https://www.pemptousia.gr/2026/04/ana-stasi-ta-mystika-tou-lithou/
Ιδού το μέγα δίλημμα:
Επιστροφή στην κενή μας ζωή ή παραμονή έξω από το κενό μνημείο;
Και αυτός ο λίθος… περίεργο πράγμα!
Για να αποκυλιστεί, να χρειάζεται μια θεϊκή παρέμβαση και για να κυλίσει πίσω, να αρκεί ένα άγγιγμα, μια μικρή δική μας ώθηση• ώθησηαπό τη ραθυμία μας, από τη διάσπασή μας σε χίλιες δυο ασήμαντες έννοιες, από την πρόθυμη υποταγή στους φόβους και τις φοβίες μας.
Ποιος θυμάται ακόμη τη βραδιά της Ανάστασης; Ποιος νιώθει ακόμα κάτι από κείνη την απόκοσμη, την ανεξήγητη, την παράφορη χαρά και βεβαιότητα πως η ζωή νίκησε, πως ο θάνατος είναι ξεδοντιασμένος, πως, είτε ζούμε, είτε πεθαίνουμε, είμαστε μέλη ενός Σώματος που νίκησε τη φθορά και που οι πληγές Του, αντί για ζόφο, αναδίδουν το άρωμα της ζωής;
Ο λίθος απεκυλίσθη, αλλά παραμένει εν κινήσει. Τίποτε στη ζωή ετούτου εδώ του κόσμου δεν γνωρίζει παγίωση και ακινησία. Το αυλάκι του λίθου είναι κατωφερικό. Μέρα με τη μέρα κερδίζειπόντουςκατηφοριάς που, χωρίς κόντρα, θα ξανασφραγίσει τη νεκρή ζωή μας, την αφόρητη από την ανία, το φόβο και τη διαρκή αίσθηση έλλειψης στο κάθε τι.
Και είναι κρίμα! Γιατί, λίγη προσπάθεια, λίγη πλάτη θέλει, για να μην κατηφορίσει ο λίθος και να μην ξανακλείσει ερμητικά το άνοιγμα της ζωής.Δεν θέλει πολύ! Δέκα λεπτά τη μέρα αυτομεμψία, δέκα λεπτά τη μέρα δοξολογία κι άλλα τόσα προσευχή με καρδιά μικρού παιδιού για να γίνει εκείνο το ανα-στάσιμο φως γεγονός όχι μιας νύχτας αλλά ενός ολόκληρου χρόνου, μιας ολόκληρης ζωής.
Είναι κι εκείνο το -ανά- της Ανα-στάσεως.
Ένα -ανά-μυστηριώδες, αποκαλυπτικό, ζωντανό.
Ένα -ανά-που, σε ό,τι «κολλάει», προσφέρει αποκατάσταση και ανα-γέννηση
Ένα -ανά-που, σε ό,τι «κολλάει»,προσφέρει εκτίναξη και ανά-βαση
Ένα -ανά-που, σε ό,τι «κολλάει»,προσφέρει ένα νέο ξεκίνημα και μια ανα-κίνηση
Ένα -ανά-που, σε ό,τι «κολλάει»,προσφέρει εμβάθυνση, κατάδυσηανα-στοχασμό
Είναι και εκείνη η -στάση- της ανά-στασης.
Μαζί, αποκατά-σταση και κίνδυνος.
Γιατί ζούμε τη μεγάλη ευκαιρία, από εκείνηςτης ανα-στάσιμης νύχτας τη ζωή και τη χαρά, να ξανα-σταθούμε στα πόδια μας, εμείς,οι συντριμμένοι,οι εξουθενωμένοι, οι απελπισμένοι από την κενότητα των έργων μας και οι απεγνωσμένοι από την οδύνη των πληγών μας.
Μια φορά όρθιος να σταθείς αρκεί, για να θυμάσαι για πάντα πως η φυσική μας στάση είναι το όρθιο σώμα και η υψιπετής ματιά.
Κι όμως!Λίγο απέχει το «στητός» από το «στάσιμος». Και λίγο απέχει το «στάσιμος» από το «αποσταμένος».
Η κάμψη τού αυχένα και η λύση των γονάτων παραμένουν διαρκή ενδεχόμενα.
Ας αγαπήσουμε, λοιπόν, το -ανά-.
Ας γίνει ηΑνά-σταση αφετηρία κίνησης, αφετηρία ορμής προς τα πάνω• κάθε ώρα, κάθε στιγμή, μια ορμή προς τα πάνω.
Ας γίνει η Ανά-σταση αφετηρία ανα-ζωπύρωσης της φλόγας του «δεύτε λάβετε φως», που θα βγάζει διαρκώς τις μέρες μας από την παγωμένη νέκρα,που δεν αφήνει την ψυχή μας να ανασάνει, τις σχέσεις μας να βαθύνουν, την πίστη μας να λάμψει και να τα αποκαλύψει όλα ασήμαντα. Όλα εκτός από ένα, τον Έναν.
Ας γίνει η Ανά-στασηέναρξη διαρκούς καταβύθισης στον Άδη, που ειρωνεύεται διαρκώς τις φρούδες ελπίδες μας και τα μάταια σχέδιά μας.
Στον Άδη,όμως, που ξεχνά πως κάποτε,Κάποιος συνέτριψε τις πύλες του και πως το χέρι Του, κάθε στιγμή, εκεί, στα βάθη του «τίποτα», περιμένει να αρπάξει τους εξαντλημένους βραχίονές μας και να μας συμπαρασύρει σε μια ανά-δυση χωρίς τέλος, χωρίς χορτασμό, σε πτήση από φωταψία σε φωταψία.
Χριστός ανέστη! Όχι μόνον πριν 15 μέρες.
Χριστός ανέστη! Τώρα, τώρα, και για πάντα.
Θέμα μόνον δικό Του αν μείνουμε στάσιμοι.
Θέμα και δικό Του και δικό μας, καταδικόμας, αν αντέξουμε τον κρότο της συντριβής τού ψεύτικου εαυτού μας, του αλαζονικού και νάρκισσου, και Τον ακολουθήσουμε σε μια πτήση,όπου η καχυποψία και η αμφιβολία μεταβάλλονται διαρκώς σε βεβαιότητα ζωής και χαράς, που αναβλύζει από το ιλαρό πρόσωπό Του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου