Με την άνθησης της πολιτικής κωμωδίας, στην εποχή του Αριστοφάνη, ο πολιτικός κόσμος αισθάνθηκε την ανάγκη ν’ αμυνθεί ώστε να μη γίνεται στόχος του λαού.
Ο Αριστοφάνης είχε βάλει «στο μάτι» τον περίφημο δημαγωγό Κλέωνα, ο οποίος τον παρέπεμψε στη βουλή, με το «επιχείρημα» ότι «έπληττε το δημόσιο συμφέρον»!!!
Εδώ παρατηρούσε μια απόλυτη ταύτιση του δημαγωγού Κλέωνα με τους ομοίους του στη σημερινή βουλή, οι οποίοι κατηγορούμενοι για αποδεδειγμένα σκάνδαλα-όργια, αμύνονται με το ίδιο τερατώδες «επιχείρημα»: «Πρόκειται για πολιτική σκευωρία που έχει ως στόχο τη δημοκρατία και το δημόσιο συμφέρον»!
Ναι, τόσο ξετσίπωτα (κατά του φαινομένου αυτού το οποίο οδηγεί στην ασυδοσία και μας κατατάσσει στο χώρο των πολιτικών Αυστραλοπιθήκων, τάχθηκα ήδη πριν πολλά χρόνια και με πλειστά κείμενά μου βλ. π.χ. «Η ποινικοποίηση της πολιτικής και η ασυνέπεια των πολιτικών», στα «Πολιτικά Θέματα», 13 Μαΐου 1994 και «Η πολιτική σκευωρία ως πολιτική – ηθική και ποινική ασυδοσία», στα «Πολιτικά Θέματα» της 6-10-1995).
Επανέρχομαι, λοιπόν στην εποχή του Αριστοφάνη για να σημειώσω ότι για την αποτροπή της πολιτικής σάτιρας, το 440 π.Χ. με ψήφισμα απαγορεύτηκε «το ονομαστί κωμωδείν». Όμως «σε τρία χρόνια καταργήθηκε», γιατί προφανώς θα ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο Αριστοφάνης συνέχισε να διακωμωδεί τον Κλέωνα με το έργο του «ιππείς», με τους οποίους ναι μενκέρδισε το βραβείο, αλλά «μέσα σε διάστημα εβδομάδων ο αχρείος του έργου εκλέχθηκε στρατηγός»!
Τι φαύλοι οι λαοί ανά τους αιώνες! Άμα ακούνε δημαγωγό τρέχουν να τον ψηφίσουν με τα δύο χέρια, όπως καλή ώρα τούτα τα χρόνια της σάπιας «λαϊκής κυριαρχίας» και της λαϊκής πενίας, η οποία φαίνεται ότι ανθούσε και στην εποχή του Κλέωντος, για τον οποίο σε κάποια στροφή του ο Αριστοφάνης τον καταγγέλλει στους «Ιππείς»: «Είναι δυνατόν να ισχυρίζεσαι ότι αγαπάς τον Δήμο, αφού βλέποντάς τον, οχτώ χρόνια τώρα, σε φωλιές, σε πιθάρια και τρώγλες να ζει, λίγο σπλάχνος δεν νιώθεις για δαύτον, και κρατώντας τον μέσα κλειστόν τον τρυγάς;» (στ. 792-796).
Θα νόμιζε κανείς ότι ο Αριστοφάνης καταγγέλλει τους σημερινούς πολιτικάντηδες των Αθηνών οι οποίοι ενώξεσχίζουν το Δήμο, διατείνονται ότι τον… φροντίζουν και τον… αγαπούν!
Ή των δημαγωγών ασέλγεια όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης!
Ασέλγεια η οποία συνοδεύεται και από τη διαφθορά τους, για την οποία ο Αριστοφάνης κατηγορούσε τον Κλέωνα (βλ. οπ. π. σελ. 502).
Και σ’ αυτό το σημείο οι σημερινοί δημαγωγοί των Αθηνών μοιάζουν με τον κατεργάρη Κλέωντα, γεγονός –και όχι μόνο αυτό- που διαψεύδει τη γνωστή ανθελληνική θεωρία του Βαβαρού Φαλμαραϊερ περί της διασπάσεώς της ιστορικής φυλετικής συνέχειας των Ελλήνων!
ΣΗΜ: Για το ζήτημα αυτό βλ. «Ιστορία της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας», εκδ. Παν/μιου Καίμπριτζ, Λονδίνο 1988 και Δ’ επανέκδοση από «Δ. Παπαδήμα» Αθήνα 2000, σε. 498-499 και 501).
Αθήνα 15/10/2015
Πολιτικές υποθήκες
Δ. Βερναδάκης: «Ενώ όλα σχεδόν, τα έθνη του κόσμου αναγιγνώσκουσιν εις την εθνικήν των γλώσσαν τον Όμηρον, τον Σοφοκλέα, τον Πλάτωνα, τον Ξενοφώντα, και όλους τους άλλους Έλληνας ποιητάς και συγγραφείς, δι’ ημάς δεν υπάρχει μια καν αξία λόγου ενός τινός των ποιητών τούτων και συγγραφέων μετάφρασις».
Ο ίδιος: «Η επανειλημμένη και ολέθρια κατά της Ελλάδος επιδρομή του συνταγματικού πολιτεύματος κατέστρεψε τα πάντα διότι ου μόνον οίκοθεν επέδρασεν ολεθρίως εις το όλον της πολιτείας ο αγγλικός ούτος πιθηκισμός, αλλά και άφηκεν ελεύθερον το στάδιον και εις τον επίλοιπον εκ της Δύσεως ψευδοπολιτισμόν».
Ο ίδιος: «Αγγλία και Ελλάς, είναι και θα μείνωσι δια παντός, με όλην την κοινότητα του πολιτεύματος, δύο όλως διάφορα και αντίθετα κράτη».
Ο ίδιος: «Ουδεμία συνταγματική πολιτεία έχει τόσον πολλούς λειτορυγούς, όσους η ελληνική… δυστυχώς όμως τρέφει εκατονταπλάσιους, διότι εκάστη νέα φάσις της σελήνης ευρίσκει και εσμούς όλους νέων κηφήνων πειναλέων, δια τους οποίους δημιουργούνται νέαι θέσεις και αφού ούτοι κενώσωσι το ταμείον, διαδέχονται αυτούς άλλοι έτι μάλλον πειναλέοι και ούτω καθεξής».
ΣΗΜ: Αυτά γράφονται το 1875 στο έργο του: «Καποδίστριας και Όθων», επανέκδοση από «Γαλαξία», Αθήνα 1962, το οποίο μου χάρισε σε φωτοτυπία ο καλός φίλος Κ. Παπαζαχαρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου