http://enotiki.blogspot.gr/2013/05/201.html
Αν κάτι πολύ ελπιδοφόρο προέκυψε από την εισήγηση εκ μέρους της ΟΛΜΕ για απεργία στις πανελλήνιες εξετάσεις και τη συνακόλουθη ανθρωποφαγική αντίδραση των καθεστωτικών ΜΜΕ και κυρίως την άνευ προηγουμένου απόφαση της κυβέρνησης για προκαταβολική πολιτική επιστράτευση των καθηγητών, είναι η πληθώρα των κειμένων που κυκλοφόρησαν τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο και παρουσιάζουν πολύ εύστοχα, το καθένα με το δικό του, ιδιαίτερο ύφος, τα πράγματα από την πλευρά των εκπαιδευτικών, αλλά και των αλληλέγγυων σε αυτούς. Εμείς σας παρουσιάζουμε εδώ -μαζί με ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα- μια μικρή επιλογή από αυτά που αλιεύσαμε και κοινοποιήσαμε ήδη στη σελίδα μας στο Facebook. Καλή ανάγνωση, καλό αγώνα και διαδώστε ελεύθερα:
[Κλικ στους τίτλους για να οδηγηθείτε σε ολόκληρο το κείμενο]
1) Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΚΑΙ Η “ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ”!
Λοιπόν, συμφωνούμε. Το συνδικαλιστικό κίνημα παραμένει απομονωμένο επειδή ποτέ δεν έβαλε κρίσιμα ζητήματα που να αφορούν όχι τα συντεχνιακά συμφέροντα της κάθε ομάδας εργαζομένων, αλλά τις ανάγκες του λαού για εκπαίδευση, πρόνοια, αγαθά.
Κι ο κλάδος των εκπαιδευτικών τα τελευταία χρόνια λάμπει δια της απουσίας του από τους λαϊκούς αγώνες.
Όμως αυτό δεν δικαιολογεί τον κάθε φασίστα, τον κάθε σφουγγοκωλάριο της εξουσίας ή τον κάθε ξεφτίλα νεοέλληνα να χρεώνει στους εργαζόμενους όλα τα δεινά του τόπου και να τούς απαξιώνει με έναν ναζιστικό τρόπο σαν άτομα και σαν εργαζόμενους- Να τους αναιρεί την εργασιακή τους ιδιότητα σαν κοινωνική ιδιότητα με την επιστράτευση που σημαίνει στρατιωτικοποίηση της μόρφωσης!
Μετατρέποντας τα σχολειά μας σε στρατόπεδα!
Οι εκπαιδευτικοί κρατάνε τα παιδιά μας στα χέρια τους.
Μέχρι να αποφασίσει ο νεοελληναράς να αναλογιστεί και να παλέψει για την παιδεία των παιδιών του αφήνοντας τον φραπέ, τον καναπέ και την μπάλα, ας το βουλώσει καλύτερα.
Στο κάτω κάτω οι εκπαιδευτικοί του τόπου έχουνε δώσει και την ζωή τους θυσία στον βωμό της λαϊκής εκπαίδευσης.
Και στην εθνική αντίσταση με το ΕΑΜ, και το ’91 με τον Τεμπονέρα.
2) Κοιτώντας τον καθρέφτη
Θα νικήσω;
Μπορεί. Αν η πλειοψηφία του κόσμου αντιληφθεί ότι η παιδεία, η υγεία, η εργασία, ο μισθός, τα κοινωνικά αγαθά, δεν χάνονται από μια απεργία στις πανελλαδικές –δηλαδή μερικές μέρες καθυστέρηση – αλλά μπορεί να κερδηθούν από αυτήν. Αν αυτό το μούδιασμα που αισθάνονται όλοι για το μέλλον γίνει αποφασιστικότητα, αγώνας, πείσμα, για την ανατροπή της εξαθλίωσης που ζούμε.
3) ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑΧΑ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΑΣ
Αυτοί που αφορίζουν τους καθηγητές και τάχα νοιάζονται για τους μαθητές μας,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν η κυβέρνηση άφηνε τα σχολεία χωρίς καθηγητές, τους μαθητές χωρίς βιβλία,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν παιδιά μεταφέρονταν σε καρότσες αγροτικών από γονείς για να πάνε στο σχολείο γιατί δεν γινόταν η δωρεάν μεταφορά των μαθητών,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν χρόνια ολόκληρα μαθητές περνούσαν τα σχολική τους ζωή σε διαλυμένες λυόμενες αίθουσες, στη διπλοβάρδια, σε ακατάλληλα κτίρια,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν οι αποσπάσεις ημετέρων σε γραφεία άσχετα με την εκπαίδευση δημιουργούσαν κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν το υπουργείο παραδεχόταν ότι ακόμα και τώρα στη λήξη του διδακτικού έτους οι μαθητές μας κάνουν λιγότερες από τις προβλεπόμενες ώρες σε κάποια μαθήματα γιατί «αδυνατεί» να προσλάβει αναπληρωτές,
4) Ωχ! Κάποιος έβαλε τις Πανελλαδικές μέσα στην απεργία των καθηγητών!
Λοιπόν επειδή πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί αυτές τις μέρες νομίζω ότι χρειάζεται κι ένα σχόλιο από κάποια που πρόσφατα γλίτωσε από τις Πανελλήνιες και “συμμερίζεται την αγωνία και το άγχος των μαθητών” πολύ περισσότερο από κάθε τηλεμαϊντανό που παριστάνει τον αρμόδιο. Φοιτήτρια επί του παρόντος αλλά και κόρη καθηγήτριας τυχαίνει να έχω κάποιες -ενδιαφέρουσες ελπίζω- εμπειρίες να μοιραστώ.
5) Απεργια καθηγητων και αλλα τετοια
"Ε σιγά ρε τη δουλειά, 21 ώρες την εβδομάδα". Αυτο το λέει μόνο οποιος ΔΕΝ εχει μπει ΠΟΤΕ του σε αίθουσα για να διδάξει. Ελα μέσα μεγάλε να δεις το βύσσινο. Δεν θα κάτσω να περιγράψω τα της διαδικασίας. Οποιος έχει μπει σε αίθουσα καταλαβαίνει. Και μην παραβλέπουμε πως αυτος που μπήκε μέσα να διδάξει το έχει σπουδάσει το γαμημένο δεν είναι ανειδίκευτος εργάτης. Η εργατοώρα του έχει κάποια προστιθέμενη αξία*. Α, και προφανώς δεν ειναι μονο 21 ώρες μιας και περαν της αμιγως εκπαιδευτικης διαδικασιας και της προετοιμασίας της υπάρχει και η απαραίτητη γραφειοκρατία για να μην ξεχνάμε και σε ποια χώρα ζουμε, αλλά και οι εφημερίες κτλ. Απο την άλλη το να το λένε μερικοί όπως οι υδραυλικοί πχ που ζητάνε 50 ευρά για να ...σφίξουν μια βρύση ε, σε βγάζει και λίγο απο τα ρούχα σου. Δηλαδή τους πανεπιστημιακούς καθηγητές που έχουν δεν έχουν 10 ώρες διδασκαλίας/εβδομάδα πρέπει προφανώς να τους εκτελέσουμε.
6) …γιατί θέλω πάντα να σε κοιτώ ίσια στα μάτια
Δεν αντέχω άλλο να με αποκαλούν τεμπέλη γιατί ξέρεις ότι δεν είμαι, δεν αντέχω άλλο να με αποκαλούν λουφαδόρο γιατί ξέρεις ότι δεν είμαι, δεν αντέχω άλλο να μου λένε πως μου έχουν κάνει τόσα οι κυβερνήσεις αλλά δεν έχω τα κότσια να αντιδράσω.
Θα αντιδράσω γιατί έμαθα να σε κοιτάω ίσια στα μάτια και μέσα στην τάξη και έξω από αυτήν.
Και θέλω, όταν μετά από καιρό σε συναντήσω, να μη σκύψω το κεφάλι από ντροπή επειδή κιότεψα για μία ακόμα φορά αλλά να σε κοιτάξω πάλι ίσια στα μάτια.
Ένας από τους πολλούς απλούς «ανώνυμους» με ονοματεπώνυμο, εκπαιδευτικός…
7) Τι εγινε καλε;;;;
Εσυ, που ενοιωσες και νοιωθεις στο πετσι σου το ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ κυβερνησης, που γνωριζεις πλεον πως ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ και ΔΙΑΤΑΖΕΙ,
Πως ΑΥΤΗ επελεξε την στιγμη της ΚΟΝΤΡΑΣ......προκειμενου να επιδειξει στ' αφεντικα της καλη διαγωγη ,
Που γνωριζεις πως εισαι αντιμετωπος με τα χειροτερα που ερχονται......
Αν θελεις τα παιδια σου να ειναι περιφανα για σενα......
ΞΕΚΙΝΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ , ΒΓΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ, ΔΕΙΞΕ ΠΩΣ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΔΕΝ Σ' ΑΓΓΙΖΕΙ.......
ΟΙ ΛΑΚΕΔΕΣ της ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΓΑΠΟΥΝ Τ' ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΟΧΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ.
8) Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή…
Ο «ανεύθυνος, τεμπέλης, αδιάφορος, αποσπασμένος σε πολιτικό γραφείο, ιδιαιτεράκιας συνάδελφος» που σερβίρεται ως εικόνα ολόκληρου του κλάδου από τα κυβερνητικά παπαγαλάκια ανέκαθεν είχε ονοματεπώνυμο: ήταν κατά κανόνα ο κολλητός του Διευθυντή του σχολείου, του Διευθυντή Εκπαίδευσης, του βουλευτή πράσινων και βένετων κυβερνήσεων, ήταν το «δικό τους παιδί» με το άδειο βλέμμα και μυαλό που έρπει και γλείφει, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή τους, πάντα πρόθυμο να υποστηρίξει μέχρις εσχάτων την κυβερνητική πολιτική σαν λοχίας που βαράει προσοχές στο λοχαγό του. Μόνο που αυτές οι θλιβερές εξαιρέσεις δεν έχουν καμιά σχέση με την συντριπτική πλειονότητα ενός κλάδου που έχει σε ποσοστό 30% μεταπτυχιακούς, διδακτορικού και σεμιναριακούς τίτλους με βάση τα στοιχεία του ίδιου του Υπουργείου, έχει αλλεπάλληλα διαγωνιστεί κατά τη διάρκεια των σπουδών του και στη λαιμητόμο του ΑΣΕΠ, έχει δοκιμαστεί μες στις τάξεις των 30 παιδιών, έχει αγωνιστεί για τη μόρφωση, τη θέρμανση, τα βιβλία και την καθημερινή μεταφορά τους στο σχολείο, έχει αντιπαλέψει τη διάλυση της εκπαίδευσης, έχει οργανώσει μαθήματα αλληλεγγύης, λέσχες λογοτεχνικής ανάγνωσης, προβολές ταινιών, συσσίτια.
9) Άντε ρε κοπρίτες καθηγητές που δε θέλετε να δουλέψετε 2 ώρες παραπάνω...
Φίλε μου εγώ ξέρω με το μικρό του όνομα κάθε παιδί από τα 298 του σχολείου μου, πράγμα που αμφιβάλω αν γνωρίζεις για τους υπαλλήλους του ορόφου του γραφείου σου. Για ορισμένα από αυτά είναι τιμή μου γιατί μου έχουν εμπιστευθεί και γνωρίζω πράγματα που ούτε οι γονείς τους ξέρουν. Δεν είμαι κάτι το ιδιαίτερο, είμαι ακριβώς αυτό που θέλετε για τους εκπαιδευτικούς, και δάσκαλος και διοικητικός υπάλληλος, και προϊστάμενος, και ψυχολόγος και τεχνίτης και συντηρητής και καθαρίστρια και... Για αυτό σου λέω, πολλά μπορείς να μου προσάψεις αλλά όχι ότι δεν νοιάζομαι τους μαθητές μου. Τόσο μάλιστα που με ντροπή ομολογώ, ότι επιστρέφοντας σπίτι δεν έχω τις ίδιες αντοχές και την ίδια υπομονή για τα βιολογικά μου παιδιά.
10) Πανελλαδικές ραγιάδων
Λίγοι είναι, άλλωστε, εκείνοι που γνωρίζουν γιατί οι πανελλαδικές γίνονται τόσο νωρίς τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μνημονιακή πράξη βιασύνης της πολιτείας, για να σταματήσει να απασχολεί καθηγητές τον Ιούλιο και τον Αύγουστο επειδή θα είναι αναγκασμένη να τους πληρώσει παραπάνω.
Κάτι που δεν φαίνεται να μας πειράζει και τόσο, μιας και η ύλη της χρονιάς βγαίνει πολύ νωρίτερα στα φροντιστήρια που χρυσοπληρώνουν οι γονείς.
Τρεις μέρες τώρα όλα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με τον κίνδυνο να χαθούν οι εξετάσεις των παιδιών μας, σε αντίθεση με όλα τα ξένα που παραμιλούν μετά την ανακοίνωση για 64% ανεργία στους νέους.
Κι όμως, για όλους εμάς τους Έλληνες η διακοπή των εξετάσεων είναι αυτή που σκοτώνει τα όνειρα των παιδιών μας και όχι η ανεργία.
11) Τι θ' απογίνουν οι μέλλοντες άνεργοι με την απεργία των καθηγητών;
Τι θ' απογίνουν αυτά τα παιδιά, βρε αδελφέ, της τρίτης Λυκείου χωρίς πανελλαδικές εξετάσεις;
Τι αύριο τα περιμένει χωρίς τη δυνατότητα της συμμετοχής τους στις εξετάσεις; Τι νόημα θα έχει η ζωή τους τούδε και στο εξής;
Πώς είναι δυνατόν να τα κρατούν αιχμάλωτους, -ναι, ναι, αιχμάλωτους- οι καθηγητές τους;
Άκουσον-άκουσον!
Ποια; Αυτά τα παιδιά που τα περιμένει μέλλον... λαμπρόν σε αυτήν την χώρα τώρα που έρχεται η ανάπτυξη. Τώρα που οι επενδυτές κάνουν ουρά έξω απ' το γραφείου του Στούρνου. Τώρα που ο Σαμαράς ο ίδιος θα μεταβεί στην Κίνα για να πουλήσει τα εναπομείναντα ασημικά. Τώρα που η ανεργία στους νέους έως 24 ετών εκτοξεύτηκε το Φεβρουάριο που μας πέρασε στο 64,2%. Τώρα που γέμισαν τις βαλίτσες τους οι μισοί νέοι άνω των 24 και πετούν για άλλη γη, άλλα μέρη μπας και βρουν δουλειά για να επιβιώσουν...
12) Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;, της Ντόνιας Αβραμίδου
Ξέρουμε ότι τα παιδιά, που δεν είναι μόνο των γονιών τους, είναι και δικά μας παιδιά, καταλαβαίνουν ότι οι δάσκαλοί τους δεν πρέπει να είναι δουλικά και φοβισμένα ανθρωπάκια. Ξέρουν ότι εμείς που τους διδάσκουμε ότι πρέπει να στηρίζουν το διπλανό τους στα δύσκολα και να στέκονται δίπλα στον αδύναμο, δεν πρέπει τώρα να γυρίσουμε την πλάτη στους 10.000 συναδέλφους μας αναπληρωτές που απολύονται και αποκλείονται οριστικά από το όνειρό τους να διδάξουν στο δημόσιο σχολείο. Ίσα ίσα, οφείλουμε να αγωνιστούμε για να δουλεύουν μαζί μας ιδότιμα. Αντιλαμβάνονται οι μαθητές μας ότι δεν είναι τίμιο να σηκώνουμε αδιάφορα τους ώμους όταν ένας στους τέσσερις ή ένας στους πέντε από μας θα αναγκαστεί να ξεσπιτωθεί, να ζει μακριά από την οικογένειά του, με πενιχρό εισόδημα και τροφή στις λέσχες. Καταλαβαίνουν τα παιδιά ότι δεν πρέπει οι συμμαθητές τους, που έρχονται πίσω από αυτούς, να έχουν ένα σχολείο ακόμα χειρότερο, με 30 παιδιά στην τάξη ή ακόμα όλο και πιο συχνά να αναγκάζονται να ταξιδεύουν 30-40 χλμ κάθε μέρα για να πάνε στο σχολείο. Και πολλοί από αυτούς να σταματάνε, αφού το σχολείο θα έχει εξετάσεις πολύ αυστηρές για αυτούς, αν είναι λίγο κουμπούρες, αυτοί που είναι κιόλας οι πιο φτωχοί. Δε θέλουν οι μαθητές μας τα παιδιά να αναγκάζονται 15 χρονών να μπαίνουν απροστάτευτα στη ζούγκλα της απλήρωτης εργασίας ή της ανεργίας.
13) ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΤΕ!
Κύριε πρόεδρε,
ζήτησα αυτοβούλως να καταθέσω ως μάρτυρας υπεράσπισης για λόγους συνείδησης. Δεν μπορούσα να μείνω αδιάφορος μπροστά στο βαρύ κατηγορητήριο και τις εξοντωτικές ποινές που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι.
Επίσης θα ήθελα από την αρχή να ξεκαθαρίσω ότι δεν ανήκω σε αυτή την επαγγελματική κατηγορία. Και ποτέ δεν το επεδίωξα. Μάλιστα αν μου πρότειναν να με διορίσουν στη δημόσια εκπαίδευση θα απαντούσα, προσβλητικά ίσως, ΟΧΙ, ΠΟΤΕ!
Δεν είναι μόνο η τρομερή ευθύνη του επαγγέλματος και ο πενιχρός μισθός. Αυτά είναι τα λιγότερα. Είναι η ένταση που συνεπάγεται η καθημερινή επαφή με παιδιά και ειδικά με εφήβους. Είναι η υπερπροσπάθεια που πρέπει να καταβάλει κανείς για να ισορροπεί ανάμεσα σ αυτά που επιβάλει ένα αυστηρό διδακτικό πλαίσιο και τις διαρκείς ανατροπές της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Ιδιαίτερα στις μέρες της κρίσης.
Ακόμη είναι το διαρκές άγχος να συμβαδίζεις με τις εξελίξεις της τεχνολογίας, τις προκλήσεις της διαρκώς ανακινούμενης και εμπλουτιζόμενης γνώσης. Προσπάθεια άκρως εξοντωτική. Κι όλα αυτά όχι προς ίδιον όφελος αποκλειστικά αλλά για να διαμορφώνεις τους πολίτες του αύριο.
14) Να σπάσει η προληπτική επιστράτευση και ο κοινωνικός αυτοματισμός
Την ίδια ώρα μηχανισμός προώθησης του κοινωνικού αυτοματισμού στήθηκε από την κυβέρνηση και τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Η γελοιότητα έφτασε στο απίστευτο σημείο να δημιουργείται γκρουπ εθελοντών επιτηρητών στο facebook για την ομαλή διεξαγωγή των εξετάσεων των μαθητών.
Απέναντι στη γελοία και επικίνδυνη ταυτόχρονα συμπεριφορά των κύκλων αυτών, που καλούν την κοινωνία να επιλέξει την υποταγή, βρίσκεται η οργή και η αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών, όλων των εργαζομένων.
Το όπλο της αλληλεγγύης σε οποιαδήποτε αγωνιστική μορφή επιλέξουν οι καθηγητές και οι δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμα και ενάντια στην ίδια την επιστράτευση, είναι που πρέπει να ανακαλύψουν ακόμα και αυτοί οι εργαζόμενοι που μέχρι πρότινος ήταν επιφυλακτικοί απέναντι στις κινητοποιήσεις αυτές.
Η προληπτική επιστράτευση που επιχειρεί η κυβέρνηση πρέπει να ηττηθεί, όπως και τα σχέδια για περιορισμό του δικαιώματος της απεργίας. Η κοινωνία υποφέρει από τη συντεχνία των κυβερνητικών παραγόντων και των συνομιλητών τους. Οι εργαζόμενοι πρέπει να ανακαλύψουν τη δύναμη του συλλογικού ανυποχώρητου αγώνα απέναντι στην πολιτική της φτώχειας και του αυταρχισμού.
15) Η επιστράτευση θα ρίξει το μνημόνιο. Αν το πιστέψουμε
Οι γενιές των μεγαλύτερων, που τους τριβέλιζαν τα μυαλά στα θρανία με τις ειρηνικές επαναστάσεις του Γκάντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ήρθε η στιγμή να αποδείξουν τι έμαθαν όλα αυτά τα χρόνια. Ο Γκάντι καλούσε σε γενικευμένη ανυπακοή απέναντι στον κρατικό μηχανισμό. Και αυτό μπορεί να γίνει.
Τα θέματα των εξετάσεων δεν πρέπει να φτάσουν στα σχολεία και αυτοί που μπορούν να τα μπλοκάρουν ξέρουν πως να το κάνουν. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν πρέπει να αφήσουν τα θέματα να περάσουν από το δορυφορικό σύστημα που χρησιμοποιείται στα εξεταστικά κέντρα. Αν χρειαστεί να κοπούν τα τηλέφωνα ας το αναλάβουν άλλοι συνάδελφοί τους. Αν τα στείλουν με κούριερ θα βρουν τους δρόμους μπλοκαρισμένους από τους εργαζόμενους στους δήμους.
16) Ένα πολύ κρίσιμο στοίχημα, του Θ. Μαρουλιάδη
Τα λένε όμως και άλλοι που είτε είναι στα μικροαστικά χαμένα είτε έχουν τα παράπονα τους από το πώς λειτουργεί το δημόσιο σύστημα της παιδείας. Αυτούς τους άλλους θέλουν να πιάσουν μαλάκες τα καθίκια και να τους βάλουν απέναντι σε όποιον αγωνίζεται για την αξιοπρέπεια του, απέναντι σε όποιον αγωνίζεται με το κορμί του, οδόφραγμα στον οδοστρωτήρα του κανιβαλικού νεοφιλελευθερισμού και της άκρας δεξιάς.
Το τέταρτο. Το πολύ κρίσιμο στοίχημα για τους εκπαιδευτικούς που θέλουν να δώσουν τη μάχη, για το κίνημα των Αντιστάσεων και για την Αριστερά που πιστεύει σε μία αριστερή και προοδευτική διακυβέρνηση – και όχι στις κόμπλες της – είναι αυτοί οι άλλοι. Και νομίζω πως αυτό ακριβώς εννοούσε ο Μάρεϊ, ή τουλάχιστον αυτό θα ήθελα να εννοεί, όταν στο “Τούτσι” έλεγε πως θέλει να ανοίξει ένα θέατρο που θα λειτουργεί μόνο τις μέρες που βρέχει ώστε τις παραστάσεις του να τις βλέπουν και να τις κρίνουν οι άνθρωποι που θα έμπαιναν μέσα στην αίθουσα για να προστατευτούν από τη βροχή και όχι γιατί είχαν διαβάσει κριτικές και γνώριζαν πόσο καλός σκηνοθέτης είναι. Μου φαίνεται πως έξω βρέχει.
17) Eagainst : Η απεργία των καθηγητών, των μαθητών και των γονέων
Είναι βέβαιο πως πολλά θα ακουστούν για τους εκπαιδευτικούς, τίποτε όμως για την ίδια την Παιδεία. Θα θρηνούνε οι βολεμένοι στα τηλεπαράθυρα για την «ομηρία των μαθητών και των οικογενειών τους» , πουθενά όμως δεν θ’ ακουστεί τίποτε για την απελπισία των μαθητών που ετοιμάζονται να εξεταστούν. Των μαθητών που δεν ελπίζουν σε τίποτε, βλέποντας τις σπουδές που πάντα ονειρεύονταν να μην είναι ικανές να τους προσφέρουν ούτε μία θέση εργασίας ή, ακόμη περισσότερο, τη δυνατότητα για μια κάπως πιο γλυκιά ζωή και τα πανεπιστήμια να παράγουν καθημερινούς επισκέπτες των γκισέ του ΟΑΕΔ. Των μαθητών που συμβιβάστηκαν με τ΄αποστειρωμένα σχολικά βιβλία, αποστήθισαν τις αποσυνδεδεμένες από κάθε πρακτική εφαρμογή γνώσεις και τώρα ετοιμάζονται να ανταγωνιστούν χιλιάδες συνομήλικους τους, μ’ εναν καθηγητή σε ρόλο ασφαλίτη πάνω απ’΄το κεφάλι τους και με το άγχος να τους να σφίγγει τα πνευμόνια. Ο κάθε μαθητής, σε κάθε γωνιά της χώρας, αναρωτιέται αυτές τις μέρες: «αξίζει να κουραστεί κανείς γι’ αυτό το όνειρο»;
18) Ναι Στηρίζω τους Καθηγητές. Κι ας δίνει εξετάσεις η κόρη μου
Αρνούμαι να μπω στη λογική του εύκολου λιθοβολισμού των καθηγητών. Αρνούμαι να υποκύψω στο λαϊκισμό και τη λογική του διαχωρισμού των κοινωνικών ομάδων, που με τόσο απροκάλυπτο τρόπο χρησιμοποιεί η κυβέρνηση με κάθε ευκαιρία, για να περάσει κάθε επιλογή της και κάθε σχέδιό της. Αρνούμαι να καταδικάσω τους ανθρώπους που μαθαίνουν γράμματα στα παιδιά μου και με περίσσια υποκρισία να τους ρίξω ευθύνες ή να τους ζητήσω να αποδεχθούν πράγματα σε βάρος τους, στο όνομα μιας υποτιθέμενης προστασίας των παιδιών, των γονέων και της κοινωνίας.
Δεν επιλέγω αυτή τη στάση με την ασφάλεια του αδιάφορου και του ξένου, προς το πρόβλημα.
Την επιλέγω με πόνο και μετά από σκέψη βασανιστική. Γιατί πανελλαδικές εξετάσεις δίνει και η δική μου κόρη. Δεν είμαι απλός παρατηρητής, είμαι άμεσα ενδιαφερόμενος.
19) Οι εξετάσεις που (δεν) κρίνουν τίποτα
Στο δια ταύτα τώρα, η πορεία της Δευτέρας (13 Μαΐου) είναι μια τεράστια ευκαιρία για το κίνημα να αντεπιτεθεί στην χουντική, δικτατορικού τύπου επιστράτευση που ο Σαμαράς και η παρέα του προσπαθούν να επιβάλλουν. Το θέμα είναι κυρίως ηθικό πλέον: αν υπερασπίζεσαι τη δημοκρατία κατεβαίνεις και συμμετέχεις στο συλλαλητήριο μαζί με τους δασκάλους, αλλιώς κάνεις για άλλη μια φορά την κότα. Όμως η ευκαιρία έγκειται και στο ότι το χάρτινο κοινωνικό οικοδόμημα που ανήγαγε τις εξετάσεις εισαγωγής στα Ανώτατα Ιδρύματα της χώρας, έχει πρακτικά καταρρεύσει, καθώς σχεδόν κανείς δεν πιστεύει πλέον σε αυτό. Τα υπόλοιπα το Δευτέρα στους δρόμους.
20) “Ανησυχούν” οι ύαινες της επικοινωνίας για τους μαθητές για να προετοιμάσουν καλύτερα το γεύμα τους !!!
Η νίκη των εκπαιδευτικών, δηλαδή το μην απολυθούν οι 10.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, δηλαδή το να γίνουν προσλήψεις για να μπορεί να λειτουργήσει το σχολείο, δηλαδή το να μην μετατραπούν οι εκπαιδευτικοί σε κακοπληρωμένους και φοβισμένους τεχνικούς, δηλαδή το να μη μετατραπούν οι γονείς σε πελάτες, δηλαδή το να μη γίνουν οι μαθητές καύσιμη ύλη για να φυσήξει ούρειος άνεμος σε μια χούφτα ολιγαρχών, αυτά όλα και άλλα πολλά που διακυβεύονται, θα είναι νίκη όλου του λαού. Θα είναι νίκη των πληβείων κατά των Πατρικίων. Θα είναι μια ανάσα που μπορεί να γίνει άνεμος, θύελλα, για να αλλάξουν τα ανεμολόγια και οι ορίζοντες στη χώρα και στις ζωές των ανθρώπων που κάποιοι θέλουν να τους μετατρέψουν σε σύγχρονους δούλους.
21) Μερικές αλήθειες για τους εκπαιδευτικούς
[Τελευταίο ένα κείμενο ελάχιστα συναισθηματικό, που τσακίζει όμως κόκαλα με τον ορθολογικό τρόπο που απαντά στους μύθους γύρω από τους ¨Ελληνες εκπαιδευτικούς]
1. Οι εκπαιδευτικοί ήταν από τους πρώτους που επλήγησαν από την κρίση, καθώς οι μισθοί τους μειώθηκαν από τα πρώτα κιόλας μέτρα που ελήφθησαν πριν από τρία χρόνια και από τότε έχουν δει αλλεπάλληλες μειώσεις στους μισθού τους, της τάξης του 30% - 40%.
2. Είναι δημόσιοι υπάλληλοι που διορίστηκαν είτε με την επετηρίδα, είτε μέσω ΑΣΕΠ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ.
3. Για αρκετά χρόνια στην αρχή της καριέρας τους γυροφέρνουν την Ελλάδα με ότι αυτό συνεπάγεται από οικονομικής ή κοινωνικής σκοπιάς (π.χ. οικογένεια)
4. Οι απολαβές τους σήμερα είναι για έγγαμο εκπαιδευτικό χωρίς παιδιά, με 12 χρόνια προϋπηρεσία στην εκπαίδευση (σημειώνω ότι αγνοείται οποιαδήποτε άλλη προϋπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα ακόμα και σε σχετικό αντικείμενο) και με μεταπτυχιακό 980 ευρώ καθαρά.
Αν κάτι πολύ ελπιδοφόρο προέκυψε από την εισήγηση εκ μέρους της ΟΛΜΕ για απεργία στις πανελλήνιες εξετάσεις και τη συνακόλουθη ανθρωποφαγική αντίδραση των καθεστωτικών ΜΜΕ και κυρίως την άνευ προηγουμένου απόφαση της κυβέρνησης για προκαταβολική πολιτική επιστράτευση των καθηγητών, είναι η πληθώρα των κειμένων που κυκλοφόρησαν τις τελευταίες μέρες στο διαδίκτυο και παρουσιάζουν πολύ εύστοχα, το καθένα με το δικό του, ιδιαίτερο ύφος, τα πράγματα από την πλευρά των εκπαιδευτικών, αλλά και των αλληλέγγυων σε αυτούς. Εμείς σας παρουσιάζουμε εδώ -μαζί με ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα- μια μικρή επιλογή από αυτά που αλιεύσαμε και κοινοποιήσαμε ήδη στη σελίδα μας στο Facebook. Καλή ανάγνωση, καλό αγώνα και διαδώστε ελεύθερα:
[Κλικ στους τίτλους για να οδηγηθείτε σε ολόκληρο το κείμενο]
1) Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΚΑΙ Η “ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ”!
Λοιπόν, συμφωνούμε. Το συνδικαλιστικό κίνημα παραμένει απομονωμένο επειδή ποτέ δεν έβαλε κρίσιμα ζητήματα που να αφορούν όχι τα συντεχνιακά συμφέροντα της κάθε ομάδας εργαζομένων, αλλά τις ανάγκες του λαού για εκπαίδευση, πρόνοια, αγαθά.
Κι ο κλάδος των εκπαιδευτικών τα τελευταία χρόνια λάμπει δια της απουσίας του από τους λαϊκούς αγώνες.
Όμως αυτό δεν δικαιολογεί τον κάθε φασίστα, τον κάθε σφουγγοκωλάριο της εξουσίας ή τον κάθε ξεφτίλα νεοέλληνα να χρεώνει στους εργαζόμενους όλα τα δεινά του τόπου και να τούς απαξιώνει με έναν ναζιστικό τρόπο σαν άτομα και σαν εργαζόμενους- Να τους αναιρεί την εργασιακή τους ιδιότητα σαν κοινωνική ιδιότητα με την επιστράτευση που σημαίνει στρατιωτικοποίηση της μόρφωσης!
Μετατρέποντας τα σχολειά μας σε στρατόπεδα!
Οι εκπαιδευτικοί κρατάνε τα παιδιά μας στα χέρια τους.
Μέχρι να αποφασίσει ο νεοελληναράς να αναλογιστεί και να παλέψει για την παιδεία των παιδιών του αφήνοντας τον φραπέ, τον καναπέ και την μπάλα, ας το βουλώσει καλύτερα.
Στο κάτω κάτω οι εκπαιδευτικοί του τόπου έχουνε δώσει και την ζωή τους θυσία στον βωμό της λαϊκής εκπαίδευσης.
Και στην εθνική αντίσταση με το ΕΑΜ, και το ’91 με τον Τεμπονέρα.
2) Κοιτώντας τον καθρέφτη
Θα νικήσω;
Μπορεί. Αν η πλειοψηφία του κόσμου αντιληφθεί ότι η παιδεία, η υγεία, η εργασία, ο μισθός, τα κοινωνικά αγαθά, δεν χάνονται από μια απεργία στις πανελλαδικές –δηλαδή μερικές μέρες καθυστέρηση – αλλά μπορεί να κερδηθούν από αυτήν. Αν αυτό το μούδιασμα που αισθάνονται όλοι για το μέλλον γίνει αποφασιστικότητα, αγώνας, πείσμα, για την ανατροπή της εξαθλίωσης που ζούμε.
3) ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΑΧΑ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΜΑΣ
Αυτοί που αφορίζουν τους καθηγητές και τάχα νοιάζονται για τους μαθητές μας,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν η κυβέρνηση άφηνε τα σχολεία χωρίς καθηγητές, τους μαθητές χωρίς βιβλία,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν παιδιά μεταφέρονταν σε καρότσες αγροτικών από γονείς για να πάνε στο σχολείο γιατί δεν γινόταν η δωρεάν μεταφορά των μαθητών,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν χρόνια ολόκληρα μαθητές περνούσαν τα σχολική τους ζωή σε διαλυμένες λυόμενες αίθουσες, στη διπλοβάρδια, σε ακατάλληλα κτίρια,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν οι αποσπάσεις ημετέρων σε γραφεία άσχετα με την εκπαίδευση δημιουργούσαν κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν το υπουργείο παραδεχόταν ότι ακόμα και τώρα στη λήξη του διδακτικού έτους οι μαθητές μας κάνουν λιγότερες από τις προβλεπόμενες ώρες σε κάποια μαθήματα γιατί «αδυνατεί» να προσλάβει αναπληρωτές,
4) Ωχ! Κάποιος έβαλε τις Πανελλαδικές μέσα στην απεργία των καθηγητών!
Λοιπόν επειδή πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί αυτές τις μέρες νομίζω ότι χρειάζεται κι ένα σχόλιο από κάποια που πρόσφατα γλίτωσε από τις Πανελλήνιες και “συμμερίζεται την αγωνία και το άγχος των μαθητών” πολύ περισσότερο από κάθε τηλεμαϊντανό που παριστάνει τον αρμόδιο. Φοιτήτρια επί του παρόντος αλλά και κόρη καθηγήτριας τυχαίνει να έχω κάποιες -ενδιαφέρουσες ελπίζω- εμπειρίες να μοιραστώ.
5) Απεργια καθηγητων και αλλα τετοια
"Ε σιγά ρε τη δουλειά, 21 ώρες την εβδομάδα". Αυτο το λέει μόνο οποιος ΔΕΝ εχει μπει ΠΟΤΕ του σε αίθουσα για να διδάξει. Ελα μέσα μεγάλε να δεις το βύσσινο. Δεν θα κάτσω να περιγράψω τα της διαδικασίας. Οποιος έχει μπει σε αίθουσα καταλαβαίνει. Και μην παραβλέπουμε πως αυτος που μπήκε μέσα να διδάξει το έχει σπουδάσει το γαμημένο δεν είναι ανειδίκευτος εργάτης. Η εργατοώρα του έχει κάποια προστιθέμενη αξία*. Α, και προφανώς δεν ειναι μονο 21 ώρες μιας και περαν της αμιγως εκπαιδευτικης διαδικασιας και της προετοιμασίας της υπάρχει και η απαραίτητη γραφειοκρατία για να μην ξεχνάμε και σε ποια χώρα ζουμε, αλλά και οι εφημερίες κτλ. Απο την άλλη το να το λένε μερικοί όπως οι υδραυλικοί πχ που ζητάνε 50 ευρά για να ...σφίξουν μια βρύση ε, σε βγάζει και λίγο απο τα ρούχα σου. Δηλαδή τους πανεπιστημιακούς καθηγητές που έχουν δεν έχουν 10 ώρες διδασκαλίας/εβδομάδα πρέπει προφανώς να τους εκτελέσουμε.
6) …γιατί θέλω πάντα να σε κοιτώ ίσια στα μάτια
Δεν αντέχω άλλο να με αποκαλούν τεμπέλη γιατί ξέρεις ότι δεν είμαι, δεν αντέχω άλλο να με αποκαλούν λουφαδόρο γιατί ξέρεις ότι δεν είμαι, δεν αντέχω άλλο να μου λένε πως μου έχουν κάνει τόσα οι κυβερνήσεις αλλά δεν έχω τα κότσια να αντιδράσω.
Θα αντιδράσω γιατί έμαθα να σε κοιτάω ίσια στα μάτια και μέσα στην τάξη και έξω από αυτήν.
Και θέλω, όταν μετά από καιρό σε συναντήσω, να μη σκύψω το κεφάλι από ντροπή επειδή κιότεψα για μία ακόμα φορά αλλά να σε κοιτάξω πάλι ίσια στα μάτια.
Ένας από τους πολλούς απλούς «ανώνυμους» με ονοματεπώνυμο, εκπαιδευτικός…
7) Τι εγινε καλε;;;;
Εσυ, που ενοιωσες και νοιωθεις στο πετσι σου το ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ κυβερνησης, που γνωριζεις πλεον πως ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ και ΔΙΑΤΑΖΕΙ,
Πως ΑΥΤΗ επελεξε την στιγμη της ΚΟΝΤΡΑΣ......προκειμενου να επιδειξει στ' αφεντικα της καλη διαγωγη ,
Που γνωριζεις πως εισαι αντιμετωπος με τα χειροτερα που ερχονται......
Αν θελεις τα παιδια σου να ειναι περιφανα για σενα......
ΞΕΚΙΝΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ , ΒΓΕΣ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΕ ΤΟΝ ΔΑΣΚΑΛΟ, ΔΕΙΞΕ ΠΩΣ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΔΕΝ Σ' ΑΓΓΙΖΕΙ.......
ΟΙ ΛΑΚΕΔΕΣ της ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΓΑΠΟΥΝ Τ' ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΟΧΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ.
8) Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει, σε ό,τι σου τρώει την ψυχή…
Ο «ανεύθυνος, τεμπέλης, αδιάφορος, αποσπασμένος σε πολιτικό γραφείο, ιδιαιτεράκιας συνάδελφος» που σερβίρεται ως εικόνα ολόκληρου του κλάδου από τα κυβερνητικά παπαγαλάκια ανέκαθεν είχε ονοματεπώνυμο: ήταν κατά κανόνα ο κολλητός του Διευθυντή του σχολείου, του Διευθυντή Εκπαίδευσης, του βουλευτή πράσινων και βένετων κυβερνήσεων, ήταν το «δικό τους παιδί» με το άδειο βλέμμα και μυαλό που έρπει και γλείφει, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή τους, πάντα πρόθυμο να υποστηρίξει μέχρις εσχάτων την κυβερνητική πολιτική σαν λοχίας που βαράει προσοχές στο λοχαγό του. Μόνο που αυτές οι θλιβερές εξαιρέσεις δεν έχουν καμιά σχέση με την συντριπτική πλειονότητα ενός κλάδου που έχει σε ποσοστό 30% μεταπτυχιακούς, διδακτορικού και σεμιναριακούς τίτλους με βάση τα στοιχεία του ίδιου του Υπουργείου, έχει αλλεπάλληλα διαγωνιστεί κατά τη διάρκεια των σπουδών του και στη λαιμητόμο του ΑΣΕΠ, έχει δοκιμαστεί μες στις τάξεις των 30 παιδιών, έχει αγωνιστεί για τη μόρφωση, τη θέρμανση, τα βιβλία και την καθημερινή μεταφορά τους στο σχολείο, έχει αντιπαλέψει τη διάλυση της εκπαίδευσης, έχει οργανώσει μαθήματα αλληλεγγύης, λέσχες λογοτεχνικής ανάγνωσης, προβολές ταινιών, συσσίτια.
9) Άντε ρε κοπρίτες καθηγητές που δε θέλετε να δουλέψετε 2 ώρες παραπάνω...
Φίλε μου εγώ ξέρω με το μικρό του όνομα κάθε παιδί από τα 298 του σχολείου μου, πράγμα που αμφιβάλω αν γνωρίζεις για τους υπαλλήλους του ορόφου του γραφείου σου. Για ορισμένα από αυτά είναι τιμή μου γιατί μου έχουν εμπιστευθεί και γνωρίζω πράγματα που ούτε οι γονείς τους ξέρουν. Δεν είμαι κάτι το ιδιαίτερο, είμαι ακριβώς αυτό που θέλετε για τους εκπαιδευτικούς, και δάσκαλος και διοικητικός υπάλληλος, και προϊστάμενος, και ψυχολόγος και τεχνίτης και συντηρητής και καθαρίστρια και... Για αυτό σου λέω, πολλά μπορείς να μου προσάψεις αλλά όχι ότι δεν νοιάζομαι τους μαθητές μου. Τόσο μάλιστα που με ντροπή ομολογώ, ότι επιστρέφοντας σπίτι δεν έχω τις ίδιες αντοχές και την ίδια υπομονή για τα βιολογικά μου παιδιά.
10) Πανελλαδικές ραγιάδων
Λίγοι είναι, άλλωστε, εκείνοι που γνωρίζουν γιατί οι πανελλαδικές γίνονται τόσο νωρίς τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για μνημονιακή πράξη βιασύνης της πολιτείας, για να σταματήσει να απασχολεί καθηγητές τον Ιούλιο και τον Αύγουστο επειδή θα είναι αναγκασμένη να τους πληρώσει παραπάνω.
Κάτι που δεν φαίνεται να μας πειράζει και τόσο, μιας και η ύλη της χρονιάς βγαίνει πολύ νωρίτερα στα φροντιστήρια που χρυσοπληρώνουν οι γονείς.
Τρεις μέρες τώρα όλα τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με τον κίνδυνο να χαθούν οι εξετάσεις των παιδιών μας, σε αντίθεση με όλα τα ξένα που παραμιλούν μετά την ανακοίνωση για 64% ανεργία στους νέους.
Κι όμως, για όλους εμάς τους Έλληνες η διακοπή των εξετάσεων είναι αυτή που σκοτώνει τα όνειρα των παιδιών μας και όχι η ανεργία.
11) Τι θ' απογίνουν οι μέλλοντες άνεργοι με την απεργία των καθηγητών;
Τι θ' απογίνουν αυτά τα παιδιά, βρε αδελφέ, της τρίτης Λυκείου χωρίς πανελλαδικές εξετάσεις;
Τι αύριο τα περιμένει χωρίς τη δυνατότητα της συμμετοχής τους στις εξετάσεις; Τι νόημα θα έχει η ζωή τους τούδε και στο εξής;
Πώς είναι δυνατόν να τα κρατούν αιχμάλωτους, -ναι, ναι, αιχμάλωτους- οι καθηγητές τους;
Άκουσον-άκουσον!
Ποια; Αυτά τα παιδιά που τα περιμένει μέλλον... λαμπρόν σε αυτήν την χώρα τώρα που έρχεται η ανάπτυξη. Τώρα που οι επενδυτές κάνουν ουρά έξω απ' το γραφείου του Στούρνου. Τώρα που ο Σαμαράς ο ίδιος θα μεταβεί στην Κίνα για να πουλήσει τα εναπομείναντα ασημικά. Τώρα που η ανεργία στους νέους έως 24 ετών εκτοξεύτηκε το Φεβρουάριο που μας πέρασε στο 64,2%. Τώρα που γέμισαν τις βαλίτσες τους οι μισοί νέοι άνω των 24 και πετούν για άλλη γη, άλλα μέρη μπας και βρουν δουλειά για να επιβιώσουν...
12) Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι εμείς, ποιοι;, της Ντόνιας Αβραμίδου
Ξέρουμε ότι τα παιδιά, που δεν είναι μόνο των γονιών τους, είναι και δικά μας παιδιά, καταλαβαίνουν ότι οι δάσκαλοί τους δεν πρέπει να είναι δουλικά και φοβισμένα ανθρωπάκια. Ξέρουν ότι εμείς που τους διδάσκουμε ότι πρέπει να στηρίζουν το διπλανό τους στα δύσκολα και να στέκονται δίπλα στον αδύναμο, δεν πρέπει τώρα να γυρίσουμε την πλάτη στους 10.000 συναδέλφους μας αναπληρωτές που απολύονται και αποκλείονται οριστικά από το όνειρό τους να διδάξουν στο δημόσιο σχολείο. Ίσα ίσα, οφείλουμε να αγωνιστούμε για να δουλεύουν μαζί μας ιδότιμα. Αντιλαμβάνονται οι μαθητές μας ότι δεν είναι τίμιο να σηκώνουμε αδιάφορα τους ώμους όταν ένας στους τέσσερις ή ένας στους πέντε από μας θα αναγκαστεί να ξεσπιτωθεί, να ζει μακριά από την οικογένειά του, με πενιχρό εισόδημα και τροφή στις λέσχες. Καταλαβαίνουν τα παιδιά ότι δεν πρέπει οι συμμαθητές τους, που έρχονται πίσω από αυτούς, να έχουν ένα σχολείο ακόμα χειρότερο, με 30 παιδιά στην τάξη ή ακόμα όλο και πιο συχνά να αναγκάζονται να ταξιδεύουν 30-40 χλμ κάθε μέρα για να πάνε στο σχολείο. Και πολλοί από αυτούς να σταματάνε, αφού το σχολείο θα έχει εξετάσεις πολύ αυστηρές για αυτούς, αν είναι λίγο κουμπούρες, αυτοί που είναι κιόλας οι πιο φτωχοί. Δε θέλουν οι μαθητές μας τα παιδιά να αναγκάζονται 15 χρονών να μπαίνουν απροστάτευτα στη ζούγκλα της απλήρωτης εργασίας ή της ανεργίας.
13) ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΤΕ!
Κύριε πρόεδρε,
ζήτησα αυτοβούλως να καταθέσω ως μάρτυρας υπεράσπισης για λόγους συνείδησης. Δεν μπορούσα να μείνω αδιάφορος μπροστά στο βαρύ κατηγορητήριο και τις εξοντωτικές ποινές που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι.
Επίσης θα ήθελα από την αρχή να ξεκαθαρίσω ότι δεν ανήκω σε αυτή την επαγγελματική κατηγορία. Και ποτέ δεν το επεδίωξα. Μάλιστα αν μου πρότειναν να με διορίσουν στη δημόσια εκπαίδευση θα απαντούσα, προσβλητικά ίσως, ΟΧΙ, ΠΟΤΕ!
Δεν είναι μόνο η τρομερή ευθύνη του επαγγέλματος και ο πενιχρός μισθός. Αυτά είναι τα λιγότερα. Είναι η ένταση που συνεπάγεται η καθημερινή επαφή με παιδιά και ειδικά με εφήβους. Είναι η υπερπροσπάθεια που πρέπει να καταβάλει κανείς για να ισορροπεί ανάμεσα σ αυτά που επιβάλει ένα αυστηρό διδακτικό πλαίσιο και τις διαρκείς ανατροπές της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Ιδιαίτερα στις μέρες της κρίσης.
Ακόμη είναι το διαρκές άγχος να συμβαδίζεις με τις εξελίξεις της τεχνολογίας, τις προκλήσεις της διαρκώς ανακινούμενης και εμπλουτιζόμενης γνώσης. Προσπάθεια άκρως εξοντωτική. Κι όλα αυτά όχι προς ίδιον όφελος αποκλειστικά αλλά για να διαμορφώνεις τους πολίτες του αύριο.
14) Να σπάσει η προληπτική επιστράτευση και ο κοινωνικός αυτοματισμός
Την ίδια ώρα μηχανισμός προώθησης του κοινωνικού αυτοματισμού στήθηκε από την κυβέρνηση και τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Η γελοιότητα έφτασε στο απίστευτο σημείο να δημιουργείται γκρουπ εθελοντών επιτηρητών στο facebook για την ομαλή διεξαγωγή των εξετάσεων των μαθητών.
Απέναντι στη γελοία και επικίνδυνη ταυτόχρονα συμπεριφορά των κύκλων αυτών, που καλούν την κοινωνία να επιλέξει την υποταγή, βρίσκεται η οργή και η αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών, όλων των εργαζομένων.
Το όπλο της αλληλεγγύης σε οποιαδήποτε αγωνιστική μορφή επιλέξουν οι καθηγητές και οι δημόσιοι υπάλληλοι, ακόμα και ενάντια στην ίδια την επιστράτευση, είναι που πρέπει να ανακαλύψουν ακόμα και αυτοί οι εργαζόμενοι που μέχρι πρότινος ήταν επιφυλακτικοί απέναντι στις κινητοποιήσεις αυτές.
Η προληπτική επιστράτευση που επιχειρεί η κυβέρνηση πρέπει να ηττηθεί, όπως και τα σχέδια για περιορισμό του δικαιώματος της απεργίας. Η κοινωνία υποφέρει από τη συντεχνία των κυβερνητικών παραγόντων και των συνομιλητών τους. Οι εργαζόμενοι πρέπει να ανακαλύψουν τη δύναμη του συλλογικού ανυποχώρητου αγώνα απέναντι στην πολιτική της φτώχειας και του αυταρχισμού.
15) Η επιστράτευση θα ρίξει το μνημόνιο. Αν το πιστέψουμε
Οι γενιές των μεγαλύτερων, που τους τριβέλιζαν τα μυαλά στα θρανία με τις ειρηνικές επαναστάσεις του Γκάντι και του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ήρθε η στιγμή να αποδείξουν τι έμαθαν όλα αυτά τα χρόνια. Ο Γκάντι καλούσε σε γενικευμένη ανυπακοή απέναντι στον κρατικό μηχανισμό. Και αυτό μπορεί να γίνει.
Τα θέματα των εξετάσεων δεν πρέπει να φτάσουν στα σχολεία και αυτοί που μπορούν να τα μπλοκάρουν ξέρουν πως να το κάνουν. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ δεν πρέπει να αφήσουν τα θέματα να περάσουν από το δορυφορικό σύστημα που χρησιμοποιείται στα εξεταστικά κέντρα. Αν χρειαστεί να κοπούν τα τηλέφωνα ας το αναλάβουν άλλοι συνάδελφοί τους. Αν τα στείλουν με κούριερ θα βρουν τους δρόμους μπλοκαρισμένους από τους εργαζόμενους στους δήμους.
16) Ένα πολύ κρίσιμο στοίχημα, του Θ. Μαρουλιάδη
Τα λένε όμως και άλλοι που είτε είναι στα μικροαστικά χαμένα είτε έχουν τα παράπονα τους από το πώς λειτουργεί το δημόσιο σύστημα της παιδείας. Αυτούς τους άλλους θέλουν να πιάσουν μαλάκες τα καθίκια και να τους βάλουν απέναντι σε όποιον αγωνίζεται για την αξιοπρέπεια του, απέναντι σε όποιον αγωνίζεται με το κορμί του, οδόφραγμα στον οδοστρωτήρα του κανιβαλικού νεοφιλελευθερισμού και της άκρας δεξιάς.
Το τέταρτο. Το πολύ κρίσιμο στοίχημα για τους εκπαιδευτικούς που θέλουν να δώσουν τη μάχη, για το κίνημα των Αντιστάσεων και για την Αριστερά που πιστεύει σε μία αριστερή και προοδευτική διακυβέρνηση – και όχι στις κόμπλες της – είναι αυτοί οι άλλοι. Και νομίζω πως αυτό ακριβώς εννοούσε ο Μάρεϊ, ή τουλάχιστον αυτό θα ήθελα να εννοεί, όταν στο “Τούτσι” έλεγε πως θέλει να ανοίξει ένα θέατρο που θα λειτουργεί μόνο τις μέρες που βρέχει ώστε τις παραστάσεις του να τις βλέπουν και να τις κρίνουν οι άνθρωποι που θα έμπαιναν μέσα στην αίθουσα για να προστατευτούν από τη βροχή και όχι γιατί είχαν διαβάσει κριτικές και γνώριζαν πόσο καλός σκηνοθέτης είναι. Μου φαίνεται πως έξω βρέχει.
17) Eagainst : Η απεργία των καθηγητών, των μαθητών και των γονέων
Είναι βέβαιο πως πολλά θα ακουστούν για τους εκπαιδευτικούς, τίποτε όμως για την ίδια την Παιδεία. Θα θρηνούνε οι βολεμένοι στα τηλεπαράθυρα για την «ομηρία των μαθητών και των οικογενειών τους» , πουθενά όμως δεν θ’ ακουστεί τίποτε για την απελπισία των μαθητών που ετοιμάζονται να εξεταστούν. Των μαθητών που δεν ελπίζουν σε τίποτε, βλέποντας τις σπουδές που πάντα ονειρεύονταν να μην είναι ικανές να τους προσφέρουν ούτε μία θέση εργασίας ή, ακόμη περισσότερο, τη δυνατότητα για μια κάπως πιο γλυκιά ζωή και τα πανεπιστήμια να παράγουν καθημερινούς επισκέπτες των γκισέ του ΟΑΕΔ. Των μαθητών που συμβιβάστηκαν με τ΄αποστειρωμένα σχολικά βιβλία, αποστήθισαν τις αποσυνδεδεμένες από κάθε πρακτική εφαρμογή γνώσεις και τώρα ετοιμάζονται να ανταγωνιστούν χιλιάδες συνομήλικους τους, μ’ εναν καθηγητή σε ρόλο ασφαλίτη πάνω απ’΄το κεφάλι τους και με το άγχος να τους να σφίγγει τα πνευμόνια. Ο κάθε μαθητής, σε κάθε γωνιά της χώρας, αναρωτιέται αυτές τις μέρες: «αξίζει να κουραστεί κανείς γι’ αυτό το όνειρο»;
18) Ναι Στηρίζω τους Καθηγητές. Κι ας δίνει εξετάσεις η κόρη μου
Αρνούμαι να μπω στη λογική του εύκολου λιθοβολισμού των καθηγητών. Αρνούμαι να υποκύψω στο λαϊκισμό και τη λογική του διαχωρισμού των κοινωνικών ομάδων, που με τόσο απροκάλυπτο τρόπο χρησιμοποιεί η κυβέρνηση με κάθε ευκαιρία, για να περάσει κάθε επιλογή της και κάθε σχέδιό της. Αρνούμαι να καταδικάσω τους ανθρώπους που μαθαίνουν γράμματα στα παιδιά μου και με περίσσια υποκρισία να τους ρίξω ευθύνες ή να τους ζητήσω να αποδεχθούν πράγματα σε βάρος τους, στο όνομα μιας υποτιθέμενης προστασίας των παιδιών, των γονέων και της κοινωνίας.
Δεν επιλέγω αυτή τη στάση με την ασφάλεια του αδιάφορου και του ξένου, προς το πρόβλημα.
Την επιλέγω με πόνο και μετά από σκέψη βασανιστική. Γιατί πανελλαδικές εξετάσεις δίνει και η δική μου κόρη. Δεν είμαι απλός παρατηρητής, είμαι άμεσα ενδιαφερόμενος.
19) Οι εξετάσεις που (δεν) κρίνουν τίποτα
Στο δια ταύτα τώρα, η πορεία της Δευτέρας (13 Μαΐου) είναι μια τεράστια ευκαιρία για το κίνημα να αντεπιτεθεί στην χουντική, δικτατορικού τύπου επιστράτευση που ο Σαμαράς και η παρέα του προσπαθούν να επιβάλλουν. Το θέμα είναι κυρίως ηθικό πλέον: αν υπερασπίζεσαι τη δημοκρατία κατεβαίνεις και συμμετέχεις στο συλλαλητήριο μαζί με τους δασκάλους, αλλιώς κάνεις για άλλη μια φορά την κότα. Όμως η ευκαιρία έγκειται και στο ότι το χάρτινο κοινωνικό οικοδόμημα που ανήγαγε τις εξετάσεις εισαγωγής στα Ανώτατα Ιδρύματα της χώρας, έχει πρακτικά καταρρεύσει, καθώς σχεδόν κανείς δεν πιστεύει πλέον σε αυτό. Τα υπόλοιπα το Δευτέρα στους δρόμους.
20) “Ανησυχούν” οι ύαινες της επικοινωνίας για τους μαθητές για να προετοιμάσουν καλύτερα το γεύμα τους !!!
Η νίκη των εκπαιδευτικών, δηλαδή το μην απολυθούν οι 10.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί, δηλαδή το να γίνουν προσλήψεις για να μπορεί να λειτουργήσει το σχολείο, δηλαδή το να μην μετατραπούν οι εκπαιδευτικοί σε κακοπληρωμένους και φοβισμένους τεχνικούς, δηλαδή το να μη μετατραπούν οι γονείς σε πελάτες, δηλαδή το να μη γίνουν οι μαθητές καύσιμη ύλη για να φυσήξει ούρειος άνεμος σε μια χούφτα ολιγαρχών, αυτά όλα και άλλα πολλά που διακυβεύονται, θα είναι νίκη όλου του λαού. Θα είναι νίκη των πληβείων κατά των Πατρικίων. Θα είναι μια ανάσα που μπορεί να γίνει άνεμος, θύελλα, για να αλλάξουν τα ανεμολόγια και οι ορίζοντες στη χώρα και στις ζωές των ανθρώπων που κάποιοι θέλουν να τους μετατρέψουν σε σύγχρονους δούλους.
21) Μερικές αλήθειες για τους εκπαιδευτικούς
[Τελευταίο ένα κείμενο ελάχιστα συναισθηματικό, που τσακίζει όμως κόκαλα με τον ορθολογικό τρόπο που απαντά στους μύθους γύρω από τους ¨Ελληνες εκπαιδευτικούς]
1. Οι εκπαιδευτικοί ήταν από τους πρώτους που επλήγησαν από την κρίση, καθώς οι μισθοί τους μειώθηκαν από τα πρώτα κιόλας μέτρα που ελήφθησαν πριν από τρία χρόνια και από τότε έχουν δει αλλεπάλληλες μειώσεις στους μισθού τους, της τάξης του 30% - 40%.
2. Είναι δημόσιοι υπάλληλοι που διορίστηκαν είτε με την επετηρίδα, είτε μέσω ΑΣΕΠ ΚΑΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ.
3. Για αρκετά χρόνια στην αρχή της καριέρας τους γυροφέρνουν την Ελλάδα με ότι αυτό συνεπάγεται από οικονομικής ή κοινωνικής σκοπιάς (π.χ. οικογένεια)
4. Οι απολαβές τους σήμερα είναι για έγγαμο εκπαιδευτικό χωρίς παιδιά, με 12 χρόνια προϋπηρεσία στην εκπαίδευση (σημειώνω ότι αγνοείται οποιαδήποτε άλλη προϋπηρεσία στον ιδιωτικό τομέα ακόμα και σε σχετικό αντικείμενο) και με μεταπτυχιακό 980 ευρώ καθαρά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου