Όσοι ψηφίζετε Α' Αθηνών και σκοπεύετε να ψηφίσετε την ανεξάρτητη κίνηση "Αθήνα, πόλη ζωής"
βάλτε ένα σταυρό και σε εμένα... Αλλά επειδή είμαι διαμερισματική, θα πρέπει να σας δώσω ψηφοδέλτιο, γιατί ψηφίζεις όποιον διαμερισματικό θες, όπου και να είσαι, αρκεί να έχεις το ψηφοδέλτιο!
Πνεύμα Θεατρικό
http://www.attikipress.gr/89397/aristoyrghmatikes-vraveymenes-kai-xeiropoihtes-parastaseis-sto-bob-festival Από την Ηρώ Μητρούτσικου 10.5.2014
Αριστουργηματικές, βραβευμένες και χειροποίητες παραστάσεις στο Bobfestival
Το πολυαναμενόμενο Bob festival (www.bobfestival.gr) μόλις τελείωσε. Παρακολουθώντας εκεί δυο παραστάσεις ημερησίως, ανακάλυψα παραστάσεις σαν παιχνίδι, διαμάντια φτιαγμένα από νέα παιδιά!
Αναμενόμενο, θα μου πείτε, μια και οι δυο από τις τρεις παραστάσεις, στις οποίες θα αναφερθώ, είναι βραβευμένες, είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό…
Και οι τρεις παραστάσεις για τις οποίες θα μιλήσω, είναι ωριαίες, γλυκές και υπέροχες!
“If Only…”
Ξεκινώντας από το γνωστό θέατρο BAC του Λονδίνου, η παράσταση “If Only” περιόδευσε (2012) μέχρι και την Κορέα, όπου και έλαβε τα βραβεία Καλύτερης Παράστασης και Καλύτερης Σκηνοθεσίας. Έτσι, φέτος, η διεθνής ομάδα “CakeTree Theatre” πήρε μέρος στο Bob festival, ανανεωμένη, με προσθήκες της καινούργιας σύνθεσης της ομάδας και με αποκλειστικά Έλληνες ηθοποιούς.
Η παράσταση και η ενέργεια των τεσσάρων περφόρμερς με συνεπήρε από το πρώτο λεπτό. Και να ήξερα τι πήγαινα να δω, πάλι προ εκπλήξεως θα βρισκόμουν! Η παράσταση εκτυλίσσεται σαν ταχύτατη ταινία βωβού κινηματογράφου. Αργείς λίγο να καταλάβεις ότι η ιστορία είναι μια παραλλαγή του μύθου της Χιονάτης, αλλά αυτό το κάνει ακόμα πιο ωραίο….
Πρόκειται για μιμική, ένα χορογραφημένο θέατρο χωρίς λόγο. Οι υπέροχες 30’s μουσικές, η αλήθεια των ηθοποιών, τα άχρονα, αλλά παλλαϊκά, κοστούμια, σε συνδυασμό με πάρα πολύ κίνηση (σε σημείο εξαντλήσεως) εκτινάσσουν τη διάθεση του θεατή. Οι τέσσερις ηθοποιοί ακούραστοι, εκφραστικότατοι, χαμογελαστοί, εναλλάσσουν ρόλους, χορεύουν και αλλάζουν τις καρτέλες που προωθούν την υπόθεση, όπως και στις βωβές ταινίας….
Η Χιονάτη, όμως, ζει στο 1930, έχει έναν μπαμπά που φεύγει στον πόλεμο και μια μητέρα που ζηλεύει την σχέση της κόρης της με τον άντρα της. Οι ήρωες περνάνε μέσα από πολλές περιπέτειες παίζοντας, χορεύοντας, κάνοντας ακροβατικά, ερωτεύονται, μαλώνουν, πεθαίνουν, ανασταίνονται. Τα ελάχιστα αντικείμενα χρησιμοποιούνται ποικιλοτρόπως (εκπληκτική η σκηνή του τρένου με ομπρέλες για ρόδες, ένα κάδρο για παράθυρο και ταλκ για ατμό!).
Παρά την πλήρη έλλειψη λόγου, η παράσταση είναι γεμάτη χιούμορ και δεν υπάρχει περίπτωση να αφήσει αδιάφορο τον θεατή. Για όσους πιστεύουν ότι η κατάληξη της παράστασης είναι μια αναφορά στο «Τα κόκκινα παπούτσια», να σημειώσω ότι τελικά πρόκειται για το αυθεντικό τέλος του παραμυθιού των αδερφών Γκριμ, το οποίο, όμως, συχνά παραλείπεται από τις παιδικές εκδόσεις, λόγω της αγριότητάς του,.
Δεν έχω λόγια να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου για αυτή την γεμάτη χαρά, ευρηματικότατη και αριστουργηματική παράσταση που είδα. Σκηνοθετική επιμέλεια: CakeTree Theatre London & Στέφανος Αχιλλέως, χορογραφία: Γεώργιος Ανδρουλάκης. Παίζουν επίσης: Έλενα Μεντζέλου και Χρυσάνθη Παπαγεωργίου.
Προς το παρόν μπορείτε να την απολαύσετε το Σάββατο 10/5/ στις 22.00 στο Bios και αναμείνατε την παρουσίασή της την επόμενη θεατρική σεζόν!
“Ψέματα ή Αλήθεια”
Μια ιστορία για την παραμυθοχώρα, στην οποία όλα πληρώνονται με παραμύθια και τα χρήματα εκεί ήταν περιττά (γιατί ένα παραμύθι να άκουγες την ημέρα, ήταν σαν να είχες αποταμιεύσει χιλιάδες λίρες και φλουριά και ακόμα και η πείνα περνούσε) γίνεται αφετηρία για να ακουστούν παραδοσιακά παραμύθια, αλλά και να εκτυλιχθεί μια πολιτική παράσταση που σχολιάζει τα σημερινά τεκταινόμενα…
Η ομάδα “Mind the Gap in Theatre” με αυτή την παράσταση πήρε το πρώτο βραβείο στο 1st Handmade and Recycled Theater Festival που διοργάνωσε το Fabrica και τον Ιούνιο θα την παρουσιάζει και στο Up the W-all festival, στο θέατρο Vault. Ψυχή της ομάδας και μοναδικός άντρας, ο πολύ καλός ηθοποιός, Νίκος Αξιώτης (γνωστός μας ως Μασίστας από την τελευταία διαφήμιση της Trident), ο οποίος μαζί με την Ελεάννα Σταθοπούλου έγραψαν το κείμενο. Η Νίκη Κατσαρού είναι το τρίτο μέλος της ομάδας, ενώ η Δήμητρα Σύρου, ψυχολόγος και ηθοποιός, ανέλαβε την σκηνοθεσία.
Εξαιρετική η σκηνογραφική άποψη (Ελ.Σταθοπούλου): κάθε κομμάτι της παράστασης έχει τα δικά του χρώματα, τα δικά του αντικείμενα, τα οποία δεν χρησιμοποιούνται στα επόμενα κομμάτια! Το πρώτο μέρος δεν θα μπορούσε να είναι πιο χειροποίητο, καθώς όλα τα αντικείμενα είναι πλεγμένα στο χέρι (ακόμα και τα γαϊδούρια που μεταφέρουν την άμαξα) και διαθέτουν πολύ χρώμα. Τα επόμενα κομμάτια γίνονται σταδιακά όλο και πιο σκοτεινά. Έτσι, στο δεύτερο κυριαρχεί το γκρι και το άσπρο, μετά το μαύρο, για να φτάσουμε στο απόλυτο σκοτάδι, στην σημερινή δικτατορία!!! Στην ουσία η ιστορία μέσα από παραμύθια μας μιλά για το πώς μια ιδανική κοινωνία καταλήγει να στερεί ένα ένα τα δικαιώματα των πολιτών της και συγχρόνως να τους απομυζά! Ένας μαυροπίνακας στο βάθος της σκηνής χρησιμοποιείται χρηστικά, διδακτικά, επεξηγηματικά, αλλά παραπέμπει, επίσης, και σε άλλες εποχές, τότε που οι άνθρωποι είχαν καθημερινή επαφή με την αφήγηση παραμυθιών!
Ιδιαίτερες είναι και οι μουσικές που ακούγονται κατά την διάρκεια του έργου, είτε από τα χείλη των ηθοποιών, είτε ηχογραφημένες. Τραγούδια παραδοσιακά μπλέκονται όμορφα με Θεοδωράκη, Ιωαννίδη και Αλεξίου, τραγούδια που ποτέ δεν θα μπορούσες να τα σκεφτείς σε μια παράσταση (μη στρατευμένη), βρίσκουν την θέση τους και δένουν υπέροχα το ένα με το άλλο!
τον Ιούνιο στο Vault
και από του χρόνου πάλι…
“Μόνον ωραία…”
Άλλη μια νεανική παράσταση, αυτή την φορά, όμως, μουσική παράσταση που στηρίζεται σε αληθινή ιστορία. Το ημερολόγιο της όμορφης Καίτης, της γιαγιάς της Κατερίνας Μαυρογεώργη, ζωντανεύει μέσα από αφηγήσεις και μουσικά κομμάτια. Η Καίτη, προσφυγοπούλα από την Σμύρνη, όπως λέει η ίδια ήταν «μόνον ωραία κι όχι καλή». Μας περιγράφει την ζωή της από την εφηβεία της μέχρι τον θάνατο του άντρα της το 1978 (πριν, ακόμα, γεννηθεί η εγγονή που θα πάρει το όνομά της), με λόγο, συνήθως, ελλειπτικό, άλλοτε στακάτο, άλλοτε ποιητικό!
Ο έρωτας, ο αρραβώνας, ο γάμος, τα έξι παιδιά, ο πόλεμος, οι αθώες ζήλειες, ο θάνατος του ενός γιου, ο ξενιτεμός του πρωτότοκου και πιο αγαπημένου, τα πρώτα εγγόνια. Με τον θάνατο του αγαπημένου της άντρα, με τον οποίο ήταν ερωτευμένη μέχρι την τελευταία στιγμή, σταματά να γράφει. Όταν το ημερολόγιο παραδίδεται στην συνονόματη Κατερίνα Μαυρογεώργη, αυτή το κάνει παράσταση με την σύμπραξη της Δανάης Επιθυμιάδη και του Φώτη Καραμπά.
Δυο μικρόφωνα, ένα συνθεσάιζερ και δύο φορέματα εποχής αποτελούν τα μόνο υλικά για το στήσιμο αυτής της ιδιαίτερης περφόρμανς. Οι δυο κοπέλες αφηγούνται και τραγουδούν ενώ ο Φώτης τις ακολουθεί παίζοντας, τραγουδώντας αλλά και υποδυόμενος, όποτε χρειάζεται, τον παππού της Κατερίνας, που δεν γνώρισε. Υπέροχα τραγούδια, σύγχρονα αλλά και της εποχής, δένουν και προωθούν την αφήγηση της Καίτης, η οποία ήταν μόνον ωραία!
Μια απλή, και συγχρόνως, γλυκιά παράσταση, όπως τα γλυκά που έφτιαχνε ο άντρας της Καίτης στο ζαχαροπλαστείο του. Παίχτηκε φέτος στο θέατρο Skrow και στο Soirée de Votanique και πιθανόν να επαναληφθεί.
Μια απλή, και συγχρόνως, γλυκιά παράσταση, όπως τα γλυκά που έφτιαχνε ο άντρας της Καίτης στο ζαχαροπλαστείο του. Παίχτηκε φέτος στο θέατρο Skrow και στο Soirée de Votanique και πιθανόν να επαναληφθεί.
Πνεύμα Θεατρικό
17.5.2014
‘Όταν ο σκηνοθέτης υπάρχει κι έχει και την γνώση….
Άλλες παραστάσεις έχουν ισχυρή σκηνοθετική άποψη, κι άλλες καμία….
Πώς από ένα μυθιστόρημα μπορείς να κάνεις κάτι υπερβολικά ενδιαφέρον ή μια κιτς παράσταση…
Οι απόψεις ενός κλόουν
Από την Ηρώ Μητρούτσικου
Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Αργύρη Ξάφη αποτέλεσε και μια πολύ ιδιαίτερη παράσταση (για το Εθνικό και όχι μόνο). Ο Χάινριχ Μπελ (1917-1985) με το μυθιστόρημά του «Οι απόψεις ενός κλόουν» καταθέτει μια διεισδυτική κριτική για την μεταπολεμική Γερμανία που μπαίνει στην τροχιά του οικονομικού θαύματος, διαγράφοντας τις επώδυνες ιστορικές μνήμες, αλλά με πρώην ναζιστές να καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας και επιρροής, ενώ ο συντηρητισμός να κυριαρχεί.
Ο πρωταγωνιστής Χανς εγκαταλείπει το πλούσιο πατρικό του σπίτι, για να απομακρυνθεί από την ψευτιά και την υποκρισία και γίνεται περιοδεύων κλόουν μαζί με την Μαρί, την πρώτη και μοναδική του αγάπη. Έπειτα από έξι χρόνια δύσκολης συμβίωσης, η Μαρί τον εγκαταλείπει για να παντρευτεί έναν σπουδαίο παράγοντα του γερμανικού καθολικισμού, κι ο Χανς, κατρακυλάει σταθερά, ενώ αρνείται την βοήθεια του πατέρα του, για να καταλήξει ζητιάνος περιμένοντας τη Μαρί. Μια εξαιρετική παράσταση με μοναδικές ερμηνείες (Γιώργος Γάλλος, Δέσποινα Κούρτη, Θανάσης Λέκκας, Δημήτρης Παπανικολάου).
με εκπληκτικά σκηνικά και κλοουνίστικα κουστούμια (Έλλη Παπαγεωργακοπούλου) , αισθητική βωβού κινηματογράφου και απίστευτη κίνηση (Αμάλια Μπένετ). Όλα κινούνται σε αυτή την παράσταση: σκηνικά, αντικείμενα, ηθοποιοί. Και όλα σε απόλυτη αρμονία, όπως και σε διαρκή κίνηση βρίσκεται ο ο πρωταγωνιστής. Το έργο έχει κάτι από τον Βόυτσεκ του Μπύχνερ, η σκηνοθεσία κάτι από Μπρεχτ και τσίρκο και το νόημα του έργου μας αφορά άμεσα σήμερα και εδώ στην Γερμανία.
Ωραία η μουσική (Κορνήλιος Σελαμσής) και οι φωτισμοί (Λ.Παυλόπουλος)
ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΚΑΤΣΙΚΩΘΗΚΕΣ; Γιατί;
Από τον Π. Γεωργιάδη
Αλήθεια, ας μου πει κάποιος, γιατί; Τα φώτα σβήνουν, καπνοί γεμίζουν την αίθουσα του θεάτρου Παραμυθίας, οι ανιχνευτές καπνού ενεργοποιούνται, χτυπάνε οι συναγερμοί, ανάβει το φως, κοιτάμε τη σκηνή, τον καπνό και προσποιούμαστε ότι δεν ακούμε τον συναγερμό που ξεφωνίζει. Τη Λόλα, απ’ τη φωτιά, ποιός θα τη βγάλει ;
Εμφανίζεται ο πρωταγωνιστής με βαλίτσα, η σειρήνα δίνει ρεσιτάλ. Αφού όλο το καστ κάνει κύκλο γύρω από τον ήρωα και αποσυρθεί (παλαιό, άχρηστο, σκηνοθετικό εύρημα…), ο πρωταγωνιστής αρχίζει να μιλάει κανονικά, στην ένταση που εκείνος θέλει, αδιαφορώντας για το αν τον ακούει το κοινό. Οι θεατές προσπαθούν να καταλάβουν τί λέει ο ήρωας, περιμένοντας να τελειώσει το μαρτύριο με την σειρήνα ή να σηκωθεί ο σκηνοθέτης και να διακόψει την παράσταση. Ο σκηνοθέτης, όμως, είναι κατσικωμένος στην καρέκλα του…
Μετά από αρκετά λεπτά το μαρτύριο για τα αυτιά σταματά, ευτυχώς, πριν πλακώσει η πυροσβεστική με τη μάνικα και κάνουμε wet party.
Υπερβολές κακοπροαίρετων ανθρώπων, θα πει κανείς. Αλί, Αλί και τρις Αλί, δεν τελειώσαμε εδώ, το θεατρικό μαρτύριο τώρα ξεκινά. Σαν φεύγουν οι καπνοί, φωτίζονται τα σκηνικά. Τρέμε Βακαλό! Η εταιρεία Art Deco, με την επίβλεψη ενός τρισμέγιστου σκηνοθετικού ογκόλιθου, μπορεί να σε κάνει να ξεχάσεις κάθε έννοια αισθητικής. Ελάτε όλος ο σκηνογραφικός κλάδος και κάντε κομματάκια, σκίστε τα πτυχία σας, όχι για κακό, μας χρειάζονται στο σκηνικό, τελειώσανε οι σκισμένες εφημερίδες, πρέπει να χώσουμε σε κάθε έπιπλο, σε κάθε τρύπα, παλιόχαρτα. Και ναι, μ’ αυτόν τον ευφάνταστο τρόπο έχουμε μπροστά μας ένα γραφείο ανακριτή (το οποίο αποτελείται από μια τάβλα πάνω σε δυο τραπέζια καφενείου παραγεμισμένα με εφημερίδες!!!), ένα δωμάτιο με ένα σπασμένο, σιδερένιο κρεβάτι κι ένα κελί. Στο κελί, εκτός από πεταμένες εφημερίδες, βρίσκονται αραδιασμένα κι άδεια πλαστικά μπουκάλια νερού και κρασιού! Επειδή σε άλλες φυλακές - τις κανονικές– δεν υπάρχει τέτοια εικόνα, εδώ είπαμε: εταιρεία Art Deco, όλα τα σφάζω. Ο Μενέλαος Τζαβέλας γράφει ότι έχει σπουδάσει σκηνοθεσία Τηλεόρασης και Κινηματογράφου, ζωγραφική, αγιογραφία και ιστορία τέχνης. Αν, όντως, έχει προλάβει να τα κάνει όλα αυτά, τότε πρέπει να ανησυχήσουμε για την αισθητική των καλλιτεχνικών μας σχολών.
Ανοιγοκλείνουν τα φώτα, κάποιος παίζει με το διακόπτη. Όχι, δεν είναι υπερβολές, απλά «φωτισμοί Τζαβέλλας», άλλος μιλάει κι άλλος φωτίζεται (με αποκορύφωμα την σκηνή της εξόδου του πρωταγωνιστή).
Και μετά από το ρεσιτάλ εμπάθειας που θα χρεωθώ , προχωράω στα έρμα τα παιδιά που κλήθηκαν να παίξουν σε αυτό το έργο. Πέντε χαρακτήρες μιλάνε για τον φυλακισμένο, ομοφυλόφιλο Ορέστη, έτσι για να ανοίξουμε την βεντάλια του κοινού και να πάρουμε και κάποιο GAY θεατρικό βραβείο. Κατά τα άλλα ο συγγραφέας (Στρ. Λιμνιός) διατείνεται ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία και το έργο δεν είναι γκέυ. Δυστυχώς, δεν υπάρχει πρόγραμμα, ούτε το δελτίο τύπου αναφέρει κάτι τέτοιο, αλλά ας το προσπεράσουμε…
Μια ανακρινόμενη, ξαφνικά, χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο πετάει την ατάκα «γιατί μου κατσικώθηκες». Δεν φτάνει που δεν δένει, δεν κολλάει με το έργο, εμείς, μετά από τόση ώρα, έχουμε ξεχάσει πως λέγεται αυτό που βλέπουμε…
Για καθίστε καλά. Δεν ξέρει ο δημιουργός και ξέρετε εσείς καλύτερα; Έγινε θεατρική διασκευή. Ο ένας δημιουργός το έδωσε στον άλλον, γιατί ο άλλος έκανε διασκευές και η κατάληξη μπροστά μας. Όπως σκηνοθέτης και σκηνοθεσία δεν συναντηθήκανε, έτσι και διασκευαστής και έργο δεν επικοινωνήσανε.
Στην υποκριτική τώρα: ο ανακριτής χλιαρός και γλύκας. Μ’ αυτόν στην ανάκριση την κάτσαμε τη βάρκα. Περισσότερο σε πείθει για καθηγητής που κάνει παρατήρηση στην Γιαδικιάρογλου και στην Πετροβασίλη, παρά για κάποιον που προσπαθεί να εξιχνιάσει φόνο!
Αναλαμπές όμορφες από τους ηθοποιούς είδαμε και ήταν ότι πιο αισιόδοξο μας έτυχε εκείνο το βράδυ. Δυστυχώς (ή ευτυχώς) ένας θεατής αποχώρησε από την αίθουσα πριν την αναλαμπή.
Βγαίνοντας έξω το τελειωτικό χτύπημα: η αφίσα. Εκτός από το κιτς, προσπαθώ να καταλάβω με ποιά σειρά έχουν μπει τα ονόματα των ηθοποιών. Αλφαβητική δεν είναι, σειρά εμφάνισης δεν είναι, άρα κατά το δοκούν του σκηνοθέτη θα είναι…
Αυτά.
Μόλις με ενημερώσανε ότι το "Γιατί μου κατσικώθηκες" κατέβηκε μετά από 3 παραστάσεις...
Κι όπως λέει ένας φίλος… δεν μεταδίδω άλλο.
Προτείνουμε:
Δον Ζουάν/ Φονιάς (με ελεύθερη συνεισφορά), Fabrica
Η ναύς των ονείρων Κενός Χώρος
Μορφές από το έργο του Βιζυηνού, Σφενδόνη
Πνιγμονή/Ψυχολογία Συριανού συζύγου, Vault
Η πόρνη από πάνω, Βασιλάκου+Σφενδόνη
Draculam, Φεύγουσα Κόρη, Φούρνος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου