15.6.2012
Στην τελευταία μου παράσταση κάποιος θεατής κάπνιζε ηλεκτρονικό τσιγάρο. Γενικά, θεωρώ πολύ καλή λύση το ηλεκτρονικό τσιγάρο∙ ούτε μυρίζει, ούτε ενοχλεί τους μη καπνιστές, ούτε βρωμίζει τον χώρο, αλλά όχι μέσα στο θέατρο ούτε στο σινεμά.....
ΠΝΕΥΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΟ της ΗΡΩΣ ΜΗΤΡΟΥΤΣΙΚΟΥ
κάθε Παρασκευή και Σάββατο στην free press "ATTIKHΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ"
Ήμουνα τουλάχιστον πέντε μέτρα μακριά από τον θεατή κι όμως αυτό το ελάχιστο φωτάκι του τσιγάρου που άναβε πότε πότε με ενοχλούσε και μου αποσπούσε την προσοχή. Έβλεπα ένα μπλουζάκι να φωτίζεται περιοδικά!!!! Έχετε δει ποτέ πώς φαίνεται ένας θεατής όταν κοιτάζει το κινητό του μέσα στο σκοτάδι;
Φωτίζεται ολόκληρο το πρόσωπο του (οι ηθοποιοί εκείνη την στιγμή βλέπουν πολύ καλά ποιος είναι αυτός που βαριέται...)!
Νομίζει ότι κάνει κάτι κρυφά και αθόρυβα χωρίς να ενοχλεί κανέναν, ενοχλεί όμως τους διπλανούς του, τις πίσω του σειρές και κυρίως ενοχλεί τον ηθοποιό,
που είναι πάνω στην σκηνή εκείνη την στιγμή και μέσα στο σκοτάδι της πλατείας βλέπει ολοκάθαρα ένα πρόσωπο.
Προσωπικά, το κινητό μου το απενεργοποιώ όταν βλέπω παραστάσεις. Και η δόνηση ενοχλεί θεατές και ηθοποιούς και δεν θέλω το οποιοδήποτε άσχετο μήνυμα να μου αποσπά την προσοχή. Σε μιάμιση ώρα θα έρθουν όλες οι κλήσεις∙ η τεχνολογία έχει προχωρήσει
(και οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας που φροντίζουν να μην χάνουν λεφτά)....
Το ηλεκτρονικό τσιγάρο, όμως, είναι πολύ χειρότερο! Ναι μεν ανάβει για ένα δευτερόλεπτο, αλλά ανάβει ξανά και ξανά. Είναι σαν αργό φωτορρυθμικό.
Δεν φωτίζει πρόσωπο, αλλά βλέπεις ένα φωτάκι να αναβοσβήνει και να φωτίζει ένα μέρος του θεατή....
Δεν ξέρω αν στο διάλειμμα κάποιος άλλος θεατής το είπε στον καπνιστή θεατή μας, αλλά στο δεύτερο μέρος δεν ξαναείδα το φωτάκι.
Αυτό, όμως, μου θύμισε κάτι που συνέβη στο θέατρο «Πορεία», την προηγούμενη εβδομάδα και ήμουν μάρτυρας ως θεατής.
Λήθη
Είχα πάει να δω την παράσταση «Λήθη», με την Εκάβη Ντούμα, που επαναλαμβανόταν φέτος. Πέρυσι τον ρόλο αυτό έπαιζε ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος,
ο οποίος, όμως, φέτος λείπει από την Ελλάδα. Προσωπικά δεν συμπαθώ τα έργα του Δημήτρη Δημητριάδη, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν σέβομαι τον ηθοποιό που είναι πάνω στην σκηνή, ακόμα κι αν το έργο δεν είναι της αρεσκείας μου....
Πρόκειται για έναν παραληρηματικό μονόλογο-ύμνο στη θνητότητα. Ο ή η ηθοποιός, ένας άνθρωπος δηλαδή, στέκεται ολόγυμνος μέσα σε ένα γυάλινο κουτί και μιλάει στο κοινό. Μια θεατής, όμως, στο κέντρο της πλατείας, βαριόταν. Αντί να ζητήσει συγνώμη από τους διπλανούς της και να αποχωρήσει ήσυχα ήσυχα από την αίθουσα και να πάει για ποτό, για να κλείσει όμορφα η βραδιά της, αποφάσισε να ασχολείται με το κινητό της. Η Εκάβη Ντούμα έλεγε όλον τον μονόλογο προς το κοινό και καθώς κοίταζε κεντρικά, το να βλέπει ένα πρόσωπο διαρκώς φωτισμένο να ασχολείται με το κινητό του ασταμάτητα ενώ αυτή να είναι ολόγυμνη μπροστά σε όλους και παίζει ένα πολύ δύσκολο κείμενο, σίγουρα ήταν -το λιγότερο- προσβλητικό.
Σε μια παύση του κειμένου, η ηθοποιός, λέει με τον ίδιο τόνο και δυνατά «Κλείστο». Η θεατής (γύρω στα 30), προφανώς, δεν πήρε χαμπάρι, δεν άκουγε καν! Ξαναλέει η Εκάβη «ΚΛΕΙΣΤΟ» και τότε σήκωσε το κεφάλι, «ΚΛΕΙΣΕ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ, ΤΩΡΑ» της λέει. Το έβαλε μέσα στην τσάντα της και άρχισε να συζητάει με την φίλη της, προφανώς για το συμβάν.
Η Εκάβη Ντούμα συνέχισε απτόητη τον μονόλογό της, γυμνή, εγκλωβισμένη μέσα στο γυάλινο κουτί-μοναδικό σκηνικό της παράστασης.
Η θεατής αργότερα ξαναέβγαλε το κινητό, ο πίσω της αριστερά θεατής της έκανε παρατήρηση γιατί τον ενοχλούσε το φως της οθόνης. Ενοχλούσε ακόμη κι εμένα, που καθόμουν δυο σειρές πιο πίσω! Οπότε, μετά, το κοίταζε μέσα από την τσάντα της!!!
Με το που τέλειωσε η παράσταση ο πίσω δεξιά της θεατής της έβαλε τις φωνές και την έβρισε! Εκείνη είπε ότι αν ήξερε πως ήταν η παράσταση δεν θα είχε έρθει.... Η πόρτα όμως δεν ήταν κλειδωμένη... Γενικά έγινε χαμός στο θέατρο από όλους σχεδόν τους θεατές και σκεφτείτε σε αυτή την παράσταση μετά το τέλος της, ο/η ηθοποιός μένει ακίνητος στην σκηνή μέχρι να αδειάσει η αίθουσα!!!
Το σκηνικό ήταν ένα γυάλινο διάφανο κουτί, μήτρα και φέρετρο μαζί. Μέσα σε αυτό γεννήθηκε η ηθοποιός, γυμνή, και μέσα σε αυτό πέθανε ντυμένη με αυστηρό κουστούμι! Μάλιστα, προς το τέλος του μονολόγου το όρθιο κουτί σιγά σιγά σιγά κατεβαίνει, πλαγιάζει με έναν μηχανισμό και ο άνθρωπος μέσα σε αυτό βρίσκεται ξαπλωμένος μέσα σε ένα φέρετρο, σαν αυτό της Ωραίας Κοιμωμένης.
Το έργο είναι μια υπαρξιακή κραυγή αγωνίας, αλλά και σιγουριάς, ιδιαίτερα συμβολικό με αλληγορικές προεκτάσεις για τη γέννηση και το θάνατο. Το γυμνό συμβόλιζε ότι γυμνοί γεννιόμαστε και η αλήθεια μας είναι γυμνή, η ψυχή μας είναι γυμνή. «Εγώ δεν θυμάμαι, αλλά θυμάται το σώμα μου, δεν ξέρω εγώ, το σώμα μου ξέρει, γιατί το σώμα μου είναι.» Είναι ένας άνθρωπος στο μεταίχμιο, όπως και η χώρα μας. Είναι επίκληση και παράκληση μαζί και μια παράσταση ρεσιτάλ ερμηνείας.
Οι εκπληκτικοί φωτισμοί ήταν του Felice Ross, ενώ το απίστευτο σκηνικό και το κουστούμι είχε κάνει η Ελένη Μανωλοπούλου.
Medea Redux
Στο ίδιο θέατρο («Πορεία») παιζόταν άλλος ένα μονόλογος. Η Ζωή Μυλωνά, κόρη του γνωστού ηθοποιού Αλέξανδρου Μυλωνά, μας συστήνεται στα αγγλικά με το «Medea Redux»
(«Μήδεια Ξανά»), το οποίο έχει αναφορές στον αρχαίο ελληνικό μύθο και γίνεται και συχνή αναφορά σε μία Ελληνική λέξη. Έχοντας ζήσει, και εν συνεχεία σπουδάσει, στη Ν.Υόρκη παρουσίασε αυτόν τον μονόλογο του Νιλ Λαμπιούτ στη γλώσσα που γράφτηκε, γιατί πιστεύει ότι έτσι καταλαβαίνει ο θεατής περισσότερα, τόσο για την ίδια τη γλώσσα, όσο και για την αμερικάνικη κουλτούρα. Η παράσταση είχε υπέρτιτλους.
Πρόκειται για την εξομολόγηση μιας 29χρονης γυναίκας σχετικά με την αποπλάνησης της στα δεκατρία της από τον δάσκαλό της και την εγκυμοσύνη της!
Η σκηνοθεσία ήταν της Μαρίας Ξανθοπουλίδου και το πανέμορφο-αλληγορικό σκηνικό τηςΚατερίνας Ζουράρη. Της ίδιας ήταν και το κουστούμι, το οποίο, όμως, κατ’ εμένα δεν λειτουργούσε. Δυστυχώς, η πρωταγωνίστρια μοιάζει πολύ μικρότερη από την ηλικία του ρόλου και το κουστούμι, εκτός του ότι δεν την κολάκευε και δεν αναδείκνυε τον ρόλο, δεν την βοηθούσε ούτε στο ηλικιακό κομμάτι!
Ωστόσο, η Ζωή Μυλωνά ήταν εκπληκτική, άμεση και ήθελες να μάθεις και την συνέχεια της ιστορίας, αφού τέλειωσε η παράσταση. Διαφωνώ με την αγγλική γλώσσα.
Ο μονόλογος, ευτυχώς, δεν ήταν γρήγορος, άρα μπορούσες να παρακολουθείς και την ηθοποιό και τους υπέρτιτλους,
αλλά θα ήθελα κάποια στιγμή να ξαναδώ αυτή την παράσταση παιγμένη από την ίδια ηθοποιό στην μητρική της γλώσσα!
Τέτοιες παραστάσεις μπορούν να γίνονται δίγλωσσες! Όπως στο θέατρο του Νέου Κόσμου, το 2006, όταν παιζόταν το έργο "Εμιγκρέδες" του Σλαβομίρ Μρόζεκ
(σε μετάφραση-σκηνοθεσία Λαέρτη Βασιλείου) από Αλβανούς ηθοποιούς που ζούσαν στην Ελλάδα σχεδόν 20 χρόνια.
Η παράσταση παιζόταν κάποιες μέρες στα Ελληνικά και κάποιες στα Αλβανικά!!
Εξάλλου το Φεστιβάλ Αθηνών ξεκίνησε και θα μπουχτίσουμε από παραστάσεις με υπέρτιτλους!!! www.greekfestival.gr
Καλή αρχή για το φεστιβάλ, και καλό μας καλλιτεχνικό καλοκαίρι.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου