http://logia-starata.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8862.html
"Σε μια παρέλαση στη Νέα Υόρκη, με μουσικές, με χρώματα και με πλημμυρισμένη από κόσμο την 5η Λεωφόρο, βρισκόμουν μια Κυριακή απόγευμα το φθινόπωρο του 1963 όταν συνάντησα μια γυναικούλα να περπατάει μοναχή με μιαν απελπισμένη αδιαφορία για ότι συνέβαινε γύρω της χωρίς κανείς να την προσέχει, χωρίς κανέναν να προσέχει, μόνη, έρημη μες στο άγνωστο πλήθος, που την σκουντούσε, την προσπερνούσε ανυποψίαστο, εχθρικό, αφήνοντάς την να πνιγεί μες στη βαθιά πλημμύρα της λεωφόρου, μέσα στη θάλασσα που ακολουθούσε, μέσα στ' αγέρι που άρχισε να φυσά.
Έμεινα στυλωμένος, ο μόνος που την πρόσεξε, κι έκαμα να την πάρω από πίσω, να την ακολουθήσω και πλησιάζοντάς την να της μιλήσω, χωρίς να ξέρω τι να της πω, μα ίσαμε ν' αποφασίσω, την έχασα από τα μάτια μου.
Έτρεξα λίγο μπρος, ανασηκώθηκα στα πόδια μου για να την ξεχωρίσω, μα η μεγάλη μαύρη θάλασσα του κόσμου την είχε καταπιεί. Μέσα μου κάτι σκίρτησε οδυνηρά.
Χωρίς να καταλάβω, είχα σταθεί έξω από το βιβλιοπωλείο του Ριτζιόλλι και στη βιτρίνα του, απέναντί μου ακριβώς, βρισκόταν ένα βιβλίο για το Ντα Βίντσι με την Τζοκόντα στο εξώφυλλό του να μου χαμογελά απίθανα αινιγματική, αυτόματα μεγεθυμένη, όσο η γυναίκα που χάθηκε στο δρόμο.
Δεν ξέρω γιατί όλ' αυτά μπερδεύτηκαν περίεργα μέσα μου, μαζί μ' ένα εξαίσιο θέμα του Βιβάλντι που είχα ακούσει πριν από λίγες μέρες και που εξακολουθούσε να επανέρχεται τυραννικά στη μνήμη μου.
Τα δέκα αυτά τραγούδια γράφτηκαν μ' ένα συγκερασμό απελπισίας και αναμνήσεων.
Το θέμα είναι η γυναίκα έρημη μες στην μεγάλη πόλη. Το κάθε τραγούδι είναι κι ένας μονόλογός της, κι όλα μαζί συνθέτουν την ιστορία της. Μια ιστορία σύγχρονη και παλιά μαζί."
Μάνος Χατζιδάκις (από το ένθετο του δίσκου)
Η πρώτη φορά που ο Μ. Χατζιδάκις ηχογραφεί το έργο είναι, σύμφωνα με μαρτυρία του Γιώργου Θεοφανόπουλου - Χατζιδάκι, το 1962. Τα τραγούδια ερμηνεύονται από μια γαλλίδα τραγουδίστρια, τη Ζακλίν Νταντό, με τη συνοδεία μόνο πιάνου. Η ηχογράφηση αυτή παραμένει ανέκδοτη. Η γνωστή ηχογράφησή τους πραγματοποιείται στη Νέα Υόρκη, τον Απρίλιο του 1965, με μουσικούς οι οποίοι (σύμφωνα πάλι με τον Γιώργο Θεοφανόπουλο) δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους και που δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ ξανά από το συνθέτη και με παραγωγό τον ανερχόμενο τότε Κουίνσι Τζόουνς, μετέπειτα παραγωγό του Μάικλ Τζάκσον!
Ο Μ.Χατζιδάκις, ως το τέλος της ζωής του, δεν είχε εγκαταλείψει τη σκέψη να τα κάνει τραγούδια. Ο Ν. Γκάτσος δεν θέλει να επέμβει σε ένα έργο που το θεωρεί ολοκληρωμένο και έτσι το μόνο τραγούδι που αποκτά στίχους (από τον ίδιο το συνθέτη) είναι ο "Χορός με τη σκιά μου". (Ενώ ένα άλλο είχε προυπάρξει ως τραγούδι ("Μες σ' αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή"), το μετέπειτα ορχηστρικό "Παρθένα της γειτονιάς μου".) Το τραγούδι κυκλοφορεί στον ομώνυμο δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη με ζωντανές ηχογραφήσεις από το Σείριο του Μ. Χατζιδάκι. Ο Γ. Θεοφανόπουλος αναφέρει ότι ο συνθέτης είχε γράψει στίχους και για την "Προσωπογραφία της μητέρας μου", που παίχτηκε στο πρόγραμμα του Σείριου, όμως, θεωρώντας ότι το τραγούδι δεν ήταν ολοκληρωμένο, δεν προχώρησε στην έκδοσή του.
Χαρακτηριστικό της διαδρομής και της μυθολογίας του δίσκου είναι επίσης και το γεγονός ότι ποτέ ο Μ.Χατζιδάκις δεν θα παρουσιάσει δημόσια τα τραγούδια της "Τζοκόντας", μέχρι το 1987.
Οι μαρτυρίες του Γιώργου Θεοφανόπουλου - Χατζιδάκι προέρχονται από το περιοδικό "Δίφωνο", τεύχος 42 και το Περιοδικό "Κ" (της Καθημερινής), τεύχος 379
Χρόνια πολλά στις μανάδες και καλό βράδυ σε όλες και όλους !!!!
Έμεινα στυλωμένος, ο μόνος που την πρόσεξε, κι έκαμα να την πάρω από πίσω, να την ακολουθήσω και πλησιάζοντάς την να της μιλήσω, χωρίς να ξέρω τι να της πω, μα ίσαμε ν' αποφασίσω, την έχασα από τα μάτια μου.
Έτρεξα λίγο μπρος, ανασηκώθηκα στα πόδια μου για να την ξεχωρίσω, μα η μεγάλη μαύρη θάλασσα του κόσμου την είχε καταπιεί. Μέσα μου κάτι σκίρτησε οδυνηρά.
Χωρίς να καταλάβω, είχα σταθεί έξω από το βιβλιοπωλείο του Ριτζιόλλι και στη βιτρίνα του, απέναντί μου ακριβώς, βρισκόταν ένα βιβλίο για το Ντα Βίντσι με την Τζοκόντα στο εξώφυλλό του να μου χαμογελά απίθανα αινιγματική, αυτόματα μεγεθυμένη, όσο η γυναίκα που χάθηκε στο δρόμο.
Δεν ξέρω γιατί όλ' αυτά μπερδεύτηκαν περίεργα μέσα μου, μαζί μ' ένα εξαίσιο θέμα του Βιβάλντι που είχα ακούσει πριν από λίγες μέρες και που εξακολουθούσε να επανέρχεται τυραννικά στη μνήμη μου.
Τα δέκα αυτά τραγούδια γράφτηκαν μ' ένα συγκερασμό απελπισίας και αναμνήσεων.
Το θέμα είναι η γυναίκα έρημη μες στην μεγάλη πόλη. Το κάθε τραγούδι είναι κι ένας μονόλογός της, κι όλα μαζί συνθέτουν την ιστορία της. Μια ιστορία σύγχρονη και παλιά μαζί."
Μάνος Χατζιδάκις (από το ένθετο του δίσκου)
Η πρώτη φορά που ο Μ. Χατζιδάκις ηχογραφεί το έργο είναι, σύμφωνα με μαρτυρία του Γιώργου Θεοφανόπουλου - Χατζιδάκι, το 1962. Τα τραγούδια ερμηνεύονται από μια γαλλίδα τραγουδίστρια, τη Ζακλίν Νταντό, με τη συνοδεία μόνο πιάνου. Η ηχογράφηση αυτή παραμένει ανέκδοτη. Η γνωστή ηχογράφησή τους πραγματοποιείται στη Νέα Υόρκη, τον Απρίλιο του 1965, με μουσικούς οι οποίοι (σύμφωνα πάλι με τον Γιώργο Θεοφανόπουλο) δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους και που δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ ξανά από το συνθέτη και με παραγωγό τον ανερχόμενο τότε Κουίνσι Τζόουνς, μετέπειτα παραγωγό του Μάικλ Τζάκσον!
Ο Μ.Χατζιδάκις, ως το τέλος της ζωής του, δεν είχε εγκαταλείψει τη σκέψη να τα κάνει τραγούδια. Ο Ν. Γκάτσος δεν θέλει να επέμβει σε ένα έργο που το θεωρεί ολοκληρωμένο και έτσι το μόνο τραγούδι που αποκτά στίχους (από τον ίδιο το συνθέτη) είναι ο "Χορός με τη σκιά μου". (Ενώ ένα άλλο είχε προυπάρξει ως τραγούδι ("Μες σ' αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή"), το μετέπειτα ορχηστρικό "Παρθένα της γειτονιάς μου".) Το τραγούδι κυκλοφορεί στον ομώνυμο δίσκο της Δήμητρας Γαλάνη με ζωντανές ηχογραφήσεις από το Σείριο του Μ. Χατζιδάκι. Ο Γ. Θεοφανόπουλος αναφέρει ότι ο συνθέτης είχε γράψει στίχους και για την "Προσωπογραφία της μητέρας μου", που παίχτηκε στο πρόγραμμα του Σείριου, όμως, θεωρώντας ότι το τραγούδι δεν ήταν ολοκληρωμένο, δεν προχώρησε στην έκδοσή του.
Χαρακτηριστικό της διαδρομής και της μυθολογίας του δίσκου είναι επίσης και το γεγονός ότι ποτέ ο Μ.Χατζιδάκις δεν θα παρουσιάσει δημόσια τα τραγούδια της "Τζοκόντας", μέχρι το 1987.
Οι μαρτυρίες του Γιώργου Θεοφανόπουλου - Χατζιδάκι προέρχονται από το περιοδικό "Δίφωνο", τεύχος 42 και το Περιοδικό "Κ" (της Καθημερινής), τεύχος 379
Χρόνια πολλά στις μανάδες και καλό βράδυ σε όλες και όλους !!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου