https://www.antinews.gr/162106/antitheseis/pos-na-gineis-prothypoyrgos-i-istoria-toy-soyli/
Ο Σούλης Σκορδοπίπογλου γεννήθηκε σε μια μικρή, ημιορεινή, και κυρίως μουντή κωμόπολη της Πελοποννήσου.
Σε μια περιοχή και μια εποχή όπου τα εργοστάσια έκλειναν, οι αγρότες φυτοζωούσαν, οι κτηνοτρόφοι είχαν κλείσει τα μαντριά τους και έφευγαν στις πόλεις, και οι μόνοι που ευημερούσαν ήταν οι… πολιτικοί.
Από μικρό παιδί τους έβλεπε, κάθε φορά που είχε εκλογές, να επισκέπτονται τα μέρη του, κοστουμαρισμένοι, και να βγάζουν πύρινους λόγους για την επερχόμενη ευημερία, την ώρα που οι επίσης κοστουμαρισμένοι οδηγοί τους περίμεναν ανυπόμονοι στις (κρατικές) λιμουζίνες, με τις μηχανές αναμμένες.
Παρατηρώντας τους πολιτικάντηδες στα καφενεία, και στα πηγαδάκια, ο Σούλης από νωρίς κατάλαβε πως η πραγματική εξουσία δεν κατοικοεδρεύει στη Βουλή, αλλά εκεί… στις ζυμώσεις, και εκφράζεται με ψίθυρους, υποσχέσεις, χάρες, και ρουσφέτια, μεταξύ ανθρώπων που καταλάβαιναν ο ένας τον άλλον, και το πώς παίζεται το παιχνίδι.
Στα 21 του χρόνια, κι έχοντας αποφοιτήσει από ΙΕΚ, με ειδικότητα στην τραπεζική, αγόρασε ένα εισιτήριο (μονής διαδρομής) για τη Νέα Υόρκη, εκεί που έμενε ένας μακρινός θείος του, εστιάτορας επί πολλά χρόνια.
Επίσημα, όπως έλεγε στους γνωστούς του, ο Σούλης πήγαινε για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Μάρκετινγκ. Ανεπίσημα όμως είχε κάτι άλλο, πολύ διαφορετικό, στο μυαλό του.
Η Νέα Υόρκη δεν τον υποδέχθηκε με ανοικτές αγκαλιές. Αντιθέτως τον δοκίμασε.
Δούλεψε ως βοηθός σερβιτόρου στο μαγαζί του θείου του, στην ιταλική συνοικία του Μπρονξ, ακούγοντας περισσότερο παρά μιλώντας.
Έτσι, παρατηρώντας τους θαμώνες έμαθε ονόματα, έμαθε σχέσεις, και κυρίως έμαθε ποιος πληρώνει τα «χρέη» του στην ώρα του και ποιος όχι.
Και το κυριότερο όλων που έμαθε ήταν πως τα χρέη δεν έχουν να κάνουν τόσο με τα λεφτά όσο με την υποσυνείδητη επιρροή που ασκεί ο δανειστής στον οφειλέτη.
Ο θείος του, παλιό κουμάσι, δικτυωμένος από καιρό, σύντομα αντιλήφθηκε τη χρυσή σιωπή του Σούλη, την παρατηρητικότητά του, αλλά και τη φοβερή του μνήμη.
Έτσι, ένα βροχερό βράδυ, ο ανεψιός προσκλήθηκε σε ένα από τα πίσω δωμάτια μιας γειτονικής ιδιωτικής ιταλικής λέσχης, όπου οι όποιες συζητήσεις ήταν ψιθυριστές και σύντομες, και οι όποιες αποφάσεις σκληρές και τελεσίδικες.
Στην αρχή έκανε θελήματα, όπως π.χ. μεταφορές σφραγισμένων φακέλων. Αργότερα κρατούσε τα μαύρα βιβλία «επιχειρηματιών» της γειτονιάς…
Το ταλέντο του στη «λογιστική» ήταν αδιαμφισβήτητο και σύντομα χρίσθηκε «σύμβουλος», ενημερώνοντας τα αφεντικά του για το ποια τοπική επιχείρηση τα πήγαινε καλά, άρα μπορούσαν να την αρμέξουν περισσότερο, και ποια όχι, άρα θα έπρεπε να χαλαρώσουν τη θηλιά.
Και όπως ανακάλυψε, ο εκβιασμός είναι μια τέχνη. Βασικά είναι θέατρο.
Δεν ξεκινάς ποτέ με απειλές. Ξεκινάς με φιλία.
Τηλεφωνείς για χρόνια πολλά, επισκέπτεσαι τον στόχο για να δεις αν είναι καλά, πας στα γενέθλια του παιδιού του, στους γάμους των ανεψιών του, στέλνεις δωράκια στη σύζυγο πού και πού, κ.ο.κ.
Πάνω απ’ όλα τον συγχαίρεις για την «επιχειρηματικότητά» του, και λίγο μετά, αφού είστε πλέον σχεδόν κολλητοί, του προσφέρεις προστασία απέναντι σε τυχόν υποθετικές απειλές.
Μια τακτική, που αν ακολουθηθεί σωστά και μεθοδικά, καταλήγει σε κάτι σαν «συνδρομητική υπηρεσία».
Ο Σούλης τα μελέτησε όλα αυτά με προσοχή.
Κατάλαβε πως οι πραγματικοί «παίκτες» δεν φωνάζουν, δεν αγριεύουν, και ποτέ δεν απειλούν. Καταφέρνουν όμως να είναι απαραίτητοι στους στόχους που «προστατεύουν».
Να λύνουν προβλήματα τα οποία η αστυνομία δεν μπορεί να λύσει, και ούτε θέλει να αγγίξει. Προβλήματα όμως, που οι ίδιοι οι «παίκτες» δημιουργούν.
Για πέντε ολόκληρα χρόνια ο Σούλης ρουφούσε αυτά τα μαθήματα, τα οποία κανένα πανεπιστήμιο δεν θα μπορούσε να του προσφέρει.
Έμαθε πώς να κτίζει δίκτυα γνωριμιών, όπου ο ένας χρωστούσε στον άλλον.
Έμαθε πώς να μοιράζει τα κέρδη, έτσι ώστε να εξασφαλίζει την αφοσίωση.
Και κυρίως έμαθε πως η ηθική είναι μια ελαστική έννοια, ειδικά όταν την περιτυλίγεις με οικογενειακές αξίες, και πατριωτικές κορώνες!
Γι’ αυτό λοιπόν, όταν επέστεψε στην πατρίδα του, δεν το έκανε ως ένας ακόμη τραμπούκος κακοποιός, αλλά ως ένας μορφωμένος… μεταρρυθμιστής.
Η γενέτειρά του δεν είχε αλλάξει. Τα μαγαζιά συνέχιζαν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, και οι νέοι συνέχιζαν να την εγκαταλείπουν.
Κάτι άλλο που επίσης δεν είχε αλλάξει ήταν οι πολιτικάντηδες, οι οποίοι συνέχιζαν τους πύρινους λόγους στην πλατεία, και τα πονηρά πηγαδάκια στα καφενεία.
Σιγά σιγά και ο Σούλης μπήκε στο παιχνίδι.
Φρόντισε να καλλιεργήσει σχέσεις με τους τοπικούς παράγοντες (δημάρχους, βουλευτές, κλπ), οργανώνοντας συζητήσεις και μαζώξεις με θέμα την οικονομική ανάταση, την ανάγκη για πολιτική σταθερότητα, και το μέλλον του τόπου…
Ήταν μαέστρος στις δημόσιες σχέσεις, και θυμόταν τα ονόματα όλων, όπως κάποτε θυμόταν τα έσοδα, αλλά και τα χρέη, κάποιων άλλων.
Με αυτά και με αυτά ο Σούλης δημιούργησε ένα δίκτυο χρήσιμων γνωριμιών, και αν και αδέκαρος και ανεπάγγελτος, έγινε ένα είδος παράγοντα, συναγελαζόμενος με «επιχειρηματίες», με πολιτικούς, με κομματόσκυλα, και γενικά με όποιον μπορούσε να ασκήσει επιρροή.
Γνώρισε εργολάβους με δικαστικές εκκρεμότητες, δημοσιογράφους που έψαχναν πληροφορίες σαν τα καρτάλια, συνδικαλιστές που έψαχναν κονέ, και κάθε είδους απατεώνες που μυρίζονταν χρήμα και επιρροή.
Στον καθένα πρόσφερε προστασία, ανάλογα με τις ανάγκες τους.
Στον εργολάβο πρόσφερε υποσχέσεις για νομοθετικές ρυθμίσεις των εκκρεμοτήτων του, στον δημοσιογράφο αποκλειστικές πληροφορίες, στον συνδικαλιστή μεσολαβήσεις και ψηφαλάκια, στον απατεώνα φακελάκια.
Ποτέ δεν απείλησε κανέναν, ποτέ δεν μίλησε άγρια. Χαμογελούσε, και άφηνε υπονοούμενα… μέχρι εκεί.
Όταν επιτέλους κατέβηκε υποψήφιος για βουλευτής, η προεκλογική του εκστρατεία ήταν χάρμα ιδέσθαι. Ένα αριστούργημα ανεπαίσθητης πίεσης! Οι τοπικοί καταστηματάρχες, που δίσταζαν να κολλήσουν τις αφίσες του στο μαγαζί του, διαπίστωναν ξαφνικά ότι οι επιθεωρήσεις από εφορία, αστυνομία, υγειονομικό, κλπ, γίνονταν όλο και πιο συχνές.
Ενώ αντιθέτως, όσοι τον υποστήριζαν ανακάλυπταν πως ήταν δικαιούχοι νέων δημοτικών, αγροτικών, και άλλων έκτακτων επιχορηγήσεων.
Ο Σούλης δηλαδή δημιουργούσε κίνητρα.
Όσον αφορά στους πολιτικούς του αντιπάλους, αυτοί έκαναν το λάθος να τον υποτιμήσουν εξ αρχής.
Έβλεπαν στο πρόσωπό του έναν «αστραφτερό δανδή», που σπούδασε στα ξένα, και που έφερνε μοντέρνες και απραγματοποίητες ιδέες και προτάσεις, και που σε καμιά περίπτωση δεν συνιστούσε απειλή.
«Μόνο λόγια και φρου φρου κι αρώματα είναι ο φιόγκος», έλεγαν μεταξύ τους…
Ποτέ δεν κατάλαβαν ότι το μυαλό του «φιόγκου» ήταν σαν κομπιούτερ, ούτε αντιλήφθηκαν το απέραντο αόρατο δίκτυο γνωριμιών και υποχρεώσεων που είχε χτίσει με επιμονή και μεθοδικότητα όλο αυτό το διάστημα.
Και έτσι, σε δέκα μόλις χρόνια μετά από την επιστροφή του στα πάτρια εδάφη, ο Σούλης όχι μόνο ήταν βουλευτής, αλλά και αρχηγός του κόμματος.
Και λίγο μετά… πρωθυπουργός!
Κυβερνώντας με βάση όλα όσα είχε μάθει στα πίσω σκοτεινά δωμάτια του Μπρονξ.
Μοίραζε τα υπουργικά αξιώματα όχι λόγω ικανοτήτων, αλλά ως επενδύσεις στην αφοσίωση που χρειάζονταν. Δεν πα να ‘ναι ο άλλος τενεκές ξεγάνωτος; Κάνε τον υπουργό και θα είναι δικός σου για πάντα. Αυτό ήταν το μότο του.
Όσο για τους αντιπάλους του, τόσο στην αντιπολίτευση όσο και μέσα στο ίδιο του το κόμμα, δεν ανησυχούσε, ούτε έμπλεκε σε συγκρούσεις. Απλά όλοι τους εμφανίζονταν ως πρωταγωνιστές από το πουθενά σε διάφορα σκάνδαλα που έρχονταν στο προσκήνιο έτσι στα ξαφνικά.
Και το κυριότερο; Ο Σούλης αναγνώριζε την πολύτιμη αξία των «φίλων» κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, τους οποίος φρόντιζε να χαϊδεύει, και να τους μοιράζει κρατικά έργα δεξιά κι αριστερά, με τους ίδιους να αναγνωρίζουν το πολιτικό του μέγεθος, όπως γνώριζαν πολύ καλά το κόστος της ανυπακοής…
Όσο για τα ΜΜΕ, τι να λέμε; Τους φλόμωσε στις κρατικές διαφημίσεις, και στις έκτακτες επιχορηγήσεις.
Τον «υπόγειο» αυτό έλεγχο επί των πάντων, ο Σούλης τον ονόμασε «σταθερότητα».
Την παρακολούθηση μέσω υποκλοπών, κ.ά. των αντιπάλων του (και όχι μόνο) την ονόμασε «εθνική ασφάλεια».
Τις περίεργες σχέσεις του με τους (δήθεν) επιχειρηματίες, τις ονόμασε «στρατηγική οικονομική συνεργασία», κ.ο.κ.
Την αντιπολίτευση την ονόμασε «χάος».
Και ο λαός, ο οποίος έτρεμε το χάος, το οποίο θα κυριαρχούσε αν χάναμε τον Σούλη, όπως έλεγαν καθημερινά τα ΜΜΕ, τον λάτρευε.
Ακόμη και οι οικονομικοί αναλυτές, ακόμη και οι ξένοι παράγοντες, τον επευφημούσαν για την οικονομική ανάκαμψη και σταθερότητα που έφερε (στα χαρτιά).
Η χώρα προόδευε, με μεγάλα έργα υποδομών (από τους φίλους του επιχειρηματίες που λέγαμε), τα οποία πρόσφεραν θέσεις εργασίας, άσχετα αν ποτέ δεν ολοκληρώνονταν, με το δημόσιο να αποζημιώνει τους εργολάβους κάθε τρεις και λίγο.
Πολλές φορές, αργά τη νύχτα, ένα φωτάκι ήταν αναμμένο στο Μαξίμου.
Ήταν ο Σούλης που από το παράθυρο του γραφείου του έβλεπε την πρωτεύουσα να κοιμάται.
Πιο μικρή από τη Νέα Υόρκη, σκεφτόταν, αλλά με τις ίδιες αρχές λειτουργίας.
Η οικονομική ισχύς δεν έχει να κάνει με το μέγεθος, αλλά με τη δομή, έλεγε μέσα του.
Γι’ αυτό και ποτέ δεν ξέχασε τα πολύτιμα μαθήματα που πήρε στο Μπρονξ. Αντιθέτως τα εμπλούτισε, και τα εφάρμοσε κατά κόρον.
Όχι σε σκοτεινά δωμάτια και πατάρια, αλλά σε φωτισμένα από πανάκριβους πολυέλαιους κυβερνητικά γραφεία.
Οι χώροι ήταν διαφορετικοί, αλλά οι βασικοί κανόνες παρέμεναν οι ίδιοι. Όπως και οι άνθρωποι.
Και στο φινάλε, ο Σούλης δεν θεωρούσε τον εαυτό του διεφθαρμένο, απλά πραγματιστή.
Ο κόσμος όλος είναι μια σκηνή, ένα δούναι λαβείν, και μια αγορά «επιρροών», έλεγε.
Με δικούς της κανόνες. Τους οποίους ο Σούλης ήξερε απ’ έξω και ανακατωτά.
Κάποιοι αυτό το ονομάζουν έγκλημα. Κάποιοι άλλοι… πολιτική.
Για τον Σούλη ήταν και τα δυο μαζί. Με κοινό παρονομαστή την επιτυχία.
Και αισθάνονταν περήφανος… ειδικά όταν έμαθε ότι οι συμπατριώτες του ετοιμάζουν και προτομή του, που θα στηθεί στην κεντρική πλατεία της ιδιαίτερης πατρίδας του…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου