Από τον λόγο της δόξας στον θρήνο της αγάπης — μια εσωτερική πορεία από την Ελλάδα στον Χριστό
 |
Επιτάφιος του Ανθρώπου και του Θεού
Στην ίδια γη που κάποτε αντήχησε ο λόγος του Περικλή,
εκεί όπου η Αθήνα ύψωσε τη δόξα της πάνω σε ελεύθερους άνδρες,
μια άλλη πομπή περνά σιωπηλή.
Δεν έχει ρήτορες.
Δεν έχει στεφάνια νίκης.
Έχει έναν Σταυρό.
Ο Περικλής μίλησε για πόλη που αξίζει να πεθαίνεις γι’ αυτήν.
Ο Χριστός δεν μίλησε.
Πέθανε για να μάθουμε να ζούμε.
Η Ελλάδα τίμησε τους νεκρούς της με λόγο.
Ο Θεός τίμησε τον άνθρωπο με αίμα.
Και κάπου εκεί…
ανάμεσα σε μάρμαρο και ξύλο,
ανάμεσα σε δάφνη και αγκάθι,
γεννιέται το ερώτημα:
Τι είναι μεγαλύτερο;
Η δόξα που θυμάται ο κόσμος
ή η Αγάπη που δεν ζητά να θυμηθεί;
Ο Επιτάφιος του Περικλή υψώνει τον άνθρωπο.
Ο Επιτάφιος του Χριστού κατεβαίνει στον άνθρωπο.
Και όμως…
μόνο μέσα από αυτή την κάθοδο
γεννιέται η αληθινή Ανάσταση.
Ελλάδα…
εσύ που έμαθες να μιλάς για ελευθερία,
μπορείς να αντέξεις να ακούσεις την Αγάπη που σταυρώνεται;
Χριστέ…
Εσύ που αγάπησες μέχρι τέλους,
μπορείς να κατοικήσεις σε καρδιές που διψούν για δόξα;
Ίσως το μυστήριο να μην είναι η σύγκρουση…
αλλά η ένωση.
Όταν η ελευθερία γίνει θυσία,
και η θυσία γίνει φως,
τότε η Ελλάδα δεν χάνει τη φωνή της—
την ολοκληρώνει.
Αν θες να διαβάσεις όλο το κείμενο αυτού του λόγου, επίλεξε αυτόν τον μπλε σύνδεσμο
Φλέγων Νηρεύς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου