Φίλιππος και Ναθαναήλ

 

44Kαι την επόμενη ημέρα, ο Iησούς θέλησε να βγει έξω στη Γαλιλαία· και βρίσκει τον Φίλιππο, και του λέει: Aκολούθα με. 45Kαι ο Φίλιππος ήταν από τη Bηθσαϊδά, από την πόλη τού Aνδρέα και του Πέτρου. 46O Φίλιππος βρίσκει τον Nαθαναήλ, και του λέει: Bρήκαμε εκείνον τον οποίο ο Mωυσής έγραψε μέσα στον νόμο και οι προφήτες, τον Iησού, τον γιο τού Iωσήφ, αυτόν από τη Nαζαρέτ. 47Kαι ο Nαθαναήλ είπε σ’ αυτόν: Mπορεί να προέλθει κάτι καλό από τη Nαζαρέτ; O Φίλιππος λέει σ’ αυτόν: Έλα και δες. 48O Iησούς είδε τον Nαθαναήλ να έρχεται σ’ αυτόν, και λέει γι’ αυτόν: Δέστε, ένας αληθινά Iσραηλίτης, στον οποίο δεν υπάρχει δόλος. 49Λέει σ’ αυτόν ο Nαθαναήλ: Aπό πού με γνωρίζεις; Aποκρίθηκε ο Iησούς, και του είπε: Πριν ο Φίλιππος σε φωνάξει, σε είδα όταν ήσουν κάτω από τη συκιά. 50Aποκρίθηκε ο Nαθαναήλ και του λέει: Pαββί, εσύ είσαι ο Yιός τού Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς τού Iσραήλ. 51Aποκρίθηκε ο Iησούς και του είπε: Eπειδή σου είπα: Σε είδα κάτω από τη συκιά, πιστεύεις; Mεγαλύτερα απ’ αυτά θα δεις. 52Kαι του λέει: Σας διαβεβαιώνω απόλυτα, από τώρα θα δείτε τον ουρανό ανοιγμένο, και τους αγγέλους τού Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν επάνω στον Yιό τού ανθρώπου.

1. Αλληγορική Αναδιήγηση

Την επόμενη μέρα, ξύπνησα με ένα κάλεσμα στην καρδιά. Δεν ήταν λέξη. Δεν ήταν σκέψη. Ήταν βήμα. Ένα βήμα που με τραβούσε προς ένα μέρος που δεν ήξερα, αλλά που μ’ έψαχνε πριν το αναζητήσω.

Βγήκα απ’ τη στενή μου ερημιά, κι Εκείνος με βρήκε. Δεν Του μίλησα. Δεν Του συστήθηκα. Με κοίταξε μόνο, και με εκείνο το βλέμμα – το βλέμμα που ξέρει πού ήσουν χτες, και τι ονειρεύτηκες όταν δεν άντεχες άλλο – μου είπε: «Ακολούθα με».

Και Τον ακολούθησα.

Δεν ήταν τυχαίο που με λένε Φίλιππο. Το όνομά μου πάντα μου φαινόταν μικρό για το βάρος της ψυχής μου. Πάντα ήθελα κάτι περισσότερο, κάτι πέρα από τις λέξεις των προφητών, πέρα από τις ραφές των παλαιών υποσχέσεων. Και τώρα στεκόταν μπροστά μου: ο Λόγος που έγινε Σάρκα.

Η καρδιά μου φώναζε. Δεν μπορούσα να Τον κρατήσω για μένα. Πήγα να βρω τον φίλο μου, τον Ναθαναήλ. Ήξερα που τον βρίσκω πάντα: κάτω από τη συκιά του. Ένα παιδί του νόμου, της σκέψης, της τάξης. Ένας άντρας που είχε μάθει να περιμένει χωρίς να ελπίζει.

Του είπα:
«Τον βρήκαμε. Αυτόν που έγραψε ο Μωυσής. Αυτόν που προφήτεψαν οι παλαιοί. Τον Ιησού, τον γιο του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ.»

Με κοίταξε με εκείνο το μειδίαμα των πληγωμένων που δεν τολμούν πια να πιστέψουν.
«Από τη Ναζαρέτ; Μπορεί κάτι καλό να έρθει από εκεί;»
Κι εγώ δεν είχα επιχειρήματα. Είχα μονάχα μια πρόταση:
«Έλα και δες.»

Κι ήρθε.

Κι Εκείνος, πριν προλάβει ο Ναθαναήλ να μιλήσει, του είπε λόγια που δεν τα είχε πει ποτέ άνθρωπος:
«Να ένας αληθινός Ισραηλίτης, χωρίς δόλο στην καρδιά του.»

Ο φίλος μου σάστισε.
«Από πού με ξέρεις;»

Κι Εκείνος, με την απλότητα που γκρεμίζει τα τείχη της λογικής, απάντησε:
«Σε είδα πριν σε φωνάξει ο Φίλιππος. Όταν ήσουν κάτω από τη συκιά.»

Δεν τον είδε απλώς με τα μάτια. Τον είχε γνωρίσει όταν ακόμα ο ίδιος δεν ήξερε πως τον ήξερε.
Τον είχε δει εκεί που νόμιζε πως ήταν μόνος.
Τον είχε αγγίξει εκεί που δεν τον είχε ακουμπήσει ποτέ κανείς.

Ο Ναθαναήλ κατέρρευσε.
Και είπε αυτό που φοβάται κάθε καρδιά να πει δυνατά:
«Ραββί… Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού. Εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ.»

Κι Εκείνος, με τρυφερότητα κι ελαφρύ χαμόγελο, του απάντησε:
«Επειδή σου είπα ότι σε είδα, πίστεψες; Θα δεις μεγαλύτερα απ’ αυτά. Θα δεις τον ουρανό ανοιχτό και αγγέλους να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν στον Υιό του Ανθρώπου.»

Τι είδα εγώ εκείνη την ημέρα;

Είδα τον Χριστό να ξεριζώνει τις προκαταλήψεις από την καρδιά του φίλου μου.
Είδα το αδύνατο να γίνεται πρόσωπο.
Είδα το φως να μιλάει τη γλώσσα μου.
Είδα ότι δεν χρειάζεται να εξηγώ τίποτα. Μόνο να λέω:
«Έλα και δες.»

Γιατί δεν είμαι αυτός που σώζει.
Είμαι εκείνος που δείχνει.
Είμαι εκείνος που θυμάται.
Είμαι εκείνος που Τον γνώρισε πριν Τον καταλάβει.

Κι η σωτηρία μου ξεκίνησε τη μέρα που Εκείνος με είδε… κάτω απ’ τη συκιά μου.

2. ΚΗΡΥΓΜΑ

Το κήρυγμά σήμερα δεν είναι για τους άλλους.
Είναι για μένα.
Για την ψυχή μου, που τόσα χρόνια περιμένει κάτι να την κινήσει, να τη ραγίσει, να την ξυπνήσει απ’ το πνευματικό μούδιασμα.

Διαβάζω αυτή την περικοπή – τον Φίλιππο, τον Ναθαναήλ, τον Χριστό – και δεν την βλέπω πια σαν ιστορία παλιά.
Την βλέπω σαν την ίδια μου την ιστορία.
Όχι απλώς με λόγια, αλλά με αίμα.

Γιατί κι εγώ, σαν τον Φίλιππο, ένιωσα κάποτε ένα Κάλεσμα. Όχι απ’ έξω. Από μέσα μου.
Ένα φως που με τραβούσε χωρίς να το εξηγώ. Μια σιγανή φωνή που δεν την άκουγε κανείς άλλος.
«Ακολούθα με», μου είπε.
Και μέσα στον θόρυβο των ημερών, εκείνος ο λόγος ήρθε σαν χτύπος στην καρδιά μου.
Δεν ήταν προσταγή. Ήταν υπόσχεση.

Κι εγώ Τον ακολούθησα. Όχι γιατί ήμουν έτοιμος, αλλά γιατί πεινούσα.
Και ξέρεις τι έγινε μετά; Ήθελα κι άλλοι να Τον δουν. Ήθελα να Τον μοιραστώ.
Αυτό κάνει η Χάρη όταν σε αγγίξει: δεν σε αφήνει να την κρατήσεις για σένα.

Πήγα λοιπόν κι εγώ στον «Ναθαναήλ» μου.
Σ’ εκείνον τον φίλο, ή τον αδελφό, ή το κομμάτι του εαυτού μου που είναι δύσπιστο, που έχει πληγωθεί από ψεύτικες ελπίδες, που δεν θέλει να πιστέψει πια.
Του είπα με την πιο καθαρή καρδιά μου:
«Τον βρήκαμε. Έλα και δες.»

Κι εκείνος μου είπε, όπως είπε κι ο Ναθαναήλ:
«Μπορεί κάτι καλό να βγει από τη Ναζαρέτ;»
Δηλαδή, μπορεί κάτι άγιο να γεννηθεί απ’ τα συντρίμμια μου;
Μπορεί ο Θεός να φανερωθεί μέσα στην ασήμαντη, σκονισμένη ζωή μου;

Δεν είχα επιχειρήματα. Δεν είχα αποδείξεις.
Είχα μόνο αυτό: «Έλα και δες.»
Γιατί δεν χρειάζεται ο Χριστός υπεράσπιση.
Ο Χριστός χρειάζεται μάρτυρες.
Όχι ρήτορες. Εραστές Του.

Κι όταν Εκείνος βλέπει τον Ναθαναήλ να πλησιάζει, δεν του κάνει κήρυγμα.
Δεν του λέει: «Δες πόσες προφητείες εκπληρώνω».
Του λέει:
«Να ένας άνθρωπος αληθινός, χωρίς δόλο στην καρδιά του.»

Και μέσα σ’ αυτή τη φράση, ράγισε η ψυχή μου.
Γιατί εγώ, δεν ξέρω αν μπορώ να πω πως δεν έχω δόλο.
Δεν ξέρω αν η καρδιά μου είναι καθαρή.
Αλλά Τον θέλω.
Κι Εκείνος, δεν περιμένει να γίνω τέλειος.
Με βλέπει κάτω απ’ τη συκιά μου, εκεί που νόμιζα πως δεν με βλέπει κανείς.
Με βλέπει εκεί που σιωπώ, που φοβάμαι, που προσεύχομαι και δεν ξέρω αν με ακούει κανείς.

Και ξέρεις τι κάνει;
Μου αποκαλύπτει ότι ήταν εκεί πριν εγώ Τον φωνάξω.
Πριν Τον ψάξω, με είχε ήδη δει.

Τούτο είναι το Ευαγγέλιο:
Δεν βρήκα εγώ τον Χριστό. Εκείνος με βρήκε.
Δεν Τον αναγνώρισα πρώτος.
Με αναγνώρισε Εκείνος μέσα στην αμφιβολία μου, στην ανασφάλειά μου, στην ερημιά μου.

Και μου υποσχέθηκε:
«Θα δεις μεγαλύτερα.»

Όχι θαύματα για εντυπωσιασμό.
Αλλά ουρανό ανοιχτό. Αγγέλους.
Πορεία.
Ομορφιά που δεν περιγράφεται με λέξεις, αλλά με ζωή.

Αυτό είναι το κήρυγμά μου:
Ο Χριστός σε βλέπει πριν Τον ψάξεις.
Σε καλεί πριν Του μιλήσεις.
Κι όταν Τον συναντήσεις, μην εξηγήσεις τίποτα.
Μην αποδείξεις τίποτα.
Πες μόνο σε όποιον αγαπάς:
«Έλα και δες.»

Και τότε… θα δει και εκείνος.
Ό,τι είδε κι ο Ναθαναήλ.
Ό,τι δεν ξέχασα ποτέ.

3. ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ
Πού ήμουν όταν Εκείνος με είδε;

Ήμουν κάτω απ’ τη συκιά μου…
Όχι τη συκιά της αυλής, μα εκείνη που στέκει μέσα μου χρόνια τώρα—
η συκιά της εσωτερικής μου απόσυρσης.
Το μέρος όπου κρύβομαι όταν δεν αντέχω να με δουν.
Όταν δεν αντέχω να δω τον εαυτό μου.

Πόσες φορές, Κύριε, κάθισα εκεί…
σχεδόν ξεχασμένος κι από μένα τον ίδιο;
Και Σε ρώτησα – όχι με λόγια, αλλά με σιωπή:
Υπάρχεις;
Με βλέπεις;
Με ακούς;

Και τώρα έρχεσαι να μου πεις:
«Σε είδα πριν σε φωνάξουν.»
Τι είδες, Ιησού;
Είδες την κουρασμένη μου ψυχή;
Τη σπασμένη μου πίστη;
Είδες πώς κάνω πως πιστεύω, ενώ μέσα μου σωπαίνει η προσευχή;

Γιατί δεν με άφησες να σε δω όταν ήμουν έτοιμος;
Ή μήπως… δεν θα ήμουν ποτέ έτοιμος χωρίς αυτό το βλέμμα Σου;
Μήπως δεν χρειάζεται να καταλάβω πρώτα, αλλά μόνο να Σου αφεθώ;

Τι σημαίνει, άραγε, «ακολούθα με»;
Να Σ’ ακολουθήσω πού;
Στη Γαλιλαία του κόσμου;
Στην εσωτερική μου έρημο;
Στην καθημερινότητα που με συνθλίβει, ή στο βάθος που με καλεί;

Αν Σε ακολουθήσω,
θα πάψω να είμαι μόνος;
Θα πάψω να ψάχνω άλλους για να με βεβαιώσουν ότι αξίζω;
Θα πάψω να φοβάμαι ότι δεν είμαι αρκετός;

Κι αν Σου πω πως δεν είμαι άξιος, τι θα μου απαντήσεις;
Ότι με διάλεξες όχι επειδή ήμουν τέλειος, αλλά επειδή Σε διψούσα;
Ότι είδες την πείνα μου κάτω απ’ τη συκιά—την πείνα για Φως, για Νόημα, για Σώμα;

Ποιος είμαι για Σένα, Κύριε;
Ένας ακόμα που περιπλανιέται, ή κάποιος που αγαπάς προσωπικά;
Είμαι το πλήθος ή το πρόσωπο;
Είμαι ο μαθητής ή ο χαμένος φίλος που πάντα σε αρνιόταν, αλλά πάντα σε ζητούσε;

Όταν με ονομάζεις “χωρίς δόλο”, γελιέσαι ή μιλάς στο πιο αληθινό μου κομμάτι;
Μπορεί η καρδιά μου να γίνει καθαρή απλώς επειδή Εσύ την κοιτάς έτσι;

Πώς να Σου απαντήσω χωρίς να συντριβώ;
Πώς να κρατηθώ όρθιος μπροστά στην αγάπη Σου που με προλαβαίνει,
που με βλέπει όταν δεν αντέχω άλλο τον εαυτό μου;

Είμαι άραγε ικανός να γίνω και εγώ Φίλιππος για κάποιον άλλο;
Να τρέξω και να πω:
«Τον βρήκαμε. Έλα και δες.»
Μπορώ να δείξω τον Δρόμο όταν εγώ ακόμα τον μαθαίνω με πληγές;

Θα δω κι εγώ, όπως υποσχέθηκες, τον ουρανό ανοιχτό;
Ή ζω με μάτια κλειστά, μόνο και μόνο επειδή φοβάμαι να ελπίσω;
Φοβάμαι να απογοητευτώ… ή φοβάμαι τελικά να πιστέψω;

Αν όντως υπάρχεις, όπως μου το λες,
τότε γιατί δεν Σε βλέπω πιο καθαρά;
Ή μήπως, Κύριε…
το πρόβλημα δεν είναι στο Φως, αλλά στα μάτια μου;

Πες μου—τελευταία ερώτηση:
Θα μείνεις, ακόμη κι αν Εγώ φύγω;
Θα με δεις ξανά κάτω απ’ τη συκιά μου όταν ξεχάσω να Σου μιλήσω;
Θα με θυμάσαι, Κύριε μου;
Γιατί Εγώ… δεν Σε ξέχασα ποτέ.
Απλώς δεν ήξερα πώς να επιστρέψω.

Μα τώρα, ίσως, αρχίζω.
Ίσως το «Έλα και δες» δεν είναι πρόσκληση μόνο για τον άλλον…
Αλλά για μένα τον ίδιο.

4. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

– Κύριε…
Είμαι εγώ.
Όχι κάποιος άξιος. Όχι κάποιος έτοιμος.
Εγώ, με τη σκόνη στα χέρια, με τις ενοχές στα βλέφαρα, με τη φωνή μου να σπάει απ’ τη σιωπή.
Μπορώ να Σου μιλήσω έτσι; Ή μήπως πρέπει πρώτα να καθαρίσω το πρόσωπό μου για να Σε πλησιάσω;

– Παιδί μου, σε άκουσα πριν μιλήσεις.
Η φωνή σου μου έφτασε από τότε που δεν είχες λόγια.
Η προσευχή σου είναι μέσα στα δάκρυά σου.
Δεν περίμενα να καθαριστείς για να ‘ρθεις.
Ήρθα Εγώ σ’ εσένα, κάτω απ’ τη συκιά σου.

– Εκεί, ναι… Εκεί που νόμιζα πως με είχε ξεχάσει κι ο Θεός.
Εκεί που διάβαζα τις Γραφές και δεν με παρηγορούσαν.
Που έκανα ερωτήσεις, και οι απαντήσεις δεν ήρθαν.
Που κοιτούσα τον ουρανό και μου φαινόταν άδειος.

– Ήμουν εκεί.
Όχι μόνο για να Σε βλέπω. Αλλά για να σε περιμένω.
Σε κοίταζα όχι με έλεγχο, αλλά με προσμονή.
Ήξερα πως θα έρθεις.
Γιατί μέσα σου δεν υπάρχει δόλος—μόνο πληγή που ποθεί το Φως.

– Πώς μπορείς να με βλέπεις έτσι, Κύριε;
Εγώ βλέπω λάθη. Ψυχρότητα. Επιπολαιότητα.
Σου λέω «ναι» τη μία μέρα και Σου γυρίζω την πλάτη την άλλη.
Κι όμως, Εσύ λες πως είμαι αληθινός Ισραηλίτης;
Πώς γίνεται;

– Δεν βλέπω ό,τι βλέπει ο άνθρωπος.
Ο άνθρωπος κοιτά το πρόσωπο. Εγώ κοιτώ την καρδιά.
Ξέρω τι σε τρώει.
Ξέρω γιατί φοβάσαι.
Ξέρω γιατί δεν εμπιστεύεσαι.
Και σ’ αγαπώ ακριβώς εκεί.

– Τότε γιατί εγώ δεν Σε εμπιστεύομαι πάντα;
Γιατί αμφιβάλλω όταν δεν Σε νιώθω;
Γιατί όταν περνάς δίπλα μου, εγώ ρωτάω «Μπορεί να βγει κάτι καλό από τη Ναζαρέτ;»;
Δηλαδή… από την ταπείνωση, την ασημότητα, τον κρυφό Σταυρό;

– Γιατί ακόμα με ψάχνεις με τα μάτια.
Αλλά Εγώ είμαι Εκείνος που φανερώνεται στην καρδιά.
Σου ζητώ να εμπιστευθείς πρώτα, κι έπειτα να δεις.
Να πατήσεις μέσα στη νύχτα, όχι γιατί είδες την αυγή, αλλά γιατί άκουσες τη φωνή Μου.

– Και αν δεν την ακούω, Κύριε;
Αν μέσα μου είναι σιωπή;
Αν μόνο οι μνήμες Σου με κρατούν και όχι η παρουσία Σου;

– Η μνήμη που πονά είναι ήδη παρουσία.
Όταν με θυμάσαι με δάκρυ, με γνωρίζεις πιο βαθιά απ’ όταν με νιώθεις με ενθουσιασμό.
Μην φοβάσαι τη σιωπή. Είναι κι αυτή μια πύλη προς το φως.
Αρκεί να μην την προσπεράσεις.

– Κι όταν θέλω να πω στους άλλους για Σένα, και δεν έχω τα λόγια;

– Πες τους αυτό που είπε ο Φίλιππος:
«Έλα και δες.»
Δεν χρειάζεται να εξηγείς. Να Μου τους φέρνεις.
Μόνο να Μου τους φέρνεις.

– Κύριε…
Θα μείνεις;
Θα με βλέπεις ακόμη όταν δεν θα αντέχω να Σε κοιτώ;
Όταν κουραστώ, όταν χαθώ, όταν σωπάσω;

– Παιδί Μου…
Σε είδα πριν με ψάξεις.
Σε αγάπησα πριν μ’ αγαπήσεις.
Και θα είμαι δίπλα σου όταν φύγεις,
και ακόμα πιο κοντά όταν θελήσεις να γυρίσεις.

– Σ’ ευχαριστώ.
Δεν έχω άλλη προσευχή να Σου πω.
Μόνο…
Μείνε.
Κι εγώ θα έρθω.
Ίσως διστακτικά. Ίσως σκονισμένος. Αλλά θα ‘ρθω.
Έλα κι Εσύ να με δεις, όπως τότε.
Κάτω απ’ τη συκιά μου.

5. ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ

Τι είναι τελικά η πίστη μου;

Μια διακήρυξη; Ένα σύστημα ιδεών; Ένα σύνολο από σωστά λόγια, θεολογικά και προσεγμένα;
Ή μήπως κάτι πιο απλό, πιο βαθύ και πιο επικίνδυνο;

Κοιτάζω ξανά τον Φίλιππο και τον Ναθαναήλ. Δεν είναι απλώς δύο πρόσωπα ενός ευαγγελικού επεισοδίου. Είναι δύο φωνές μέσα μου.
Ο Φίλιππος είναι η ψυχή μου όταν αγγίζεται από τον Χριστό και τρέχει να Τον μοιραστεί.
Ο Ναθαναήλ είναι ο νους μου όταν σηκώνει φρύδι και λέει:
«Μπορεί να βγει κάτι καλό απ’ τη Ναζαρέτ;»

Κι εγώ στέκομαι ανάμεσά τους.
Κάποιες μέρες είμαι Φίλιππος. Κάποιες άλλες… μονάχα Ναθαναήλ.

Πόσες φορές αγνοώ το κάλεσμα της Χάρης επειδή δεν ταιριάζει με τις προσδοκίες μου;
Πόσες φορές δεν αναγνωρίζω τον Χριστό γιατί εμφανίζεται στη Ναζαρέτ της ζωής μου—εκεί που δεν ήθελα να Τον δω;
Στην ασήμαντη καθημερινότητά μου. Στην κουρασμένη προσευχή μου. Στον πόνο που απέφευγα να κοιτάξω.

Αναρωτιέμαι, άραγε, αν Εκείνος συνεχίζει να περνά απ’ τη ζωή μου με τη στοργή του ίδιου βλέμματος:
«Σε είδα κάτω απ’ τη συκιά.»
Δηλαδή:
Σε είδα εκεί που δεν περίμενες να υπάρχει Θεός. Σε είδα στη μοναξιά σου, όχι για να σε ελέγξω, αλλά για να σε κρατήσω.

Αυτός είναι ο Χριστός μου:
Όχι ο Θεός της αφηρημένης δόξας, αλλά ο Θεός του βλέμματος.
Εκείνος που με βλέπει όταν κανείς δεν βλέπει,
που με πιστεύει πριν πιστέψω,
που με προσκαλεί να δω «μείζων τούτων»,
όχι γιατί τα αξίζω, αλλά γιατί με αγαπά.

Δεν μου ζητά καμιά φιλοσοφική αποδοχή.
Μου λέει απλώς:
«Ακολούθα με.»
Και μετά, όταν κουραστώ, μου ψιθυρίζει:
«Θα δεις τον ουρανό ανοιχτό.»

Αλήθεια, πόσες φορές κλείνει ο ουρανός μέσα μου, όχι γιατί έπαψε να είναι ανοιχτός, αλλά γιατί εγώ έπαψα να σηκώνω το βλέμμα μου;

Πνευματικότητα δεν είναι να βλέπεις συνεχώς αγγέλους να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν.
Είναι να ελπίζεις ότι θα έρθουν εκείνη τη στιγμή που θα αντέξεις να Τον αντικρίσεις ξανά.

Στην καρδιά της Ορθοδοξίας δεν είναι η ιδεολογική επιβεβαίωση, αλλά η ζώσα μαρτυρία:
ο Χριστός ενσαρκωμένος, προσωπικός, παρών.
Όχι θεωρία, αλλά Πρόσωπο.
Όχι απάντηση, αλλά βλέμμα.

Δεν με σώζει η σωστή γνώμη, αλλά η σωστή σχέση.
Η καρδιά που τολμά να πει:
«Ραββί, Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού.
Εσύ είσαι ο Βασιλιάς του Ισραήλ.
Κι ας ήρθες απ’ τη Ναζαρέτ.»

Σήμερα, αν σταθώ σιωπηλός, αν δεν πω τίποτα,
είναι γιατί ανασαίνω μέσα στη φράση αυτή:
«Έλα και δες.»
Σαν να τη λέει ο Χριστός σε μένα.
Και σαν να την ψιθυρίζω εγώ σ’ Εκείνον.

Αυτός είναι ο στοχασμός μου.
Όχι ως θεολόγος.
Όχι ως γνώστης.

Αλλά ως εκείνος που στάθηκε κάτω απ’ τη συκιά του και Τον κοίταξε για πρώτη φορά… όπως είναι.

6. ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
Δεν ξέρω πια αν μετράει τι κατάλαβα.
Ξέρω μόνο ποιον αγάπησα.

Δεν Τον συνάντησα σε καθεδρικούς ναούς, ούτε σε αίθουσες διδασκαλίας.
Τον βρήκα εκεί που με βρήκε πρώτος:
Κάτω απ’ τη συκιά μου.
Στη μοναξιά. Στη φθορά. Στην αναζήτηση.
Στο σημείο εκείνο που ούτε εγώ δεν ήξερα πως υπάρχει φλόγα.

Αυτός είναι ο Χριστός μου.
Δεν ήρθε για να διορθώσει το βιογραφικό της πίστης μου.
Ήρθε για να κατοικήσει στο ράγισμα.
Ήρθε και με είδε πριν Τον κοιτάξω.

Κι όταν μου μίλησε, δεν μου ζήτησε να Τον καταλάβω,
αλλά να Τον ακολουθήσω.

Δεν Του είπα “είμαι έτοιμος”.
Είπα μόνο “σ’ εμπιστεύομαι όσο μπορώ”.
Και Εκείνος δεν με απέρριψε για το λίγο μου,
αλλά με κράτησε γι’ αυτό το λίγο που Τον πίστεψα με πόνο.

Αν έχει νόημα η Ορθοδοξία μου,
δεν είναι γιατί κρατώ εικόνες.
Είναι γιατί το Πρόσωπο που ζωγραφίζουν με είδε ζωντανός.
Κι αν τολμώ να μιλώ ακόμη, να κηρύττω, να προσεύχομαι,
είναι γιατί Εκείνος με κάλεσε να δω μεγαλύτερα απ’ αυτά.

Κι αν πάλι δεν τα δω στη ζωή αυτή,
Του φτάνει που Τον αγάπησα στο σκοτάδι,
κι όχι μόνο στο φως.

Αυτός είναι ο τελευταίος μου λόγος.
Όχι τέλος. Όχι συμπέρασμα.
Μόνο μια υπόσχεση ψιθυρισμένη στην άκρη της αιωνιότητας:

Είμαι αυτός που Σε αγάπησε,
όταν κανείς δεν έβλεπε.
Και Εσύ με είδες,
πριν Σε αναζητήσω.

Αν κάποτε φύγω,
αν χαθώ,
αν σωπάσω,
θυμήσου με…

Κάτω απ’ τη συκιά.
Εκεί που με βρήκες.
Εκεί που όλα ξεκίνησαν.

Γιατί Εσύ δεν ξεχνάς ποτέ.

Φλέγων Νηρεύς