Ντίνος Κούλης: Ο ΠΣΑΤ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΦΕΝΕΙΟ - «Να πετάξουμε την οπαδική δημοσιογραφία»

http://www.flogasport.net/2015/03/o-psat-den-einai-kafeneio-koulis.html

«Να πετάξουμε την οπαδική δημοσιογραφία»

Απορώ πώς είναι δυνατόν ένας υποψήφιος για το ΔΣ του ΠΣΑΤ να λέει «μην με ψηφίσετε εάν δεν ψηφίσετε και τον Τριανταφύλλου για πρόεδρο». Γιατί βάζεις τότε ρε ...μεγάλε υποψήφιος; Καφενείο είναι ο ΠΣΑΤ; Να βρίσκεσαι με τους φίλους σου στα συμβούλια για να πίνετε καφέ ή, για να βοηθήσεις τον κλάδο; Πραγματικά, γελοίο.


Να με ψηφίσουν ακόμα κι αυτοί που θα ψηφίσουν τον Τριανταφύλλου. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνω προσωπικά ως υποψήφιος για το ΔΣ του ΠΣΑΤ στους συναδέλφους μου, οι οποίοι θα επιλέξουν τη νέα διοίκηση του Συνδέσμου μας στις εκλογές. Και όποιος πιστεύει ότι το λέω αυτό για να πάρω περισσότερες ψήφους, τόσο εκείνων που θα ψηφίσουν τον Αντώνη Αντωνόπουλο, τον οποίο στηρίζω για πρόεδρο, όσο και τον Σωτήρη Τριανταφύλλου, με το σκεπτικό ότι έτσι θα εκλεγώ σίγουρα, απλώς δεν ξέρει τι άνθρωπος είμαι, δεν με γνωρίζει προσωπικά και επαγγελματικά...

Πιστεύω απλώς ότι ο ΠΣΑΤ δεν είναι χώρος σύναξης κολλητών και φίλων, αλλά μία ένωση όλων των αθλητικών συντακτών της χώρας, τα συμφέροντα των οποίων θα πρέπει να εξυπηρετεί μέχρι τελείας. Και τι έγινε, δηλαδή, εάν εκλεγώ στο ΔΣ και πρόεδρος είναι άλλος από αυτόν που στηρίζω; Την ίδια αντιμετώπιση θα έχει από εμένα ο πρόεδρος του Συνδέσμου είτε αυτός λέγεται Αντωνόπουλος, είτε Τριανταφύλλου. Το ίδιο ισχύει και για τους αντιπροέδρους, τον ταμία και τα υπόλοιπα μέλη που θα εκλεγούν.

Όταν, λοιπόν, δηλώνεις ότι εάν είναι να με ψηφίσετε, να το κάνετε μόνον εάν ψηφίσετε τον τάδε ή, τον δείνα για πρόεδρο, αντιπρόεδρο, ταμία και μέλος, δεν κάνεις τίποτε άλλο από το να παραδέχεσαι ανοιχτά την αδυναμία σου να παρέμβεις αποφασιστικά ως μια ξεχωριστή οντότητα στα πολλά και σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος. Πηγαίνεις με την μάζα, σαν πρόβατο.

Το δυστύχημα, μαλιστα, είναι ότι αυτό το κάνουν πάρα πολλοί υποψήφιοι, κυρίως από την πλευρά της «παράταξης» Τριανταφύλλου, αλλά ευτυχώς όχι όλοι, αφού υπάρχουν και κάποιοι που ξεφεύγουν από αυτήν την παλαιοκομματική νοοτροπία και δεν σας κρύβω ότι θα τους ψηφίσω επειδή τους εκτιμώ και τους σέβομαι, ανεξαρτήτως των προτιμήσεων που έχω για το προεδρείο. Αυτούς θέλουμε στον ΠΣΑΤ και όχι τα παρεάκια που νομίζουν ότι ο Σύνδεσμος είναι καφενείο.

Την άποψη για το ποιος είναι ο καταλληλότερος πρόεδρος του ΠΣΑΤ την έχω καταθέσει από τις 18/2. Τώρα, όμως, ήρθε η ώρα να πω και δύο λόγια στους συναδέλφους μου για τους λόγους που με οδήγησαν να θέσω υποψηφιότητα για μέλος του ΔΣ, όπως και τις σκέψεις μου γι' αυτά που θα επιδιώξω για ΟΛΟΥΣ τους αθλητικούς συντάκτες εάν εκλεγώ.

Τα 15 και πλέον χρόνια που υπηρετώ αυτό το επάγγελμα ήταν αρκετά για να διαπιστώσω ότι ο κόσμος έχει εν μέρει το δίκιο του που μας κράζει. Ο δημοσιογράφος έχει χάσει πλέον την ελευθερία του λόγου του. Η αμεροληψία της κρίσης των αθλητικών συντακτών εξαρτάται ξεκάθαρα από τις προθέσεις-διαθέσεις-συμφέροντα του εκάστοτε εργοδότη με αποτέλεσμα να έχουμε χάσει παντελώς την αξιοπιστία μας στην αντίληψη των υγιών σκεπτόμενων φιλάθλων και γενικά του κοινού που μας διαβάζει, μας βλέπει, μας ακούει. Φταίει η κρίση, φταίμε και εμείς.
 

Με τον γίγαντα Βαγγέλη Πανάκη

Δεσμεύομαι, λοιπόν, ότι θα είμαι το πιο ενοχλητικό κουνούπι που θα τρυπάει τα αυτιά των εργοδοτών, οι οποίοι, στην πλειοψηφία τους, έχουν απαγορεύσει ουσιαστικά στους αθλητικούς συντάκτες την αδέσμευτη δημοσιογραφία.

Στον κλάδο μας, επίσης, έχουν παρεισφρήσει άνθρωποι που ουδεμία σχέση έχουν με την ανεξάρτητη δημοσιογραφία και την αμερόληπτη ενημέρωση του κοινού φέρνοντας περισσότερο σε φανατισμένους οπαδούς που μοναδικό στόχο έχουν να αβαντάρουν τις ομάδες τους, όχι επειδή είναι αναγκασμένοι να το κάνουν λόγω εντολής των εργοδοτών, αλλά επειδή έτσι γουστάρουν. Αυτοί, θα με βρουν απέναντί τους. Πρέπει να καθαρίσει ο κλάδος και αυτό θα συμβεί αργά ή, γρήγορα.

Για τα άνεργα μέλη του ΠΣΑΤ το ελάχιστο που μπορώ να κάνω είναι να τους δώσω το βήμα μέσα από την ελεύθερη ΦλόγαSport να επανέλθουν δημοσιογραφικά καταθέτοντας το ρεπορτάζ τους και την κρίση τους για τα τεκταινόμενα στον αθλητισμό δίχως την παραμικρή λογοκρισία. Και γιατί όχι όλοι μαζί να μπορέσουμε να επωφεληθούμε και οικονομικά στο μέλλον. Από εμάς εξαρτάται. Όταν φτάνεις στον πάτο, μόνο ψηλά έχεις να κοιτάς. Η πρόταση προς τους συναδέλφους απ' όλη την Ελλάδα, βέβαια, ισχύει σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως του εκλογικού αποτελέσματος. Αρκεί να επικοινωνήσουν μαζί μου.

Θα κάνω επίσης ό,τι περνάει από το χέρι μου για να υλοποιηθεί επιτέλους η σκέψη που προϋπήρχε, αλλά δεν προχώρησε ποτέ για την εκδοση της εφημερίδας του ΠΣΑΤ, με σκοπό την αμειβόμενη απασχόληση άνεργων μελών. Και σίγουρα με την συμμετοχή όλων εκείνων που εκδιώχθηκαν από τους εργοδότες τους επειδή επέλεξαν να κρατήσουν αμερόληπτη στάση στα ελεγχόμενα ΜΜΕ. Να φτιάξουμε το κάστρο των αθλητικών συντακτών.

Από κει και πέρα συμπορεύομαι με το πρόγραμμα του Αντώνη Αντωνόπουλουως προς τα υπόλοιπα σημαντικά ζητήματα για την λειτουργία του ΠΣΑΤ, συμφωνώ και με τις θέσεις του υποψηφίου Α' αντιπροέδρου Γιώργου Τραπεζανίδη, με τον οποίο απ' ότι διακρίνω έχουμε αρκετά κοινά, κυρίως πάνω στο πρόβλημα της οπαδικής δημοσιογραφίας, που όσο κι αν δεν θέλουμε να το πιστέψουμε ως κλάδος σχετίζεται άμεσα με την γηπεδική βία.

Σε σχέση, πάντως, με την αναφορά του στον συνάδελφο Γιάννη Κορακή θα ήθελα να κάνω κάποιες επισημάνσεις, χωρίς φυσικά καμία διάθεση να δικαιολογήσω την απαράδεκτη παρέμβαση που έγινε στις δηλώσεις ενός αθλητή στο επίσημο σάιτ του Συνδέσμου.

Ο Κορακής είναι ένα από τα πολλά θύματα του Γιώργου Κουρή, όπως ειμαι κι εγώ και όλοι οι υπόλοιποι εργαζόμενοι της ιστορικής αθλητικής εφημερίδας «Ο Φίλαθλος» που έβαλε λουκέτο μία ωραία πρωία γιατί έτσι το αποφάσισε ο Κεφαλονίτης εκδότης. Από τη μία μέρα στην άλλη βρέθηκαν στον δρόμο πάνω από 40 οικογένειες αθλητικών συντακτών και υπαλλήλων στην ακμή της οικονομικής κρίσης. Οι μισοί, ίσως και παραπάνω, άλλαξαν πλέον επάγγελμα.

Επειδή η συγκεκριμένη εφημερίδα έδινε κάποιες περισσότερες ελευθερίες στους συντάκτες της, έτσι όπως έχει η εξελιχθεί η δημοσιογραφία σήμερα ήταν σχεδόν αδύνατον να βρουν άλλη δουλειά. Ήταν από τις πιο δύσκολες και σκληρές στιγμές της ζωής μου στην δημοσιογραφική μου πορεία, διότι ήμουν και ο εκπρόσωπος των εργαζομένων της εφημερίδας.

Μετά το κλείσιμο του Φίλαθλου παραιτήθηκα από εκπρόσωπος των εργαζομένων για να κάνω μία νέα αρχή. Την θέση μου πήρε ο Γιάννης Κορακής, με τον οποίο τούτη την ώρα σε συνεργασια με την ΕΣΗΕΑ κυνηγάμε ακόμα νομικά τον Γιώργο Κουρή για λογαριασμό όλων των εργαζομένων του Φίλαθλου, τόσο για τα χρωστούμενα, όσο και για τις αποζημιώσεις.

Επαναλαμβάνω, χωρίς να θέλω να απαλλάξω την ωμή αυτή παρέμβαση, εάν δεν έκανε αυτό που έκανε ο Κορακής, θα έχανε την άλλη μέρα την δουλειά του στην κολυμβητική ομοσπονδία με ένα τηλέφωνο από το γραφείο του Ανδριανού. Απ' ότι ξέρω, μάλιστα, δεν είναι κάποια έμμισθη εργασία, αλλά συνεργασία με μπλοκάκι των 400-500 ευρώ. Ο Κορακής έχει οικογένεια, έχει παιδιά, υποχρεώσεις, όπως όλοι μας.

Όταν, λοιπόν, είσαι τρία και πλέον χρόνια αιχμάλωτος του Κουρή, τουτέστιν ακόμα χειρότερο από άνεργος, σε παίρνει τηλέφωνο ο σύμβουλος Νταβέλος, άρα ουσιαστικά ο ίδιος ο Ανδριανός, και σου λέει πες τους να κόψουν την δήλωση, τι να κάνεις; Να πεις όχι; Είναι άδικο να κατηγορείται γι' αυτό ο Κορακής, διότι η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά τον γενικό γραμματέα του ΠΣΑΤ Θ. Νταβέλο που του έδωσε την εντολή.

Ο μόνος που δικαιούται να τον κατηγορήσει είναι ο ίδιος ο Νταβέλος για τον τρόπο που χειρίστηκε αυτή την εντολή ο Κορακής γιατί εν τέλει έγινε... βούκινο. Κι όλα αυτά τα λέω χωρίς καν να έχω συζητήσει το συγκεκριμένο θέμα με τον ίδιο τον Κορακή. Ειλικρινά. Έχουμε άλλα σοβαρότερα ζητήματα που μας απασχολούν, αφού τώρα βρισκόμαστε δήθεν εν αναμονή μιας νέας συμβιβαστικής πρότασης του Κουρή με αντάλλαγμα να αποσύρουμε τις ένδικες προσφυγές μας.

Το παράδειγμα του Κορακή, μάλιστα, είναι διδακτικό. Αντικατοπτρίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτό που συμβαίνει σήμερα στην αθλητική δημοσιογραφία. Ο αθλητικός συντάκτης γίνεται έρμαιο του κάθε εργοδότη, ομοσπονδιάρχη, υπουργού. Αντί να δουλεύουμε για τον κόσμο, να τον ενημερώνουμε σωστά, δουλεύουμε γι' αυτούς. Φτάσαμε στο απόλυτο μηδέν που σφραγίστηκε με το φασιστικό λουκέτο στην ΕΡΤ. Μόνον σαν μήνυμα το κλείσμο της ΕΡΤ, της πιο σίγουρης δουλειάς που υπήρχε για τον δημοσιογράφο, έβαλε χειρόφρενο στις όποιες αντιδράσεις από τα ιδιωτικά ΜΜΕ εκ μέρους των εργαζομένων, οι οποίοι υπέστησαν τρομερές μειώσεις μισθών, όσοι βέβαια δεν απολύθηκαν και κράτησαν τις δουλειές τους.

Αυτά θα πρέπει να πολεμήσουμε ως ΠΣΑΤ την επόμενη τριετία, πάντοτε σε συνεργασία με την ΕΣΗΕΑ και τις υπόλοιπες δημοσιογραφικές ενώσεις της χώρας. Με περισσότερο χαμόγελο και μεγαλύτερη αισιοδοξία. Να εμπιστευτούμε τις δυνάμεις μας και να προχωρήσουμε μπροστά ως κλάδος αναδεικνύοντας όλα τα σπορ γιατί ο αθλητισμός είναι η καλύτερη διέξοδος για τα παιδιά μας που αποτρέπει τις κακουχίες.

Μιας που αναφέρθηκα στον Φίλαθλο, να σας πω ακόμη έναν από τους βασικούς λόγους που με οδήγησαν να κατέβω στις εκλογές του ΠΣΑΤ.

Πριν από τρία χρόνια στην ΓΣ του ΠΣΑΤ μετά από δική μου πρόταση αποφασίσαμε να διοργανώσουμε ένα ετήσιο τουρνουά προς τιμήν της ψυχής του Φιλάθλου, του αείμνηστου Λάζαρου Μουρκάκου, ενός εκ των κορυφαίων αθλητικών συντακτών της χώρας. Δεν υλοποιήθηκε ποτέ αυτή η απόφαση από την απερχόμενη διοίκηση, πράγμα που με στεναχώρησε ιδιαίτερα, γιατί εκτός ότι θα έδινε μία μικρή ανάσα στην οικογένειά του, είναι κάτι που του αξίζει ως μία ελάχιστη ανταμοιβή γι' αυτά που προσέφερε στην αθλητική δημοσιογραφία. Ποιος φίλαθλος δεν θυμάται την ιστορική του φράση «το ποδόσφαιρο είναι μπρίο, το ποδόσφαιρο είναι θέαμα, το ποδόσφαιρο είναι φαντασία...!».

Δεν ξέρω κατά πόσον είναι εφικτό τώρα, αλλά εάν εκλεγώ στο ΔΣ θα κάνω ό,τι είναι δυνατόν για την υλοποίηση της συγκεκριμένης απόφασης.

Κλείνοντας, εύχομαι κάθε επιτυχία σε όλους τους υποψηφίους και ως απλό μέλος του ΠΣΑΤ περιμένω ότι όποιος εκλεγεί θα δουλέψει πραγματικά και συστηματικά για τα προβλήματα του κλάδου που είναι πολλά και σύνθετα.

Σας χαιρετώ και καλή ψήφο!

Ντίνος Κούλης

Υποψήφιο Μέλος για το ΔΣ του ΠΣΑΤ