π. Ἀνανία Κουστένη
Πᾶμε, τώρα, στὶς 11 τοῦ μηνός Μαΐου. Ἔχομε, πρῶτα καὶ κύρια, στὸ ἔτος 330 μ.Χ. τὰ ἐγκαίνια τῆς Κωνσταντίνου Πόλεως.
Ὁ Μέγας καὶ Ἅγιος Κωνσταντῖνος ἔφερε στὴ Βασιλεύουσα τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας κι ἔκαμαν τὰ ἐγκαίνια. Καθιέρωσαν καὶ ἀφιέρωσαν τὴ νέα πρωτεύουσα, τὴ Νέα Ρώμη, τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, στὸν Χριστό, καὶ περισσότερο στὴν Παναγία. Καὶ κατέστη ἡ Κωνσταντίνου πόλις Θεοσκέπαστη, Θεοφρούρητη. Πόλη τῆς Θεοτόκου, τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ.
Τί ήτανε, λοιπόν, ὁ Ἅγιος καὶ Μέγας Κωνσταντῖνος; Ὁ μεγαλύτερος ἀπὸ τοὺς Ἰσαποστόλους καὶ Θεοστέπτους βασιλεῖς. Καὶ ἔκαμε ἔργο, ποὺ λέει ὁ ἐθνικός μας ἱστορικός Κωνσταντῖνος Παπαρρηγόπουλος, ἴσον μὲ τὸ ἔργον τῶν Ἀποστόλων ὅλων. Γιατὶ ἐκεῖνος ἐπῆρε ὅλα τὰ ἔθνη, ποὺ ἐκεῖνοι ἔφεραν στὸν Χριστό, τὰ ἕνωσε, ἄλλωστε ἑνότητα εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία, καὶ ἔβαλε, κατὰ κάποιον τρόπο κι ἐκεῖνος, συνέχισε νὰ βάζει, ὅλα τὰ ἔθνη στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Καὶ νὰ τὰ κάνει ἕνα ἔθνος: Τὴ Ρωμιοσύνη. Εἶναι ὁ πατέρας καὶ ὁ Γενάρχης τῆς Ρωμιοσύνης, ποὺ σημαίνει ὅλα τὰ ἔθνη στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὅλα τὰ ἔθνη ἀδελφοί. Ὅλα τὰ ἔθνη ἕνα. Ἕνα αἷμα. Ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Νέου Αδάμ, τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τὸ αἷμα τῆς Νέας Εὔας, τῆς Παναγίας. Αὐτὸ εἶναι ἔργο τῶν Ἀποστόλων, πρωτίστως καὶ πάντοτε ἔργον τοῦ Χριστοῦ, καὶ στὴ συνέχεια ἔργον τοῦ Ἁγίου καὶ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ὁ ὁποῖος εἶναι προστάτης καὶ εὐεργέτης τοῦ κόσμου καὶ περισσότερον ἡμῶν τῶν Ἑλλήνων. Τοῦ χρωσταμε πολλά. Καὶ ὁ λαός μας τὸν ἀγαπάει.
Ἀλλὰ κάποιοι διανοούμενοι καὶ δοκησίσοφοι ἔχουν βαθειὲς προκαταλήψεις, καθοδηγούμενοι ἀπὸ τοὺς παντοτινοὺς ἐχθροὺς τῆς Ὀρθοδοξίας, τοὺς γνωστοὺς καὶ ἄγνωστους. Κι ἔχομε, λοιπόν, τὰ ἐγκαίνια τῆς Κωνσταντίνου Πόλεως. Μάϊο μῆνα ἔγιναν ὅλα τὰ καλά, ἀλλὰ καὶ ὅλα τὰ δύσκολα καὶ τὰ ἄσχημα στὴ Ρωμιοσύνη. Μάϊο μῆνα γιορτάζει ὁ Γενάρχης τῆς Ρωμιοσύνης, ἀλλὰ καὶ Μάϊο μήνα ἔπεσε ἡ Ρωμιοσύνη. Επεσε ἡ Βασιλεύουσα στὰ χέρια τῶν ἀπίστων. Καὶ βρίσκεται ἡ Μεγάλη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσία. Ἄχρι καιροῦ, ὅμως. Μέχρις ὅτου ἔλθει ἡ ώρα, ποὺ θὰ ἐλευθερωθεῖ. Καὶ θὰ δοθεῖ σὲ μᾶς τοὺς Ἕλληνες Ὀρθόδοξους, στοὺς Ἕλληνες Ρωμιούς. Γιατὶ μᾶς ἀνήκει. Καὶ τὰ κλοπιμαῖα κάποτε ἐπιστρέφονται. Στις 11, λοιπόν, Μαΐου, ἔχομε τὰ ἐγκαίνια τῆς Κωνσταντίνου Πόλεως.
Εαρινό Συναξάρι τόμος Β’ π. Ανανία Κουστένη
(…)Και ἡ πόλη ἦτο μία καί εἶναι μία ἡ Πόλη τῶν Πόλεων κατά τον Φραντζῆ. Τό καύχημα πάσης τῆς Οἰκουμένης. Μέ θεία ὁδηγία ὁ Κωνσταντίνος ἐπῆγε στό πάλαι ποτέ Βυζάντιο, που ἦταν αποικία τῶν Μεγαρέων. Τά πιό όμορφα τραγούδια στήν Ἑλλάδα ξέρετε ποιοί ἔχουνε; Οι Μεγαρεῖς καί δέν τούς ξέραμε. Γιά βάλτε λίγο μέ τό μυαλό σας, για ζητῆστε και βρέστε ἔχει μεγάλη σημασία αυτό. Τά Μεγαρίτικα τραγούδια εἶναι ὅλα καλά κι άλλοῦ τραγουδοῦν, αλλά δὲν εἶναι ὅλα καλά. Γιά προσέξτε ἔτσι. Λοιπόν μέ θεῖο σημεῖο ἐπῆγε ὁ Μέγας Κωνσταντίνος καὶ ἔκτισε τήν βασιλεύουσα πόλη. Τόν ὁδήγησε ἄγγελος Κυρίου!
Ὅλα αὐτά εἶναι θεόπνευστα. Εἶναι μεγάλα. Εἶναι σημαντικά. Εἶναι παρέμβαση τοῦ Θεοῦ στήν ἱστορία και ὁ Μέγας Κωνσταντίνος ἦτο δεύτερος ἀπόστολος Παῦλος. Κι ὅπως λέει ὁ ἱστορικός μας Κωνσταντίνος Παραρρηγόπουλος ὁ εθνικός, ” Ὁ Μέγας Κωνσταντίνος ἔκαμε ἔργον ἴσον μέ τό ἔργον τῶν ἀποστόλων”. Γι’αυτό ονομάστηκε καί Ισαπόστολος.
Ἔργο μεγάλο καί σημαντικό. Ἔργο σπουδαίο. Γι’ αυτό καί τοῦ οφείλουμε πολλά. Μέ θεία λοιπόν βουλή ἐκτίσθη ἡ βασιλεύουσα πόλις. Κι ὅπως εἴπαμε κι ἄλλη φορά, λίγες μέρες πρίν τήν ἄλωση, ὅπως ἀναφέρει τό Χρονικό τοῦ μοναχοῦ Νέστορος τοῦ Ρώσου, εἶδαν καί οἱ πολιορκηταί καί οἱ πολιορκούμενοι Κωνσταντινουπολίται καί λοιποί βυζαντινοί -τί εἶδαν;- νά βγαίνει ἀπό τό ναό τῆς ̔Αγίας Σοφίας και μάλιστα ἀπό τόν τρούλο ένα μέγα Φῶς, λαμπερότατο Φῶς. Βγῆκε καί ἀνέβηκε στόν οὐρανό. Πῆρε ὁ Θεός τή χάρη Του ἀπό τήν Αγία Σοφία, γιατί ἦταν θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη νά τουρκέψει. Καί εἶχε ἱδρυθεῖ ἡ βασιλεύουσα καί ὁ ναός τῆς ̔Αγίας Σοφίας μέ θεία βουλή κι ἦταν ἀφιερωμένος -ὁ ναός τῆς ̔Αγίας Σοφίας ὄχι στή μάρτυρα Σοφία, ἀλλά εἰς τήν Σοφίαν τοῦ Θεοῦ, στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.
Ὁ Μέγας Κωνσταντίνος ἐθαύμαζε τή σοφία τοῦ Θεοῦ στή δημιουργία. Κι αὐτό τόν ἔκανε νά χαίρεται, νά εὐφραίνεται καί νά τιμᾶ τόν Δημιουργό καί Πλάστη τῶν ἁπάντων. Γιατί ὁ Χριστός μας εἶναι ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ, ἡ Σοφία καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Ήταν λοιπόν ἀφιερωμένη στό Χριστό ἡ μεγάλη ἐκκλησιά, ὅπως καί ναός τῆς ἁγίας Εἰρήνης ἦταν ἀφιερωμένος εἰς τήν τοῦ Θεοῦ Εἰρήνην. ” Ὁ Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν” λέει ὁ μέγας Παῦλος. Στό Χριστό μας. Καί αὐτή τήν ἔφτιαξε ὁ Μέγας καί ἱσαπόστολος Κωνσταντίνος πού ἐθαύμαζε τή Σοφία τοῦ Θεοῦ στή δημιουργία καί τήν Εἰρήνη τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Σκεφθεῖτε λοιπόν τί ἔνθεος νοῦς ἦτο, ὁ μέγας νοῦς, τί ψυχή ὁ Μέγας Κωνσταντίνος καί ἡ ἁγία μητέρα του Ἑλένη.
Καί μεῖς οἱ Ἕλληνες τούς ὀφείλουμε πολλά, ὅπως καί ὅλοι οἱ λαοί, γιατί ἦσαν γονεῖς ὅλου τοῦ κόσμου. Ὁ μέγας Κωνσταντίνος ἔφερε πολιτική ἑνότητα στήν αὐτοκρατορία. Πρίν ἀπ’ αὐτόν ἦσαν πολλοί αὐτοκράτορες, ὁ ἕνας ἐφόνευε τόν ἄλλον, δέν ὑπῆρχε καμμία ἐμπιστοσύνη καί ἐφέροντο στούς υπηκόους των ὡσάν νὰ ἦσαν κτήνη, ώσάν νά ἦσαν ἕνα τίποτε, καὶ ὑπήρχε ἀνασφάλεια καί ὑπῆρχε μεγάλο κακό παντοῦ.
Ὁ Μέγας Κωνσταντίνος ἕνωσε πολιτικά τήν οίκουμένη. Τόν βοήθησε ὁ Θεός, γιατί ἦταν δύσκολο νά τό κάμει κανείς ἀπό μόνος του, ὅσο εὐφυής, ὅσο διορατικός καί ὅσο δυνατός καί ἄν ἦτο. Το κατάλαβε αὐτό ὁ Μέγας Κωνσταντίνος, γι’ αὐτό καί εὐχαριστοῦσε τόν Κύριο. Καί μέ τή σύνοδο τῆς Νικαίας ἔφερε καί θρησκευτική ἑνότητα. Γιατί ὅταν ἔφτασε στή Νικομήδεια τῆς Μικράς Ασίας πού ἦταν ἡ πρωτεύουσα τοῦ ἀνατολικοῦ ρωμαϊκοῦ Κράτους –κι ἔμενε ἐκεῖ κι ὁ Διοκλητιανός ὅπως ξέρουμε λοιπόν καί ἔμαθε γιά τήν αἵρεση πού ὑφεῖρπε, τήν αἵρεση τοῦ ̓Αρείου, τράβαγε τά μαλλιά του! Στενοχωρήθηκε τα μέγιστα. Καί λέει στούς παρευρισκομένους ἐπισκόπους καί λοιπούς: “Βρέ παιδιά μου, ἐγώ ἔκαμα τόσον κόπο νά σᾶς ἑνώσω πολιτικά, να σᾶς δώσω θρησκευτική ἐλευθερία καί νά σᾶς προσφέρω ὅ,τι καλύτερο μποροῦσα. Τώρα, ἐσεῖς οἱ χριστιανοί, τί μου κάνετε; Πιάνεστε καί διχάζεστε καί διαιρεῖστε και κομματιάζεστε; Καί τί νά κάνω, Θεέ μου, πιά ἐγώ;”
Σκεφτείτε πόσο στενοχωρήθηκε και πόσο σκανδαλίστηκε ὁ Μέγας Κωνσταντίνος. Διότι ὁ αἱρεσιάρχης “Αρειος δέν ἦταν τυχαῖος. Ηταν πρωτόπαπας στήν ἐκκλησία τῆς ̓Αλεξάνδρειας, καταγόμενος ἀπ’ τή Λιβύη. Βέβαια καί οἱ περισσότεροι πού τόν ἀκολουθοῦσαν ἦταν οἱ ἐπίσκοποι καί οἱ κληρικοί. Καί σοῦ λέει: “Βρέ παιδιά, ἐγώ ἐδῶ πέρα ἦρθα στήν ἀγκαλιά τοῦ Χριστοῦ μου, αὐτό εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Καί σεῖς κάνετε αὐτά; Τί νά κάμω ὁ καημένος ἐγώ;” Για σκεφτείτε πόσο δεινή ἦτο ἀδελφοί μου, ἡ θέσις τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου και πόσο ἐσκανδαλίσθη!
Αλλά ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τόν συγκράτησε και τόν ἐνίσχυσε καί τόν ἐνέπνευσε καί τόν παρότρυνε νά συγκαλέσει τήν Α ́ Οικουμενική Σύνοδο. Πήρε λοιπόν τούς Πατέρες καὶ τοὺς πῆγε στήν Κωνσταντινούπολη νά κάνουν τὰ ἐγκαίνια. Καί ἔγιναν. Καί πῆρε ἡ Βασιλεύουσα τή χάρη τοῦ Κυρίου. Καί ἐτέθη ὑπό τήν προστασία τῆς Θεοτόκου, τῆς “Υπερμάχου Στρατηγοῦ”. Και ἐκεῖνος, ὁ Μέγας Κωνσταντίνος τήν ὀνόμασε Νέα Ρώμη, δηλαδή Ρώμη βαφτισμένη στό Χριστό. Όχι δευτέρα Ρώμη, ἀλλά Νέα Ρώμη. Γι’ αὐτό καί δέν ὑπάρχει τρίτη Ρώμη πού λένε μερικοί. Η Ρώμη βαπτισμένη στό Χριστό. Ἐβαπτίσθη τό Χριστό καί ἐνεδύθη τό Χριστό ἡ Νέα Ρώμη, γι’ αὐτό καί κατά κάποιους θεολόγους και ἑρμηνευτάς ἡ νέα Ἱερουσαλήμ, ἡ ἐπίγεια, εἶναι ἡ Κωνσταντινούπολις. Μέχρι τήν ὥρα πού πῆρε ὁ Κύριος τή χάρη του λίγο πρίν τήν Αλωση.
Ηταν αὐτή ἡ νέα Ἱερουσαλήμ, γιατί οἱ αὐτοκράτορες πῆραν ἀπό τήν παλαιά Ἱερουσαλήμ ὅλα τά μνημεῖα, ὅ,τι μποροῦσαν, καί ἔφτιαξαν τήν Αγία Σοφία και ἐστόλισαν καί ἐκλέισαν τήν Βασιλεύουσα, ἡ ὁποία ἐπί χίλια ἐκατόν τόσα χρόνια ἐβάσταξε καί ἐφώτισε ἔθνη καί λαούς καί ἦταν ὁ κυματοθραύστης βαρβάρων και πολεμίων καί ὀρδῶν.
Ἡ Εὐρώπη καί ἡ σημερινή καί ἡ τότε ὀφείλει πολλά στή Βασιλεύουσα. Διότι γλύτωσε ἀπό τούς βαρβάρους τῆς ̓Ανατολῆς. Καί πότε κατάλαβε τό σφάλμα της ὅτι ἄφησε τήν Κωνσταντινούπολη νά πέσει; Ὅταν οἱ Τοῦρκοι χτύπησαν δύο φορές τή Βιέννη. Τότε σκέφτηκαν και εἶπαν: “Ἔρχεται ή σειρά μας καί δικαίως ὁ Θεός θά μᾶς τιμωρήσει, γιατί ἀφήσαμε την Κωνσταντίνου πόλη νά πέσει στά χέρια τῶν βαρβάρων”. “Ηταν θέλημα Θεοῦ βέβαια· διότι νά λέμε τήν ἀλήθεια, νά εἴμαστε ειλικρινεῖς, νά κάνουμε αὐτοκριτική, καί νά ‘χουμε αὐτομεμψία. Οἱ βυζαντινοί μας πρόγονοι ἔκαμαν καί μεγάλα λάθη.
Διαβάζοντας αὐτές τίς ἡμέρες τή Χρονογραφία τοῦ Θεοφάνους σέ κάποια σημεῖα, ἐκεῖ στή Στάση τοῦ Νίκα καί στήν Εικονομαχία, ἔφτασα σέ μελαγχολία και στενοχώρια. Αφοῦ τό παράτησα τό ἔργο καί τό ἄφησα. Λέω: “Θεέ μου, τί κάνανε αὐτοί, τόσα πολλά”. Καί καλά πού βάσταξε τόσα χρόνια ἡ αὐτοκρατορία, ἡ ὁποία ὅμως εἶχε τό Χριστό ποιμένα. Τό Εὐαγγέλιο ὁδηγό. Γιατί, ὅπως εἴπαμε καί προχτές, στή βυζαντινή αὐτοκρατορία ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία ἀφ’ ἑνός, ἀλλά ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις ἀφ’ ἑτέρου.
Γι’ αὐτό καί λίγο πρίν τήν ἅλωση παρουσιάζεται στό Γεώργιο Σχολάριο, τό μετέπειτα Γεννάδιο, πρῶτο πατριάρχη μετά τήν ἅλωση, ἐκεῖ πού προσευχότανε, ἕνα χέρι. Καί μιά φωνή ἀκούστηκε πού ἔλεγε: “Μόνο πέντε”. Καί ἔπεσε σέ προσευχή καί τοῦ φανέρωσε ὁ Θεός ὅτι μόνο πέντε καλοί ἂν ὑπῆρχαν στήν βασιλεύουσα δέν θά ἔπεφτε. Τί κάνανε τότε; Μαζεύτηκαν οἱ περισσότεροι ἐκεῖ, σύναξαν καί τά πλούτη πού εἶχαν καί τά ἀγαθά καί τά πάντα καί δέ δίνανε γιά τήν ὀχύρωση τῆς Βασιλευούσης, γιά τήν τροφοδοσία τοῦ στρατοῦ καί τῶν ὑπερασπιστῶν. Καί μπήκανε μετά οἱ Τοῦρκοι και τά πήρανε ὅλα, ἀδελφοί μου. Γι’ αὐτό ἐμεῖς φταῖμε γιά τήν ἅλωση. Κυρίως ἐμεῖς. Οἱ ἄλλοι κάναν δουλειά τους καί κάνουν δουλειά τους. Ὅπως και σήμερα γιά τήν ἅλωση τῆς Ελλάδος οἱ Ἕλληνες φταῖμε πρῶτοι και νά τ’ αφήσετε τά ἄλλα πού λέμε. Οἱ Ἕλληνες φταῖμε πρῶτοι. Γιατί ἔγινε μέσα μας ἡ ἅλωση, ὅπως καί σέ κείνους. Ἡ ἐσωτερική καί ἡ ψυχική και πνευματική ἅλωση. Έφυγε Χριστός ἀπό τίς ψυχές κι ἀπ’ τή ζωή τῶν Βυζαντινῶν ἀλλά καί σήμερα ἀπό μᾶς καί ἔγιναν οἱ ψυχές τί; Αγρια Δύση. Ὅταν λέμε γιά Δύση δέν μιλᾶμε γιά τόπο, μιλᾶμε γιά τρόπο.
Ακούσαμε σήμερα στό ἱερό Εὐαγγέλιο τόν ἱερό προφήτη Ζαχαρία, τόν πατέρα τοῦ Τιμίου Προδρόμου, να λέγει ἐν ἐκστάσει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός εἶναι ἡ ἀνατολή τῶν ἀνατολῶν. Ἡ ἀνατολή ἐξ ὕψους. Ὅταν λοιπόν ἀνατείλει στήν ἀνθρώπινη ψυχή ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, τό φῶς τοῦ κόσμου, τότε ή ψυχή εἶναι στήν ἀνατολή, εἶναι στή δόξα, εἶναι στό μεγαλεῖο, εἶναι στή νίκη. Εἶναι καί σέ τί δέν εἶναι ἀδελφοί μου. Ἐνῶ ἂν φύγει ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, τότε ὁ ἄνθρωπος εἶναι σε βαθύ σκοτάδι χειροπιαστῆς σκλαβιᾶς. Καί εἶναι φοβερό αὐτό.
Αὐτό ἔκαμαν οἱ Βυζαντινοί. Αφησαν τόν Κύριο και μπῆκαν στά πάθη, στίς ιντριγκες, στίς φατρίες, στίς αἱρέσεις και προπαντός στή διχόνοια καί στή διαίρεση. Καί γι’ αὐτό ἔπεσε η Πόλις. Ηταν πιά θέλημα Θεοῦ. Ὅμως μιά μέρα θά εἶναι πάλι θέλημα Θεοῦ –κι ὅ,τι θελήσει ὁ Θεός τό κάνει καί κανένας καί μέ τίποτα δεν μπορεῖ νά Τόν νικήσει καί νά τοῦ παραβγεί τότε θα πάρουμε πάλι τή Βασιλεύουσα, θά μᾶς τή δώσουν ὡς δῶρο. Γιατί μᾶς ἀνήκει, ἀδελφοί μου.
Γι’ αὐτό καί οἱ καημένοι οἱ γείτονές μας, διαβάζω στίς εφημερίδες, τάχα μαζεύουν, κάνουν εκστρατεία, κάνουν δέν ξέρω τί κάνουν αυτοί καί μεις δέν ξέρω τί κάνουμε εδώ. Τίποτα δέν ξέρω εγώ. Εκείνο πού ξέρω εἶναι ὅτι φοβοῦνται τό Σταυρό και τό Χριστό και τήν Παναγία καί τούς αγίους, ὅταν μιλάμε γι’ αυτούς. Πήγαν τέσσερα ἀεροπλανάκια ἐκεῖ χάμω στήν Κύπρο καὶ ἐχάλασαν τόν κόσμο οι Τούρκοι, ἐκεῖνοι ποὺ κάθε μέρα παραβιάζουν και κάν δέν τούς μιλάει κανείς. Γιατί μας ξεδόντιασαν τούς Ἕλληνες. Και πρέπει οι Ἕλληνες νά ξυπνήσουμε, ἀδελφοί μου. Νά ἔρθει πάλι ὁ Χριστός στήν ψυχή μας, νά ἔλθει ἡ ἀγάπη, νὰ ἔλθει τό μεγαλείο. Νά γίνουμε ὁ καθένας μας ἀπό ένα ἔμψυχο Εὐαγγέλιο. Καί τότε τά πράγματα ἀλλάζουν.
Ονόμασε λοιπόν, γιά νά ἐπανέλθω και νά τελειώσω, ὀνόμασε ὁ Μέγας Κωνσταντίνος τήν νέα πρωτεύουσα Νέα Ρώμη, Ρώμη βαπτισμένη στό Χριστό. Γι’ αὐτό καί μένει ἐκεῖ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχείο μας, ἔστω καί ἂν ἔχει ἐλάχιστους πιστούς..
[…]Ονόμασαν λοιπόν ὁ Μέγας Κωνσταντίνος τή νέα πρωτεύουσα Νέα Ρώμη. Καί οἱ Πατέρες τῆς Συνόδου ᾶς τό ξέρουμε κι αυτό πρός τιμήν του οἱ Πατέρες τῆς Α ́ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ὀνόμασαν τή νέα πρωτεύουσα τή Νέα Ρώμη, πῶς; Κωνσταντινούπολη. Πόλη τοῦ Κωνσταντίνου.
Ο Κωνσταντίνος ἦτο ταπεινός καί μετριοπαθής. Μεγαλόπνοος καί σεμνός. Ἀπλός καί στοργικός καί πατέρας τῆς οἰκουμένης ὅλης. Καί ἀφοῦ ἐκοιμήθη, 21 πρός 22 Μαΐου του 337, ἀνήμερα τῆς Πεντηκοστῆς, στή Νικομήδεια τῆς Βιθυνίας, οἱ εἰδωλολάτραι τόν κατέταξαν μέ τούς θεούς καί οἱ χριστιανοί μέ τούς ἁγίους. Καί μάλιστα τήν ἡμέρα πού ἐκοιμήθη ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, καί το ‘μαθε τό στράτευμα καί οἱ ὑπόλοιποι, ἔπεσαν καί περιῆλθαν σέ μεγάλη λύπη καί θλίψη. Δέν ἤξεραν ποῦ νά πᾶν πιά. Σέ ποιόν νά πᾶνε νά τούς παρηγορήσει. Ποῦ νά ἀκουμπήσουν τόν πόνο τους. Ποῦ νά ποῦνε τή στενοχώρια καί τήν ἀπαραμίλητη θλίψη τους γιά τό θάνατο τοῦ πατέρα τους, τοῦ εὐεργέτη τους, τοῦ δικοῦ τους ἀνθρώπου. Και καθώς ἐμπῆκε τό ἱερό λείψανο τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου στή λάρνακα, ἡ λάρναξ ἄρχισε νά ἀναβλύζει ἰάματα, νά κάμει θαύματα κι αὐτό λίγοι τό ξέρουν. Καί γι’ αὐτό λίγο, πολύ λίγο τόν ἐκμεταλλευόμεθα τό Μεγάλο Κωνσταντίνο στήν προσευχή και στή ζωή μας, ὅπως καί τήν ἁγία μητέρα του, πού εἶναι ἰσότιμη μ’ ἐκεῖνον. Δέν τούς ἐκμεταλλευόμεθα, τούς ἀφήνουμε. Οφείλουμε ὅμως νά τό κάνουμε και μᾶς συμφέρει αὐτό τό πράγμα καί γιά μᾶς ἀλλά καί γιά την πατρίδα μας καί γιά τήν οἰκουμένη ὁλόκληρη.
Κοινός πατέρας ὁ Μέγας Κωνσταντίνος, κοινή μητέρα ἡ ἁγία Ελένη καί σήμερα… Στό Εὐαγγέλιο που διαβάζουμε στον Ὄρθρο τῆς χάρης τῶν ἁγίων, 21η Μαΐου τό πρωί, γίνεται λόγος γιά τόν καλό ποιμένα. Ο Χριστός λέγεται καλός ποιμήν καί οἱ ἀπόστολοι μετά· καί οἱ ἐπίσκοποι· ἀλλά καί ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ αὐτοκράτορες καί βασιλεῖς καί ἄρχοντες τοῦ κόσμου οἱ ὁποῖοι ἀγαποῦν τούς ἀνθρώπους, θυσιάζονται γι’ αὐτούς, τούς ἀνεβάζουν καί τούς ἐμψυχώνουν, τούς καλλιεργοῦν καί τούς προσφέρουν ὅ,τι καλύτερο. Αὐτοί εἶναι ποιμένες. Αὐτοί εἶναι πατέρες. Αὐτοί εἶναι ἄρχοντες στην κυριολεξία· καί πρίγκιπες· καί ὑπέροχοι ἄνθρωποι. Κι ἔχει ἀνάγκη σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα ὅσο ποτέ ἄλλοτε ἀπό τέτοιους ποιμένες καί τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς πολιτείας καί τῆς οἰκουμένης.
Νά παρακαλέσουν λοιπόν –κι ἐδῶ θα σταματήσω- οἱ ἅγιοι Κωνσταντίνος καί Ελένη τό φιλάνθρωπο Χριστό μας να στείλει πάλι τέτοιους καί σπουδαίους στήν ἀνθρωπότητα Ἐκεῖνος γιά νά τήν τιμᾶν, νά τήν ἑνώσουν, νὰ τὴν ἀνεβάσουν και νά τήν κάνουν μία ποίμνη πιά, ὑπό ἕναν ποιμένα, τό Χριστό μας, για νά ἔλθει ὁ παράδεισος καί νά ἀνοίξει ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. ‘Αμήν.
Από την ομιλία του «Ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη – Οι θεόστεπτοι Ισαπόστολοι Βασιλείς»,
Πηγή:π. Ανανίας Κουστένης, «Λόγοι γ΄», Εκδόσεις Αρμός, Αθήνα 1999
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου