https://www.antinews.gr/162292/antitheseis/i-koyltoyra-toy-ochaderfismoy-kai-tis-mizas/
Του Strange Attractor
Τέτοιες μέρες πριν από 3 χρόνια, η Γρεκία συγκλονίστηκε από ένα τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα, από τα χειρότερα όλων των εποχών.
Μια επιβατική αμαξοστοιχία, γεμάτη από επιβάτες, νεαρούς στην πλειονότητά τους, συγκρούστηκε μετωπικά με μια άλλη εμπορική αμαξοστοιχία που κινείτο με αντίθετη φορά πάνω στην ίδια γραμμή!
Το αποτέλεσμα αυτής της ανείπωτης τραγωδίας ήταν να σκοτωθούν 57 νέοι άνθρωποι, και να τραυματιστούν δεκάδες άλλοι.
Αυτό που στην αρχή φάνηκε ως ένα ακόμη τυχαίο δυστύχημα, από τα πολλά που συμβαίνουν στον κόσμο, σύντομα αποκαλύφτηκε πως ήταν το αποτέλεσμα μιας συστημικής εγκληματικής αμέλειας, που έφτανε μέχρι τα υψηλότερα κλιμάκια της κυβέρνησης, εμπλέκοντας άμεσα τον δημοφιλή (πολιτικό γόνο) υπουργό Μεταφορών, που ελέω ονόματος και καταγωγής προαλείφονταν ακόμη και για τη θέση του επόμενου πρωθυπουργού.
Η οργή της κοινωνίας ήταν απερίγραπτη, το ίδιο και ο θρήνος.
Οι ομάδες διάσωσης που έσπευσαν στο σημείο δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά πράγματα.
Τα πτώματα ήταν παντού, όπως παντού ήταν και οι δεκάδες τραυματίες, οι περισσότεροι γεμάτοι από εγκαύματα.
Τα νοσοκομεία της περιοχής, όπου διακομίστηκαν οι επιζώντες δύσκολα μπορούσαν να αντεπεξέλθουν…
«Ήταν ένας εφιάλτης… παντού νέοι άνθρωποι μέσα στα αίματα, που έκλαιγαν, και ζητούσαν βοήθεια. Κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλά δεν ήταν αρκετό…», είπε ένας από τους γιατρούς που έσπευσαν στο νοσοκομείο, και προσπάθησε να σώσει όσους μπορούσε.
Ανάμεσα στους νεκρούς υπήρχαν και πολλοί φοιτητές, με τις οικογένειές τους να έχουν χάσει τη γη κάτω από τα πόδια τους, γυρνώντας από νοσοκομείο σε νοσοκομείο, και από νεκροτομείο σε νεκροτομείο, προσπαθώντας να μάθουν νέα για το δικό τους το παιδί, ή να βοηθήσουν τις αρχές στην ταυτοποίηση των σορών.
Μια μητέρα, κρατώντας τη φωτογραφία του 19χρονου γιου της, έκλαιγε λέγοντας «θα άλλαζε τον κόσμο, και τώρα πάει…».
Οι αρχικές έρευνες των ειδικών εμπειρογνωμόνων έδειξαν σημαντικές παραλείψεις τόσο στα πολυδιαφημισμένα αυτόματα συστήματα τηλεδιοίκησης, που κατεύθυναν τους συρμούς, όσο και στην εργασιακή ευσυνειδησία και συμπεριφορά των εν πολλοίς ανεπαρκών υπαλλήλων, που ήταν αρμόδιοι για την παρακολούθηση και την κατεύθυνση των τρένων.
Αυτό όμως που πυροδότησε τη λαϊκή οργή ήταν το γεγονός ότι τόσο οι συνδικαλιστές, όσο και απλοί σιδηροδρομικοί υπάλληλοι, είχαν επανειλημμένα και έγκαιρα κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, σχετικά με τις εγκληματικές παραλείψεις, προειδοποιώντας τους κυβερνητικούς αξιωματούχους για το ενδεχόμενο ενός σοβαρού δυστυχήματος.
Οι δημοσιογραφικές (κυρίως) έρευνες αποκάλυψαν σωρεία ηλεκτρονικών μηνυμάτων, ακόμη και εξώδικων εγγράφων, βάσει των οποίων οι εργαζόμενοι ενημέρωναν ουκ ολίγες φορές τους αρμόδιους για τους κινδύνους, και για τα πεπαλαιωμένα ή ακατάλληλα συστήματα ασφάλειας. Με τους αρμόδιους να αδιαφορούν…
Ακόμη και εκκλήσεις ειδικών του σιδηροδρόμου, που μιλούσαν για την άμεση ανάγκη λήψης μέτρων αγνοήθηκαν, ή θάφτηκαν από τους αρμόδιους κυβερνητικούς, οι οποίοι ακόμη πανηγύριζαν για το επίτευγμά τους να ιδιωτικοποιήσουν τα τρένα, πραγματοποιώντας ακόμη και επικοινωνιακές φιέστες για να προβάλλουν τα «σύγχρονα» και δήθεν αυτοματοποιημένα συστήματα ασφάλειας.
Τώρα όμως έτρεχαν και δεν έφταναν, παριστάνοντας τους θλιμμένους και τους πενθούντες, ενώ δεν δίστασαν να οργανώσουν (υπόγεια) και μια βρώμικη επιχείρηση συγκάλυψης των πραγματικών αιτιών της τραγωδίας, μπαζώνοντας το σημείο, και απομακρύνοντας άρον άρον σιδηροδρομικό υλικό, ανάκατο με ανθρώπινα υπολείμματα.
Ευτυχώς, κάποιοι πραγματικοί δημοσιογράφοι, που δεν εξαρτούσαν τη καριέρα τους από κυβερνητικά επιδόματα και δωράκια, έψαξαν, βρήκαν, και αποκάλυψαν πολλά.
Και σύντομα, ο ρόλος του ανεπαρκούς υπουργού βγήκε στο φως.
Και ως συνήθως, όλα είχαν να κάνουν με ελλιπείς ή ανύπαρκτους ελέγχους, με διορισμούς «ημετέρων» άνευ προσόντων σε κρίσιμα πόστα, αλλά και με προσοδοφόρα συμβόλαια, και αναθέσεις έργων σε «ημέτερες» εταιρίες φίλων της κυβέρνησης. Πάντα με το αζημίωτο…
Άλλες έρευνες, κυρίως εκείνες της πλήρως ελεγχόμενης από την κυβερνητική πλειοψηφία Βουλής, κωλυσιεργούσαν, και άλλες ειδικών αρχών που συστάθηκαν εσπευσμένα, έπεφταν στο κενό, κυρίως διότι δεν συμφωνούσαν (περίεργο, μιας και οι συμμετέχοντες σε αυτές ήταν δοτοί) με το κυβερνητικό αφήγημα.
Το σύνθημα ήταν να μη θιγεί η κυβέρνηση των εκσυγχρονιστών και των «αρίστων», και κυρίως να διαφυλαχτούν ως κόρη οφθαλμού η υπόληψη, αλλά και το πολιτικό μέλλον, του παραιτηθέντος πλέον γόνου υπουργού, ο οποίος αντί να φροντίζει για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων, απλά έβλεπε τα τρένα να περνούν, σφυρίζοντας αδιάφορα….
Οι οικογένειες όμως των νεκρών δεν το έβαζαν κάτω. Ούτε κάποιοι ανεξάρτητοι ερευνητές και δημοσιογράφοι.
Έτσι, βγήκαν στο φως πολλά στοιχεία που είχαν να κάνουν με την πιθανότητα ένα από τα δυο τρένα να μετέφερε παράνομο και μη δηλωμένο φορτίο, από το οποίο κέρδιζαν πολλοί και διάφοροι, με τα πλοκάμια του μαύρου χρήματος να φτάνουν πολύ ψηλά… μιας και αυτού του είδους η μεταφορά γίνονταν τακτικά και επί χρόνια, όπως πιθανολογούσαν οι γνωρίζοντες.
Άλλοι μιλούσαν για πανάκριβα συστήματα ασφαλείας και αναβάθμισης του σιδηρόδρομου, που είτε δεν έγιναν ποτέ, είτε απλά έμειναν στα χαρτιά με το χρήμα να διαμοιράζεται… αρμοδίως.
Και άλλοι, πολύ πιο ποταποί, μίλησαν για οργανωμένο σχέδιο απαξίωσης του σιδηροδρόμου, έτσι ώστε σύντομα να (ξε)πουληθούν εκτός από τους συρμούς και οι γραμμές σε «ιδιώτες» (επιδοτούμενους όμως από το κράτος), και κυρίως να ωφεληθούν δυο «ημέτερες» αεροπορικές εταιρίες, αλλά και οι εταιρίες «φίλων», στις οποίες είχαν δοθεί κοψοχρονιά οι εθνικές οδοί, και οι οποίες εταιρίες πλούτιζαν από τα υψηλά διόδια που εισέπρατταν.
Κάτω λοιπόν από την πίεση των συγγενών των θυμάτων, της αντιπολίτευσης, και κάποιων ανεξάρτητων ΜΜΕ, που μιλούσαν όχι μόνο για κυβερνητικές ευθύνες στην τραγωδία, αλλά και για κυβερνητική προσπάθεια συγκάλυψης των ευθυνών, ο πρωθυπουργός (γόνος και αυτός, κλασικά) βγήκε περίλυπος στα κανάλια για να δηλώσει πόσο συντετριμμένος είναι τόσο αυτός όσο και όλοι οι υπουργοί του, και πως δεν θα ησυχάσει μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη για τους υπαίτιους, να δικαιωθούν οι 57 νεκροί, και να ησυχάσουν οι χαροκαμένοι γονείς και συγγενείς των θυμάτων!
Τα λόγια του όμως δεν έπεισαν τον λαό, που ζητούσε πραγματική δικαιοσύνη.
Εκατοντάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι, απαιτώντας λογοδοσία και απόδοση ευθυνών.
Δυστυχώς όμως, αφού στη Γρεκία είμαστε, ο υπουργός που λέγαμε είχε και έχει βουλευτική ασυλία. Άρα;
Έτσι, 3 χρόνια μετά, και η υπόθεση ακόμη σέρνεται τόσο δικαστικά, όσο και πολιτικά.
Ο πολύς κόσμος παραμένει οργισμένος και μουδιασμένος, αισθανόμενος ανήμπορος να αντιμετωπίσει τη θεσμική και καλά σχεδιασμένη διαφθορά, που καταλήγει στην πλήρη ατιμωρησία των εκάστοτε υπευθύνων (ειδικά αν είναι γόνοι).
Κατά καιρούς υπάρχουν διαδηλώσεις, υπάρχουν έρευνες, υπάρχουν φωνές, που πέρα από τη δικαίωση των αθώων ψυχών που χάθηκαν, ζητούν και μια πλήρη αναμόρφωση και μεταρρύθμιση του τομέα των συγκοινωνιών, τον οποίο μέχρι και σήμερα η κυβέρνηση υπονομεύει καταργώντας ακόμη και τους κρατικούς ελέγχους στα αεροδρόμια, ή αμελώντας να αναβαθμίσει και να εκσυγχρονίσει τα απαρχαιωμένα συστήματα ασφάλειας και επικοινωνίας της εναέριας κυκλοφορίας, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαρκώς ο κίνδυνος ενός αντίστοιχου αεροπορικού δυστυχήματος…
Και όπως λένε οι ποταποί, «εδώ δεν μιλάμε για έναν ανίκανο βυσματία σταθμάρχη, ή για μια χαλασμένη γραμμή, ούτε για έναν ανεπαρκή υπουργό. Μιλάμε για μια κυρίαρχη κουλτούρα ωχαδερφισμού, που για τη μίζα και μόνο επιτρέπει την αμέλεια να ανθίζει σε όλα τα επίπεδα, κρίσιμα και μη. Οι 57 νέοι μας χάθηκαν όχι από ένα δυστύχημα, αλλά από επιλογή κάποιων…».
Όσο για τους συγγενείς, κανένα στρογγυλεμένο πόρισμα, καμιά δήθεν μεταρρύθμιση, καμιά δικαστική απόφαση χάδι, δεν πρόκειται ποτέ να απαλύνει τον πόνο τους.
Το μόνο που ελπίζουν είναι τα παιδιά τους να μη χάθηκαν άδικα, και η εν λόγω τραγωδία να σταθεί η αφορμή εγγενών αλλαγών στην κουλτούρα του ωχαδερφισμού, και της μίζας… έτσι ώστε κανένας γονιός να μη χρειαστεί ξανά να κλάψει το παιδί του, που έγινε θυσία στον βωμό της διαφθοράς κάποιων πολιτικάντηδων…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου