http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/05/blog-post_4777.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed:+blogspot/hellas-orthodoxy+(Hellas-Orthodoxy)
Πέμπτη μεσημέρι κι επισκέπτομαι το Πανεπιστήμιο της περιοχής μου, για επαγγελματικούς λόγους. Παρότι σε ολόκληρη την Ελλάδα δεν φαίνεται να υπάρχει ενδιαφέρον για τις προσεχείς Εκλογές (Αυτοδιοικητικές και Ευρωεκλογές), εδώ τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά: Η ατμόσφαιρα θυμίζει άλλες εποχές, τότε που ο κόσμος φανατιζόταν με κόμματα, ορκιζόταν ενώπιον της ιδεολογίας του κι έπινε νερό στο όνομα υποψηφίων. Αφίσες, πανό, μίνι εκλογικά περίπτερα και διαρκείς ανακοινώσεις με ντουντούκες δημιουργούν ένα περίεργο και αλλόκοτο κλίμα, τόσο ξένο στην σύγχρονη απολιτική και αδιάφορη εποχή μας.
Βέβαια, το να γίνεται ένα ολόκληρο Πανεπιστήμιο εκλογικό κέντρο (!!!) δεν είναι ό,τι καλύτερο. Ειδικά όταν προπαγανδίζει ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ προς μία - εκτός των άλλων ακραία - κατεύθυνση. Ας είναι όμως. Η (σύντομη) υποχρέωση που έχω εκεί τελειώνει και με την παρέα 3 γνωστών μου που σπουδάζουν εκεί, καθόμαστε για καφεδάκι σε ένα από τα μικρά μαγαζιά που υπάρχουν ακριβώς απέναντι από το ΠΑ.ΠΕΙ (Πανεπιστήμιο Πειραιά). Προαισθάνομαι ότι αυτό δεν θα είναι ένα χαλαρό διάλειμμα στο τρέξιμο της ημέρας, αλλά μια προεκλογική αναμέτρηση (!) ιδιαίτερα δύσκολη, ίσως και επικίνδυνη...!
Κατευθείαν εκφράζω το παράπονό μου για την κομματικοποίηση των Πανεπιστημίων. Απορώ που ένα κόμμα μικρού ποσοστού, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, κυριαρχεί κυριολεκτικά στην προεκλογική προπαγάνδα που γίνεται εκεί: Ούτε καν το ΚΚΕ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκουν χώρο εκεί, πολύ περισσότερο η ΝΔ μέσω της δήθεν «πανίσχυρης» ΔΑΠ!
Την απορία αυτοί μου λύνουν κάποιοι θαμώνες που ακούν τη συζήτηση: «Αυτοί που λες είναι δεξιοί»! Άκουσα καλά; Δεξιό το ΚΚΕ και ο Τσίπρας;;; Ε δεν είμαστε καλά!
«Μήπως είσαι κι εσύ τέτοιος φιλαράκι;», λέει αμέσως άλλος που απρόσκλητος συμμετέχει στην συζήτηση.
Όπα, λέω μέσα μου! Εδώ είμαστε! Τώρα ή θα κρυφτείς ή θα παλέψεις, σκέφτομαι. Αποφασίζω το δεύτερο.
«Όχι, αγαπητέ, εγώ είμαι απλός Έλληνας και Ορθόδοξος πολίτης», απαντώ με θάρρος, ίσως τρελού και παλαβού, δεδομένων των περιστάσεων.
«Τι;;; Χρυσαυγίτης είσαι ρε;» επιμένει ο «φίλος» μας, περιεργαζόμενος το κούρεμά μου, αν έχω κανένα περίεργο τατουάζ, αν φοράω καμιά συγκεκριμένη μπλούζα κλπ.
«Όχι», απαντώ ψύχραιμα. «Δηλαδή όποιος έχει ελληνική καταγωγή και πιστεύει στον Χριστό είναι χρυσαυγίτης; Τι σόι λογική του παραλόγου και τσουβάλιασμα είναι αυτά;;;»
Βλέποντας το αποφασιστικό ύφος μου, δεν επιμένει. Συνεχίζω τότε και αυτοσυστήνομαι, λέγοντας πως συμμετέχω στις Ευρωεκλογές ως υποψήφιος με την «Κοινωνία». Αραδιάζω στο τραπεζάκι μας και μερικά φυλλάδια που πάντα έχω μαζί μου, έτσι ώστε να καταλάβουν οι συνομιλητές μου περί τίνος πρόκειται, μιας και ως γνωστόν η Παράταξη είναι άγνωστη σε πολύ κόσμο, λόγω έλλειψης προβολής και φίμωσής της από τα ΜΜΕ.
Οι νεαροί - που είναι σίγουρα ψηφοφόροι (ακρο)αριστερών σχηματισμών - παρατηρούν με ενδιαφέρον τα φυλλάδια.Εκείνο που τους κεντρίζει την προσοχή είναι η εμβληματική μορφή του Ιωάννη Καποδίστρια, που δείχνουν να σέβονται ιδιαίτερα.
«Ντάξει δεν είσαι χρυσαυγίτης, αλλά και πάλι δεξιός είσαι ρε φίλε! Τέτοια κόμματα πατριωτικά και χριστιανικά είναι υπέρ του κεφαλαίου και όχι με τον λαό», με αρχίζει ένας ακόμα που εκείνη την στιγμή ουσιαστικά αποκαλύπτει - χωρίς πίεση - τι θα ψηφίσει.
«Κι όμως», τους λέω. «Δεν είμαι καθόλου υπέρ συμφερόντων και όσων καταπιέζουν και απομυζούν τον λαό. Και να γιατί...»
Αρχίζω και τους ξετυλίγω τις θέσεις μου για φορολόγηση εφοπλιστών, εργασιακή ισότητα, προστασία των εργαζομένων και μέτρων υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων, όπως εξέφρασα στο χθεσινό κείμενό μου εδώ.
Οι συνομιλητές μου ακούν, κοιτάζοντάς με περίεργα. Διακρίνω μια έκπληξη και αμηχανία, σε όσους (έχουν μάθει να) νομίζουν πως ο Πατριώτης είναι ανώμαλη διασταύρωση Μιχαλολιάκου, Γεωργιάδη, άντε και Πολύδωρα.
Εκεί που το κλίμα ήταν βαρύ, ξαφνικά σκάνε τα πρώτα χαμόγελα, οι πρώτες φιλοφρονήσεις. Αλλά και η ωμή, στυγνή κομματική γραμμή.
«Καλά τα λες και μπράβο σου, αλλά εμείς δεν σε ψηφίζουμε. Θα ψηφίσουμε ΚΚΕ», λέει αυτός που προηγουμένως με είχε βγάλει...πλουτοκράτη.
«Δεν πειράζει ρε φίλε. Καλή καρδιά», του απαντώ γελώντας.
«Μα είσαι ακόμα δεξιός. Κι εμείς αριστεροί», επιμένει ο άλλος.
«Αφού είδατε πως σε αρκετά πράγματα συμφωνούμε, μήπως τελικά δεν υπάρχουν αυτές οι διαχωριστικές γραμμές; Τι θα πει "δεξιός"; Αυτός που ενδιαφέρεται για την Πατρίδα του και ζητά σεβασμό στην Θρησκεία και τις Παραδόσεις του; Και τι θα πει "αριστερός"; Αυτός που ζητά κοινωνική δικαιοσύνη και να μην γίνονται οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι;»
Στο άκουσμα αυτών των λέξεων οι άγνωστοι συνομιλητές μου χαιρετούν ευγενικά και φεύγουν. Μετά από λίγο, σηκώνομαι κι εγώ με την παρέα μου και φεύγω.
Σκέφτομαι την απρόσμενη αυτή ανταλλαγή απόψεων και χαμογελώ. Όχι, σήμερα δεν κέρδισα κάποιον ψηφοφόρο, άρα μιλώντας με πολιτικά (ή μήπως πολιτικάντικα;) κριτήρια, απέτυχα.
Όμως, κέρδισα για ελάχιστα έστω την προσοχή κάποιων, με τους οποίους θεωρητικά θα έπρεπε να...σφάζομαι. Κατάλαβα πως αν εμείς ως Έλληνες, «δεξιοί», «αριστεροί» και άλλοι καθήσουμε έστω μια φορά να συζητήσουμε χωρίς κομματικές αγκυλώσεις και παρωπίδες, μπορεί και να τα βρούμε.
Ακόμα όμως, έχουμε πολύ δρόμο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου