Μια νέα μουσικοθεατρική παράσταση
Περάσαμε μια όμορφη βραδιά πίνοντας το ποτό μας και ακούγοντας liveμουσικά κομμάτια και κωμικές ατάκες στο “SkyfalI”, ενώ στο “Bios” μας κέρασαν μπύρα εν ώρα παράστασης!
Jazz 'N' Comedy
Τον Κωνσταντίνο Ραβνιωτόπουλο τον είχα δει πολλές φορές να κάνει stand up comedy, στην οποία ήταν εξαιρετικός. Είχα θαυμάσει το πηγαίο ταλέντο του και στις θεατρικές παραστάσεις που έπαιζε. Δεν ήξερα, όμως, ότι γράφει και κείμενα για stand up.
Επίσης, είχε τύχει να ακούσω μια ηχογράφηση της Ελεάννας Φινοκαλιώτη, κι είχα μείνει έκπληκτη από το πόσο μελωδική φωνή έχει....
Οι δυο τους γνωρίστηκαν σε μια παράσταση που έπαιζαν πέρυσι και φέτος αποφάσισαν να κάνουν κάτι δικό τους, από κοινού, ενώνοντας τα ταλέντα τους!
Έτσι προέκυψε μια μουσικοθεατρική παράσταση με στοιχεία stand up comedy!
Ο Κ.Ραβνιωτόπουλος σκηνοθετεί και γράφει τα κείμενα και η Ελεάννα Φινοκαλιώτη τραγουδάει υπέροχες γνωστές μελωδίες, Ελληνικές και ξένες, ενώ την συνοδεύει ζωντανά στο πιάνο ο Διαμαντής Καλαφατιάδης.
Κάθε Τετάρτη, λοιπόν, λίγο μετά τις 9.00, ανεβαίνουν στην σκηνή του bar-restaurant “SKYFALL”και, μέσα από το χιούμορ και τους δρόμους της jazz (και όχι μόνο της τζαζ), διηγούνται μια ιστορία για τις σχέσεις, την αγάπη, τα ζευγάρια, για την ίδια τη ζωή.....
To Skyfall είναι ένα πολύ γνωστό μπαρ, όπου πολλοί έχουμε απολαύσει κοκτέιλς το καλοκαίρι στην βεράντα του με θέα το Κολυμβητήριο και το πράσινο του Ζαππείου. Τώρα, στον εσωτερικό του χώρο, καθισμένοι σε αναπαυτικά πουφ, καναπέδες ή τραπέζια παρακολουθήσαμε αυτό ακριβώς που λέει και ο τίτλος: Jazz 'N' Comedy,
από δύο ταλαντούχους ηθοποιούς, γελάσαμε, τραγουδήσαμε (κάποιοι σηκώθηκαν και χόρευαν, κιόλας) και περάσαμε μια υπέροχη βραδιά χάρη στο χιούμορ του Ραβνιωτόπουλου και την υπέροχη φωνή της Φινοκαλιώτη.
-Είσοδος ελεύθερη, πληρώνετε μόνο το ποτό ή το φαγητό (υπάρχει και προσφορά σε ειδικό μενού). https://www.facebook.com/events/333816713421904/?ref_newsfeed_story_type=regular
“SKYFALL” (πρώην Exo)
210 - 9210098 ΚΑΘΕ ΤΕΤΑΡΤΗ
Μάρκου Μουσούρου & Αρδηττού 1, Μέτς
Μάρκου Μουσούρου & Αρδηττού 1, Μέτς
(Καλλιμάρμαρο Στάδιο, στάση τραμ: Βουλιαγμένης)
Δυο έργα για τον Ναζισμό στην Γερμανία http://www.attikipress.gr/68865/dyo-erga-gia-ton-nazismo-sthn-germania
Δύο παραστάσεις με θέμα τον Ναζισμό.Η Γερμανία σε δύο εντελώς διαφορετικές εποχές!
Η πρώτη παράταση μιλά για την εποχή πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία με πολύ χαρούμενο τρόπο (μιούζικαλ), ενώ η άλλη είναι βαριά και ντοκυμαντερίστικη, εκτυλίσσεται δύο δεκαετίες μετά την κατάρρευση του φασισμού!
Cabaret
Το “Καμπαρέ” σφράγισε την ιστορία των μιούζικαλ στο χώρο του θεάτρου αλλά και του σινεμά, (αφού η κινηματογραφική μεταφορά του με τη Λάιζα Μινέλλι το έκανε πασίγνωστο και απέσπασε 8 χρυσά αγαλματίδια).
Το μιούζικαλ του Φρεντ Εμπ (στίχοι) και του Τζον Κάντερ (μουσική) ανέβηκε για πρώτη φορά στο Μπρόντγουεϊ το 1966, έγινε τεράστια επιτυχία (8 Βραβεία Τόνυ), και από τότε έχει παρουσιαστεί σε ολόκληρο τον κόσμο.
Το «Cabaret» είναι ένα μιούζικαλ που βασίστηκε σε ένα αυτοβιογραφικό και βραβευμένο βιβλίο (περισσότερο συλλογή αφηγηματικών σημειώσεων) του Κρίστοφερ Ίσεργουντ, το «Goodbye Berlin», το οποίο εκδόθηκε το 1939. Το 1951 έγινε θεατρικό στο Μπρόντγουεϊ με τον τίτλο «I am a Camera» και το 1966 μιούζικαλ με τον τίτλο «Cabaret» σε σκηνοθεσία του κορυφαίου Χάρολντ Πρινς.
Το 1972, o Mπομπ Φόσι έκανε την κινηματογραφική διασκευή του θεατρικού παίρνοντας, όμως, τεράστιες αποστάσεις και ελευθερίες από το πρωτότυπο.
Το 1972, o Mπομπ Φόσι έκανε την κινηματογραφική διασκευή του θεατρικού παίρνοντας, όμως, τεράστιες αποστάσεις και ελευθερίες από το πρωτότυπο.
O Ρήγος, όπως και πέρυσι στα “Κόκκινα Φανάρια”, έτσι και φέτος, δεν έπεσε στην παγίδα του να ακολουθήσει το κινηματογραφικό σενάριο, αλλά χρησιμοποίησε, αποκλειστικά, το αυθεντικό θεατρικό έργο.
Βερολίνο, 1930, στην ταραγμένη εποχή που σηματοδοτεί την παρακμή της Βαϊμάρης. Στη σκιά του ναζιστικού εφιάλτη ένα υπόγειο Καμπαρέ κινείται στους ρυθμούς της νύχτας. Δυο ζευγάρια, ένα νεαρό: η τραγουδίστρια του καμπαρέ και ένας νεοαφιχθείς αμερικανός και ένα μεσόκοπο: η ιδιοκτήτρια ενοικιαζόμενων δωματίων και ο Εβραίος μανάβης της γειτονιάς, είναι οι κύριοι πρωταγωνιστές του έργου. Μαζί τους μια γειτόνισσα πόρνη και ένας νεαρός ναζί, ενώ ο κομπέρ του night club ενώνει τις σκηνές.
Ένα έργο που έχει άμεσες αναφορές στην Ελλάδα του σήμερα: μετά το μεγάλο γλέντι και το μεγάλο φαγοπότι, ήρθε η κρίση και ο φασισμός. Ξεπεσμός, παρακμή πολιτική και κοινωνική, ρατσισμός, άνοδος του Ναζισμού, σεξ και αμφισεξουαλικότητα όλα εκεί μπροστά μας!
Η παράσταση δεν θέλησε (καλώς ή κακώς ) να κάνει καμία αναφορά στην σύγχρονη πραγματικότητα. Κι ενώ έδειχνε την εποχή του ξεπεσμού και της ελευθεριότητας στην Γερμανία, δεν ξέρω κατά πόσο, το κοινό, μπορούσε να το αντιληφθεί βλέποντας δίπλα στα κουστούμια εποχής, σύγχρονα κουστούμια ή την (πανέμορφη) πρωταγωνίστρια συνέχεια με τα εσώρουχα!
Το σκηνικό κατά το ήμισυ μίνιμαλ και άχρονο (club) και το υπόλοιπο πολύ ρεαλιστικό (δωμάτια) που, όμως, χτυπούσε κάπως. Ωραία η ιδέα οι μουσικοί να βρίσκονται ψηλά και από εκεί να επιβλέπουν, χωρίς να αντιδρούν και να παίζουν μουσική.
Χορογραφικά περίμενα πολύ πιο πολλά από τον Κωνσταντίνο Ρήγο μια και είναι, κυρίως, χορογράφος και μετά σκηνοθέτης. Και δεν μιλάω για χορογραφίες στους πρωταγωνιστές, πράγμα δύσκολο γιατί πρέπει, εκτός από το να παίζουν, να τραγουδάνε, κιόλας, live, αλλά μιλάω για τα μπαλέτα που τους πλαισιώναν.
Η παράσταση ήταν ένα μεγάλο θέαμα, αλλά όχι υπερθέαμα. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, ειδικά στις εποχές που ζούμε. Αλλά κάτι της έλειπε. Οι κριτικές για την παράσταση είναι αντιφατικές· πολύς κόσμος απογοητεύτηκε.
Εγώ μαγεύομαι από την Μαρία Ναυπλιώτου πάνω στην σκηνή! Είναι ηθοποιός χορεύτρια και τραγουδίστρια. Αν και την είδαμε ελάχιστα να χορεύει, μένεις έκπληκτος από το πόσο καλά τραγουδάει αν και δεν είναι τραγουδίστρια.
Επίσης, στο a capela τραγούδι της Νάντιας Μπουλέ, μένεις άφωνος και αναρωτιέσαι αν είναι η ίδια Μπουλέ που βλέπουμε στην τηλεόραση. Υποκριτικά, ωστόσο, δεν ήταν τόσο καλή. Έκπληξη αποτέλεσε και η ηθοποιός και τραγουδίστρια Τάνια Τσανακλίδου, η οποία κυριολεκτικά ερμήνευε τα τραγούδια της!
Ο Λιγνάδης, αν και θεωρώ ότι ήταν ατυχής επιλογή για τον ρόλο του κομπέρ, στο δεύτερο μέρος σε αποζημιώνει. Γενικά, η παράσταση ενώ ξεκινάει πολύ μέτρια, όσο περνάει η ώρα γίνεται και καλύτερη!
Θα μπορούσε, όμως, να θίξει, ίσως, πιο έντονα το θέμα του ναζισμού και της τρομοκρατίας που αρχίζει να επικρατεί (το έργο σταματά πριν την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία). Σε πολλά σημεία φαινόταν διεκπεραιωτική η σκηνοθεσία, όπως διεκπεραιωτικός ήταν και στον ρόλο, που δεν του άφηνε πολλά περιθώρια, ο Παν.Μπουγιούρης. Ο Γιώργος Νανούρης, δυστυχώς, δεν κατάφερε πολλά αν και είχε μεγάλο ρόλο, ενώ ο Μητρούσης, στον πολύ μικρότερο ρόλο του Εβραίου, ήταν κυριολεκτικά απόλαυση!
Δύσκολα βλέπουμε αυθεντικό μιούζικαλ στην Ελλάδα. Μια καλή παράσταση, χωρίς όμως μεγάλες αξιώσεις.
Η παράσταση παιζόταν στο Μέγαρο Μουσικής και μόλις τελείωσε.
Η Ανάκριση
Το έργο “Die Ermittlung” βασίστηκε στα πρακτικά της δίκης βασικών στελεχών του ναζιστικού στρατοπέδου του Άουσβιτς. Πρόκειται για ένα αποκαλυπτικό έργο–ντοκουμέντο που μιλά για το σήμερα με τα αδιάσειστα στοιχεία του χθες, για μία από τις σκοτεινότερες σελίδες της ιστορίας, ενώ ταυτόχρονα καταδεικνύει πόσο σημερινοί μπορεί να είναι οι κίνδυνοι και πόσο απαραίτητη είναι η εγρήγορση και η καταγγελία παρόμοιων και πανομοιότυπων φασιστικών-ρατσιστικών – ναζιστικών φαινομένων σήμερα.
Ο Γερμανός συγγραφέας Πέτερ Βάις, διακεκριμένη προσωπικότητα του σύγχρονου θεάτρου, έγραψε το έργο-ντοκιμαντέρ "Η Ανάκριση", αφού παρακολούθησε τη δίκη της Φρανκφούρτης για το Άουσβιτς, η οποία είχε την επίσημη ονομασία «Ποινική διαδικασία εναντίον του Μούλκα και άλλων» (20 Δεκεμβρίου 1963 έως τις 20 Αυγούστου 1965). Ήταν η πρώτη μεγάλη δίκη που διεξήχθη από τη γερμανική δικαιοσύνη εναντίον των ναζιστών εγκληματιών, στην οποία κατέθεσαν 359 μάρτυρες, εκ των οποίων 248 επιζήσαντες του στρατοπέδου. Η δίκη γνώρισε τεράστια δημοσιότητα.
Στο έργο οι μάρτυρες μιλάνε για τα βασανιστήρια, στις εκτελέσεις στο “Μαύρο Τοίχο”, τα δωμάτια όρθιας απομόνωσης, τους φούρνους των κρεματορίων, όπου αποτεφρώθηκαν, μόνο στο Άουσβιτς, περίπου 1.500.000 άνθρωποι, απ' όλες τις κατεχόμενες χώρες της Ευρώπης, Εβραίων (ανάμεσά τους και 55 έως 60.000 Έλληνες Εβραίοι), κομμουνιστών, διανοούμενοι, Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, αντιστασιακοί, ατσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι και άλλες ομάδες πολιτών που “νόθευαν” το αίμα της Άριας φυλής.
Το έργο παίχτηκε, το 1965, ταυτόχρονα σε 15 θεατρικές σκηνές στην Ανατολική και τη Δυτική Γερμανία και στο Royal Shakespeare Company, στο Λονδίνο (σκην. Πήτερ Μπρουκ) και ο Πέτερ Βάις κέρδισε το Βραβείο Λέσινγκ.
Ο συγγραφέας αφήνει ανοικτό το τέλος, ώστε αυτό να αποκτά μία γενικότερη και διαχρονική δυναμική και να προσαρμόζεται σε πολλές και διαφορετικές καταστάσεις, αναδεικνύοντας κυρίως το θέμα της ατομικής και κοινωνικής ενοχής και ευθύνης.
Οι ναζιστές κατηγορούμενοι, εκείνη την εποχή ήταν μεγαλοδιευθυντές σε εταιρείες με τις οποίες συνεργάζονταν στη διάρκεια του πολέμου ή έπαιρναν τιμητικές συντάξεις από τις εταιρείες αυτές, ένας εξ αυτών ήταν διευθυντής αστυνομίας! Δηλαδή, η Siemens, η Bayer και άλλες εταιρείες τους χρώσταγαν, εφόσον οι κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης δούλευαν σαν σκλάβοι ή ως πειραματόζωα για λογαριασμό αυτών των εταιρειών! Πολλοί από τους πρώην διοικητές του στρατοπέδου επικαλλέστηκαν στην δίκη την απόλυτη υπακοή, χωρίς σκέψη, στις διαταγές των ανωτέρων τους, μια και, τότε, η χώρα τους βρίσκονταν σε πόλεμο...
Η παράσταση-μάθημα ιστορίας έχει ντοκυμαντερίστικη μορφή, πράγμα όχι πολύ θεατρικό, αλλά το σώζουν οι υπερβολικά ρεαλιστικές ερμηνείες, σε αντίθεση με το μη ρεαλιστικό στήσιμο της παράστασης (απόδοση-σκηνοθεσία: Σταύρος Τσακίρης). Τα κουστούμια, άλλα εποχής (1940, 1960), άλλα σύγχρονα, θέλαν να δηλώσουν το πόσο επίκαιρος είναι ο φασισμός.
Στο τέλος της παράστασης εμφανίζεται ένας πραγματικός δημοσιογράφος, ο Νίκος Μπογιόπουλος, που μιλά για τη συνεργασία πολλών γερμανικών και αμερικανικών βιομηχανιών -κολοσσοί μέχρι τις μέρες μας- στην εξάπλωση του Τρίτου Ράιχ, καταλήγοντας στο συμπέρασμα που καταλήγει και ο Μπρεχτ: ότι ο καπιταλισμός ταυτίζεται με το ναζισμό.‘Ολα γίνονται για συγκεκριμένους λόγους. Κάποιοι επωφελούνται και το εκτρέφουν αυτό το μόρφωμα. Δεν γίνεται τίποτα τυχαία στον καπιταλισμό.
Αυτή η σύγχρονη επεξηγηματική προσθήκη ήταν πολύ χρήσιμη, αλλά επειδή τραβούσε σε μάκρος, έπρεπε να ντυθεί κάπως θεατρικά, είτε παρουσιάζοντας τα λογότυπα των εταιριών κ.α. στις οθόνες, είτε αλλάζοντας κάτι στην μονοτονία της διάλεξης!
Εξαιρετικές ερμηνείες, σχεδόν από όλους, ενώ ο Κ.Καζάκος κατέχει τον ρόλο του ανακριτή, μένοντας συνέχεια στο κέντρο της σκηνής.
Θέατρο Τζένη Καρέζη, Σύνταγμα (Πέμπτη ως Κυριακή)
και μια άλλη που στηλιτεύει το σύγχρονο θέατρο: "Ωραίοι σαν Βερολινέζοι"
Η παράσταση “Ωραίοι σαν Βερολινέζοι” επιστρέφει για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο BIOS. Τον Ιούνιο που μας πέρασε, μια εκδοχή της παράστασης ταξίδεψε και παρουσιάστηκε στην Γερμανία, ενώ επιλέχθηκε (ανάμεσα σε άλλες) και για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην φετινή διεθνή συνάντηση τουIETM Athens.
Πρόκειται για μια devised παράσταση από την ομάδα Per-Theater-Formance (Μάγια Ανδρέου, Κατερίνα Βούρτση, Δημ. Καινός, Δημ. Τσιάμης, www.pertheaterformance.gr ) σε σκηνοθεσία του Δ.Τσιάμη.
Στην παράσταση αναπαριστάται το μανιφέστο του σκηνοθέτη και θεωρητικού του θεάτρου Γιόζεφ Μποκουσλάου Έσιλκ με τίτλο: «Το Θέατρο του μικροφώνου», το οποίο βρίσκει τεράστια απήχηση μεταξύ των ομάδων του σύγχρονου θεάτρου σε όλη την Ευρώπη.
Και ποιός δεν έχει δει τις θεατρικές σκηνές να γεμίζουν με:
μικρόφωνα,
αποκριάτικες μάσκες,
κάμερες που καταγράφουν και οθόνες που προβάλλουν ζωντανά τις δράσεις των ηθοποιών,
κιμωλίες που γράφουν στους τοίχους,
μονωτικές ταινίες (συνήθως πάνω στους ηθοποιούς),
ταυτόχρονη ομιλία των ηθοποιών (αχ, ποιόν Έλληνα σκηνοθέτη μου θυμίζει;;;;),
φαγολογία (όταν τρώνε και μιλάνε)
διαγωνισμούς ταχύτητας λόγου (ή το αντίθετο...)
σωλήνες-φωτάκια επί σκηνής,
κέρασμα των θεατών (τουλάχιστον, σε αυτή την παράσταση και φάγαμε και ήπιαμε μπύρα)
καταστροφές επί τόπου στην σκηνή,
ένταξη τυχαίων γεγονότων της πρόβας στο τελικό έργο,
πολιτικές αναφορές,
προσωπικές αναμνήσεις,
τον Τσιτσάνη να μπλέκεται και τους Μοtorhead (και άλλα αντιθετικά σύμβολα),
slow motion και άλλες τεχνικές;
Στην παράσταση οι ηθοποιοί μιμούνται τους Βερολινέζους και αναπαριστούν 20 από τα 32 δόγματα του βιβλίου!
Η παράσταση φτάνει στον κορύφωσή της στα τρία τελευταία κεφάλαια:
Γυμνό,
Αηδία,
Λευκές κόλλες Α4!!!!!
Ειλικρινά σε αυτή την παράσταση, όχι απλά δεν ενοχλεί το γυμνό, αλλά είναι σαν να μην το βλέπεις καν, ενώ είναι εκεί μπροστά σου!
Πέθανα, όμως, στα γέλια όταν εμφανίστηκαν οι “κόλλες χαρτί Α4”! Πόσες, μα πόσες, φορές δεν βλέπουμε ηθοποιούς να μας ανακοινώνουν κάτι σε ένα τέτοιο χαρτί, ή γράφοντάς το στον τοίχο, ή εμείς να προσπαθούμε να καταλάβουμε τί λένε, όταν μιλάνε μαζί δύο και τρεις και τέσσερις ηθοποιοί ταυτόχρονα!
Είναι, λοιπόν, μια παράσταση που απευθύνεται σε ανθρώπους που βλέπουν σύγχρονο θέατρο. Μήπως, τελικά, είναι μια σατυρική παράσταση; Μήπως στηλιτεύει την αντιγραφή ξένων πρωτότυπων ιδεών, που πια καταντήσανε κλισέ στην εγχώρια σκηνή;
Μήπως ο κύριος Έσιλκ, που έγραψε το μανιφέστο για την Βερολινέζικη σκηνή, είναι, απλά, ένας αναγραμματισμός της λέξης κλισέ;
Η παράσταση παιζόταν στο bios και μόλις τελείωσε.
Προτεινόμενες παραστάσεις που έχουμε δει:
Γιοί και Κόρες, Θέατρο Ν.Κόσμου
Γκιγιόμ γλυκειά μου, Ίδρυμα Μ.Κακογιάννης
Ήταν κάποτε, Επί Κολωνώ
10cm up, Olvio
Ο μικρός Εγώ, Βρυσάκι
Η ρομαντική μου ιστορία, Θέατρο Ν.Κόσμου
ElizaDeth Vault
Μήδεια, Katharina Blum, Πενθεσίλεια group, bios
Ευριδίκη, Πορεία
Γκόλφω, Εθνικό-Rex
Mistero Buffo, Θησείον
Μπαρ σε καλό μας, Τα ραδίκια ανάποδα, ΕliArt
Χαλασοχώρηδες, Altera Pars
Ανάκριση, Τζ.Καρέζη
Ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα, Εν Αθήναις
Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα, Εθνικό
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου