Κριτική για την παράσταση μας (έως τέλος του χρόνου): http://www.attikipress.gr/73708/mia-epithewrhsh-kata-ta-protypa-twn-paliwn-kalwn-semnwn-epithewrhsewn
Φεστιβάλ Μονολόγων στον Χώρο Τέχνης 92 Art.για ανάδειξη νέων ανθρώπων στο χώρο του Θεάτρου. 8-18 Ιανουαρίου 2014
Στέλνετε την περιγραφή της παράστασής σας και ένα σύντομο βιογραφικό σας στο 92artplace@gmail.com έως 23 Δεκεμβρίου 2013. 215-5154944 & 6944-446690
Από την Ηρώ Μητρούτσικου
Κάθε Σάββατο στην «Αττική Περιφέρεια»
Στο Εθνικό μούχλα,
όταν χωρίς budget νέοι χρησιμοποιούν την τεχνολογία για ιδιαίτερες παραστάσεις
Είπα να τολμήσω να πάω να δω την «Γειτονιά των Αγγέλων» που όλοι, κριτικοί και κοινό, θάβουν και κατακρίνουν. Και μετά από αυτό, πηγαίνοντας στο αντίθετο άκρο, θα προτείνω δυο πολύ νεανικές, πολύ ιδιαίτερες και για συγκεκριμένο κοινό, παραστάσεις!
Γειτονιά των Αγγέλων
Πρόκειται για μουσικοθεατρικό έργο του 1960, το οποίο έγραψε ο σημαντικότατος Καμπανέλλης, μετά από παραγγελία (δεν ήταν το μόνο), αλλά δεν το συμπεριέλαβε στα άπαντά του. Το ’63 ανέβηκε στην ίδια σκηνή όπου παίζεται και τώρα, με Κούρκουλο, Καρέζη και κατέβηκε σε ένα μήνα! Πέντε χρόνια μετά γυρίζεται σε ταινία με τίτλο «Γυμνοί στο Δρόμο», από τον Δαλιανίδη, με Κούρκουλο, Λάσκαρη και Μαρινέλλα (ούτε αυτή το συμπεριλαμβάνει στη βιογραφία της) και είναι, κι αυτό, εισπρακτική αποτυχία.
Ωστόσο, ο νεοεκλεγείς διευθυντής επιλέγει αυτό το έργο για να ξεκινήσει την θητεία του στο Εθνικό θέατρο! Το αναθέτει σε έναν σκηνοθέτη (Κ.Τσιάνο) από τον οποίο έχουμε πολλά χρόνια να δούμε κάποιο αριστούργημα, όπως τα παλιά του..., και το έργο ανεβαίνει χωρίς καμία διασκευή, κανέναν εκσυχρονισμό και με ένα τεράστιο, βαρύ και λίγο κιτς (αν και μίνιμαλ) σκηνικό (Αγγ.Μεντής).
Η παράσταση δεν ήταν τόσο κακή όσο περίμενα, αν και προστέθηκαν κι άλλα τραγούδια (σε σχέση με το αρχικό έργο) και αυτό κούραζε. Οι μουσικές του Θεοδωράκη ξύπνησαν σε εμένα παιδικά ακούσματα και στο –κυρίως- γεροντικής ηλικίας κοινό, νεανικές ένδοξες μνήμες!
Η υπόθεση θυμίζει ταινία Βουγιουκλάκη-Παπαμιχαήλ: Στην κηδεία του δολοφονημένου (για προσωπικές-ταξικές διαφορές) Παύλου, ένας εργάτης (Ν. Ψαρράς) γνωρίζει και ερωτεύεται την κόρη (Μ.Ασλάνογλου) του εργοστασιάρχη που τους γκρέμισε το προσφυγικό τους σπίτι στο Κερατσίνι. Ο έρωτάς τους, παθιασμένος θα προκαλέσει την οργή στην γειτονιά. Οι δύο εραστές θα παλέψουν με την κοινωνία αλλά και με τις δικές τους προκαταλήψεις: «άλλο εγώ, εγώ είμαι άντρας». Όταν άκουσα αυτή την φράση, αναρωτιόμουν γιατί, έστω, δεν έκοψαν μόνο αυτό· Μήπως η παράσταση είχε λαογραφικό σκοπό; Στο τέλος το απαραίτητο happy end, με την δύναμη της αγάπης τους να γεφυρώνει τις διαφορές όλων. Καμία αναφορά ούτε στην σύγχρονη, επίσης, εποχή της ανέχειας, ούτε στην δολοφονία, στην ίδια περιοχή, του συνονόματου Παύλου Φύσσα, ένα μήνα πριν την πρεμιέρα του έργου!
Η παράσταση, αν και δίωρη, βλέπεται (ως εκεί, όμως), αλλά αν πάτε, πάρτε μαζί σας την γιαγιά σας ή τους γονείς σας και εσείς, απλά θαυμάστε, τον Ταξιάρχη Χάνο ως τρελό (καθώς και το πως η φτωχολογιά στο Κερατσίνι κάθε μέρα φορούσε κι άλλο φουστάνι!)....
Kill-the-M-all
Ένας στρατιώτης επιστρέφει από τον πόλεμο στην πόλη του (υποθέτουμε κάπου στις ΗΠΑ, αλλά δεν έχει σημασία) και πιάνει δουλειά ως σεκιουριτάς σε ένα mall, αλλά αυτό διαταράσσει ακόμα περισσότερο την ταραγμένο ψυχικό του κόσμο. Βασισμένο στον μονόλογο «Το εμπορικό κέντρο» της Κατ.Παπαδάκη, η παράσταση δεν μιλά μόνο για την φρίκη στο μυαλό του βετεράνου. Μιλά για την ανεργία, τον υπερκαταναλωτισμό, την δικτατορία της τεχνολογίας, τους μη ήρωες, την αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου, την απαξίωση ακόμα και του έρωτα! Ένα κείμενο σκληρό, σαν να έχει γραφτεί από άντρα κι όχι γυναίκα, που όμως σε κάνει, ως ένα σημείο, να ταυτιστείς με τον ήρωα – να αισθανθείς τα προβλήματά του, το άγχος του, την απόγνωσή του.
Η παράσταση, καθόλα ανδρική και ο τίτλος της διφορούμενος: Kill them all ή Kill the Mall; Στο μυαλό του πρώην στρατιώτη υπάρχουν και τα δύο.
Η σκηνοθεσία (Ζαφείρης Χαϊτίδης) δυνατή, στοιχεία cyberpunk, ενώ η σκηνογραφία (Ηλίας Λόης) τεχνολογική και ενδιαφέρουσα· στιγμές αισθάνεσαι ότι βλέπεις ταινία. Ένα video wall από παλιές οθόνες, υποστηριζόμενες από κατακεραυνωτικά φωτορυθμικά και δυνατά ηχητικά αποσπάσματα, ενισχύουν τη κινηματογραφική προσέγγιση του έργου. Ο ηθοποιός Στέλιος Δημόπουλος είναι σε κάθε στιγμή κύριος της σκηνής και δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας. Με προβλεπόμενη εμφάνιση σεκιουριτά, μονολογεί, διερωτάται, ουρλιάζει, χτυπιέται, μεταφέρει την αγωνία, τον πόνο, τη τρέλα την οποίο βιώνει ο ήρωας. Μόνος πάνω στην σκηνή, για παραπάνω από μία ώρα, τα δίνει όλα υποκριτικά και σωματικά· το πρόσωπό του, οι κινήσεις του, η φωνή του, δε σε αφήνουν να ξεκολλήσεις από πάνω του.
Ο μονόλογος διακόπτεται περιοδικά από δυνατά αποσπάσματα ήχου και εικόνας σε αυτό το σκοτεινό έργο για τον ηττημένο ψυχικά, που έχει επιστρέψει, δήθεν, νικητής από εκεί που τον έστειλαν...
Περισσότερα στο: http://www.attikipress.gr/73729/kill-the-m-all-ermhneia-poy-skotwnei
Δευτερότριτα στις 9.30, αλλά επειδή πέφτει παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, επικοινωνήστε με το “Θέατρο ΠΚ“ (metro N.Kόσμος).
Years of the Rabbits (an under[the]ground opera)
Μια πολύ ιδιαίτερη συναυλία-παράσταση παίζεται αργά το βράδυ στο Τριανόν!
Στη φανταστική χώρα της Bunny Land, τα κουνέλια πιστεύουν στον Βασιλιά, ο οποίος έχει τα μεγαλύτερα αυτιά. Η ηρεμία στην Bunny Land κινδυνεύει από τα Mad Bunnies, ενώ τα Black Rabbits κυνηγούν τη χαμένη αγνότητα.Μπορείς να πιστέψεις στην πιθανότητα του απίθανου ή πάντα θα χρειάζεται να τρέφεις τους εφιάλτες σου για να υπάρξεις; Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά που πέφτουν θύματα στην ίδια τους τη χώρα...
Ο Κώστας Δημουλέας είναι μουσικός και έχει γράψει μουσική για μικρά σύνολα, αλλά και για το θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. www.kostasdimouleas.com
Ίσως για αυτό αυτό το έργο του είναι τόσο θεατρικό. Γιατί όμως πρωταγωνιστούν κουνέλια;
Για τον Δημουλέα τα κουνέλια είναι ο συμβολισμός του φόβου ή έστω το ζώο που φοβάται περισσότερο από όλα τα άλλα. Κι αυτό του θυμίζει τα όσα συμβαίνουν σήμερα στην Ελλάδα, το ότι ο κόσμος αντέδρασε σαν κουνέλι! Το «Years of the Rabbits» είναι ένα πολιτικό έργο, γιατί ο θεατής μπορεί να δει τον εαυτό του στην οθόνη. Έτσι ξεκινάει και η προβολή: ένας τηλεθεατής βουλιαγμένος στην πολυθρόνα του που δεν διαμαρτύρεται ή δεν κλείνει έστω τον δέκτη του, δέχεται ότι του πασάρουν, νιώθει αυτά που θέλουν εκείνοι να νιώσει και έτσι σιγά-σιγά μεταμορφώνεται σε «κουνέλι».
Πέρα από όλα αυτά το “Years of the Rabbits” (www.facebook.com/yearsoftherabbits ) είναι για μια ονειρική παράσταση, ή έστω συναυλία. Οι μουσικές (πλήκτρα: Δημουλέας, σαξόφωνο Παν.Ράπτης) πολύ ιδιαίτερες, όχι τόσο για συγκεκριμένα γούστα, παρά γοητευτικές! Η φωνή της νεαρότατης Έλενας Παπαδημητρίου (που συχνά συνόδευε και με τσέλο), εκπληκτική, και οι εικόνες και τα animation (Δ.Γαλανός) στην τεράστια οθόνη του κινηματροθέατρου Τριανόν, πανέμορφα. Ιδιαίτερες φωτογραφίες (Yves Lecoq) και θεατρικό στήσιμο (σκηνοθεσία, φωτισμοί: Γ.Κωνσταντακόπουλος).
Οι μουσικές και τα βίντεο, δηλαδή, φτιάχνουν ένα πολύ ιδιαίτερο μουσικοoπτικοακουστικό θέαμα που θα σας παρασύρει. Ένας live διάλογος με το φόβο:
“Run like a fucking rabbit…Βecause always you want a devil you know better, than a devil you don’t.”
Τριανόν
Τριανόν
Κοδριγκτώνος 21 (Πατησίων 101, μετρό Βικτώρια), www.trianon.gr
Τετάρτη & Πέμπτη 22:00,
Παρασκευή 00:15 (μεταμεσονύκτια)
Πνεύμα Θεατρικό
Ένα απίστευτο χάρμα οφθαλμών στον αέρα, από τους “Κι όμΩς κινείται”
Την ομάδα «Κι όμΩς κινείται» την ανακάλυψα πριν μια δεκαετία στον “Κρατήρα”. Ο Κρατήρας ήταν ένα πρώην συνεργείο αυτοκινήτων (με μεγάλο ύψος) όπου, από το 2003 ως περίπου το 2009, η Μάρθα Φριτζήλα (www.dentra.gr), ο Άθως Δημουλάς, οι “Κι όμΩς κινείται” και οι “Sine Qua Non”, είχαν μετατρέψει σε έναν συλλογικό χώρο μαθημάτων-προβών-παραστάσεων. Εκεί είδα την πρώτη παράσταση των “Κι όμΩς κινείται” («Arriba») από την Χριστίνα και τον Καμίλο και έμεινα έκθαμβη.
Η Χρ. Σουγιουλτζή βρισκόταν κρεμασμένη από το ταβάνι, κάνοντας κούνια σε ένα στεφάνι, πέταγε χρυσόσκονη και κινούνταν στον αέρα αποπνέοντας ότι πιο όμορφο μπορεί να φανταστεί κάποιος για μια γυναίκα-νεράιδα!
Η ομάδα «Κι όμΩς κινείται» είναι μια συνεργασία καλλιτεχνών με διαφορετική κινησιολογική πληροφορία, ομάδα σύνθετων σωματικών παραστάσεων, όπου συναντιούνται ο χορός με το τσίρκο και την performance. Μέσα στη δομή μιας ενιαίας και ολοκληρωμένης παράστασης, βασισμένης στη σωματική δράση και έκφραση των ερμηνευτών, αφομοιώνονται και τεχνικές του τσίρκο. www.kiomoskineitai.gr.
Έχοντας, η ομάδα, καταπιαστεί, ήδη, με «Το ψέμα του Νεύτωνα», αλλά και την Δαντική τριλογία: Κόλαση («Inferno», 2006), Καθαρτήριο («Purgatorio», 2009), «Il Paradiso» (2010) ήρθε η σειρά για την απόλυτη επιστήμη! Πώς θα γινόταν, άλλωστε, διαφορετικά, όταν η ομάδα φέρει το όνομα της περίφημης φράσης του Γαλιλαίου;
Το σωματίδιο του Θεού (Χορός για ένα Nobel)
Κείμενα του Χαΐνη, Δημήτρη Αποστολάκη, αποτέλεσαν την αφετηρία για μια ερευνητική προσέγγιση της δημιουργίας του σύμπαντος σε ένα τρισδιάστατο θεατρικό χώρο!
Τον Αποστολάκη οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως ιδρυτικό μέλος και άτυπο ηγέτη του συγκροτήματος-κολεκτίβα Χαΐνηδες. Λιγότεροι γνωρίζουν ότι είναι φυσικός και μάλιστα διατέλεσε ερευνητής στο CERN. Το σίγουρο είναι ότι ο είναι ένας χαρισματικός καλλιτέχνης και, όπως διαπιστώσαμε από την παράσταση, ένας εξαιρετικός χειριστής του λόγου,
Οι «Χαΐνηδες» μετρούν ήδη 23 χρόνια από τη δημιουργία τους. Ρίζα του ονόματός τους η αραβική λέξη «χαΐν», επαναστάτης, (προδότης για τους Τούρκους), ο νέος που καταφεύγει στα βουνά και αιφνιδιάζει τους Τούρκους με νυκτερινές καταδρομές.
Οι Χαΐνηδες με τη μουσική τους σμίγουν τόπους, χρόνους, συναισθήματα, αλλάζουν διαρκώς, ερευνούν, πειραματίζονται.Πιστεύουν ότι αυτός είναι ο αιώνας των συγκλονιστικών αλλαγών που θα επανοηματοδοτήσει την ανθρώπινη ύπαρξη.(www.hainides.gr)
Ίσως, κάπως έτσι δημιουργήθηκε και αυτή η εκπληκτική παράσταση πέρυσι. Έκτοτε ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Ελλάδας, από την Κρήτη μέχρι το Κ.Θ.Β.Ε. (και άλλα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.) και αυτή την εβδομάδα παρουσιαζόταν ξανά, στην μεγάλη σκηνή του Ιδρύματος Μιχ.Κακογιάννη. Πρόκειται για μια παράσταση που βρέθηκε "μπροστά από τις εξελίξεις", με την Απονομή Βραβείου Νόμπελ Φυσικής 2013 στους θεμελιωτές της θεωρίας του σωματιδίου Χιγκς.
Στις 4 Ιουλίου 2012, οι επιστήμονες του CERN επιβεβαίωσαν την ανακάλυψη ενός νέου σωματιδίου με βεβαιότητα κατά 99,99995%, άρα είναι επαληθεύσιμο! Αυτό το σωματίδιο εικάζεται ότι είναι μποζόνιο και είναι το βαρύτερο που έχει βρεθεί.
Ο Δ. Αποστολάκης, πήγε στο CERN,ως ερευνητής από το Πανεπιστημίο της Κρήτης, σε αυτό, ακριβώς, το πεδίο αναζήτησης του μποζονίου Χιγκς.
Η διάλεξη-παράσταση είναι η διήγηση του πανάρχαιου παραμυθιού της δημιουργίας του σύμπαντος, κατά την επιστήμη της φυσικής, από την μεγάλη έκρηξη, το καθιερωμένο πρότυπο, τις χορδές, την αντιύλη, την σκοτεινή ενέργεια και τις μαύρες τρύπες.
Είναι εκπληκτικό να παρακολουθείς πως μια παράδοση μαθήματος φυσικής σε μαυροπίνακα, συνοδεύεται live από σαξόφωνο, ντραμς, κιθάρα και κρητική λύρα (σε σύνθεση και ερμηνεία από τους Mode plagal) καθώς και από επτά χορευτές που αναπαριστούν τα επτά σωματίδια και την κίνησή τους.
Σε ένα τρισδιάστατο σκηνικό χώρο, με τη βοήθεια της εικόνας, της κίνησης και του ήχου και πολύ σαρκαστική διάθεση, η ομάδα προσπαθεί να καταλάβει και να κάνει κατανοητά όλα αυτά τα τεράστια και ελάχιστα, τρομερά συμβάντα, που αφήνουν εμάς τους ανθρώπους, στη μέση μιας αδιανόητης κλίμακας, να προσπαθούμε, βάζοντας σωματίδια να συγκρούονται με την ταχύτητα του φωτός, να τακτοποιήσουμε λιγάκι αυτό το εξωφρενικό και πολυσχιδές σύμπαν, να καταλάβουμε ποιοί είμαστε, πώς φτιάχτηκε όλο αυτό και τί τελικά θα απογίνουμε.
Οι 7 ερμηνευτές (χορευτές και ακροβάτες: Δ.Αποστολάκης, Αλ.Βαρδαξόγλου, C.Bentancor, Βας.Δημάς, Αντ.Λινάρδου, Ερμ.Μαλκότσης, Ιωα.Παρασκευοπούλου, Χρ.Σουγιουλτζή) κινούνται ασταμάτητα, αιωρούνται, υποδύονται ρόλους με πολύ χιούμορ, αναπαριστούν τα λεγόμενα του καθηγητή, φλετάρουν όταν τα σωματίδια έλκονται και σε κάνουν συνεχώς να μένεις με ανοιχτό το στόμα και να αναρωτιέσαι (όπως στο τσίρκο), “Μα πώς το κάνουν αυτό; Πώς δεν πέφτουν; Πού στηρίζονται; Πώς δεν χτυπάνε μεταξύ τους;”. Τρια ζευγάρια κονταριών, ενωμένα χιαστί (σαν νιφάδα χιονιού ή σαν κάποια άλλη απεικόνηση) συνθέτουν το μοναδικό σκηνικό αντικείμενο, πάνω στο οποίοι σκαρφαλώνουν, περπατούν, χορεύουν κρεμάμενοι από αυτό, ενώ συγχρόνως το κυλάνε ασταμάτητα πάνω στην σκηνή! Όλα, όμως, είναι τέλεια υπολογισμένα -όπως και στην φύση- και οι ακροβάτες στροβιλίζονται, -όπως τα σωματίδια- και πετούν, ακούραστα, ο ένας δίπλα από τον άλλον με εξαιρετική ακρίβεια, αλλά και χάρη.
Η Σουγιουλτζή εξακολουθεί να αποπνέει την ίδια αύρα με την πρώτη φορά που την είδα. Είναι χάρμα οφθαλμών να την παρακολουθεί κάποιος να κινείται πολλά μέτρα πάνω από την σκηνή (χωρίς κανένα μέτρο ασφαλείας), να σηκώνει τους συναδέλφους με τα χέρια της και να στροβιλίζεται ασταμάτητα. Κάτω, μπροστά στον μαυροπίνακα ο Αποστολάκης να συνεχίζει να εξηγεί ακούραστα με μαθηματικούς τύπους, εξισώσεις, αλλά και με απλά λόγια και ανέκδοτα για τον Αϊνστάιν, την επίσης, απίστευτη ομορφιά του σύμπαντος, των αριθμών, της αστροφυσικής και της ύλης, από την οποία είμαστε φτιαγμένοι!
Κανένας φυσικός, ούτε στο πιο όμορφο όνειρό του, δεν θα μπορούσε να φανταστεί τόσο υπέροχα και ποιητικά αποδομένη την επιστήμη του· κανείς, από όσους παρεβρεθήκαμε στο Κακογιάννης, δεν θα μπορούσε να φανταστεί, από πριν, την ομορφιά αυτής της παράστασης!
Δεν έχω λέξεις να εκφράσω αυτό το χάρμα οφθαλμών, ήχων και απόλυτης έντασης του μυαλού μου (μια και δεν έχω καμία επαφή με την φυσική, εδώ και 20 χρόνια), που προσπαθούσε να ρουφήξει τα πάντα, να μην χάσει καμία κίνηση των χορευτών, καμία λέξη και καμία χειρονομία του εκπληκτικού Αποστολάκη. Δεν ξέρω αν η παράσταση απευθύνεται και σε μαθητές Λυκείου, αλλά αν τύχαινε στο σχολείο να έχω καθηγητή των Αποστολάκη, μάλλον, τώρα, θα ήμουν φυσικός κι όχι θεατρολόγος!
Είμαι σίγουρη ότι η παράσταση θα επαναληφθεί, και τότε μην την χάσετε, θα είμαι κι εγώ, πάλι εκεί!http://www.youtube.com/watch?v=IB-EjGByzRI
Στις 28 & 29 Δεκεμβρίου, στις 21.30, η ομάδα ξαναπαρουσιάζει τη παράσταση
στο Θέατρο Αλκμήνη,
Αλκμήνης 12, Πετράλωνα (metro Κεραμεικός) 210.3428650
Αλκμήνης 12, Πετράλωνα (metro Κεραμεικός) 210.3428650
Προτεινόμενες παραστάσεις που έχουμε δει:
Γιοί και Κόρες, Αστερισμοί Θέατρο Ν.Κόσμου
Ήταν κάποτε, Αλεπούδες, Μελίνα Επί Κολωνώ
10cm up, Olvio
Interview, Ανάδυσις
ElizaDeth Vault
Ευριδίκη, Πορεία
Ελάτε σ΄εμάς για καφέ, Φούρνος
Mistero Buffo, Θησείον
Μπαρ σε καλό μας, Τα ραδίκια ανάποδα, ΕliArt
Χαλασοχώρηδες, Altera Pars
Πατριδογνωσία ή τίποτα πια δεν είναι για συγγνώμη, Χυτήριο
Ανάκριση, Τζ.Καρέζη
Ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα, Εν Αθήναις
Blackout , καφενείο Χαλαρά
Η νοσταλγία ενός Ρεμπέτη, Σπίτι του Ηθοποιού
Ρωμαίος και Ιουλιέτα, 104
Η ρομαντική μου ιστορία, Δημ.Θέατρο Πειραιά
Με ελεύθερη είσοδο:
Interview, Ανάδυσις
Αιώνιος Προμηθέας, studio Οδού Πλαταιών
Αθοπετού, Τρίκυκλο
Το μπουλούκι, Δήλος
Πέρσες, Δυναμό
Το πράσινο λεμόνι Λουκούμι bar
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου