http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/11/blog-post_10.html
Οταν ο Τσίπρας έβαλε φωτιά στην Ευρωζώνη ζητώντας κατάργηση του Μνημονίου, ανέλαβε μεγάλο ρίσκο. Ηταν εν δυνάμει πρωθυπουργός με τέτοιο υψηλό ποσοστό και όχι ηγέτης μικρού κόμματος που μιλούσε ανέξοδα. Ηξερε -ή όφειλε να γνωρίζει- ότι αναγκαίο δεν σημαίνει και εφικτό. Ομως η συγκυρία -αναβρασμός στον Νότο και αίσθηση σε όλη την Ευρώπη από την εκτόξευση του ΣΥΡΙΖΑ- έδινε...
προωθητική δύναμη στα λόγια του, εμβάλλοντας σε ανησυχία τους ταγούς της Ενωσης. Αλλά τώρα;
Τώρα ο Τσίπρας ξέρει καλά ότι το αναγκαίο (επαναδιαπραγμάτευση για κατάργηση του Μνημονίου) ως αναληφθείσα δεσμευτική υποχρέωση δεν είναι παίξε γέλασε. Ο Νότος δεν πετάει σπίθες όπως παλιά -ευδιάκριτη η καθήλωση καταθλιπτικού χαρακτήρα-, η προπαγάνδα μιλάει για πλεονάσματα και ευοίωνη προοπτική, η Γερμανία πιεζόμενη πανταχόθεν μελετάει οξυγονούχα σενάρια για χώρες που βρίσκονται στην εντατική, και οι πολιτικές εξελίξεις δεν αποκλείουν μεθαύριο να βρεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στο τιμόνι της χώρας. Οπότε;
Μελετώντας προσεκτικά τις δηλώσεις του Τσίπρα στο Τέξας, αλλά και ομοειδείς του Γιάννη Δραγασάκη, διακρίνεται σαφής η διαβεβαίωση για παραμονή στην Ευρωζώνη, αλλά δεν αποκλείεται η πιθανότης εξόδου είτε λόγω ρήξεως στις διαπραγματεύσεις είτε λόγω αποπομπής. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είπε συγκεκριμένα ότι «η Ελλάδα δεν πρέπει να εξέλθει εθελοντικά από την Ευρωζώνη και δεν θα το κάνει». Ομως το μη εθελούσιον της εξόδου για το οποίο δεσμεύεται ο κ. Τσίπρας δεν σημαίνει ότι αποκλείεται η αποπομπή λόγω ρήξεως και αδιεξόδου στις διαπραγματεύσεις με την Ενωση. Σαφής εν προκειμένω ο κ. Δραγασάκης, δήλωσε χθες («Εθνος» 7.11.2013) ότι αν δεν γίνει δεκτή η διαπραγματευτική λογική του ΣΥΡΙΖΑ «πρέπει να είμαστε έτοιμοι και για ρήξη, κατ' αρχήν εντός της Ευρωζώνης». Ρήξη, λοιπόν, εάν και εφ' όσον, και μετά έξοδος, σύμφωνα με λογική και όχι διασταλτική ή αυθαίρετη ερμηνεία της δηλώσεως Δραγασάκη.
Ας δούμε όμως ολόκληρη την αξιοπρόσεκτη δήλωση του υπευθύνου Προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με την (ανα)διαπραγμάτευση: «Υπάρχουν τρεις εκδοχές. Η μία είναι διαπραγμάτευση με συναίνεση. Αυτό που κάνουν ώς τώρα οι κυβερνήσεις. Επειδή υπάρχει ασυμμετρία δύναμης, αυτό καταλήγει σε υποταγή. Το δεύτερο είναι "όλα ή τίποτε". Πάμε σε ρήξη, αδιαφορώντας για τις συνέπειες που έχει αυτή η ρήξη καθώς και για το αν μπορούμε να τις διαχειριστούμε. Αυτό το απορρίψαμε. Πάμε, λοιπόν, σε μια διαπραγματευτική λογική, διεκδικητική θα έλεγα, που λέει ότι με αυτή την πολιτική οδηγούμαστε στην καταστροφή, ενώ με μια άλλη πολιτική μπορούμε να διασώσουμε ό,τι μπορούμε και να χαράξουμε μια διαφορετική πορεία. Διεκδικούμε κατ' αρχάς αυτή τη θέση. Εφ' όσον δεν γίνει δεκτή, πρέπει να είμαστε έτοιμοι και για ρήξη, κατ' αρχήν εντός της Ευρωζώνης»...
Ερώτημα πρώτο: Τι σημαίνει «ρήξη, κατ' αρχήν εντός της Ευρωζώνης»; Θα παγώσει μονομερώς η χώρα τις τρέχουσες υποχρεώσεις της αναλαμβάνοντας την ευθύνη για τις συγκεκριμένες επιπτώσεις που θα υπάρξουν; Σημειωτέον ότι στη διαπραγμάτευση θα τεθεί πέραν των άλλων το θέμα του χρέους. Με δεδομένη τη δέσμευση Τσίπρα ότι θα ζητήσει διαγραφή σημαντικού μέρους του χρέους, είναι προφανές ότι θα συναντήσει μπροστά του τοίχο. Επομένως: Υπάρχει εναλλακτική λύση για τη διαχείριση των προβλημάτων που θα προκύψουν από μία «κατ' αρχήν ρήξη εντός της Ευρωζώνης»;
Ερώτημα δεύτερο: Αν οι εξελίξεις οδηγήσουν σε αδιέξοδο και η Ελλάδα αναγκαστεί να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη ή αποπεμφθεί, διαθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεκριμένο Σχέδιο για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά αυτή η εξόχως δύσκολη κατάσταση που θα διαμορφωθεί στο εσωτερικό της; Αν συνυπολογιστεί το γεγονός ότι ο κόσμος περιμένει να δει αμέσως απτά αποτελέσματα από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (αυξήσεις, επαναπροσλήψεις κ.τ.λ.), γίνεται εύκολα κατανοητό σε ποια κατάσταση θα βρεθεί άμα τη αναλήψει των καθηκόντων της η κυβέρνηση αυτή.
Πού ποντάρει, λοιπόν, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσγειώνοντας το πολεμικό του σκάφος στο έδαφος του ρεαλισμού; Η καλή πρόθεση δανειστών και Μέρκελ αποκλείεται. Το μονομερές εκ μέρους της μελλοντικής ελληνικής κυβερνήσεως ενέχει υψηλούς κινδύνους για τους οποίους η χώρα δεν έχει προετοιμαστεί. Ο «Θεός της Ελλάδος» έχει κουραστεί να βοηθάει. Οπότε το μόνο που μένει είναι ένα και μοναδικό: να ευνοηθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από τη συγκυρία στην Ευρώπη, και η διαπραγμάτευση να προσλάβει χαρακτήρα μεταξύ μιας ισχυρής ευρωπαϊκής πλειοψηφίας που θέλει αλλαγή πολιτικής και «των δυνάμεων της λιτότητας και του μερκελισμού».
Αυτό ακριβώς δήλωσε από το Τέξας ο κ. Τσίπρας. Ομως ο στοιχειώδης σεβασμός απέναντι στα πράγματα επιβάλλει να σκεφτεί κανείς ότι αυτό αποτελεί απλώς μια πιθανότητα. Οτι δεν είναι βέβαιο. Οτι ενδέχεται ο ΣΥΡΙΖΑ να βρεθεί μόνος απέναντι στα λιοντάρια. Εν πάση περιπτώσει, όλα τούτα και πολλά περισσότερα (πού θα βρεθούν τα χρήματα, όπως είπε προσφάτως ο κ. Γλέζος κ.τ.λ.) θα τεθούν προεκλογικά με ιδιαίτερη ένταση. Αναπόφευκτο, επομένως, και το τελευταίο ερώτημα: Είναι έτοιμος να τα αντιμετωπίσει όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να πείσει και να κερδίσει τις εκλογές; Πόσω μάλλον, να διατηρηθεί στην κυβέρνηση εν μέσω συγκρούσεων και θυέλλης... Ο ρεαλισμός έχει τον λόγο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου