Σελίδες από την πολιτική μας ιστορία.
Πρόκειται για τις γνωστές «δηλώσεις» που βίωσε ο κόσμος της Ελληνικής Αριστεράς από την εποχή της μεταξικής δικτατορίας (δεν έχω πρόχειρο το νόμο).
Κυριάρχησαν αμέσως μετά το Γ’ ψήφισμα του Ιουνίου 1946 και θωρακίστηκαν με νόμους της περιόδου του εμφυλίου που κράτησαν ως τη Μεταπολίτευση του 1974.
Η «ΔΗΛΩΣΙΣ» θεσπίστηκε και τυποποιήθηκε σύμφωνα με το άρθρο 4 παραγρ. 3 του AN 516 του 1948. Το σημείο 6 ρωτούσε: «Υπήρξατε ποτέ μέχρι σήμερον μέλος κομμουνιστικής οργανώσεως αποτελούσης όργανον του Κ.Κ.Ε., ή εξυπηρετούσης τους σκοπούς του; (Ιδίως Κ.Κ.Ε., Ε.Α.Μ., Α.Κ.Ε., Ε.Κ.Α.Σ., Ε.Τ.Α., ΟΠΛΑ, Ε.Π.Ο.Ν., ΕΘΝ. ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ κ.λπ.). ποιάς και κατά ποια χρονικά διαστήματα…».
Ενώ το προηγούμενο σημείο ρωτούσε: «Που διαμείνατε από 1ης Μαΐου 1941;». Επρόκειτο για μια σειρά ερωτημάτων, τα οποία αποτελούσαν Στριπ – Τιζ της ψυχής και της σκέψης και ο υπογράφων εκαλείτο να δηλώσει ότι όλες αυτές οι οργανώσεις «οι συμμοριακές δρουν προδοτικώς».
Η ηγεσία του Κ.Κ.Ε. «τσίμπησε» και πήρε αντίστροφες στροφές που είχαν ως άμεση συνέπεια, πόνο, ανεργία, δάκρυ, πείνα και αίμα, πολύ αίμα! Χάραζε την εξωανθρώπινη γραμμή: «Όχι στις δηλώσεις νομιμοφροσύνης». Η εξ’ απαλών ονύχων κομμουνίστρια και αγωνίστρια, η καταδικασμένη σε θάνατο, η σύντροφος και συναγωνίστρια στα «Πέτρινα Χρόνια», του Νίκου Μπελογιάννη, η Έλλη Παππά, σχολιάζοντας αυτή την απόφαση του Κ.Κ.Ε. γράφει και τα εξής: «Έτσι παραιτήθηκαν -από τη θέση του δημοσίου υπαλλήλου – όσοι πειθάρχισαν στη γραμμή, με αποτέλεσμα ο κρατικός μηχανισμός απογυμνώθηκε από κάθε αριστερό στοιχείο. Με άλλα λόγια, το κόμμα είχε κάνει μόνο του την «εκκαθάριση» που καμία Δεξιά δε θα μπορούσε να πετύχει με τρόπο τόσο ριζικό» (βλ. το πολύκροτο έργο της: «Μαρτυρίες Μιας Διαδρομής», εκδ. Δ’ «Μουσείου Μπενάκη», Αθήνα 2010, σελ. 134-135). Αυτή η καταραμένη «Δήλωση» υπήρξε ο σταυρός που κουβάλησαν στους ματωμένους ώμους χιλιάδες και χιλιάδες κομμουνιστές που την έζησαν ως εσωτερική τραγωδία.
Όσοι την έκαναν γλίτωναν μεν από τις διώξεις, την πείνα και το εκτελεστικό, αλλά στα μάτια του Κόμματος και των λοιπών συντρόφων τους ήταν αγωνιστές β’ κατηγορίας και μειωμένης κομματικής εμπιστοσύνης. Είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβουν αυτό όσοι δεν βίωσαν τους πολιτικούς αγώνες μέσα από το Κ.Κ.Ε. και την ΕΔΑ πριν από τη μεταπολίτευση του ’74.
Χιλιάδες και χιλιάδες κομμουνιστές πήραν το δρόμο των διώξεων, των φυλακίσεων, της Μακρονήσου, αρνούμενοι να κάνουν «Δήλωση». Και το πιο σημαντικό και απάνθρωπο: Οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα αρνούμενοι να την κάνουν. Ανάμεσα σ’ αυτούς – και σ’ αυτές – και ο δημοσιογράφος Γιάννης Παπαγαρυφάλλου, που εκτελέστηκε το Μάρτη του 1948. Μια «Δήλωση», μια ζωή (Το γεγονός καταγράφεται στο έργο μου: «Γιάννης Παπαγαρυφάλλου: Θύμα Διπλής Δολοφονίας», εκδ. «Ergo», Αθήνα 2000).
Ανάμεσα στους πεινασμένους και η Ελευθερία Παπαγαρυφάλλου, η οποία δεν διορίστηκε δασκάλα λόγω «κοινωνικών φρονημάτων».
Ανάμεσά τους και ο επονίτης Άλκης Παπαγαρυφάλλου, που βρέθηκε στη Μακρόνησο λόγω «κοινωνικών φρονημάτων» και ως «μη νομιμόφρων» βρέθηκε στη Μακρόνησο και οδοντίατρος Γιάννης Βαγενάς, γιατί «ενυμφέφθη την μη νομιμόφρωνα Αθηνά Παπαγαρυφάλλου». Στα 1968 ο Κώστας Παπαγαρυφάλλου, απολύθηκε από τη θέση του δασκάλου στην Ελευσίνα από τη δικτατορία «ως μη νομιμόφρων» (βλ. το έργο του: «Το θολό ποτάμι», εκδ. «Αρσενίδη», Αθήνα, 1989). Ανάμεσα σ’ αυτούς και ο γράφων που πρώτα: το 1966 απολύθηκε από την πανεπιστημιακή θέση του στην Πάντειο Σχολή, λόγω της άρνησής του να υπογράψει «Δήλωση» και δεύτερο: Αρνήθηκε να διοριστεί οικονομικός σύμβουλος στο Υπουργείο Γεωργίας (Αριθμός εγγράφου: ΥΕΒ 43506/18908/1966. Μισθός 7.000 το μήνα). Έπρεπε να υπογράψω το τυποποιημένο έντυπο του νόμου του 1948 και το θέμα το έθεσα στην Ε.Δ.Α., αν έπρεπε να υπογράψω.
Οι αρμόδιοι: Γραμματέας της Ε.Δ.Α. Αθήνας Μήτσος Μανούσος και της διαφώτισης Λευτέρης Βουτσάςαποφάνθηκαν όχι. Έτσι δεν ανέλαβα τη θέση. Προτίμησα την πείνα. (Τα γεγονότα αυτά καταγράφονται στο πιο πάνω έργο μου, σελ. 209 επ.). Ως «μη νομιμόφρων» οδηγήθηκα, και τον Ιούλιο του 1978, σε «ανάκριση» από τον στρατηγό Αγ. Ρούφο, του διώκτου του Γιάννη και της ΕΑΜικής εφημερίδας «Αλήθεια» της Λάρισας την περίοδο 1945-1946.
Η ανάκριση έγινε στο Υπουργείο Παιδείας, (στο Γραφείο 535, τηλ. 3230461) - (βλ. οπ. π. σελ. 209-213, όπου και φωτοτυπία της υπογραφής του).
Προχωρώντας, φτάνουμε στο 1979 οπότε το παν/μιο Αθηνών, προκήρυξε διαγωνισμό για την πλήρωση της θέσης του Γενικού Γραμματέα.
Ανάμεσα στους εφτά υποψηφίους και ο γράφων, που λόγω συγγραφικού έργου ήταν ο επικρατέστερος.
Ελιγμός του Παν/μίου: Ματαίωσε το διαγωνισμό «γιατί ο Παπαγαρυφάλλου είναι κομμουνιστής».
Αποτέλεσμα: Η θέση πληρώθηκε από τον Τάκη Γαλλή, από τον οποίο ο γράφων, στην πρώτη προκήρυξη, έσπευσε να ζητήσει τη συνδρομή του! Ήταν παλιός συμφοιτητής και ανέβηκε στην ανώτατη διοικητική θέση του Υπουργείου Υγείας και ο τότε Πρύτανης ήταν της Ιατρικής Σχολής (Για το γεγονός αυτό και τις διώξεις του γράφοντος ως «μη νομιμόφρονος» βλ. Π. Παπαγαρυφαλλου και Σπ. Δημητρίου: «Δημήτριος Βεζανής – Σκέψεις και Μαρτυρίες» εκδ. «Πελασγός» - Γιαννάκενας – Αθήνα 2013, σελ. 55-61. Πρβλ. και εφ. «Το Βήμα» της 9-5-1979).
Επιμύθιο: Όταν μετά την εξορία μου κατάγγειλα το Κ.Κ.Ε. για τη μονόπλευρη διανομή των εμβασμάτων, που προορίζονταν για τους κρατουμένους, μόνο στα στελέχη του Κ.Κ.Ε. (Εξωτερικού), καθώς και την πρόσκληση του ΝΑΤΟ από το Κ.Κ.Ε. «για να διώξει τη δικτατορία» (βλ. «Ελεύθερος Κόσμος» της 10ηςΑυγούστου 1971) στους διώκτες εθνικόφρονες προστέθηκαν και οι κομμουνιστές.
Όμως αυτή την αλήθεια των εμβασμάτων τη ζήσαμε οι μισοί εξόριστοι που δεν ανήκαν στο ταμείο του «Δελαγραμμάτικα» δηλ. του Γραμματέα του Κ.Κ.Ε. Κολιγιάννη. Αυτή την αλήθεια κατέθεσε και ο Μανώλης Γλέζος, στη συζήτηση που είχε με τον Σοβιετικό Πρεσβευτή Λεβίτσκιν στην Αθήνα, στις 12-6-1979. Του είπε ο Γλέζος ότι: «Όταν βρίσκονταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός κατόρθωσε να λάβει άδεια από τη Χούντα για την αποστολή εμβασμάτων χρηματικών στους κρατουμένους, η έκπληξη όλων των συντρόφων (ήταν) όταν ο φρουρός τους διάβασε μόνο ένα τμήμα των κρατουμένων για τους οποίους είχαν παραληφθεί εμβάσματα 1400 δρχ. σε κάθε ένα. Στον κατάλογο αυτό υπήρχαν τα ονόματα των οπαδών του Κολιγιάννη».
Καταλήγοντας ο Γλέζος είπε στον Σοβιετικό πρεσβευτή: «Ο φρουρός με αφορμή αυτό το γεγονός, δήλωσε ότι και όλοι οι άλλοι που δεν υποδείχτηκαν στον κατάλογο, δεν ήταν κομμουνιστές. Αυτό προκάλεσε αγανάκτηση» (το πλήρες κείμενο αυτής της συζήτησης βλ. στο συλλογικό έργο των: Β’ Αφινιάν, Β. Κοντη, Κ. Παπουλίδη, Ν. Σμιρνοβα και Ν. Τομιλινα με τον τίτλο: «Οι σχέσεις Κ.Κ.Ε. και Κ.Κ. Σοβιετικής Ένωσης στο διάστημα 1953-1977, σύμφωνα με τα έγγραφα των Αρχείων της Κ.Ε. του Κ. Κ. Σ.Ε.» εκδ. «Επίκεντρο», Θεσ/νίκη, β’ εκδ. 2009, σελ. 243-245).
Κι’ όμως όλοι οι υπόλοιποι, πάνω από διακόσιους, είμασταν κομμουνιστές και οι πιο πολλοί με πολύχρονες φυλακίσεις, εξορίες και κάποιοι με θανατικές καταδίκες.
Οι αποφάσεις των αρμοδίων οργάνων για την εκτόπιση μας ήταν όλες τυποποιημένες. Να π.χ. τι έγραφε η υπ’ αριθμ. 155/11-10-1968 απόφαση που αφορούσε τον γράφοντα: «….Ο ανωτέρω τυγχάνει λίαν επικίνδυνος εις την δημόσιαν τάξιν και Ασφάλειαν… και συνειδητόν όργανον των εκτός νόμου Κ.Κ.Ε./Ε.Δ.Α. με εκτεταμένην κατά το παρελθόν κομμουνιστικήν δράσιν…» (το ίδιο ακριβώς έλεγαν και οι τρεις αποφάσεις που ακολούθησαν και των οποίων το πλήρες κείμενο δημοσιεύεται στο έργο μου: «Γιάννης Παπαγαρυφάλλου: Θύμα Διπλής Δολοφονίας», εκδ. «Ergo», Αθήνα 2000, σελ. 228 επ.).
Αυτές οι αποφάσεις, σ’ αυτό το σημείο έλεγαν την αλήθεια. Είμασταν όλοι «συνειδητά όργανα του Κ.Κ.Ε.», αλλά το Κ.Κ.Ε. Εξωτερικού του Κολιγιάννη δεν μας θεωρούσε κομμουνιστές και μας είχε αποκλείσει από τα χρηματικά εμβάσματα!
Αυτή η κομμουνιστική «ηθική» - και όχι μόνο – με οδήγησε στο οριστικό μου διαζύγιο, αφού το υπηρετήσαμε οικογενειακώς για δεκαετίες και με άφατες θυσίες!
Αυτά για την πολιτική ιστορία, την πολιτική ηθική του Κ.Κ.Ε. και την ελληνική «δημοκρατία».
Αποτέλεσμα; Μετά τη διαφωνία μου με το Κ.Κ.Ε. στα χρόνια της εξορίας στο «Παρθένι» της Λέρου, να καταδιώκουμε και από κομμουνιστές και από εθνικόφρονες. Ελλάδα της γελοιότητας.
Αν είχα μια βόμβα υδρογόνου θα ανέβαινα στην Ακρόπολη και θα την έριχνα.
Αθήνα 13/10/2015
Πολιτικές υποθήκες
Δ. Βερναδάκης: «Ενώ όλα σχεδόν, τα έθνη του κόσμου αναγιγνώσκουσιν εις την εθνικήν των γλώσσαν τον Όμηρον, τον Σοφοκλέα, τον Πλάτωνα, τον Ξενοφώντα, και όλους τους άλλους Έλληνας ποιητάς και συγγραφείς, δι’ ημάς δεν υπάρχει μια καν αξία λόγου ενός τινός των ποιητών τούτων και συγγραφέων μετάφρασις».
Ο ίδιος: «Η επανειλημμένη και ολέθρια κατά της Ελλάδος επιδρομή του συνταγματικού πολιτεύματος κατέστρεψε τα πάντα διότι ου μόνον οίκοθεν επέδρασεν ολεθρίως εις το όλον της πολιτείας ο αγγλικός ούτος πιθηκισμός, αλλά και άφηκεν ελεύθερον το στάδιον και εις τον επίλοιπον εκ της Δύσεως ψευδοπολιτισμόν».
Ο ίδιος: «Αγγλία και Ελλάς, είναι και θα μείνωσι δια παντός, με όλην την κοινότητα του πολιτεύματος, δύο όλως διάφορα και αντίθετα κράτη».
Ο ίδιος: «Ουδεμία συνταγματική πολιτεία έχει τόσον πολλούς λειτορυγούς, όσους η ελληνική… δυστυχώς όμως τρέφει εκατονταπλάσιους, διότι εκάστη νέα φάσις της σελήνης ευρίσκει και εσμούς όλους νέων κηφήνων πειναλέων, δια τους οποίους δημιουργούνται νέαι θέσεις και αφού ούτοι κενώσωσι το ταμείον, διαδέχονται αυτούς άλλοι έτι μάλλον πειναλέοι και ούτω καθεξής».
ΣΗΜ: Αυτά γράφονται το 1875 στο έργο του: «Καποδίστριας και Όθων», επανέκδοση από «Γαλαξία», Αθήνα 1962, το οποίο μου χάρισε σε φωτοτυπία ο καλός φίλος Κ. Παπαζαχαρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου