https://www.antinews.gr/162593/kosmos/me-ton-tramp-sto-pidalio-prosdetheite-ki-o-theos-voithos/
Ο πόλεμος με το Ιράν, που θυμίζει παγκόσμιο πόλεμο, δοκιμάζει τη συνοχή της Ευρώπης, και του ΝΑΤΟ. Μια ήδη εύθραυστη συνοχή, αν κρίνω από αυτά που έγιναν όταν η Ρωσία εισέβαλλε στην Ουκρανία.
Ο βασικός λόγος της υστέρησης των Ευρωπαίων στο να ακολουθήσουν τη σημερινή Αμερική είναι οι διαφορές αντίληψης των δυο αυτών συμμάχων όσον αφορά στο ποιες είναι οι προτεραιότητες (στρατηγικές και οικονομικές) του καθενός.
Για την Αμερική, και όχι μόνο επί Τραμπ, το θεοκρατικό Ιράν αποτελεί μια μακροχρόνια και μακροπρόθεσμη πρόκληση, ικανή να αποσταθεροποιήσει τη Μ. Ανατολή (λες και δεν την αποσταθεροποίησε προ πολλού ο Ομπάμα), που απειλεί το Ισραήλ, και που ενδέχεται να γίνει και αυτό μια πυρηνική δύναμη, αν του επιτραπεί.
Οι Ευρωπαίοι όμως δεν έχουν, ή δεν δείχνουν να έχουν την ίδια άποψη, ούτε τους πολυενδιαφέρει το Ιράν και η Μ. Ανατολή γενικότερα, τουλάχιστον στον βαθμό που ενδιαφέρει τους Αμερικανούς.
Γι’ αυτούς ο παραδοσιακός εχθρός παραμένει η Ρωσία, ενώ δευτερευόντως οι ανησυχίες τους επικεντρώνονται στη λαθρομετανάστευση, στην επάρκεια ενέργειας, στην τρομοκρατία, στον οικονομικό ανταγωνισμό της Κίνας, κλπ.
Αυτή η διαφοροποίηση είναι που συμβάλλει στην «ασυνεννοησία» που βλέπουμε σήμερα, με την Αγγλία, την Ισπανία, κ.ά. να μη δείχνουν τον πρέποντα ενθουσιασμό, ή έστω μια κάποια προθυμία να συνδράμουν την Αμερική στον πόλεμό της κατά του Ιράν, όπως έκαναν στο παρελθόν σε άλλες αμερικανικές επεμβάσεις στην περιοχή.
Εν τω μεταξύ, από την πλευρά του ο Τραμπ παραμένει αγέρωχος, και μοιάζει να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του το τι σκέφτονται, ή το τι κάνουν οι Ευρωπαίοι «σύμμαχοι», προχωρώντας ακόμη και σε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς (βλ. Βρετανό πρωθυπουργό) ή απειλές για αύξηση δασμών, και ακύρωση εμπορικών συναλλαγών (βλ. Ισπανό πρωθυπουργό).
Ένας Τραμπ, που στην πρώτη του θητεία ήταν ο μοναδικός πρόεδρος που δεν είχε ξεκινήσει κανέναν πόλεμο από συστάσεως του αμερικανικού κράτους!
Ίσως αυτός ήταν και ο λόγος που όχι μόνο δεν εξελέγη για δεύτερη θητεία, αλλά κόντεψε να πάει και φυλακή. Μάλλον γιατί η «φιλειρηνική» του στάση δεν βόλευε το περίφημο αμερικανικό «στρατιωτικο-βιομηχανικό κατεστημένο».
Αυτή τη φορά ο Τραμπ προεκλογικά υποσχέθηκε να μην κάνει κανέναν πόλεμο, αλλά από τη στιγμή που ανέλαβε και μετά έχει διατάξει και πραγματοποιήσει πιο πολλές στρατιωτικές επιθέσεις και επεμβάσεις από οποιονδήποτε άλλον πρόεδρο, ακόμη και από τον «νομπελίστα Ειρήνης» Ομπάμα που μέσω της αραβικής άνοιξης διέλυσε τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική.
Ίσως αυτό οφείλεται στο ότι ο «ναρκισσιστής» Τραμπ πιστεύει ότι εκτελεί μια «θεϊκή αποστολή», και να μη σκέφτεται καν τυχόν συνέπειες, αισθανόμενος ως ο «εκλεκτός», και ο «άτρωτος», ειδικά όταν χάρη σε μια ελαφρά κίνηση του κεφαλιού του γλίτωσε από σφαίρα δολοφόνου τον Ιούλιο του ’24, όπως και ο επίσης «εκλεκτός» Χίτλερ είχε γλιτώσει από σφαίρες αστυνομικών, οι οποίες πέρασαν ξυστά δίπλα του, πετυχαίνοντας όμως τον Γκέρινγκ, κατά το αποτυχημένο πραξικόπημα της μπυραρίας στο Μόναχο το 1923.
Και όπως είπε με το γνωστό του ύφος στη διάρκεια της ορκωμοσίας του, «σώθηκα χάρη στον Θεό, για να κάνω την Αμερική μεγάλη ξανά»!
Σε αυτήν λοιπόν τη δεύτερη του θητεία, ο Τραμπ όντως μοιάζει άτρωτος, και ό,τι πει ή θέλει, του βγαίνει.
Βέβαια, για να λέμε την αλήθεια, άλλο πράγμα η Γροιλανδία, άλλο η Ουκρανία, άλλο η Βενεζουέλα, και εντελώς άλλο πράγμα η Μέση Ανατολή, που στα χιλιάδες χρόνια της ιστορίας της κατάπιε αμάσητους πολλούς «άτρωτους» και άλλους τόσους «εκλεκτούς».
Ειδικά το Ιράν, ή αλλιώς η Περσία, που ήταν ήδη παγκόσμια δύναμη και αυτοκρατορία, όταν η Αμερική δεν υπήρχε, και στη δυτική Ευρώπη έτρωγαν όντως βελανίδια.
Η αντίδραση του οποίου στις επιθέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ, ήταν και η μεγάλη έκπληξη, καθώς οι Ιρανοί δεν δίστασαν να χτυπήσουν δεξιά κι αριστερά, ακόμη και σε «φίλες» μουσουλμανικές χώρες που ζουν το όνειρο, μην πιστεύοντας ποτέ πως θα αποτελούσαν στόχο ομόθρησκου κράτους.
Οι ιρανικοί πύραυλοι έφτασαν ως και την Κύπρο, απειλούν την Κρήτη, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να στείλει δυνάμεις εκεί (που το ’74 κείτονταν μακριά), και με την Τουρκία να σκαρφαλώνει στα κάγκελα, με κίνδυνο να ξεσπάσει έτσι στα ξαφνικά ακόμη και ελληνοτουρκικός πόλεμος!
Όσο για τον Τραμπ, ανάθεμά με αν ξέρει τι θέλει, ή ξέρει τι μέλλει γενέσθαι στο Ιράν, αφού άλλα λέει τη μία κι άλλα την άλλη αναφορικά με το μέλλον της χώρας, για το πώς θα πέσει κι αν θα πέσει, σε περίπτωση που όντως πέσει το θεοκρατικό καθεστώς.
Αυτό που είπε όμως, και μάλιστα με στόμφο, πριν από δυο ημέρες είναι πως «το μεγάλο κύμα δεν ήρθε ακόμη… θα έρθει όμως σύντομα», αφήνοντας τους (ούτως ή άλλως ζαλισμένους) αναλυτές ενεούς, προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τι εννοεί ο «εκλεκτός».
Πάντως, το να διαλυθεί στρατιωτικά το ήδη εξαντλημένο Ιράν είναι μια εύκολη υπόθεση για τις δυο υπερδυνάμεις, δηλαδή τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Το θέμα είναι τι θα γίνει μετά;
Κάτι σαν αυτό που άφησε πίσω της η αραβική άνοιξη στη Β. Αφρική, και πιο ειδικά στη Λιβύη φερ’ ειπείν;
Κάτι σαν αυτό στη Συρία;
Ή κάτι σαν αυτό που έμεινε στο Ιράκ, μια σκιά του άλλοτε εαυτού του;
Εδώ φτάσανε στο σημείο οι ταλαιπωρημένοι από τους Μουλάδες Ιρανοί, να χαίρονται για τις βόμβες που πέφτουν πάνω τους, και να προσεύχονται να επιστρέψει και να τους κυβερνήσει ο «δημοκράτης» γιος του… Σάχη, τον οποίο έκαναν αμάν να ξεφορτωθούν οι μπαμπάδες και οι παππούδες τους!
Ο Τραμπ λοιπόν μας έβαλε εκόντες άκοντες σε μια νέα περίοδο διπλωματίας και διεθνών σχέσεων, όπου το διεθνές δίκαιο είναι μόνο στα χαρτιά, και απασχολεί μόνο όσους το διδάσκουν, η διπλωματία μοιάζει πλέον άσχετη με την πραγματικότητα που εξελίσσεται στον πλανήτη, και η ωμή δύναμη συνοδευόμενη από σκληρή και αλαζονική ρητορική είναι η νέα κυρίαρχη πολιτική, μια μεταμοντέρνα «διπλωματία των κανονιοφόρων» δηλαδή, αυτή τη φορά στην υπηρεσία της Pax(!) Americana, και της ενός (Αμερικανού) ανδρός αρχή.
Σύμφωνα όμως με τον Μακιαβέλι, ένας «ηγέτης» μπορεί και πρέπει να είναι τολμηρός και επιθετικός, αλλά συνάμα επιβάλλεται να είναι συνετός, στρατηγικός, και πάνω απ’ όλα διορατικός. Κάτι που μάλλον δεν είναι ο Τραμπ, που μόνο συνετό και διορατικό δεν θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κανείς… το αντίθετο θα έλεγα.
Οπότε προσδεθείτε, κι ο Θεός βοηθός…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου