Υποσχέθηκε να Βαπτιστεί, Ζητώντας Δύναμη από τον Θεό ενώ Κολυμπούσε 4 ώρες για να σώσει την Οικογένειά του.
Το Αγόρι Που Κολύμπησε Με Τον Θεό: Austin Appelbee.
Ήρωας που θα έπρεπε να είναι πρώτη είδηση σε όλα τα κανάλια και σε όλες τις εφημερίδες και σε όλα τα sites ώστε να βρει μιμητές...
Άραγε πόσοι από εμάς ακούσαμε κάτι; “Δεν νομίζω ότι ήμουν εγώ που κολυμπούσα. Ήταν ο Θεός όλη την ώρα. ” Σε ηλικία μόλις 13 ετών, ο Austin Appelbee έδωσε μια υπόσχεση στον Θεό - θα βαπτιζόταν αν μπορούσε να σώσει την οικογένειά του. Με πίστη και θάρρος, κολύμπησε σχεδόν 4 χιλιόμετρα μέσα από ανοιχτά νερά για τέσσερις ώρες, μετά έτρεξε άλλα 2 χιλιόμετρα για να βρει βοήθεια. Η δύναμή του δεν προήλθε μόνο από το σώμα του - προήλθε από την πίστη του. Η αληθινή δύναμη ζει στην ψυχή. Χωρίς βάρκα. Χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Μόνο ένα παιδί 13 χρονών, ο Austin Appelbee, να ψιθυρίζει μέσα του: «Πρέπει να συνεχίσω… πρέπει να φτάσω κάπου…» Η οικογένειά του είχε παρασυρθεί από το ρεύμα για ώρες. Η μητέρα του και τα δύο μικρότερα αδέλφια του πάλευαν να κρατηθούν ζωντανοί. Και ο Austin πήρε μια απόφαση που κανένα παιδί δεν θα έπρεπε να χρειαστεί να πάρει: να κολυμπήσει μόνος του, για τέσσερις ολόκληρες ώρες, μέχρι να βρει βοήθεια. Αργότερα είπε πως δεν ήταν μόνος του εκεί έξω. «Ήταν ο Θεός όλη την ώρα», εξομολογήθηκε. Κάποιοι ίσως πουν πως δεν ήταν ο Θεός, αλλά η πίστη του που τον κράτησε. Όμως η πίστη δεν είναι μια ιδέα που απλώς σε εμψυχώνει. Δεν είναι μια ψυχολογική τεχνική. Αυτά καταρρέουν στις κρίσιμες στιγμές. Για τον Austin, η πίστη ήταν σχέση. Ήταν η βεβαιότητα ότι ο Θεός δεν είναι θεωρία, αλλά Πρόσωπο ζωντανό, που τον ένιωθε κοντά του μέσα στα κύματα. Η δύναμη που ένιωσε μέσα του, εκείνος την αναγνώρισε ως παρουσία. Και για εκείνον, αυτό αρκούσε. Και τελικά, η οικογένειά του σώθηκε. Επειδή ένα παιδί δεν τα παράτησε. Επειδή η αγάπη του ήταν πιο δυνατή από τον φόβο. Επειδή η αίσθηση της παρουσίας του Θεού δίπλα του κράτησε το κεφάλι του πάνω από τα κύματα. Μερικές φορές η πίστη δεν μοιάζει με βεβαιότητα. Μοιάζει με ένα τρεμάμενο παιδί στον ωκεανό, που τόλμησε από αγάπη να πέσει χωρίς σωσίβιο ανάμεσα στα κύματα, και δεν σταμάτησε να ελπίζει για τέσσερις ολόκληρες ώρες, γιατί ένιωσε δίπλα του το Θεό να τον ενισχύει, ακόμα κι όταν η ακτή έμοιαζε αδύνατο να φανεί. Και ίσως αυτή η ιστορία να μας θυμίζει κάτι βαθύτερο: Ο Θεός μας συναντά ακριβώς στο σημείο που τελειώνει η δύναμή μας. Και μερικές φορές, το γεγονός ότι επιβιώσαμε — αυτό και μόνο — είναι ήδη μια μαρτυρία.
Υπάρχουν ιστορίες που, αν ο κόσμος ήταν ακόμη υγιής, θα ήταν πρώτη είδηση παντού. Όχι γιατί έχουν εντυπωσιακές εικόνες, αλλά γιατί αποκαλύπτουν ποιοι είμαστε όταν όλα αφαιρούνται. Η ιστορία του Austin Appelbee είναι μία από αυτές. Όχι επειδή ένα παιδί κολύμπησε τέσσερις ώρες σε ανοιχτά νερά — αλλά επειδή μέσα σε αυτά τα νερά φανερώθηκε κάτι που ο κόσμος μας έχει ξεχάσει: ότι η αληθινή δύναμη δεν γεννιέται στο σώμα, αλλά στην αγάπη που αρνείται να εγκαταλείψει.
Ένα παιδί δεκατριών ετών δεν έχει ακόμη χτίσει μύθους για τον εαυτό του. Δεν έχει προλάβει να κρυφτεί πίσω από ρόλους, ιδεολογίες ή θεωρίες. Όταν λοιπόν ένα παιδί λέει «δεν ήμουν εγώ που κολυμπούσα, ήταν ο Θεός», δεν το λέει για να πείσει κανέναν. Το λέει γιατί έτσι το έζησε. Και αυτό είναι που τρομάζει και συγκινεί ταυτόχρονα: η αλήθεια που δεν έχει ανάγκη να αποδειχθεί.
Κάποιοι θα σπεύσουν να πουν ότι δεν ήταν ο Θεός, αλλά η πίστη του. Όμως αυτή η διάκριση είναι τεχνητή. Η πίστη, όταν είναι αληθινή, δεν είναι ψυχολογικός μηχανισμός ούτε τεχνική επιβίωσης. Είναι σχέση. Είναι το να απευθύνεσαι σε Κάποιον όταν δεν έχεις πια τίποτα άλλο να κρατήσεις. Και εκεί, στα κύματα, χωρίς βάρκα και χωρίς σωσίβιο, ο Austin δεν κρατούσε μια ιδέα — κρατούσε μια παρουσία.
Το πιο συγκλονιστικό στοιχείο αυτής της ιστορίας δεν είναι η υπεράνθρωπη αντοχή. Είναι η απόφαση. Η στιγμή που ένα παιδί καταλαβαίνει ότι αν δεν προχωρήσει, οι άνθρωποί του θα χαθούν. Εκείνη τη στιγμή, ο φόβος δεν εξαφανίζεται. Απλώς υποτάσσεται στην αγάπη. Και αυτό είναι κάτι που μόνο η αγάπη μπορεί να κάνει. Ούτε ο ηρωισμός, ούτε το ένστικτο, ούτε η αδρεναλίνη αντέχουν τέσσερις ώρες μέσα στην απόγνωση. Η αγάπη αντέχει. Και η αγάπη, όταν φτάνει στα όριά της, συναντά τον Θεό.
Η υπόσχεση του Austin να βαπτιστεί δεν ήταν συναλλαγή. Δεν είπε «σώσε μας για να σου δώσω κάτι». Ήταν κραυγή εμπιστοσύνης. Ήταν το «σε χρειάζομαι». Και αυτό, μέσα στην παράδοση της Εκκλησίας, είναι ήδη προσευχή. Γιατί ο Θεός δεν αποκαλύπτεται στη δύναμη, αλλά στην αδυναμία που Τον καλεί.
Αυτή η ιστορία δεν μας καλεί να γίνουμε όλοι ήρωες. Μας καλεί να θυμηθούμε ότι υπάρχουν στιγμές που η ζωή θα μας βάλει σε νερά που δεν διαλέξαμε. Και τότε, δεν θα μας σώσει η τεχνική μας, ούτε οι βεβαιότητές μας. Θα μας σώσει το αν έχουμε μάθει να εμπιστευόμαστε. Το αν έχουμε κάποιον να φωνάξουμε μέσα μας όταν τελειώνουμε.
Ίσως γι’ αυτό τέτοιες ιστορίες δεν γίνονται πρώτη είδηση. Γιατί δεν εξυπηρετούν τον κυνισμό. Δεν πουλάνε φόβο. Υπενθυμίζουν ότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνος. Και ότι ο Θεός συχνά μας συναντά ακριβώς εκεί που νομίζουμε ότι δεν θα αντέξουμε άλλο.
Και μερικές φορές, ναι — το γεγονός ότι επιβιώσαμε είναι ήδη μαρτυρία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου