Η εποχή των μεγάλων απειλών

http://www.kourdistoportocali.com/articles/12399.htm

Από τον Γιάννη Κοτόφωλο

Ο κόσμος όλος, πρωτίστως η Δύση και ειδικότερα η Ευρώπη, διέρχονται μια μεγάλη περίοδο αστάθειας, οικονομικής και πολιτικής. Η πιο βασική αστάθμητη και απειλητική παράμετρος είναι τα υψηλά χρέη των κρατών, σε όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο και περισσότερο στην Ευρώπη. Είναι ένα μέγεθος εκρηκτικό, το οποίο διαβρώνει τις οικονομικές προοπτικές, ακόμη και για τους πιο αισιόδοξους. Χωρίς να ξέρουμε, μάλιστα, τι μπορεί να προκύψει ακόμη, μέσα στα επόμενα χρόνια. Μήπως μπορούσε να προβλέψει κανείς, πριν από τέσσερα ή πέντε χρόνια, τις ανάγκες των τρισεκατομμυρίων δολαρίων ή ευρώ, που θα απαιτούσαν οι δυτικές οικονομίες για να μην εκφυλιστούν; Εάν διατηρηθούν οι ίδιες οικονομικές πολιτικές, κυρίως από την Ευρώπη και εξαιτίας πρωτίστως της Γερμανίας –αυτό υποστηρίζουν οι πλέον προχωρημένοι αναλυτές των οικονομικών εξελίξεων– το χρέος πολλών κρατών, έπειτα από είκοσι ή εικοσιπέντε χρόνια θα έχει διπλασιαστεί ως ποσοστό του ΑΕΠ. Και αυτό σημαίνει μία πλήρη οικονομική καταστροφή…

Η Ευρώπη, εάν δεν πραγματοποιήσει μία θεαματική στροφή στην πολιτική της, κινδυνεύει να γίνει οικονομικά συντρίμμια. Αρκεί να σημειώσει και να συνειδητοποιήσει κανείς ότι η μεγαλύτερη βόμβα στα θεμέλια αυτού του οικονομικού, πολιτικού και πολιτιστικού οικοδομήματος που λέγεται Ευρώπη ακόμη δεν έχει αποκαλυφθεί. Πρόκειται για το τεράστιο χρέος των ασφαλιστικών Ταμείων, το οποίο, σε συνδυασμό με τη γήρανση των πληθυσμών και την παρατεταμένη ύφεση, μπορεί να λάβει μυθικές διαστάσεις έπειτα από είκοσι ή εικοσιπέντε χρόνια, μεταφραζόμενο σε πολλές δεκάδες (άλλοι υποστηρίζουν εκατοντάδες) τρισεκατομμυρίων δολαρίων!! Μιλάμε για μια ασύλληπτη σε μέγεθος τη στιγμή αυτή απειλή για τη Δύση… Και ενώ οι τρομακτικοί αυτοί κίνδυνοι εξελίσσονται χωρίς αποτροπή μέχρι τούτη την ώρα (εξετάζοντας τα κράτη και τους δημόσιους οργανισμούς ή τα Ταμεία), θα πρέπει να επισημάνουμε παράλληλα ότι και ο έτερος άξονας μιας πιθανής προοπτικής για την αναπαραγωγή κεφαλαίων και την ανάπτυξη, ο τραπεζικός τομέας δηλαδή, είναι πολύ βαριά τραυματισμένος μετά την κρίση. Αρα, λοιπόν, από ποια βάση μπορεί να γίνουν οι αλλαγές της οικονομικής πολιτικής και ποιος μοχλός ανάπτυξης μπορεί να λειτουργήσει δίνοντας ελπίδα στο μέλλον; Εύκολη απάντηση δεν υπάρχει, ας μη γελιόμαστε.

Η Ευρώπη, ωστόσο, δεν μπορεί να χρονοτριβεί κι άλλο, πρέπει να πάρει γρήγορες και γενναίες αποφάσεις. Να δημιουργήσει προϋποθέσεις οικονομικής ανάπτυξης, γιατί διαφορετικά θα σβήσει… Σε πολιτικό επίπεδο οι αποφάσεις αυτές είναι απόλυτα συναρτημένες με την πλήρη οικονομική και πολιτική ένωση, την εκχώρηση εθνικών εξουσιών σε υπερεθνικά κοινοτικά όργανα, τη δημιουργία μιας ενιαίας κεντρικής ευρωπαϊκής κυβέρνησης και ενός ισχυρού ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Είναι μία υπόθεση πολύ δύσκολη, σύμφωνοι. Αλλά φαίνεται ότι είναι η μόνη διαδρομή επιβίωσης για την Ευρώπη. Χωρίς τη μετεξέλιξή της σε Ομοσπονδία και την υιοθέτηση μιας άλλης γραμμής για ρευστότητα και ανάπτυξη, η Ευρώπη δεν θα αντέξει τις φοβερές οικονομικές προκλήσεις και τις κολοσσιαίες απειλές –όπως τις περιγράψαμε– που αναπτύσσονται. Σε αυτήν την κατεύθυνση, κατ’ αρχάς, θα πρέπει η Γερμανία να βάλει πολύ νερό στο κρασί της, να ξαναλειτουργήσει δημιουργικά ο γαλλογερμανικός άξονας και να αναχαιτιστεί και ο ευρωσκεπτικισμός που άρχισε να εκδηλώνεται σε ορισμένα γερμανικά κέντρα εξουσίας.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_08/07/2012_488288