https://kourdistoportocali.com/news-desk/h-stigmi-toy-teichos-toy-verolinoy-gia-ton-donald-trump/
There are moments in history that define leaders [Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που καθορίζουν τους ηγέτες]
ΟΠρόεδρος Τrump παραδέχεται ότι ο πόλεμος με το Ιράν ευθύνεται για την ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές.
Προσθέτει ότι, αν χρειαζόταν να το ξανακάνει, θα το έκανε, καθώς δεν πρόκειται να επιτρέψει στο «Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο»
-Mακροπρόθεσμα είναι η μόνη λύση. Δεν μπορείς να επιτρέψεις στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνικό όπλο. Όσον αφορά αυτόν τον πόλεμο, δεν θα έκανα τίποτα διαφορετικά. Έχουμε διαλύσει ολοκληρωτικά τις ένοπλες δυνάμεις τους. Το ναυτικό τους έχει εξαφανιστεί. Η αεροπορία τους έχει εξαφανιστεί…»
Το σχόλιο του Mossadil Commentary @MOSSADil που ακολουθεί είχε προηγηθεί και έχει ως εξής>
-Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που καθορίζουν τους ηγέτες.
Στιγμές κατά τις οποίες οι αποφάσεις που λαμβάνει κανείς δεν διαμορφώνουν απλώς την πολιτική, αλλά καθορίζουν και τον τρόπο με τον οποίο θα μείνει στη μνήμη των άλλων.
Για τον Ronald Reagan, μια τέτοια στιγμή ήταν το Τείχος του Βερολίνου. Αποτελούσε σύμβολο φόβου, ελέγχου και καταπίεσης. Και ο Reagan δεν προσπάθησε να το διαχειριστεί ή να το παρακάμψει. Το αμφισβήτησε ευθέως, καλώντας τον Gorbachev να το γκρεμίσει.
Όσα ακολούθησαν δεν έγιναν από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά η ιστορία θυμάται το αποτέλεσμα.
Αυτή τη στιγμή, ο Πρόεδρος Τrump βρίσκεται αντιμέτωπος με μια κατάσταση παρόμοιας φύσης.
Αυτή τη φορά, το «τείχος» δεν είναι φτιαγμένο από μπετόν. Είναι το ιρανικό καθεστώς — ένα σύστημα θεμελιωμένο στην καταστολή, που συντηρείται με τη βία και επεκτείνεται μέσω πληρεξουσίων σε ολόκληρη την περιοχή. Χρηματοδοτεί την τρομοκρατία, αποσταθεροποιεί ολόκληρες χώρες και καταπιέζει τον ίδιο του τον λαό.
Έχουν ήδη γίνει κάποιες κινήσεις. Πλήγματα, άσκηση πίεσης, αναταραχές. Όμως, η ιστορία σπάνια θυμάται τα ημίμετρα. Θυμάται αν, τελικά, επήλθε κάποια αλλαγή.
Ο Reagan δεν αρκέστηκε στο να αποδυναμώσει τη Σοβιετική Ένωση. Συνέχισε την προσπάθεια μέχρι την κατάρρευσή της.
Αν αυτή η στιγμή πρόκειται να αποκτήσει τέτοια βαρύτητα, δεν μπορεί να μείνει στη μέση. Ο στόχος πρέπει να είναι σαφής: να εξαλειφθεί η ικανότητα του καθεστώτος να χρηματοδοτεί και να εξάγει την τρομοκρατία, να σπάσει ο έλεγχός του στην εξουσία και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να αναδυθεί κάτι διαφορετικό.
Διότι, αν συμβεί αυτό, οι συνέπειες θα είναι καθοριστικές. Οι πληρεξούσιοί του θα χάσουν τη στήριξή τους, η περιοχή θα αρχίσει να σταθεροποιείται και θα ανοίξουν νέες προοπτικές που προηγουμένως δεν ήταν ρεαλιστικές.
Γι’ αυτό και η τρέχουσα συγκυρία μοιάζει πολύ πιο σημαντική από μια τυπική σύγκρουση.
Φέρει το βάρος ενός κρίσιμου σημείου καμπής.
Υπό αυτή την έννοια, θυμίζει πράγματι τη στιγμή του Τείχους του Βερολίνου.
Το μόνο πραγματικό ερώτημα είναι πώς θα διαχειριστούν την κατάσταση: θα περιοριστούν σε μια απλή διαχείριση ή θα οδηγήσουν τα πράγματα σε οριστικό τέλος;
>
There are moments in history that define leaders.
Moments where the decisions you make don’t just shape policy, but shape how you are remembered.
For Ronald Reagan, that moment was the Berlin Wall. It stood as a symbol of fear, control, and oppression. And Reagan didn’t try to manage it or work around it. He challenged it directly, calling on Gorbachev to tear it down.
What followed didn’t happen overnight, but history remembers the outcome.
Right now, President Trump is facing a moment of a similar nature.
This time, the “wall” isn’t made of concrete. It’s the Iranian regime — a system built on repression, sustained by force, and extended through proxies across the region. It funds terror, destabilizes entire countries, and suppresses its own people.
There has already been movement. Strikes, pressure, disruption. But history doesn’t tend to remember partial measures. It remembers whether something was ultimately changed.
Reagan didn’t simply weaken the Soviet Union. He saw it through until it collapsed.
If this moment is to carry that kind of weight, it can’t end halfway. The objective would have to be clear: to dismantle the regime’s ability to fund and project terror, to break its grip on power, and to create the conditions for something different to emerge.
Because if that happens, the ripple effects are significant. The proxies lose their backing, the region begins to stabilize, and new possibilities open up that were not realistic before.
This is why this moment feels larger than a typical conflict.
It carries the weight of a turning point.
In that sense, it really does resemble a Berlin Wall moment.
The only real question is how it will be handled — whether it will be managed, or whether it will actually be brought to an end.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου