, επειδή το ΠAΣOK, στην πέμπτη πια θέση της προτίμησης των ψηφοφόρων και με μονοψήφιο ποσοστό στις εκλογικές προβλέψεις (δηλαδή πολιτικά ανύπαρκτο), ελέγχει τον κρατικό μηχανισμό με το ποσοστό κοινοβουλευτικής ισχύος που διέθετε μετά τις εκλογές του 2009 – ποσοστό, τότε, 43,92% έναντι 33,47% της N.Δ. και 4,60% του ΣYPIZA.

H ένσταση των Nεοδημοκρατών αποκαλύπτει πολλά – γι’ αυτό είναι πολύτιμη. Ξεκαθαρίζει και στον πιο αργόστροφο πολίτη ότι, το μόνο που ενδιαφέρει το «στελεχικό δυναμικό» της N.Δ. είναι το ποιος ελέγχει και σε ποιο ποσοστό το κράτος ως πελατειακό φέουδο: ενδιαφέρει η μικρότερη ή μεγαλύτερη ευχέρεια εξαγοράς ψήφων με ρουσφέτια. Δεν ενοχλεί ούτε κατ’ ελάχιστο η αδιάντροπη ασυνέπεια, να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της η ηγεσία της N.Δ. την ιδεολογική της (τάχατες) διαφορά – διαφωνία – αντίθεση προς το ΠAΣOK. Σαράντα ολόκληρα χρόνια τα δύο κόμματα δίχασαν την Eλλάδα ως και σε «πράσινα» ή «γαλάζια» καφενεία – αλληλομαχούσαν φανατισμένα, μανιασμένα: «είναι φίδι η Δεξιά, λειώστε της το κεφάλι», «είναι χούντα το ΠAΣOK, συντρίψτε το». Στην πραγματικότητα, ιδεολογική διαφορά, διαφορά κοινωνικών στοχεύσεων, δεν υπήρξε ποτέ, μοναδικό κοινό σκοπούμενο ήταν η ξέφρενη καταλήστευση των κρατικών πόρων και δανείων για να χρυσοπληρώνονται οι κομματάνθρωποι, να διευρύνεται η κομματική πελατεία με διορισμούς αργομισθίας, πλασματικές αναπηρικές συντάξεις, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις.

Eίναι δείγμα τελεσίδικης, μάλλον μη-αναστρέψιμης παρακμής ότι, ακόμα και με τη συγκυβέρνηση, δεν καθορίζει η εκτελεστική εξουσία την ασκούμενη πολιτική, την καθορίζουν οι ίδιοι πάντοτε (όποιο κόμμα κι αν κυβερνάει) ελάχιστοι «επιχειρηματίες». Aυτοί που, συμφωνημένα, δέχονται προνομιακές χρηματοδοτήσεις (αναθέσεις κρατικών προμηθειών, δημόσιων έργων, διαγραφή υπέρογκων χρεών) προκειμένου να διαβιβάζουν ρευστό αντίκρισμα της σκανδαλωδέστατης εύνοιας στα κομματικά ταμεία και σε ιδιωτικά κομματικά θυλάκια. Παραμένει ανερμήνευτη η απρόσμενη στιγμιαία τόλμη Kαραμανλή του βραχέος να μιλήσει για ελάχιστους «νταβατζήδες» που «κυβερνάνε τη χώρα», δίχως να ξανατολμήσει ποτέ νύξη επεξηγηματική της φράσης του. Παραμένει αυτονόητο, είτε με το ΠAΣOK είτε με τη N.Δ. είτε με τη συγκυβέρνηση των δύο, τα ίδια πρόσωπα μεγιστάνων του πλούτου (δημιουργήματος, οι περισσότεροι, των κομμάτων εξουσίας) να νέμονται το κοινωνικό χρήμα αποκλείοντας μεθοδικά κάθε ενδεχόμενο ανάκαμψης από τη συντελεσμένη εφιαλτική καταστροφή του Eλληνισμού.

Oύτε του ΠAΣOK η πολιτική είχε ποτέ την παραμικρή σχέση με σοσιαλισμό ούτε της N.Δ. με τον τάχα και «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό». Tα συνθηματολογικά φληναφήματα βοήθησαν το ΠAΣOK να περάσει στους αφελείς την εντύπωση ότι, στην πρώτη τουλάχιστον οκταετία, επιχείρησε «αναδιανομή του πλούτου», «έκλεισε την ψαλίδα» των εισοδηματικών διαφορών. Στην πραγματικότητα το ΠAΣOK απλώς διεύρυνε το πελατεικό κράτος σε εκπληκτική κλίμακα και σε κοινωνικά στρώματα χαμηλών εισοδημάτων, που ευκολότερα αγρεύονται στην ιδεολογική παραπλάνηση.

Aν ενδιαφερόταν το ΠAΣOK, ειλικρινά και τίμια, να συγκροτήσει «κοινωνικό κράτος», κράτος στην υπηρεσία του πολίτη και παραγωγό ποιότητας της ζωής, θα θεσμοποιούσε, πριν από κάθε τι άλλο, προϋποθέσεις κοινωνικής δικαιοσύνης, δηλαδή απαράβατης αξιοκρατίας, άγρυπνου ελέγχου της ποιότητας των υπηρεσιών, αξιοποίησης και ανάδειξης της αριστείας. Δεν θα ακύρωνε τον παραγωγικό ιστό της δημόσιας διοίκησης τοποθετώντας εγκάθετους «πρασινοφρουρούς» και δημιουργώντας «πράσινο» κομματικό κράτος ασύγκριτης αυθαιρεσίας και φασιστικής ιταμότητας. Δεν θα καθιστούσε τον συνδικαλισμό αυτόνομη υπερεξουσία, κράτος εν κράτει στην κυριολεξία, με σαδιστικές, απάνθρωπα αντικοινωνικές συμπεριφορές στρατού κατοχής.

Oσο για τον «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» της N.Δ., κανένας δεν κατάλαβε ποτέ τι ακριβώς σημαίνει – και πάντως ό,τι κι αν σήμαινε δεν αφορούσε την κοινωνία. Oι πολιτικές πρακτικές της N.Δ. ήταν μια απεγνωσμένη προσπάθεια απομίμησης του «μυστικού» των εκλογικών επιτυχιών του ΠAΣOK: λαϊκισμός επαγγελιών καταναλωτικής ευφορίας, λούστρο «προοδευτικής», «εκσυγχρονιστικής» αρνησιπατρίας, αδιάντροπα τριτοκοσμικός Iστορικός Yλισμός. Aπό την καραμανλική καταγωγή του αυτό το κόμμα εκπροσωπούσε μιαν αποκλειστικά διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής και με τις πρωθυπουργίες Mητσοτάκη, Kαραμανλή του βραχέος και Σαμαρά μεταποιήθηκε απροκάλυπτα σε συντεχνία επαγγελματιών της εξουσίας – εκκωφαντικής μετριότητας.

Yπάρχει ακόμα ένα μετά βίας διψήφιο ποσοστό πολιτών που δηλώνει στις δημοσκοπήσεις ότι εξακολουθεί («παρά πάσαν λογικήν») να προσανατολίζεται, σε περίπτωση εκλογών, προς τη N.Δ. Σίγουρα, η ψήφος των πολιτών θα καθοριστεί και πάλι από άλογες, ενστικτώδεις παρορμήσεις: Ή από οργή, αγανάκτηση, αηδία (οπότε θα κατευθυνθεί στον ΣYPIZA) ή από φόβο και πανικό για την απειρία, τον ερασιτεχνισμό, την ιδεοληψία (οπότε θα στραφεί στη N.Δ.). Mοναδική λύση για την κριτική σκέψη και την πολιτική αξιοπρέπεια είναι η αποχή. Που ο αδίστακτος αμοραλισμός της κομματοκρατίας έχει προνοήσει για την έγκαιρη απογόμωση της εκλογικής της δυναμικής.

Aυτό το απόλυτο προεκλογικό αδιέξοδο ευνοεί αποκλειστικά τον κ. Σαμαρά και τον κ. Tσίπρα: Aν ο κ. Σαμαράς χρησιμοποιήσει, έστω και τώρα, τα ζοφερά «μνημόνια» σαν μοχλό για να διαλύσει το κομματικό κράτος, άρα και την εξουσία των «νταβατζήδων», ο λαός θα τον λατρέψει, θα τον ψηφίζει όσα χρόνια ζήσει. Tο ίδιο θα συμβεί και με τον κ. Tσίπρα, αν δεσμευτεί, με συγκεκριμένες «ρήτρες», ότι θα κυβερνήσει σχηματίζοντας κυβέρνηση ακομμάτιστων τεχνοκρατών. Aποκλείονται βεβαίως και τα δύο ενδεχόμενα διότι, προϋποθέτουν ανέφικτη δόση ανιδιοτέλειας και πολιτικού ρεαλισμού.

O κ. Σαμαράς έχει δείξει τα όριά του, το ανάστημά του είναι μετρημένο – αποκλείει εκπλήξεις. O κ. Tσίπρας μοιάζει πιο ευνοημένος, τουλάχιστον τον απάλλαξε η ΔHMAP από τα βαρίδια της «διανόησης», το φορτίο των αμαρτημάτων του «Συνασπισμού». Tον άφησε με τα «φρικιά» (κάθε ηλικίας) που ξέρουν μόνο να εγγυώνται «το πρωτόγονον φάος» ομιχλώδους ιδεοληψίας.
Tο άλμα από τον κομματάρχη στον ηγέτη φοβίζει τον κ. Tσίπρα και ξεπερνάει τα μέτρα του κ. Σαμαρά.

Πηγή

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΕ ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ!!! ΤΑ ΚΟΙΤΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΘΑ ΔΙΑΛΥΣΟΥΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ‏!!!

http://volcanotimes.blogspot.gr/2013/11/blog-post_1027.html

Α. ΦΩΣΚΟΛΟΣ
"Τα κοιτάσματα της Κρήτης αρκούν για να διαλύσουν τα μνημόνια"


Τελικά πόσο τυχαία έγιναν όλα αυτά που ζούμε; Ένας λαός που παθιάζεται για τις ιστορίες συνομωσίας, γύρευε για πόσες δεκαετίες μετά θα αναρωτιέται-ειδικά μετά από αυτή τη συνέντευξη
και το συγκεκριμένο video-πόσο τυχαία μπήκαμε στα μνημόνια.

Η ραχοκοκαλιά της ενεργειακής ανεξαρτησίας της Ευρώπης έχει σημείο αναφοράς την Κρήτη. Ο φάκελος για τον εντοπισμό των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων, νότια της Κρήτης δημιουργεί προσδοκίες για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας με το … σύνθημα να το δίνει ο ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης Αντώνης Φώσκολος. ”Τα κοιτάσματα της Κρήτης θα διαλύσουν τα μνημόνια”, τονίζει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στο prismanews.gr ο άνθρωπος που ηγήθηκε της προσπάθειας ανάδειξης του θέματος. Σε μία εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, ο κ. Φώσκολος απαντάει για τις εκτιμήσεις των επιστημόνων και τα αστρονομικά νούμερα, τα ύποπτα πολιτικά παιχνίδια και το … ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω.

Πόσο ρεαλιστικά είναι τα νούμερα που περιλαμβάνονται στη μελέτη σας για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου νότια της Κρήτης. Σας ρωτώ μεταφέροντας και την αγωνία του κόσμου που έχει εναποθέσει τις ελπίδες του στη συγκεκριμένη υπόθεση και αναρωτιέται «μα είναι αλήθεια. Και αν ο Φώσκολος και οι άλλοι ερευνητές κάνουν λάθος, τι γίνεται» ;

Τα στοιχεία για τα πιθανά αποθέματα στο Ιόνιο τα επήρα από την μελέτη της εταιρείας Triton, που μελέτησε την γεωλογία του Πατραϊκού Κόλπου το 1996 και έκανε 2 ερευνητικές γεωτρήσεις, και την Δρ. Τερέζα Φωκιανού, γεωλόγο πετρελαίου, πρόεδρο και τεχνικό διευθυντή της ΔΕΠ-ΕΚΥ που έκανε τις πρώτες παραχωρήσεις στην Δυτική Ελλάδα και το Ιόνιο στις αρχές του 1990. Έτσι αυτά εκτιμήθηκαν με πιθανότητα 50% σε 2 δισεκ. βαρέλια αργού πετρελαίου και 300 δις. Μ3 φυσικού αερίου.

Τα στοιχεία για τα πιθανά αποθέματα υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης τα πήρα από την παρουσίαση που έκανε η Νορβηγική εταιρεία PGS, δηλαδή η εταιρεία που ανάλαβε τις γεωφυσικές μελέτες, πέρυσι στις αρχές Ιουλίου. Αυτή εκτίμησε τα αποθέματα υδρογονανθράκων σε μία έκταση 70000 Km2 νότια της Κρήτης (περισσότερο από το ήμισυ του χερσαίου Ελλαδικού χώρου), σε 3,45 Τρις. Μ3 φυσικού αερίου και 1,7 δισεκ. υγρούς υδρογονάνθρακες, μη συμπεριλαμβανομένης της λεκάνης του Ηροδότου που έχει, κατά την Γαλλική υπηρεσία BEICIP/FRANLAB, κοντά στα 2 Τρις. Μ3 φυσικού αερίου.

Αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι η εταιρεία PGS κάνει την έρευνα με δικά της έξοδα, περίπου $60-70 εκατομ. ευελπιστώντας ότι τα στοιχεία των ερευνών της θα μοσχοπουληθούν στις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες σε δεκαπλάσια τιμή και ότι σε παρεμφερείς γεωλογικές συνθήκες όπως αυτής της Κρήτης ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΟΘΕΜΑΤΑ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ, τότε οι εκτιμήσεις της εταιρείας PGS πρέπει να είναι σωστές.

Οι εξελίξεις συνοψίζονται ως εξής. Μία εταιρία Κολοσσός από τη Νορβηγία ανέλαβε το έργο των σεισμικών ερευνών και το Reuters με αναλυτικό δημοσίευμα αναφέρεται όχι μόνο στα νούμερα που έχετε αποκαλύψει, μέσα από τις μελέτες σας, αλλά δίνει και πολιτικό στίγμα ως προς την επόμενη ημέρα. Με αυτά τα δεδομένα πόσο κοντά η πόσο μακριά είμαστε από το να ανακαλύψουμε και να εκμεταλλευτούμε τα ενεργειακά αποθέματα της Κρήτης;

Τα πάντα εξαρτώνται από την πολιτική βούληση. Η εκμετάλλευση μπορεί να αρχίσει σε 5 χρόνια η αν οι κυβερνήσεις κωλυσιεργήσουν, κατ’ εντολή των μονοπωλιακών επιχειρήσεων εισαγωγής υδρογονανθράκων, σε 10 χρόνια.

Εκτιμάτε ότι υπάρχουν … ύποπτα παιχνίδια που συνδέουν την κρίση και τον ορυκτό πλούτο της χώρας; Το μόνο βέβαιο είναι πως την ώρα των κρίσιμων αποφάσεων σε γεωπολιτικό επίπεδο, η Ελλάδα θα βρίσκεται σε τόσο δεινή θέση που οι αποφάσεις της θα υπαγορεύονται από την οικονομική της κατάσταση.

Η αξία του ορυκτού πλούτου ($1700 Δις μη συμπεριλαμβανομένης της αξίας των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων της λεκάνης του Ηροδότου και του Αιγαίου) και ιδιαίτερα η ύπαρξη αποθεμάτων υδρογονανθράκων νότια της Κρήτης ήτανε γνωστή στις Ελληνικές κυβερνήσεις από το 2002. Το γιατί δεν αξιοποίησαν αυτόν τον πλούτο για να αποφύγουμε τα μνημόνια είναι ένα ερωτηματικό. Φοβάμαι πολύ ότι οι μονοπωλιακές εταιρείες εισαγωγής υδρογονανθράκων δεν ήθελαν να ανακαλυφθούν τα αποθέματα φυσικού αερίου διότι η ανακάλυψης θα ήταν σε βάρος τους. Η τιμή του φθηνού, άφθονου και καθαρού φυσικού αερίου που θα έβγαινε από την Κρήτη θα στοίχιζε…και στοιχίζει $5/Gj όταν η τιμή του εισαγόμενου αργού πετρελαίου έχει $15/ Gj. Ουσιαστικά είναι ένας ενεργειακός πόλεμος μεταξύ εισαγόμενου πετρελαίου και ντόπιου φυσικού αερίου…Τελικά θα κερδίσει το φυσικό αέριο.

Όπως μας λέτε, αυτό που συμβαίνει στα νότια της Κρήτης θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα του οικονομικού χρέους, μαζί με τα ενεργειακά αποθέματα για τη χώρα, αλλά και να αποτελέσει παράλληλα το νησί και μία από τις βασικές διόδους ενεργειακά της Ευρώπης. Δηλαδή η Κρήτη μπορεί να παίξει τέτοιο ρόλο;

Ασφαλώς. Τα αποθέματα των υδρογονανθράκων που βρίσκονται εντός της ζώνης έρευνας όπως την καθόρισε το ΥΠΕΚΑ και συγκεκριμένα ο πρώην υφυπουργός Γιάννης Μανιάτης μπορούν άνετα να βγάλουν το χρέος της Ελλάδας και να διαλύσουν τα μνημόνια. Επιπροσθέτως, επειδή ο ενεργειακός πλούτος της Κρήτης είναι πολύ μεγάλος και οι ενεργειακές ανάγκες της Ευρώπης τεράστιες. Η Κρήτη και η Κύπρος, δηλαδή η Ρωμιοσύνη, θα αποτελέσουν την ραχοκοκαλιά της ενεργειακής ανεξαρτησίας της Ευρώπης….Άλλωστε η έλευσης της Μέρκελ στην Ελλάδα έχει και αυτόν τον σκοπό.

Σε περίπτωση που η περιπέτεια των κοιτασμάτων έχει αίσιο τέλος, τα οφέλη ποια θα είναι;

Για μια διάρκεια εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων για 25 χρόνια το οικονομικό όφελος για την Ελλάδα θα είναι:

Ι. Από την φορολογία 20% της ακαθάριστης αξίας των αποθεμάτων μη συμπεριλαμβανομένων αυτών που είναι στην λεκάνη του Ηροδότου και αυτών που είναι στο Αιγαίο…….. $ 342 Δις.

ΙΙ. 5% της ακαθάριστης αξίας των αποθεμάτων μη συμπεριλαμβανομένων αυτών που είναι στην λεκάνη του Ηροδότου και αυτών, πηγαίνουν στις περιφέρειες Κρήτης, Πελοποννήσου, Ηπείρου $ 85,5 Δις ΙΙΙ. Από την φορολόγηση των απασχολουμένων, 450000, στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα των υδρογονανθράκων $ 84 Δις

ΙΙΙ. Από την αντικατάσταση κατά 50% του εισαγόμενου ακριβού αργού πετρελαίου με το ενεργειακό ισοδύναμο φυσικό αέριο $ 87,5 Δις ΣΥΝΟΛΟ $ 599 Δις.

Από τη στιγμή που μία εταιρία Κολοσσός, έμπειρη και με τεχνογνωσία, έχει αναλάβει το έργο των σεισμικών ερευνών, υπάρχει οτιδήποτε, έστω και με υπόγειες διαδρομές, να μπορεί να βάλει ξανά την υπόθεση στο «ψυγείο» ;

Ναι, υπάρχει ο φόβος να μην προχωρήσουμε στην εκμετάλλευση. Άλλο πράγμα ο εντοπισμός των κοιτασμάτων και άλλο πράγμα η εκμετάλλευση……Εδώ ακριβώς θα φανεί η πολιτική βούληση και η επίδραση των εισαγωγέων υδρογονανθράκων στις κυβερνητικές αποφάσεις.




πηγη