Τὸ ἴδιο βράδυ στὶς ἐννέα καὶ σαράντα πέντε, µόλις τελειώσαµε τὸ ἀπόδειπνο καὶ ὁ Γέροντας ξάπλωσε στὸ κρεβάτι, τὸ πρόσωπό του εἶναι γαλήνιο καὶ καταλαβαίνω ὅτι βρίσκεται σὲ ὀπτασία. Δὲν τοῦ µιλάω, ἑτοιµάζοµαι νὰ γράψω αὐτὰ ποὺ πρόκειται νὰ πῆ: «Ναὶ Βασίλειε! Λέγωσι. Ποίησον εὐχήν.
Ποίησον παράκλησιν εἰς τὴν Μητέρα Μου καὶ Μητέρα ὑµῶν, ἡ ὁποία δακρύει ὑπὲρ ὑµῶν. Ποίησον εὐχὴν καὶ διὰ τὰς δύο αὐτὰς γυναῖκας ἅς βλέπεις, αἱ ὁποῖαι τιµωροῦνται ἀπὸ ἀλλόφυλων Περσῶν. Τὴν Μαριὰµ (Μαρία) καὶ τὴν Μυρσιὲχ (Μυρσίνη). Αὗται τοιαύτην στιγµὴν ὑπόκεινται µαρτύρια διὰ τὸ ὄνοµά µου. Μέσῳ αὐτῶν Ἐγὼ ποιήσω θαῦµα, ἵνα εἷς ἐκ τῶν δηµίων πάθῃ βλάβη µεγίστη, ἵνα πιστεύσουσιν καὶ οἱ ὑπόλοιποι, οἱ ἄπιστοι, οἱ ἄθεοι. Οἵτινες τιµωροῦν τὰς δύο αὐτὰς µάρτυρας. Ὡς βλέπεις τὰς ὡραιότατας αὐτὰς θυγατέρας, αἰσχρῶς ἀφαιροῦν τὰς κόµας ἀπ’ αὐτάς. Ὡς βλέπεις δέρνονται αὐταὶ γυµναί. Προσεύχου δι’ αὐτάς. Προσεύχου ἵνα δυναµωθῆ ἡ πίστις των. Ἐγὼ δὲ εἰσακούσω τὰς προσευχὰς ὑµῶν καὶ τῶν δύο τοιούτων γυναικῶν. Αὗται µαρτυρήσουν εἰς θάνατον διὰ τὸ ὄνοµά Μου. Ἦρθε γὰρ ἐποχὴ ἵνα ἀναδειχθῶ σοι Ἅγιοι καὶ Ἁγίαι. Ἤδη εἷς ἐκ τῶν βασανιστῶν µετανόησε καὶ ὁµολόγησε τὸ ὄνοµὰ Μου καὶ τιµωροῦν καὶ αὐτὸν τὴν στιγµὴν ταύτην σὺν ταῖς γυναιξί. Ἐγὼ γὰρ δυναµώσω αὐτὰς, ἵνα διαµείνουν εἰς τὴν πίστην. Σεῖς δὲ ὡς καὶ ἕτεροι ποιήσατε προσευχὴν διὰ τὴν δύναµιν αὐτῶν εἰς τὸν Οὐράνιο Πατέρα Μου. Κἀγὼ ἐνθαρρύνω αὐτάς. Δίδαξον στὴν Καλλιόπη ἅ εἶδες. Μὴν τροµάζῃς. Μὴ λυπῆσαι δι’ αὐτάς. Μᾶλλον λυπήσου διὰ τοὺς βασανιστάς. Ὅτι Ἐγὼ δείξω σ’ αὐτοὺς τὸ πρέπον. Ποιήσατε προσευχὰς κι Ἐγὼ θὰ ἐπανέλθω ,ἵνα εἴπω εἰς σᾶς, τί ποιήσετε ἐπὶ πλέον δι’ αὐτὰς καὶ διὰ ἄλλους πολλούς.» (Συνέχεια Σάββατο , στὶς τρεῖς Ὀκτωβρίου τοῦ 2009, στὶς δώδεκα και µισή τὸ βράδυ) «Λάλησον ὡς εἶπον σοὶ πρότερα ἅ εἶδες, ἅ ἤκουσες.Ὅτι αἱ θυγατέρες αὗται, πρῶται µάρτυρες εἰσί, ὡς πρωτοµάρτυς Θέκλα. Οὕτως εἶ, τὴν ἐποχὴν τοιαύτην πρωτοµάρτυρες εἰσί. Δίδαξον τὸ ποίµνιον, ὡς εἶπον σοὶ. Καὶ δεύτερος ἐκ τῶν δηµίων µετενόησεν.
Αὖται αἱ θυγατέρες ἅς εἶδες πάλι φανερώσω Ἐγὼ αὐτάς, ἵνα ἐννοήσῃς σφόδρα, ὅτι ἤγγικεν ἡ ὥρα ποὺ ἐλεύσοµαι, ἵνα ἐλέγξω τὴν κρήθην ἐκ τοῦ σίτου. Ἵνα ἐλέγξω τὸ κακόν, ἵνα ἐλέγξω τὸ παράνοµον. Δίδαξον Βασίλειε τὸ ποίµνιον. Ἰδοὺ βλέπων τὰς δύο θυγατέρας αὐτάς. Πλείους (πλήρεις) πληγῶν εἰσί, ἄκραν θεραπείαν ἔχωσι. Διὰ τοῦτον τὸν λόγον καὶ ἄλλος δήµιος ἐπίστεψε εἰς τὸ ὄνοµά µου. Δίδαξον τὸ ποίµνιον ἵνα µὴ δυσβάλη, µὴν δυσπιστῆ. Μακάριοι οἱ µετανοοῦντες, µακάριοι οἱ πιστεύοντες. Οὐαὶ καὶ ἀλίµονο εἰς τοὺς ἀπιστοῦντας, εἰς τοὺς βλαστηµούντας. Θέλουν εἰδῆ τὸν Σταυρὸν Μου µετὰ δόξης καὶ θὰ τρέµωσι ὡς τὰ φύλλα τοῦ δέντρου. Ἤγγικεν γὰρ ἡ ὥρα. Λέγω σοί. Δίδαξον ἅ εἶδες, ἅ ἤκουσες, ὅτι θέλει ἐξαπλωθῇ αὕτη ἡ ἀρχὴ τῶν βασανιστηρίων κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων. Καὶ µακάριοι οἱ πιστεύοντες, µακάριοι οἱ σταθεροὶ τῇ καρδίᾳ, µακάριοι, οὕς Ἐγὼ ἐξελέξω. Ἀλίµονο εἰς τοὺς ἀπιστοῦντας, οὐαὶ καὶ ἀλίµονο εἰς τοὺς προδίδοντας τὴν Ὀρθοδοξία. Οἱ βλαστηµοῦντες καὶ οἱ προδίδοντες τὴν Ὀρθοδοξία θέλουν εἴδη πλείονας ἀσθενείας. Ἐθελουσίως βαδίζουν εἰς τὰς ἀνοµίας, ἐθελουσίως βλαστηµοῦν, ἐθελουσίως ἔσονται δοῦλοι τοῦ διαβόλου. Ὦ ἁµαρτωλέ! Στρέψων τοὺς ὀφθαλµοὺς καὶ εἶδον, βλέψων τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν. Φεῦ ἐκ τοῦ σκότους! Οὐκ εἴδας ποὺ βαδίζεις; Σὺ ζητεῖς τὴν ὁδὸν τῆς ἀπωλείας. Δίδαξον τὸ ποίµνιον µετάνοιαν! Ἀγάπην στερεὰν εἰς τὴν µητέρα καὶ µητέρα ὑµῶν Θεοτόκον, ὅτι αὕτη ὀδύρεται κλαίουσα διὰ τὰ ἁµαρτήµατα τῶν ἀνθρώπων, παρακαλεῖ δὲ νυχθηµερὸν ἵνα συγχωρήσω ὑµᾶς.»
Στὶς δεκατρεῖς Δεκεµβρίου 2009 ὁ Γέροντας πάλι ἐν ὥρᾳ ὀπτασίας κάνει ἀναφορὰ στὶς δύο γυναῖκες. Παρατίθενται παρακάτω τὰ λόγια αὐτολεξεί: «Θέλει ὁ κόσµος, οἱ ἄνθρωποι ἔλθουν εἰς πολλὰς δοκιµασίας. Οἱ καταρράκτες τοῦ οὐρανοῦ θὰ ἀνοίξουν, ὁ ἥλιος θὰ σκοτιστῇ, ἡ Σελήνη θὰ γίνῃ κόκκινη ὡς φλόξ, καὶ ὄχι µόνον. Ἤγγικεν γὰρ ἡ ὥρα , ἄνθρωπος τίς, µὴν ἐξετάζῃς ποῦ, θὰ νεκρωθῇ ὑπὸ ἀνόµων, ἀλλὰ θὰ ἀναστηθῇ. Αἱ δύο κοπέλες, αἱ µουσουλµάναι, τυραννοῦνται ἀκόµη. Αὗται εἰσὶν µάρτυρες γνήσιαι. Μαρτυροῦσι τὸ ὄνοµά µου. Κἀγὼ ἐντὸς ὀλίγου πάρω τὰς ψυχὰς αὐτῶν εἰς τὸ πλησίον τοῦ θρόνου. Ναί, οὕτως λέγω ἅ εἶδες, ἅ ἤκουσες τὰ πάντα γενηθήσονται.»
Ὅταν ῥώτησα τὸν Γέροντα γι’ αὐτὲς τίς κοπέλες, µοῦ εἶπε ὅτι ἦταν δύο φίλες πολὺ ἀγαπηµένες, Μουσουλµᾶνες στὸ θρήσκευµα. Κάποια µέρα µία φίλη τους, Χριστιανή, τοὺς µίλησε γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ ἐκεῖνες ἔδειξαν ἐνδιαφέρον. Τοὺς χάρισε µία Καινὴ Διαθήκη καὶ ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡµέρα διάβαζαν κρυφά, γιατί γνώριζαν τὴν αὐστηρότητα τῶν οἰκείων τους ὅσον ἀφορᾷ τὰ πνευµατικά.
Τόσος µεγάλος ἦταν ὁ ζῆλος καὶ τὸ ἐνδιαφέρον, ποὺ σχεδὸν ὅλη τὴν ἡµέρα ἦταν µαζὶ διαβάζοντας ἀποµονωµένες στὸ δωµάτιό τους. Αὐτὸ εἶχε ὡς συνέπεια νὰ κινήσουν τίς ὑποψίες τῶν γονέων τους. Τίς παρακολουθήσανε καὶ ἔτσι ἀποκαλύφθηκε ἡ ἀλήθεια. Οἱ ἴδιοι οἱ γονεῖς τους µὴ µπορῶντας νὰ τοὺς ἀλλάξουν γνώµη, τίς παρέδωκαν στὶς δικαστικὲς ἀρχές, νὰ τίς συνετίσουν, νὰ τίς δικάσουν καὶ ἔτσι κατέληξαν στὴ φυλακἠ. Ὄχι µόνο δὲν πτοήθηκαν, ἀλλὰ ὑπέµειναν σὲ ὅλα τὰ βασανιστήρια. Ὁ Γέροντας ἔβλεπε πὼς τίς βασανίζανε καὶ µοῦ περιέγραφε πὼς τὴν ἴδια στιγµὴ οἱ πληγές, ποὺ τοὺς προκαλοῦσαν οἱ βασανιστές τους, τὴν ἴδια στιγµὴ θεραπεύονταν. Μῆνες γίνονταν ὅλα αὐτὰ τὰ βασανιστήρια καὶ πιὸ πολὺ δυνάµωνε ἡ πίστις τους, ὅταν καὶ οἱ ἴδιες βίωναν αὐτὰ τὰ θαύµατα. Οἱ ἴδιοι οἱ δήµιοι, ποὺ στὴν ἀρχὴ τίς βασάνιζαν µὲ ζῆλο καὶ µῖσος, ὅταν ἔβλεπαν αὐτὰ ποὺ ἐπέτρεπε ὁ Κύριος, ἄρχισαν καὶ αὐτοὶ νὰ προβληµατίζονται καὶ κατηχούµενοι ἀπὸ αὐτές, ὁµολογοῦσαν καὶ ἐκεῖνοι τὸν Χριστό. Ἀφοῦ τοὺς βασανίζουν καὶ ἐκείνους, τοὺς ἀποκεφαλίζουν ἀµέσως φοβούµενοι µήπως πάρει ἔκταση τὸ θέµα. Οὔτε στὰ βασανιστήρια, οὔτε στὰ καλοπιάσµατά τους δὲν καταλαβαίνανε τίποτα. Στὴν ἀρχή τὶς κόψανε τὰ πανέµορφα µακριὰ µαλλιά τους. Μετὰ κόβαψε τὰ δάχτυλα. Χτυποῦσαν µὲ µαστίγια τὰ γυµνὰ σώµατά τους. Τὶς στερήσανε τελείως τὴν τροφή. Δὲν πτοήθηκαν καθόλου! Παίρνανε θάρρος ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο καὶ τροφή τοὺς ἔδινε ἄγγελος Κυρίου. Τὴν περίοδο ἐκείνη ἔγινε γνωστὸ αὐτὸ τὸ γεγονός ἀπὸ διάφορες γυναικεῖες ὀργανώσεις. Προσπαθοῦσαν µὲ διάφορες ἀναφορὲς καὶ καταγγελίες περὶ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωµάτων, νὰ παρακινήσουν ἀντιδράσεις. Φοβούµενοι οἱ ὑπεύθυνοι νὰ µὴν πάρει µεγάλη ἔκταση παγκοσµίως τὸ ζήτηµα καὶ ἐπέλθῃ διαταραχὴ στὸ κράτος, προχώρησαν τάχιστα στὸν ἀποκεφαλισµὸ τους. Ἀκόµη καὶ οἱ γονεῖς τὼν κοριτσιῶν µαζὶ µὲ αὐτοὺς ἀπέκρυψαν τὴν σκληρὴ καὶ ἄσχηµη κατάληξη τῶν παιδιῶν τους, τῆς Μαριὰµ καὶ τῆς Μυρσίνης.
Πηγή: “Γέρων Βασίλειος Καυσοκαλυβίτης – Πλησιάζει ἡ ὥρα τῶν ἀναστεναγμῶν – Νουθεσίες – Διδαχές”, Ζτούπα Καλλιόπη, τόμ. Ε’, ἐκδ. Ἀγαθὸς Λόγος, σέλ.67-72
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου