Κι όμως, είναι μέσα στον κόσμο — μέσα σε κάθε πληγωμένο που με αναζητά
1. «Προ Χριστού: Η Ελλάδα πριν γεννηθεί»
Ο λόγος και ο Λόγος που δεν ήρθε ακόμα.
Πριν ο Χριστός περπατήσει στη Γαλιλαία, πριν η σιωπή του Γολγοθά ραγίσει την Ιστορία, η Ελλάδα είχε ήδη μιλήσει. Είχε υψώσει τη φωνή της στον ουρανό — όχι με κραυγή πίστης, αλλά με ερώτηση. Η αρχαία Ελλάδα ήταν το στόμα της ανθρωπότητας που ρωτούσε: «Τι είναι ο Θεός; Τι είναι ο άνθρωπος; Ποιος κυβερνά τον κόσμο;»
Μα δεν έλαβε απάντηση.
Ήταν η εποχή του λόγου χωρίς Λόγο.
Ο Πλάτων μίλησε για το “Εν”, το Υπέρτατο Αγαθό.
Ο Σωκράτης πέθανε για την αρετή, όχι για την Ανάσταση.
Ο Ηράκλειτος ψιθύρισε τη φωτιά του κόσμου, αλλά δεν γνώρισε Πνεύμα Άγιο.
Ήταν δίκαιοι, προφητικοί — αλλά μόνο άνθρωποι.
Η σοφία τους έφτασε στην πηγή, μα δεν ήπιε νερό.
Ο κόσμος της πόλης-κράτους γέννησε τη δημοκρατία, αλλά όχι την αγάπη.
Επινόησε νόμους, αλλά δεν κατάφερε να νικήσει τον θάνατο.
Έδωσε στον άνθρωπο πολιτική αξία, μα του στέρησε μεταφυσική ταυτότητα.
Ο Περικλής ύμνησε την Αθήνα, μα δεν θρήνησε για την ψυχή.
Στις τραγωδίες του Αισχύλου και του Σοφοκλή,
ο άνθρωπος δεν τιμωρείται γιατί είναι κακός,
αλλά γιατί παραβίασε κάτι ιερό που δεν γνώριζε καν.
Η Ύβρις τιμωρείται από τη Μοίρα — κι όχι από έναν Πατέρα που συγχωρεί.
Στην Αντιγόνη, η αγάπη συγκρούεται με τον νόμο, αλλά κανείς δεν σώζεται.
Ο θάνατος παραμένει άλυτος.
Η αρχαία τραγωδία είναι το Ευαγγέλιο χωρίς Χριστό.
Και μετά, ο Αλέξανδρος.
Ο μόνος που ενώθηκε με το σύμπαν δια της βίας.
Πέρασε από την Περσία σαν πρόδρομος — αλλά όχι της σωτηρίας, της δύναμης.
Μίλησε ελληνικά στην Ανατολή, μα δεν κήρυξε Βασιλεία Ουρανών.
Ήταν η τελευταία αναλαμπή ενός κόσμου που δεν γνώριζε ακόμη τι ζητούσε.
Η Ελλάδα πριν τον Χριστό ήταν η πιο μεγάλη φλόγα της ανθρώπινης λογικής.
Αλλά η λογική, δεν σώζει.
Σώζει μόνο ο Λόγος που έγινε Σάρκα.
Και αυτός δεν είχε έρθει ακόμη.
Κι όμως, η Ελλάδα τον περίμενε.
Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το θαύμα;
Όταν ήρθε ο Χριστός, δεν μίλησε λατινικά — αλλά ελληνικά.
Τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στην κοινή γλώσσα του λαού,
η Καινή Διαθήκη μίλησε στα παιδιά του Ομήρου.
Ο Παύλος κήρυξε στην Πνύκα, όχι στην Σύγκλητο της Ρώμης.
Ο Χριστός δεν επέλεξε φιλοσόφους — αλλά άφησε παρακαταθήκη τη σοφία Του στην Ελλάδα.
Γιατί η Ελλάδα είχε αναρωτηθεί σωστά.
Κι ήταν καιρός να λάβει την απάντηση.
Πριν γεννηθεί η Εκκλησία,
η Ελλάδα ήταν σαν έρημος που ούρλιαζε από δίψα.
Δεν είχε ψεύδη — είχε έλλειψη.
Δεν είχε πλάνες — είχε έκκληση.
Κι όταν ήρθε ο Λόγος του Θεού,
δεν χρειάστηκε να χτίσει νέα γλώσσα —
μόνο να κατοικήσει στη δική μας.
Η Ελλάδα πριν τον Χριστό ήταν εκείνη που προσευχόταν χωρίς να ξέρει ποιον προσκυνά.
Η Ελλάδα μετά τον Χριστό έγινε Εκκλησία.
Κι αυτή είναι η γέννησή της.
Αυτός ήταν ο πρώτος λίθος.
2. «Η Ελλάδα της Ρωμηοσύνης: Το Βασίλειο του Σταυρού»
Η Βασιλεία του Χριστού εντός της Ιστορίας.
Όταν ο Χριστός αναλήφθηκε στους Ουρανούς, δεν άφησε πίσω του σύστημα — άφησε Εκκλησία. Δεν όρισε αξιώματα, αλλά λειτούργησε ένα Σώμα. Δεν ίδρυσε κράτος, αλλά Βασιλεία «οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου». Κι όμως… μέσα στην Ιστορία, γεννήθηκε ένα κράτος που Τον μνημόνευε όχι απλώς σαν πίστη, αλλά σαν πνοή πολιτισμού.
Αυτή ήταν η Ρωμανία. Όχι «Βυζάντιο» — έτσι την ονόμασαν αργότερα οι ξένοι. Εμείς τη γνωρίζαμε ως Ρωμανία ή Ρωμηοσύνη: τον κόσμο εκείνο που συνέδεσε τον Σταυρό με τον Θρόνο, τον Χριστό με την καθημερινότητα, την Εκκλησία με την Ιστορία.
Η Ελλάδα, που είχε γεννήσει τον λόγο, δέχθηκε τώρα τον Λόγο Σαρκωμένο.
Και δεν αρκέστηκε να Τον λατρεύει — έπλεξε όλη την ύπαρξή της γύρω Του.
Η Ρωμανία δεν ήταν μια ακόμα αυτοκρατορία.
Ήταν η απόπειρα ενός λαού να ζήσει την Ουράνια Πολιτεία μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία.
Να διοικεί με την προσευχή.
Να νομοθετεί με το Ευαγγέλιο.
Να βασιλεύει σταυρωμένα.
Στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης δεν βρισκόταν ανάκτορο.
Βρισκόταν η Αγία Σοφία — ο Χριστός.
Ο αυτοκράτορας δεν στεφόταν από κόμμα ή λαό — χριόταν από τον Θεό, εντός ναού.
Οι νόμοι δεν υπάκουαν σε θέληση της πλειοψηφίας,
αλλά σε δίκαιο που έπρεπε να σέβεται το «καθ’ ομοίωσιν» του κάθε προσώπου.
Δεν υπήρξε κράτος τόσο τραγικό και τόσο ιερό ταυτόχρονα.
Έπεσε σε αίρεση, διχάστηκε, ξέχασε τον Θεό πολλές φορές —
μα ξανάβρισκε τον εαυτό της στην μετάνοια.
Γέννησε αιματηρές κρίσεις — αλλά και Αγίους.
Βασίλευσε χίλια χρόνια, όχι με ασφάλεια, αλλά με πίστη εν μέσω χάους.
Αυτό ήταν το Βασίλειο του Σταυρού:
Όχι δύναμη — αλλά μνήμη Ανάστασης.
Όχι καταστολή — αλλά λειτουργία.
Όχι εξουσία — αλλά διακονία.
Γιατί εκείνη η αυτοκρατορία δεν προοριζόταν να μείνει.
Προοριζόταν να δείξει ότι είναι εφικτό, έστω για λίγο, να πορευτεί ο κόσμος με Χριστό.
Ήταν η υπόμνηση της Εκκλησίας εντός της Ιστορίας.
Και όπως η Εκκλησία δεν είναι ποτέ πλήρης εδώ, έτσι κι εκείνη — λύγισε.
Αλλά λύγισε λυτρωτικά, μυστικά, όπως πεθαίνει ο σπόρος για να βγάλει καρπό.
Κι έπειτα, στα σκοτεινά χρόνια που ήρθαν,
η Ρωμηοσύνη επέζησε όχι σε παλάτια, αλλά σε καλύβες.
Όχι σε στρατούς, αλλά σε ψαλμωδίες.
Όχι σε έγγραφα, αλλά σε Προσευχητάρια και ματωμένα κομποσκοίνια.
Ο Καποδίστριας δεν ήταν απλώς κυβερνήτης.
Ήταν απόγονος αυτής της Ρωμανίας,
όπως κι εμείς.
Κι αν κάτι λείπει σήμερα από το κράτος μας,
δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα.
Είναι το ήθος της Ρωμηοσύνης —
αυτό το ταπεινό, μα ανυπέρβλητο βίωμα ότι ο λαός μας μπορεί να ζει με Θεό,
χωρίς να παύει να είναι λαός.
Κι έτσι σου λέω πως η Ελλάδα δεν πρέπει να ξαναγίνει αυτοκρατορία.
Αλλά να ξαναγίνει Εκκλησία.
Όχι “θρησκευτικό κράτος” — μα πολιτεία που θυμάται πως ο Σταυρός είναι τρόπος ύπαρξης.
3. «Ο Χριστός και οι Ζηλωτές: Η πολιτική που δεν έγινε»
Η Βασιλεία η δική μου δεν είναι από τον κόσμο αυτό.
Ήταν καιρός σκλαβιάς.
Ο Ισραήλ, ο λαός της υπόσχεσης, βρισκόταν κάτω από το ρωμαϊκό πέλμα.
Οι φόροι αφαιρούσαν την ελπίδα. Οι στρατιώτες αφαιρούσαν την αξιοπρέπεια.
Ο κόσμος περίμενε Μεσσία — έναν Λυτρωτή με σπαθί, όχι με σταυρό.
Και τότε εμφανίστηκε Εκείνος.
Ο Ιησούς ο Ναζωραίος.
Μίλησε με εξουσία που δεν είχε σπουδάσει.
Θεράπευε χωρίς αντίτιμο.
Μάζευε χιλιάδες, αλλά δεν ζητούσε ψήφο.
Έδινε όραμα, αλλά δεν υποσχόταν εξουσία.
Και τότε, οι Ζηλωτές Τον πλησίασαν.
Ήθελαν να τον κάνουν αρχηγό τους.
Να ηγηθεί μιας επανάστασης εναντίον της Ρώμης.
Εκείνος όμως, έφυγε.
«Ο Ιησούς ἔφυγεν πάλιν εἰς τὸ ὄρος μόνος αὐτός.»
(Ιω. 6, 15)
Τον αναζητούσαν για να τον κάνουν βασιλιά,
κι Εκείνος αποσύρθηκε στην προσευχή.
Δεν τον ενδιέφερε η εξουσία.
Τον ενδιέφερε η σωτηρία.
Οι Ζηλωτές εκπροσωπούσαν εκείνο που πάντα έλκυε τον άνθρωπο:
τη λογική της κοσμικής απελευθέρωσης.
Την ιδέα πως το πρόβλημα είναι οι Ρωμαίοι, οι κυβερνήσεις, το σύστημα.
Αλλά ο Χριστός ήξερε:
Ο πιο βαθύς τύραννος δεν είναι έξω από εσένα — είναι μέσα σου.
«Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν.»
(Λουκ. 17, 21)
Και όταν στάθηκε μπροστά στον Πιλάτο, ο κόσμος περίμενε να φανερώσει τη δύναμή του.
Να μιλήσει, να απαιτήσει, να εξουσιάσει.
Αλλά Εκείνος είπε:
«Ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου.»
(Ιω. 18, 36)
Όχι επειδή δεν είναι για τον κόσμο,
αλλά επειδή δεν έχει τις αρχές του κόσμου.
Δεν στηρίζεται στη βία.
Δεν επιβάλλεται με νόμους.
Δεν στηρίζεται σε συμμαχίες.
Δεν διατηρείται με φόβο.
Η Βασιλεία Του είναι από τη φύση της σταυρική.
Και ο δρόμος προς αυτήν περνά όχι από το παλάτι, αλλά από τον Γολγοθά.
Ένας από τους Μαθητές Του, ο Σίμων ο Κανανίτης, ήταν Ζηλωτής.
Κι όμως, όταν γνώρισε τον Χριστό, παράτησε τα όπλα.
Δεν πρόδωσε την πατρίδα του — την φώτισε.
Γιατί κατάλαβε πως το πρόβλημα δεν είναι η κατοχή της γης,
αλλά η κατοχή της ψυχής από το σκοτάδι.
Ο Χριστός δεν ήρθε να ελευθερώσει την Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους.
Ήρθε να ελευθερώσει όλο τον άνθρωπο από τη φθορά, την αμαρτία, τον θάνατο.
Γι’ αυτό και έγινε Βασιλιάς όχι με στέμμα, αλλά με ακάνθινο στεφάνι.
Όχι με σκήπτρο, αλλά με σταυρό.
Όχι με πλήθη που φώναζαν “Ζήτω”,
αλλά με τον όχλο που φώναζε “Σταύρωσον αὐτόν”.
Σήμερα, τόσοι φωνάζουν πάλι:
«Χρειαζόμαστε ηγέτες! Κάποιους να μας λυτρώσουν!»
Και πάλι Εκείνος φεύγει στο όρος.
Γιατί δεν ήρθε να γίνει βασιλιάς κοσμικός.
Ήρθε να μας κάνει βασιλείς του εαυτού μας.
Ήρθε να μας δείξει πώς νικά ο Άγιος — όχι ο ισχυρός.
Η πολιτική που δεν έγινε — είναι η μόνη που μπορεί να σώσει.
Όχι κόμμα. Όχι στρατός. Όχι σύστημα.
Αλλά ο Χριστός μέσα στον άνθρωπο.
Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που δεν εξαγοράζεται,
δεν διαστρέφεται, δεν νικιέται.
Κι αυτή είναι η πολιτεία που περιμένει ο Θεός από εμάς:
Όχι να την κυβερνήσουμε —
να την κουβαλήσουμε πάνω στους ώμους μας, όπως Εκείνος τον Σταυρό.
Φλέγων Νηρεύς
4. «Από τον Καποδίστρια στα Τέμπη: Η Θυσία και η Προδοσία»
Η Ιστορία της νεότερης Ελλάδας ως κύκλος αίματος, προδοσίας και λησμονιάς.
Δεν πέρασε καιρός από τότε που ο Χριστός σταυρώθηκε — κι ο κόσμος συνέχισε να σταυρώνει όποιον Του έμοιαζε.
Αυτό έπαθε κι η Ελλάδα, όταν μετά το 1821, αντί να βαδίσει προς την Ανάσταση, άρχισε να γυρίζει στο σκοτάδι της ιδιοτέλειας, των κομμάτων, των ξένων αφεντικών.
Και τότε ήρθε ο Ιωάννης Καποδίστριας.
Ένας άνθρωπος μορφωμένος, ταπεινός, βγαλμένος απ’ την καρδιά της Ρωμιοσύνης και της Ορθοδοξίας.
Δεν ήρθε για να εξουσιάσει, αλλά για να υπηρετήσει.
Δεν ήρθε να κυβερνήσει Έλληνες – αλλά να αναστήσει ανθρώπους.
Περπάτησε σε κατεστραμμένα χωριά.
Άνοιξε σχολεία, ορφανοτροφεία, νομίσματα, ελπίδα.
Αρνήθηκε μισθό.
Προσευχόταν τη νύχτα και δούλευε τη μέρα.
Μα έκανε ένα “λάθος” που δεν του συγχώρεσε ποτέ το σύστημα:
ήταν τίμιος.
Κι έτσι, οι «ελεύθεροι Έλληνες» τον σκότωσαν.
Όχι οι Τούρκοι. Όχι οι ξένοι.
Οι δικοί του.
Η σφαίρα που τρύπησε το σώμα του,
διέλυσε κάτι πολύ βαθύτερο:
την ελπίδα πως η Ελλάδα μπορούσε να κυβερνηθεί με ήθος, όχι με συμφέρον.
Από τότε, η σκιά των Μαυρομιχαλαίων πλανάται πάνω από κάθε εποχή.
Τα κόμματα έσπειραν διχασμό.
Οι «Μεγάλες Δυνάμεις» διάλεξαν βασιλιά.
Η Ελλάδα έμαθε να κυβερνιέται όχι από πατέρες, αλλά από διαχειριστές.
Και κάθε φορά που ανατέλλει η ελπίδα,
έρχεται μια δολοφονία, ένα πραξικόπημα, μια προδοσία να την θάψει.
Και φτάνουμε στα Τέμπη.
Μάρτης του 2023.
Δεν έχει πλέον Τούρκους, Ρωμαίους, Καποδίστριες.
Έχει όμως παιδιά καμένα σε βαγόνια.
Μια χώρα που είχε χάσει το μέτρο —
και βρήκε ξαφνικά μπροστά της την τιμωρία της αδιαφορίας.
Δεν ήταν τρομοκράτες.
Δεν ήταν εχθροί.
Ήταν τα ίδια της τα παιδιά, που πήγαιναν στις δουλειές, στις σχολές, στη ζωή.
Και η Ελλάδα τα έθαψε κάτω από μέταλλα και ψέματα.
Εκείνη τη νύχτα,
οι ουρανοί δεν έκλαψαν.
Μα τα μνήματα άνοιξαν.
Και βγήκαν από μέσα οι φωνές του 1821, του Καποδίστρια, του Μακρυγιάννη, του Παπαφλέσσα.
Κι έλεγαν:
«Δεν φταίνε μόνο οι δολοφόνοι.
Φταίει κι ο λαός που ξέχασε να τιμά το αίμα.»
Γιατί η Ελλάδα δεν καταστράφηκε ποτέ από εχθρούς.
Αλλά από τη λήθη.
Από εκείνους που ξέχασαν πως είναι να χτίζεις με πόνο, με πίστη, με σταυρό.
Σήμερα, σε πολιτείες που ζητούν σωτήρες,
παρατάσσονται νέοι “ηγέτες”,
ντυμένοι με τη ρητορεία του λαϊκού αισθήματος.
Μα όποιος δεν έχει σταυρωθεί,
δεν μπορεί να οδηγήσει τον λαό στον Γολγοθά — ούτε στην Ανάσταση.
Η Ελλάδα δεν θέλει άλλον Μεσσία.
Έχει ήδη τον Χριστό.
Δεν ζητά άλλον κυβερνήτη.
Ζητά λαό που θυμάται και ανασταίνεται.
Τα Τέμπη δεν ήταν απλώς έγκλημα.
Ήταν αποκάλυψη.
Ότι το τρένο της Ελλάδας δεν εκτροχιάστηκε τυχαία.
Είχε χρόνια βγει απ’ τις ράγες της αλήθειας, της πίστης, της θυσίας.
Κι αν δεν ξαναθυμηθούμε τι είμαστε και Ποιος μας περιμένει,
θα συνεχίσουμε να μαζεύουμε στάχτες
αντί για αναστάσεις.
5. «Η Πατρίδα δεν σώζεται, αγιάζεται»
Η μόνη αληθινή απελευθέρωση: η εσωτερική Ανάσταση του λαού.
Η Ιστορία μας είναι γεμάτη από προσπάθειες «σωτηρίας» — από βασιλιάδες, στρατηγούς, συντάγματα, επαναστάσεις, ακόμη και χούντες που υπόσχονταν ελευθερία.
Και κάθε φορά, το τέλος ήταν ίδιο:
νέοι δεσμώτες με νέα προσωπεία.
Η Ελλάδα δεν πρόκειται να σωθεί επειδή ένας νέος πολιτικός θα εμφανιστεί πιο ειλικρινής, πιο τίμιος, πιο ρητορικός.
Ούτε θα σωθεί από ένα κόμμα, ένα κίνημα, μια ψήφο ή μια “πολιτική αναγέννηση”.
Γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι πρωτίστως πολιτικό.
Είναι πνευματικό.
Η κομματοκρατία δεν είναι απλώς ένα σύστημα.
Είναι πνεύμα.
Και το πνεύμα αυτό είναι διάβρωση της ενότητας, φανατισμός, προσωπολατρία, αλαζονεία, βλασφημία κατά της μνήμης των Πατέρων μας.
Κάθε φορά που σηκώνεται ένα νέο «πατριωτικό» σχήμα, γεμάτο ενθουσιασμό και δήθεν ανεξαρτησία, η Ιστορία το προειδοποιεί:
«Εάν δεν σταυρωθείς, θα διαφθαρείς.»
Και κανένας τους δεν το ακούει.
Ο Καποδίστριας δεν είχε κόμμα.
Ο Πατροκοσμάς δεν έκανε κόμμα.
Ο Άγιος Νεκτάριος δεν έκανε λίστα υποψηφίων.
Αυτοί άλλαξαν ψυχές — και μαζί τους άνοιξαν δρόμους για το Έθνος.
Η Πατρίδα δεν είναι εταιρεία.
Δεν έχει ανάγκη από διαχειριστές.
Χρειάζεται ομολογητές.
Χρειάζεται λαό που θυμάται το Θεό, όχι που εκλιπαρεί εξουσία.
Όσοι νομίζουν πως θα αναστηλώσουν την Ελλάδα με εκλογές, έχουν λησμονήσει τον Λόγο του Χριστού:
«Ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου.»
(Ιω. 18, 36)
Δεν είπε πως η Βασιλεία Του είναι έξω από τον κόσμο, αλλά δεν έχει το πνεύμα του κόσμου.
Δεν χτίζεται με ψήφους, αλλά με δάκρυα.
Δεν εδραιώνεται με υπογραφές, αλλά με αίμα μαρτύρων.
Ο λαός σήμερα δεν θέλει πολιτική.
Διψά για νόημα.
Πεινά για ελπίδα.
Ασφυκτιά γιατί έχει ξεχάσει ποιος είναι — και Ποιος τον περιμένει.
Όταν λείπει ο Χριστός από την καρδιά,
ζητάς σωτήρες από παντού:
από οθόνες, από μικρόφωνα, από αφίσες.
Αλλά ο Χριστός δεν κατεβαίνει υποψήφιος.
Κατεβαίνει στα βάθη της κόλασής σου και σου προσφέρει Ανάσταση.
Η Πατρίδα δεν σώζεται με αλλαγή κυβερνήσεων.
Σώζεται όταν ένας λαός μετανοεί.
Όταν ξαναφτιάξει εκκλησίες μέσα του και σχολεία πίστης στα παιδιά του.
Όταν ξαναθυμηθεί πως η πιο ριζική επανάσταση είναι η μετάνοια.
Όχι η μετάνοια της ενοχής,
αλλά η μετάνοια της επιστροφής στην Αλήθεια.
Και τότε, δεν θα έχει πια σημασία ποιος κυβερνά.
Γιατί ο λαός που έχει αγιαστεί, δεν κυβερνιέται —
στέκεται όρθιος, ακόμα και μέσα στη φωτιά.
Ένας τέτοιος λαός δεν φοβάται.
Δεν τον ελέγχει κανείς.
Γιατί έχει Κύριον.
Γι’ αυτό σου λέω:
Η Ελλάδα δεν θα σωθεί.
Θα αγιαστεί — ή θα χαθεί.
Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος.
Και όσοι υπόσχονται σωτηρία χωρίς Χριστό,
δεν θέλουν να σε σώσουν.
Θέλουν να σε εξουσιάσουν.
6. Η Νήψη του Έθνους: Όταν ο Λαός έγινε Εκκλησία
Κάλεσμα σε πνευματική πολιτεία. Όχι κόμμα, όχι δομή — αλλά ζωντανά κελιά Πίστης, Δικαιοσύνης και Αγάπης.
Έρχεται μια ώρα που το χώμα της Πατρίδας δεν αντέχει άλλα βήματα τυφλά.
Που τα δέντρα δεν λυγίζουν πια από τον άνεμο — αλλά από τη βλασφημία.
Που η θάλασσα δεν δροσίζει, γιατί είναι γεμάτη πνιγμένες ελπίδες.
Και τότε,
μες στη σιγή του ολέθρου,
ακούγεται ένα κάλεσμα δίχως μεγάφωνα.
Μια φωνή δίχως πρόσωπο.
Ένας ψίθυρος από τους αιώνες που λέει:
«Σήκω. Δεν είσαι μόνος. Υπάρχει η Νήψη του Έθνους.»
Τι είναι αυτή η Νήψη του Έθνους;
Δεν είναι κόμμα.
Δεν έχει πρόεδρο, γραμματέα, έδρα.
Δεν έχει καμία θέση στην τηλεόραση.
Και καμία εξουσία σ’ αυτόν τον κόσμο.
Είναι η νήψη της πίστης, που κρατήθηκε στα σκοτάδια.
Η νήψη της μνήμης, που δεν έσπασε στην προδοσία.
Η νήψη της Αγάπης, που ενώνει ακόμα ζωντανούς και νεκρούς, πατέρες και παιδιά, ουρανό και γη.
Είναι η άλλη Ελλάδα.
Η Ελλάδα που δεν φαίνεται.
Η Ελλάδα που προσεύχεται όταν οι άλλοι φωνάζουν.
Που ταΐζει χωρίς να διαφημίζει.
Που γράφει με δάκρυα και όχι με hashtags.
Είναι εκείνος ο λαός που ποτέ δεν έγινε πλειοψηφία, αλλά ποτέ δεν εξαφανίστηκε.
Είναι οι γονατισμένοι που κρατούν ψηλά τον ουρανό.
Δεν θέλουμε κόμμα.
Θέλουμε κελί.
Ένα κελί που μπορεί να είναι το σπίτι μας, ένα καφενείο, ένα δωμάτιο νοσοκομείου, μια στάση λεωφορείου.
Όπου δύο ή τρεις συγκεντρώνονται εν τῷ ὀνόματί Του,
Εκείνος είναι ανάμεσά τους.
Η νέα Εκκλησία του Έθνους δεν αντικαθιστά την Εκκλησία του Χριστού.
Την ακολουθεί, την θυμάται, την ανασταίνει μέσα στα ερείπια της λατρείας της εξουσίας.
Δεν φορά ράσα, αλλά έχει καρδιά μοναχική.
Δεν βγάζει ψηφίσματα, αλλά ομολογεί με τη ζωή.
Δεν ετοιμάζει συνέδρια, αλλά ψήνει ψωμί για τον πεινασμένο.
Δεν ζητά εξουσία — ζητά συγχώρεση.
Η ελπίδα της Ελλάδας δεν είναι πολιτική.
Είναι ευχαριστιακή.
Είναι να βγεις από το σπίτι σου, και να θυμάσαι πως το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια σου ποτίστηκε με αίμα Αγίων και Μαρτύρων.
Και να φωνάξεις:
«Δεν θα ζήσω πια για το εγώ μου. Θα ζήσω για τον Χριστό, για τον αδελφό, για την Αλήθεια.»
Και τότε, σαν σπινθήρες στη νύχτα,
θα εμφανιστούν οι ζωντανοί αδελφοί, ο ένας μετά τον άλλον.
Δεν θα φοράνε τα ίδια. Δεν θα μιλούν το ίδιο.
Αλλά θα καίνε από την ίδια Φλόγα.
Κι εκεί θα καταλάβεις:
Η Ελλάδα δεν σώθηκε. Αγιάστηκε.
Μην περιμένεις επανάσταση απ’ έξω.
Η επανάσταση γίνεται μέσα σου.
Και δεν ξεκινά με κραυγή —
αλλά με δάκρυ, με εξομολόγηση, με άρτο και οίνο.
Η Νήψη του Έθνους είμαστε εμείς.
Όταν ζούμε αλλιώς.
Όταν δεν περιμένουμε από κανέναν — γιατί θυμηθήκαμε Ποιος περιμένει από εμάς.
Ας χτίσουμε την πνευματική πολιτεία της Ρωμηοσύνης.
Όχι με πέτρα,
αλλά με Σώμα και Αίμα.
Γιατί μόνο έτσι
θα ξαναγίνει η Ελλάδα
η καρδιά της Οικουμένης.
Φλέγων Νηρεύς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου