 |
Υπάρχουν παιδιά που χαμογελούν ενώ μέσα τους καταρρέουν.
Υπάρχουν ψυχές που περπατούν ανάμεσά μας κουβαλώντας μια σιωπηλή άβυσσο, περιμένοντας απλώς έναν άνθρωπο να τις κοιτάξει αληθινά και να τους πει:
«Μείνε. Μη φύγεις. Είμαι εδώ. Υπάρχει ακόμα Αγάπη.»
Αυτό το κείμενο γεννήθηκε μέσα από τον πόνο για δύο δεκαεπτάχρονα κορίτσια που έφυγαν από τη ζωή πιασμένα χέρι χέρι, αναζητώντας ίσως έναν κόσμο με περισσότερη τρυφερότητα απ’ αυτήν που βρήκαν εδώ.
Αλλά βαθιά μέσα του, αυτό δεν είναι μόνο ένα κείμενο για εκείνα.
Είναι για όλα τα παιδιά που μεγάλωσαν νιώθοντας αόρατα.
Για όλους τους ανθρώπους που κάποτε ξάπλωσαν μέσα στη νύχτα και σκέφτηκαν πως ίσως να μην αντέχουν άλλο.
Για όσους κουράστηκαν να προσποιούνται ότι είναι δυνατοί.
Για όσους διψούν να αγαπηθούν χωρίς όρους.
Δεν έγραψα αυτό το λόγο σαν κήρυγμα.
Ο κόσμος κουράστηκε από φωνές χωρίς καρδιά.
Το έγραψα σαν εξομολόγηση.
Σαν κραυγή.
Σαν μια προσπάθεια να κρατήσω το χέρι μιας άγνωστης ψυχής πριν φτάσει στην άκρη του κενού.
Μέσα σε αυτές τις λέξεις μιλώ για τη μοναξιά της εποχής μας, για την εξάντληση των νέων ανθρώπων, για την έλλειψη τρυφερότητας, για την υποκρισία ενός κόσμου που συχνά μιλά για ηθική αλλά ξεχνά να αγαπά.
Μιλώ όμως και για τον Χριστό.
Όχι σαν ιδεολογία ή θρησκευτικό σύνθημα.
Αλλά σαν Παρουσία.
Σαν Εκείνον που μένει δίπλα στον άνθρωπο όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν.
Σαν το βλέμμα που δεν φοβάται την ανθρώπινη συντριβή.
Αυτός ο λόγος είναι μια προσευχή να ξαναγίνουμε άνθρωποι.
Να μάθουμε ξανά να ακούμε.
Να αγκαλιάζουμε χωρίς κρίση.
Να μένουμε κοντά στον άλλον όταν σκοτεινιάζει.
Γιατί ίσως τελικά η σωτηρία αυτού του κόσμου να αρχίζει από κάτι απλό:
Έναν άνθρωπο που αποφασίζει να μη φύγει όταν αντικρίσει την πληγή ενός άλλου ανθρώπου.
Αν διαβάζεις αυτές τις λέξεις μέσα στη δική σου νύχτα, θέλω να σου πω μόνο αυτό:
Μείνε λίγο ακόμα.
Σε παρακαλώ.
Υπάρχει ακόμη αγάπη.
Φλέγων Νηρεύς
Μπορείς να διαβάσεις ολόκληρο το κείμενο εδώ επιλέγοντας τον μπλε σύνδεσμο:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου