ΙΝΚΑ ΚΡΗΤΗΣ> ΟΔΗΓΙΑ - ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: ΔΙΚΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΑΓΩΓΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ!

ΙΝΚΑ ΚΡΗΤΗΣ ΔΤ 527 16.09.14

 

Γραμματεία Πειραιάς Διστόμου 45

ΔΙΚΟΓΡΑΦΟ ΚΑΙ ΑΓΩΓΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ

Προς τα μέλη μας παραλήπτες και ελεύθερο προς διακίνηση.

 

Αγαπητοί,

Το ΙΝΚΑ ΚΡΗΤΗΣ επισημαίνει ότι, αν αναθέτετε Δικόγραφα μέσω Γενικού Δικαστικού Πληρεξουσίου, σε μη Δικηγόρο με δικαίωμα να επιλέγει αυτός τον Δικηγόρο σας, αποξενώνεστε από το κατ ευθείαν δικαίωμα της σχέσης που ορίζει και επιβάλλει ο Κώδικας περί δικηγόρων, για τους Δικηγόρους, δηλαδή την σχέση πίστης και λογοδοσίας προς τον πελάτη του.

Νομικές συμβουλές και ανάληψη υποθέσεων για δικόγραφα μπορεί να κάνει μόνο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ σύμφωνα και με τον Κώδικα περί Δικηγόρων που είναι Νόμος του κράτους.

Το Σωματείο σας, Ένωση Καταναλωτών του Ν 2251/94 του Υπουργείου Ανάπτυξης με Αριθμό Μητρώου -2-, ενεργήσαμε από την 27.04.14 μέχρι 05.08.14 6 ημερίδες - ενημερώσεις σε συνεργασία με το Δικηγορικό γραφείο του Δικηγόρου Αθηνών Αθανάσιου Θεοδώρου με ομιλητές τον Δικηγόρο Αθηνών Αθανάσιο Θεοδώρου και τον συνεργάτη του Θάνο Παναγιωτόπουλο που δεν είναι δικηγόρος όπως τους συστήναμε κατά την έναρξη των ημερίδων που έγιναν, στα Χανιά, στο Ρέθυμνο και στο Ηράκλειο με θέματα τα Χημικά της Συρίας, την Αγωγή μας για το Χαράτσι, την Αγωγή μας κατά του ΟΑΕΕ και τους καταχρηστικούς όρους των τραπεζικών δανειακών συμβάσεων και την ανάδειξη της διαδικασίας ακυρώσεώς τους με Συλλογική Αρνητική Αναγνωριστική Αγωγή.

Ακολούθως, πολλά μέλη μας, ανάθεσαν με κοινό προς τους ανωτέρω πληρεξούσιο, την απόκρουση των τραπεζικών απαιτήσεων με τις προβλέψεις της Ζ1 798/25.06.2008 Κανονιστικής Απόφασης του Υπουργείου Ανάπτυξης ΦΕΚ 1353Β/2008.

Το ΙΝΚΑ ΚΡΗΤΗΣ δεν έχει ούτε είχε ποτέ καμία συμφωνία και καμία συναλλαγή με τον ιδιώτη κ. Θάνο Παναγιωτόπουλο.

Για οποιαδήποτε διαφορά η ερώτημα για υπόθεσή σας που αναθέσατε με κοινό πληρεξούσιο προς τους ανωτέρω, μπορείτε να απευθύνεστε στο Δικηγορικό Γραφείο του Αθανάσιου Θεοδώρου ΟΧΙ ΣΕ ΒΟΗΘΟ η ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ η ΥΠΑΛΛΗΛΟ του, αλλά μόνο στον ίδιο τον κ. Αθανάσιο Θεοδώρου τηλ. 6932 260506, 215 5054420, 210 6400528 Λ. Αλεξάνδρας 117 Αθήνα 114 75, είτε τηλεφωνικά είτε γραπτά.

Για αναθέσεις στους δύο ανωτέρω, Δικηγόρος είναι ο Αθανάσιος Θεοδώρου.

Εάν αναθέσατε Αγωγή ή Συλλογική Αγωγή με κοινό πληρεξούσιο να επικοινωνείτε μόνο με τον Δικηγόρο που θα την δικάσει.

Απαγορεύεται να πιέζεστε από υποσχέσεις ή προτάσεις για ΔΙΚΟΓΡΑΦΑ από ΜΗ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥΣ.

Γιάννης Αννουσάκης ο Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΙΝΚΑ ΚΡΗΤΗΣ και

Αντιπρόεδρος του ΙΝΚΑ/ΓΟΚΕ Γενική Ομοσπονδία Καταναλωτών Ελλάδας

Οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Σκωτίας μέρος Β΄ (η άνοδος του Robert Bruce, 1306-1328) (Πάμε γερά Σκωτία για την ελευθερία!)

http://www.istorikathemata.com/2014/09/wars-of-scottish-independance-the-rise-of-robert-bruce.html

γράφει ο Φιλίστωρ

Η άνοδος του Robert Bruce

Μετά την εκτέλεση του Wallas, φαινόταν ότι η κατάσταση στην Σκωτία είχε ολοκληρωτικά ρυθμιστεί για τον Εδουάρδο, ο οποίος ασχολήθηκε με αψιμαχίες κατά των Γάλλων. Στην Σκωτία όμως κυοφορούνταν εξελίξεις εναντίον της εξουσίας του από τον Robert Bruce. O Bruce εκτός από αρχοντικό παρουσιαστικό, είχε ισχυρή θέληση, προσωπικό θάρρος, γνώριζε να χειρίζεται τα όπλα και ήταν ιδιαίτερα φιλόδοξος με βασική του επιδίωξη να ανέλθει στον θρόνο της Σκωτίας στηριζόμενος στην πιθανότητα του θανάτου του Εδουάρδου ο οποίος ήταν τότε προχωρημένης ηλικίας. Το μεγάλο του εσωτερικό εμπόδιο ήταν η πανίσχυρη οικογένεια των Comyn και ιδιαίτερα ο αρχηγός της John ήρωας της αντίστασης κατά των Άγγλων, τον οποίο όφειλε να προσεταιριστεί ώστε ενωμένοι να μπορέσουν να αντιταχθούν στους Άγγλους. Οι Comyns ήταν υποστηρικτές του νόμιμου βασιλιά Balliol, αλλά φαίνεται πως δεν ήταν αντίθετοι σε κάποιου είδους συνεννόηση με τον Bruce, το οποίο θεωρούσαν, δικαίως, ισχυρό ανταγωνιστή.

Στις 10 Φεβρουαρίου του 1306, οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν σε ουδέτερο έδαφος στην εκκλησία του Grey Friars στο Dumfries. Δεν είναι σίγουρο αν το είχε όντως προσχεδιάσει, αλλά ο Bruce στην συνάντηση αυτή δολοφόνησε τον Comyn μέσα στην εκκλησία με την βοήθεια ενός ακολούθου του.  Έτσι, με μια μεγαλειώδη όσο και ανίερη πράξη ο Bruce έκανε το μεγάλο βήμα για τον θρόνο της Σκωτίας και πλέον βιαζόταν για να αιφνιδιάσει εχθρούς και φίλους. Αφού έσπευσε στην Γλασκώβη όπου έλαβε συγχώρηση από τον Αρχιεπίσκοπο Wishart για την φοβερή του πράξη, (αυτό)αναγορεύτηκε Βασιλιάς της Σκωτίας στην ιερή πόλη Scone στις 25 Μαρτίου 1306. Η αντίδραση των εχθρών του ήταν φοβερή. Οι Comyns ξεκίνησαν στρατολογία στα Highlands για να εκδικηθούν τον θάνατο του αρχηγού τους, ενώ ο Εδουάρδος διόρισε τον Aymer de Valance, κουνιάδο του νεκρού John Comyn, επικεφαλής των μικτών Αγγλικών και Σκωτσέζικων στρατευμάτων με την διαταγή να καίει και να σκοτώνει χωρίς έλεος όσους υποστήριζαν τη φατρία των Bruce. Με άλλη του κίνηση, ο Εδουάρδος έπεισε τον Πάπα Clement V να αφορίσει τον Bruce.

Αρχικώς ο Bruce είχε κάποιες μικρές επιτυχίες καταλαμβάνοντας το Dundee και το Brechin, αλλά ο Valance τον ακολουθούσε κατά πόδας με πολύ ισχυρές δυνάμεις. Σε μια μάχη στο Methven Wood τα στρατεύματα του Bruce αιφνιδιάστηκαν και διαλύθηκαν, ενώ ο ίδιος κατάφερε να γλιτώσει με λίγους ελαφρούς ιππείς καταφεύγοντας στα βουνά. Μέσα σε λίγους μήνες ο Bruce είχε μεταβληθεί από Βασιλιά σε φυγόδικο, ενώ η Αγγλική εκδίκηση εις βάρος της φατρίας του υπήρξε τυπική της ψυχοσύνθεσης του Εδουάρδου: ο Neil, αδερφός του Bruce, κρεμάστηκε και το σώμα του τεμαχίστηκε δημοσίως. Ο πιστός του αξιωματικός Earl του Atholl αρχικώς κρεμάστηκε, μετά αποκεφαλίστηκε και πυρπόλησαν το άψυχο σώμα του, ενώ ο Simon Fraser αποκεφαλίστηκε στο Λονδίνο και το κεφάλι του τοποθετήθηκε σε κοντάρι δίπλα σε αυτό του Wallas. Η Μαρία, αδερφή του Bruce, κλείστηκε σε κελί, ενώ δυο άλλοι υποστηρικτές του Bruce (Christofer Seton και ο αδερφός του) που ήταν παρόντες στην δολοφονία του Comyn, εκτελέστηκαν και τεμαχίστηκαν δημοσίως. Toν χειμώνα του 1306/7 ο Bruce με τα αδέρφια του Τhomas και Alexander έφυγαν από την Σκοτία και το πιθανότερο είναι ότι κατέφυγαν στην Ιρλανδία.

Την άνοιξη του 1307, ο Bruce επανήλθε στην Σκοτία με τα δύο του αδέρφια και τον James Douglas, τον σημαντικότερο οπλαρχηγό του, ηγούμενος 600 οπλοφόρων. Ουσιαστικά δεν ήταν Βασιλιάς παρά ο αρχηγός μιας ευάριθμης ομάδας ληστών που κανείς δεν ήθελε να περιθάλψει καθώς η Σκωτσέζικη ύπαιθρος ήταν διάσπαρτη με ισχυρές Αγγλικές φρουρές. Ξαφνικά, τον Μάρτιο του 1307, συνέβη μια

απρόσμενη εξέλιξη που άλλαξε την ροή της Ιστορίας για τον Bruce. Ο μεγάλος του αντίπαλος Valace (που εν τω μεταξύ είχε πάρει από τους Άγγλους τον τίτλο Earl του Pembroke), τον καταδίωκε με 2.000 Άγγλους στρατιώτες για να τον εξολοθρεύσει. Στην τοποθεσία Glen Trool ο Bruce έστησε μια αρκετά πετυχημένη ενέδρα στον διώκτη του και προκάλεσε απώλειες στο στράτευμα του, καταφέρνοντας να διαφύγει. Η μάχη έληξε περίπου ισόπαλη, αλλά και μόνο το γεγονός ότι ο Bruce δεν ηττήθηκε, είχε πολύ μεγάλη προπαγανδιστική επιρροή στους Σκώτους, καθώς ήταν η πρώτη "νίκη" εις βάρος των Άγγλων από την εποχή της μάχης της γέφυρας του Stirling.

Loudon Hill

Οι φήμες για τον Bruce έφτασαν μέχρι τον Εδουάρδο στην Αγγλία ο οποίος έστειλε τελεσίγραφο στον Valance κατηγορώντας τον Σκώτο στρατηγό ότι ολιγωρεί για την εξόντωση του Bruce. Πιεζόμενος ο Valance κάλεσε τον Bruce σε ανοιχτή μάχη και ο Σκώτος Βασιλιάς αν και ουσιαστικά διοικούσε μια ομάδα ανταρτών, δέχτηκε την πρόσκληση και όρισε τον χώρο στο Loudon Hill, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Kilmarnock.O Bruce τοποθέτησε τα στρατεύματα του στους πρόποδες ενός λόφου και μπροστά τους τοποθέτησε τρεις σειρές από δόρατα τις οποίες έκρυψε αρκετά πετυχημένα. Στις 10 Μαΐου ο Valance βρέθηκε στην προκαθορισμένη μάχη με 3000 πεζούς και το συνηθισμένο σιδερόφρακτο Αγγλικό ιππικό που ξεκίνησε την μάχη με την καθιερωμένη επική επέλαση του. Οι Άγγλοι ιππείς εξολοθρεύτηκαν πλήρως από τα κρυμμένα δόρατα και ακολούθησε η σφαγή τους, ενώ τα υπόλοιπα στρατεύματα του Valance βλέποντας την πρωτοφανή καταστροφή υποχώρησαν αυτοβούλως, ταπεινώνοντας τον αρχηγό τους που υποχώρησε προς τον Νότο για να σώσει την ζωή του. Σε μια εποχή έντονης δεισιδαιμονίας, ο τοπικός πληθυσμός μετά την νέα πρωτοφανή του νίκη, στράφηκε μαζικά προς τον Bruce θεωρώντας ότι είναι ευνοημένος από την Θεία πρόνοια να ελευθερώσει την Σκοτία από τους Άγγλους.

Ο Εδουάρδος στο Λονδίνο είχε οργιστεί μέχρι παραφοράς με το νέο αδιέξοδο στην Σκοτία και κρίνοντας από τις στρατιωτικές του ετοιμασίες, σκόπευε να κάνει την προηγούμενη αιματηρή εισβολή του να μοιάζει με σχολικό περίπατο. Φανταζόμαστε όλοι, πιστεύω, πως θα εκτελούσε τον Bruce αν αυτός είχε την ατυχία να πέσει στα χέρια του. Αμέσως έστειλε το καλοκαίρι του 1307 μια στρατιά στην Σκοτία υπό την διοίκηση του γιου του με την διαταγή να μην αιχμαλωτίζει κανέναν που τυχόν θα αντισταθεί, και ο ίδιος ετοίμαζε πυρετωδώς την δική του ενώ σταδιακά πλησίαζε την μεθόριο της Νότιας Σκοτίας. Το πρόβλημα του Εδουάρδου όμως ήταν η μεγάλη οικονομική δαπάνη των πολέμων στην Σκοτία που υπονόμευαν τα οικονομικά της Αγγλίας, ενώ από την άλλη και η υγεία

Βασιλιάς Εδουάρδος Ι

του επιδεινωνόταν (ο ίδιος ήταν πάνω από 65 ετών). Αναγκάστηκε να παραμείνει επί 6 μήνες κοντά στα νοητά σύνορα με την Σκοτία ώστε να βελτιωθεί η υγεία του και να καταφέρει να εισβάλει, κάτι όμως που δεν έγινε ποτέ. Ακόμη και από το νεκροκρέβατο του, ο Εδουάρδος προσπαθούσε να ολοκληρώσει τις προετοιμασίες για την εισβολή, δίνοντας εντολές στους υφισταμένους του. Αρχές Ιουλίου ο Εδουάρδος σηκώθηκε από το κρεβάτι ανέβηκε στο άλογο του και διέταξε  τον στρατό του να τον ακολουθήσει σε μια τελευταία εισβολή στην Σκοτία.

Η προσπάθεια του εκτός από αξιοθαύμαστη ήταν και γελοία καθώς ο στρατός του σε τρεις μέρες μετακινήθηκε μόλις 10 χλμ. Στις 6 Ιουλίου οι Άγγλοι στρατοπέδευσαν Burgh-on Sands έχοντας πλέον οπτική επαφή με την Σκοτία. Εκεί, το πρωινό της 7ης Ιουλίου ο Εδουάρδος εξέπνευσε, ζητώντας ως τελευταία επιθυμία να μην τον θάψουν ευπρεπώς, παρά μόνο αν η Σκοτία υποκύψει. Η είδηση του θανάτου του Εδουάρδου γιορτάστηκε εμφατικά στην Σκοτία, όπου ο απλός λαός πίστεψε ότι οι τύχες του πολέμου είχαν αλλάξει οριστικά. Τον Εδουάρδο διαδέχθηκε ο γιος του Εδουάρδος ΙΙ που επίσης μοιραζόταν το πάθος του πατέρα του να υποτάξει την Σκοτία. Ο Εδουάρδος ΙΙ δεν είχε τις διοικητικές δυνατότητες του πατέρα του, αλλά δεν ήταν ανίκανος όπως τον παρουσιάζουν συχνά χρονικογράφοι και Άγγλοι ιστορικοί συγγραφείς. Είχε κάνει ήδη έναν αποτυχημένο γάμο πολιτικών συμφερόντων με την κόρη του Γάλλου Βασιλιά Ισαβέλλα, ενώ τον συνέδεε στενή φιλία με τον Piers Gaveston, φιλία που πιθανώς είχε και σεξουαλικό περιεχόμενο. Η φήμη ότι ο Άγγλος Βασιλιάς χαιρόταν τον έρωτα του με τον ευνοούμενο του εξόργιζε τους Βαρώνους της Αγγλίας που αντιδρούσαν και δεν αποδέχονταν την εξουσία του. Η...επιστήθια φιλία του Εδουάρδου για τον Gaveston oδήγησε την Αγγλία στο χείλος του εμφυλίου, που αποφεύχθηκε μόνο όταν οι Βαρώνοι συνέλαβαν και εκτέλεσαν τον Gaveston το 1312.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο Εδουάρδος εισέβαλε με τα έτοιμα στρατεύματα στην Σκοτία, χωρίς όμως να συναντήσει πουθενά αντίσταση, ενώ ο Bruce κρυβόταν από βουνό σε βουνό. Ο Εδουάρδος ΙΙ, αφού περιφερόταν με τον στρατό του άσκοπα για δύο μήνες, γύρισε άπρακτος στην Αγγλία με ένα σωρό οικονομικά και εσωτερικά προβλήματα να τον περιμένουν. Δεν θα καταφέρει να εισβάλλει εκ νέου στην Σκοτία παρά μετά από τρία χρόνια.

Ο Bruce θριαμβεύει στον εσωτερικό εμφύλιο και αναγνωρίζεται ως Βασιλιάς

Όταν τα Αγγλικά στρατεύματα εκκένωσαν την Σκωτία, ο Bruce ξεκίνησε εκστρατεία εναντίον των εχθρών του στις Βόρειες επαρχίες και ιδιαίτερα εναντίον των Macdougall, οι οποίοι υποτάχθηκαν αμέσως προσφέροντας ανακωχή. Αμέσως μετά κατάφερε να καταλάβει το πανίσχυρο κάστρο του Inverlochy χάρις την βοήθεια της φρουράς του που το παρέδωσε. Με την ίδια περίπου μεθοδολογία κατέλαβε μερικά ακόμη κάστρα εχθρών του στις Βόρειες επαρχίες. Όλη αυτή την εκστρατεία την διεξήγαγε με μια ομάδα υποστηρικτών του που επαυξανόταν από κατά τόπους στρατολογία. Τον Νοέμβριο του 1307 ο Bruce αρρώστησε βαριά και όλοι οι ακόλουθοι του φοβήθηκαν ότι δεν θα επιζούσε. Τελικώς επέζησε, αλλά ενώ ακόμη ανάρρωνε και τον μετέφεραν σε φορείο, έμαθε τον Μάϊο, ότι ο μεγάλος του αντίπαλος John Commyn ( ο γιος του δολοφονημένου) είχε στρατολογήσει μια πολύ μεγάλη στρατιά και βάδιζε εναντίον του. Παρά το γεγονός ότι ήταν ακόμη αδύναμος, ο Bruce οδήγησε τον στρατό του εναντίον του μεγάλου αντιπάλου του.

Οι δύο στρατοί συναντήθηκαν στις 22 Μαΐου του 1308 μ. Χ. στην τοποθεσία Inverurie. O Bruce αδυνατούσε ακόμη και να ανέβει στον ίππο του, ενώ ακόμη και όταν τον βοήθησαν να ανέβει υπήρχαν δύο ακόλουθοι του δεξιά και αριστερά να τον υποβαστάζουν για να μην πέσει. Και μόνο η παρουσία του στο πεδίο της μάχης και το τράβηγμα του σπαθιού του από την θήκη ηλέκτρισε τους υποστηρικτές του, ενώ αποθάρρυνε το αντίπαλο στράτευμα που αποσυντέθηκε πριν δώσει μάχη. Ο John Commyn υποχώρησε προς Νότο για να βρει υποστήριξη από τους Άγγλους και τα εδάφη του έμειναν απροστάτευτα. Ο Bruce εισέβαλε αμέσως στην περιοχή του μεγάλου του αντιπάλου την οποία πέρασε δια πυρός και σιδήρου. Οι στρατιώτες του έκαψαν όλα τα χωριά, σκοτώνοντας, βιάζοντας και λεηλατώντας τα μέλη της φατρίας των Commyn. Ακολούθησε η πόλη του Aberdeen Τον Ιούλιο και αμέσως μετά, ο Bruce στράφηκε εκ νέου κατά των Macdougall καθώς η ανακωχή τελείωνε και κατάφερε να τους νικήσει αντιστρέφοντας τα αποτελέσματα μιας ενέδρας που του έστησαν σε ένα στενό πέρασμα στο βουνό Ben Cruachan (υψόμετρο 1126 μέτρα).

Όταν τον Οκτώβριο του 1308 ο τελευταίος εχθρός του Earl του Ross υποτάχθηκε στην εξουσία του, ο Bruce είχε θριαμβεύσει στον εσωτερικό εμφύλιο και δε ήταν μόνο κατ΄ όνομα αλλά και στην ουσία πραγματικός Βασιλιάς της Σκοτίας, με εξαίρεση κάποιες μικρές επαρχίες στα νότια που τις υπεράσπιζαν οι Άγγλοι. Εκμεταλλευόμενος την ανακωχή που εξασφάλισε αναπάντεχα από τον Εδουάρδο ΙΙ λόγω των δυσκολιών που αντιμετώπιζε ο τελευταίος, ο Bruce κατάφερε να συγκληθεί το πρώτο κοινοβούλιο αντιπροσώπων του Βασιλείου του (για την ακρίβεια υποστηρικτών του) τον Μάρτιο του 1309. Άλλη μεγάλη επιτυχία ήταν μια επιστολή του Βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππου του IV, ο οποίος τον προσφωνούσε ως "Βασιλιά της Σκοτίας", μια σημαντική διεθνής defacto αναγνώριση της εξουσίας του.Επίσης μέσα στο 1309, και ο κλήρος συντάχθηκε με τον νέο Βασιλιά αποκηρύσσοντας τον Balliol οριστικά.

Τον Σεπτέμβριο του 1310, ο Εδουάρδος ΙΙ κατάφερε να υλοποιήσει τις υποσχέσεις του στους υποστηρικτές του στην Σκοτία και να εισβάλλει εκ νέου στην χώρα. Είχε όμως μεγάλη δυσκολία να συντηρήσει τον στρατό του για μεγάλο χρονικό διάστημα ενώ ο Bruce κατέφευγε στα ορεινά αποφεύγοντας να δώσει μάχη, παρενοχλώντας επίμονα τους εισβολείς. Το ίδιο ακριβώς έγινε και το καλοκαίρι του 1311, όταν ο Εδουάρδος ΙΙ επέστρεψε εσπευσμένα στην Αγγλία για να αντιμετωπίσει τοπικές ταραχές. Αμέσως μετά την φυγή του, ο Bruce ξεκίνησε μια εκστρατεία σε όλες τις Νότιες

Κάστρο του Stirling

περιοχές τη Σκοτίας που δεν είχαν υποταχθεί, με σημαντικά αποτελέσματα. Παράλληλα κατέστρεφε συστηματικά όλα τα μικρά φρούρια των Άγγλων στις περιοχές αυτές, ενώ διεξήγαγε καταδρομικές επιχειρήσεις σε όλη την Βόρεια Αγγλία κατατρομοκρατώντας τον τοπικό πληθυσμό, λεηλατώντας και καίγοντας, ενώ αποσπούσε τροφές για να συντηρεί τον στρατό του.

Με μια αιφνιδιαστική καταδρομική ενέργεια τον Ιανουάριο του 1313 (κολύμπησε με υποστηρικτές του στην τάφρο του κάστρου και με ειδικές σχοινένιες σκάλες ανέβηκαν στα τείχη), ο Bruce κατέλαβε το Perth. Με την τακτική του "δούρειου ίππου", τον Σεπτέμβριο του 1313 ο Bruce κατάφερε να βάλει 8 οπλίτες του μέσα στο κάστρο του Linlithgow, οι οποίοι κράτησαν τις πύλες του ανοιχτές μέχρι να μπει μέσα ο στρατός του βασιλιά της Σκοτίας. Όλη η επικράτεια της Σκωτίας βρισκόταν υπό την εξουσία του Bruce εκτός του κάστρου του Stirling, το οποίο πολιορκούσε ο αδερφός του Edward. Ο διοικητής του κάστρου sir Philip Mowbay πρότεινε μια περίεργη συμφωνία την οποία ο αδερφός του Bruce αποδέχθηκε: θα παρέδιδε το κάστρο στους Σκώτους αν μέχρι τις 24 Ιουνίου δεν ερχόταν στρατός από την Αγγλία.

Οι προετοιμασίες των δύο αντιπάλων για την τελική αναμέτρηση

Ο Εδουάρδος ήταν καταδικασμένος να εισβάλλει στην Σκοτία αν δεν ήθελε να χάσει την αξιοπιστία του τόσο στους υποστηρικτές του στην Σκοτία όσο και στην Αγγλία. Κατάφερε να συμβιβαστεί με τους ισχυρούς Βαρόνους του βασιλείου του και έτσι η επιστράτευση του είχε μεγάλη επιτυχία. Κατάφερε να συγκεντρώσει στρατό από όλα τα σημεία του βασιλείου του (Ιρλανδία, Ουαλία κτλ) και να παρατάξει 12.000 πεζούς, 2000 σιδερόφρακτους ιππότες και 2000 τοξότες. Αυτή η στρατιά συγκεντρώθηκε στο Berwick - upon - Tweed στις 10 Ιουνίου 1314 μ. Χ. και αμέσως ο Εδουάρδος βάδισε προς το Berwick. To θέαμα της Αγγλικής στρατιάς που βάδιζε στην Σκωτική ύπαιθρο με αναπεπταμένες τις ερυθρόλευκες σημαίες ήταν μεγαλειώδες όσο και τρομακτικό, ενώ πίσω από την στρατιά ακολουθούσαν 110 βαγόνια με προμήθειες. Στις 19 Ιουνίου ο Εδουάρδος έφτασε στο Εδιμβούργο και στις 22 Ιουνίου στο Falkirk μόλις 22 χλμ μακριά από το Stirling.

Εν τω μεταξύ ο Bruce δεν είχε μείνει αδρανής στο ενδιάμεσο χρονικό διάστημα καθώς περιόδευσε σε όλη την Σκοτία ξεσηκώνοτας τον απλό λαό και συγκεντρώνοντας 5-6.000 οπλοφόρους, τον μεγαλύτερο στρατό που είχε παρατάξει ως τότε Σκώτος Βασιλιάς. Ο πυρήνας του στρατού του ήταν 700 με 800 σκληροτράχηλοι highlanders που τον είχαν ακολουθήσει στις εκστρατείες του όλα αυτά τα χρόνια, έμπειροι στις μάχες σώμα με σώμα, με υψηλό ηθικό από τις πολλές νίκες του παρελθόντος. Η μεγάλη έλλειψη του στρατού του Bruce ήταν το ιππικό, καθώς διέθετε μόλις 500 ελαφρούς ιππείς υπό την ηγεσία του Sir Robert Keith, που όμως δεν είχαν ούτε κατ΄ ελάχιστο την υψηλή μαχητική ικανότητα του φεουδαλικού σιδερόφρακτου Αγγλικού ιππικού. Ο Bruce μοιραία στηρίχθηκε στην κλασσική τακτική με τους δορατοφόρους: εξόπλισε πάνω από τους μισούς στρατιώτες του, με δόρατα ύψους τριών μέτρων κι επί δύο μήνες προσπάθησε να τους εκπαιδεύσει όχι μόνο να αντέχουν την ισχύ των επιθέσεων του Αγγλικού ιππικού, αλλά και να κινούνται ως επιθετικές μονάδες.

Αφού ο Bruce προετοίμασε τις δυνάμεις του όσο καλύτερα μπορούσε, βάδισε προς το Stirling για την συνάντηση του με την αθανασία. Τον στρατό του ακολουθούσε ένας μικρός όχλος από ενθουσιώδεις αγρότες και εργάτες εξοπλισμένοι με αυτοσχέδια όπλα, γυναίκες κληρικοί ακόμη και μάγοι που συμπλήρωναν το παρδαλό μεσαιωνικό σκηνικό της Σκωτσέζικης υπαίθρου. Ο Bruce διάλεξε σοφά το Banock Burn για να αντιπαρατεθεί με τους Άγγλους, τοποθέτησε τα στρατεύματα του στο ψηλότερο σημείο της τοποθεσίας, ώστε να έχουν καλύτερη ορατότητα, αλλά και δυνατότητα διαφυγής, αν αποφάσιζε να μην πολεμήσει, ενώ στο πεδίο της μάχης δημιούργησε τάφρους - παγίδες για το Αγγλικό ιππικό τις οποίες προσπάθησε να καμουφλάρει όσο καλύτερα μπορούσε. Την προηγούμενη της μεγάλης μάχης έγινε και ένα απρόσμενο γεγονός που έδωσε ώθηση στο ηθικό των επαναστατών.

Όταν οι πρώτοι Άγγλοι έφτασαν στο πεδίο της μάχης του Bannock Burn και είδαν τα στίφη των Σκωτσέζων να αναπτύσσονται απέναντι τους, ένας Άγγλος σιδερόφρακτος ιππότης, ο sir Henry de Bohun αναγνώρισε τον Bruce στην πρώτη γραμμή ο οποίος έδινε οδηγίες στους στρατιώτες του πως να σταθούν. Αμέσως αιφνιδιαστικά επιτέθηκε εναντίον του με όλους τους ιππείς του σε μια εντυπωσιακή επέλαση μέσα από το πεδίο της μάχης με την ελπίδα ότι θα τον σκότωνε και θα έληγε η μάχη εκεί. Ο Bruce δεν φορούσε την πανοπλία του ούτε είχε τα όπλα του παρά μόνο κρατούσε ένα διπλό τσεκούρι. Ο Sir Henry με έξαλλο ενθουσιασμό πλησίαζε τους Σκωτσέζους και κατευθυνόταν προς τον Bruce με όλη του την δύναμη. Ο Bruce δεν αποσύρθηκε πίσω από τις φάλαγγες του αλλά την στιγμή που ο Άγγλος ιππότης τον έφτασε, κινήθηκε με επιδεξιότητα λίγο δεξιά για να αστοχήσει ο αντίπαλος του και με μια γρήγορη τσεκουριά διχοτόμησε το κρανίο του. Ακολούθως, οι φάλαγγες του με τα δόρατα στάθηκαν να αντιμετωπίσουν το υπόλοιπο Αγγλικό ιππικό που όμως μετά τον αιφνιδιαστικό θάνατο του ηγέτη του σταμάτησε την επίθεση. Το περιστατικό αν και ασήμαντο, έδωσε μεγάλη ώθηση στους προληπτικούς Σκωτσέζους που το θεώρησαν προμήνυμα για το αποτέλεσμα της αυριανής μάχης.

Ο υπόλοιπος Αγγλικός στρατός με τον Βασιλιά Εδουάρδο ΙΙ έφτασε στο πεδίο της μάχης και αναπτύχθηκε για να επιτεθεί εναντίον των Σκωτσέζων το επόμενο πρωί. Οι Άγγλοι πέρασαν μια αφιλόξενη νύχτα στην εξοχή, φοβούμενοι κάποια αιφνιδιαστική νυχτερινή επίθεση. Τα ξημερώματα ο Bruce σε μια σύσκεψη με τους σημαντικότερους αξιωματικούς του (ο ανιψιός του Thomas Randolph, τα αδέρφια του Edward και James Douglas), πρότεινε να υποχωρήσουν. Ο στρατός του όμως ήθελε να πολεμήσει και να κανονίσει μια και καλή τους λογαριασμούς του με τους Άγγλους εισβολείς. Τα ξημερώματα της 24ης Ιουνίου οι Σκωτσέζοι δορατοφόροι αναπτύχθηκαν στο πεδίο της μάχης με τάξη, σχηματίζοντας σταθερές φάλαγγες όπως τους είχε διδάξει ο αρχηγός πολέμαρχος τους. Ο Βασιλιάς της Σκωτίας Robert Bruce στάθηκε μπροστά τους, έσυρε το σπαθί του και τους είπε τα ακόλουθα:  

Η μεγαλειώδης μάχη στο Bannock Burn και ο θρίαμβος των Σκωτσέζικων όπλων (24 Ιουνίου 1314)

Επί οκτώ χρόνια πολέμησα με αυταπάρνηση για τα δικαιώματα μου στον Θρόνο και για την τιμημένη ελευθερία. Έχασα αδέρφια, φίλους και συγγενείς. Συγγενείς σας αιχμαλωτίστηκαν, ακόμη και ιερωμένοι κλείστηκαν φυλακή. Η αριστοκρατία της χώρας μας έχυσε το αίμα της σε αυτό τον πόλεμο για να φτάσουμε ως εδώ. Αυτοί οι Εγγλέζοι Βαρόνοι που βρίσκονται μπροστά σας με τις λαμπερές τους πανοπλίες, έχουν ορκιστεί να μας καταστρέψουν και να υποτάξουν το Βασίλειο μας, το Έθνος μας. Δεν πιστεύουν ότι μπορούμε να αντισταθούμε. 

Μέσα στις ζητωκραυγές των οπλοφόρων του, ο Bruce έδωσε την διαταγή ώστε οι φάλαγγες του να προχωρήσουν. Η μάχη ξεκίνησε με ένα σύννεφο από βέλη των Άγγλων τοξωτών (οι κορυφαίοι στον κόσμο τότε), τα οποία όμως ήταν εν πολλοίς άστοχα καθώς οι Σκωτσέζικες μονάδες κινούνταν και

δεν έμεναν σταθερές όπως παλιά. Οι Σκωτσέζικες φάλαγγες κινήθηκαν εναντίον του Αγγλικού ιππικού με το οποίο ενεπλάκησαν σε μια φονική μάχη. Οι Άγγλοι ιππότες βρέθηκαν σε δύσκολη θέση καθώς μια θάλασσα από δόρατα αλλά και οι τάφροι στο πεδίο δεν τους επέτρεπαν να ελιχθούν αλλά τους εξανάγκαζαν να πολεμούν ακίνητοι. Οι Άγγλοι τοξότες αναπτύχθηκαν για να τιμωρήσουν το Σκωτσέζικο πεζικό, τότε όμως ο Bruce έστειλε τους ιππείς του υπό τον Sir Robert Keith, οι οποίοι διασκόρπισαν εύκολα τους Άγγλους τοξότες.

Η μάχη πλέον ήταν ισόπαλη, με Άγγλους και Σκωτσέζους να μάχονται σώμα με σώμα μέσα σε ένα κολασμένο σκηνικό, με πολεμικές ιαχές κλαγγές όπλων, αστραφτερές Αγγλικές πανοπλίες και μυτερά Σκωτσέζικα δόρατα. Ο Bruce έβλεπε την μάχη περιστοιχισμένος από την εκλεκτή του μονάδα που την αποτελούσαν 800 σκληροτράχηλοι higlanders, οι περισσότεροι ακόλουθοι του σε όλη την θριαμβευτική του πορεία στον εμφύλιο πόλεμο, την οποία είχε κρατήσει σε εφεδρεία. Την κρίσιμη στιγμή ο Bruce έδωσε διαταγή στον αρχηγό τους Angus Og Macdonald of Islay για επίθεση. Οι highlanders επιτέθηκαν με μια μεγαλειώδη πολεμική ιαχή, δίνοντας ώθηση στους δορατοφόρους που κέρδιζαν έδαφος μέτρο με μέτρο, έναντι των Άγγλων. Οι Αγγλικές γραμμές έδειχναν κόπωση και η ψυχολογία του νικητή έδινε ώθηση στους Σκωτσέζους.

Η τελική ώθηση για την νίκη δόθηκε από τον όχλο που ακολουθούσε τον στρατό του Bruce, που εντελώς αιφνιδιαστικά ακόμη και για τον Bruce, εμφανίστηκε στο οροπέδιο και επιτέθηκε εναντίον των Άγγλων με φωνές. Μέσα στον κονιορτό της μάχης και την παραζάλη του παραμονεύοντος θανάτου, οι Άγγλοι πίστεψαν ότι οι επιτιθέμενοι ήταν ένας ακόμη φρέσκος Σκωτσέζικος στρατός που είχε τηρηθεί εν εφεδρεία από τον Bruce. Oi Άγγλοι ένιωσαν ότι χάνουν την μάχη και άρχισαν να υποχωρούν. Ακολούθησε η ανηλεής σφαγή τους από τους Σκωτσέζους που δεν έπαιρναν αιχμαλώτους, γεμίζοντας το πεδίο της μάχης με τα πτώματα των επίδοξων αφεντικών τους. Ο Άγγλος Βασιλιάς φυγαδεύτηκε περιστοιχισμένος από 50 ιππότες, οι Σκωτσέζοι τον κυνήγησαν για να τον συλλάβουν, αλλά τους ξέφυγε χάρις τους εξαιρετικούς πολεμικούς ίππους που είχαν οι Άγγλοι. Οι Σκωτσέζοι οπλίτες αιχμαλώτισαν και λεηλάτησαν όλη την ατέλειωτη εφοδιοπομπή των Άγγλων, ενώ πολλοί Εγγλέζοι ευγενείς αιχμαλωτίσθηκαν και ζητήθηκαν μεγάλα ποσά ως λύτρα για την απελευθέρωση τους.

Η αναγνώριση του Bruce ως βασιλιά της Σκωτίας

Η μάχη του Bannock Burn αναμφίβολα έβαλε τις βάσεις για να αναγνωριστεί το Βασίλειο των Σκώτων και η ανεξαρτησία τους. Αυτό όμως δεν έγινε αμέσως, καθώς ο Εδουάρδος ΙΙ παρά την συντριβή των στρατευμάτων του δεν αναγνώριζε τον Bruce. Ο Σκωτσέζος Βασιλιάς εισέβαλε στην Βόρεια Αγγλία την οποία λεηλάτησε και λαφυραγώγησε χωρίς έλεος για δύο χρόνια. Το 1315 εισέβαλε και στην Ιρλανδία, ενώ το 1318 κατέλαβε το Αγγλικό κάστρο Berwick, από το οποίο εξακόντιζε επιθέσεις κατά βούληση σε όλη την Βόρεια Αγγλία. Κατάφερε ακόμη και να καταλάβει την πόλη του York την οποία πέρασε από φωτιά και ατσάλι. Ο Εδουάρδος ζήτησε και πέτυχε μια διετή ανακωχή (1319-1321) και ο Bruce στράφηκε στην εσωτερική σκηνή και στην διεθνή διπλωματική κατάσταση, καθώς ακόμη εκκρεμούσε εις βάρος του ο αφορισμός του Πάπα για την ανίερη δολοφονία του Commyn το 1306. Έστειλε διαπραγματευτές στον Πάπα Ιωάννη XII, αλλά αυτός δεν δέχθηκε καθώς ήταν φίλος της Αγγλίας. Ακολούθησε η προσπάθεια του Πάπα για ειρήνευση στην περιοχή ώστε να ξεκινήσει μια νέα Σταυροφορία, αλλά ο Bruce δεν δέχθηκε να παραλάβει επιστολή που απευθυνόταν στον "κυβερνήτη" και όχι στον Βασιλιά της Σκωτίας. Η άρνηση αυτή παρόξυνε τον Πάπα που ανανέωσε τον αφορισμό.

Η αλλαγή στο διεθνές status της Σκωτίας έγινε με την διακήρυξη του Arbroath στις 6 Απριλίου του 1320. Η διακήρυξη απευθυνόταν στον Πάπα, αναφερόταν στην διαδοχή των βασιλέων του Σκωτσέζικου στέμματος ως τότε, περιέγραφε τις σφαγές και τις ακρότητες των Άγγλων εισβολέων και διαβεβαίωνε ότι "ακόμη και 100 Σκωτσέζοι να μείνουν ζωντανοί, δεν θα υποκύψουν αλλά θα πολεμούν για την ελευθερία τους". Ο Πάπας υποσχέθηκε ότι θα μεσολαβούσε υπέρ των Σκώτων στον Εδουάρδο ΙΙ, αλλά οι προσπάθειες του απέτυχαν και ο πόλεμος συνεχίστηκε άγριος μετά το 1321. Ο Bruce μεθοδικά ερήμωνε την Βόρεια Αγγλική ύπαιθρο, ενώ ο Εδουάρδος ΙΙ αντιμετώπιζε εξέγερση την οποία καθοδηγούσε η Γαλλίδα γυναίκα του Ισαβέλλα και ο εραστής της Ρογήρος Μόρτιμερ. Η εξέγερση πέτυχε, το Λονδίνο δεν στήριξε τον Εδουάρδο ΙΙ που δεν ήταν δημοφιλής λόγω των αποτυχιών του, έτσι συνελήφθη και στην θέση του βασίλεψε ο 15χρονος γιος του Εδουάρδος ΙΙΙ, υπό την επίβλεψη της μαμάς του και του εραστή της. Η στέψη του έγινε στις 20 Ιανουαρίου του 1327 στο Λονδίνο.

Την ημέρα της στέψης του νέου Βασιλιά, οι Σκωτσέζοι επιδρομείς έκαναν επιδρομές που έφτασαν ως την Νότια Αγγλία. Στην συνέχεια οι τρομοκρατικές αυτές ενέργειες συνεχίστηκαν από τον περίφημο "Μαύρο Douglas", ο οποίος τόλμησε να προσπαθήσει να απαγάγει ακόμη και τον ίδιο τον Βασιλιά της Αγγλίας σε μια νυχτερινή επιδρομή. Η Ισαβέλλα και ο Μόρτιμερ ήταν αναγκασμένοι να ζητήσουν ειρήνη από τον Bruce τον Οκτώβριο του 1328, καθώς έτσι και αλλιώς δεν μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν νέο πόλεμο εναντίον του.

Την 1η Μαρτίου του 1328 συγκλήθηκε κοινή διάσκεψη στην Υόρκη, στην οποία παραβρέθηκαν 100 Σκωτσέζοι ευγενείς. Μευά από διαπραγματεύσεις, στις 17 Μαρτίου ο Άγγλος Βασιλιάς αναγνώρισε τον Βασιλιά της Σκωτίας Bruce, αποκηρύσσοντας κάθε βλέψη επί της Σκωτίας. Επέστρεψε την "πέτρα του πεπρωμένου" που είχε κλαπεί από τον παππού του και υποσχέθηκε φιλία και καλή θέληση. Σύμφωνα με την τελική συμφωνία ο Bruce όφειλε να καταβάλλει 20.000 λίρες στερλίνες ως αποζημείωση στον Εδουάρδο ΙΙ για τα έξοδα πολέμου! για χάρη της ειρήνης. Μάλλον η Αγγλική πλευρά είχε σοβαρό πρόβλημα ρευστότητας.....        

Επίλογος - Στο επερχόμενο δημοψήφισμα οι Σκωτσέζοι εναντίον όλων!

Το τέλος του Bruce δεν ήταν μακριά, καθώς ήδη από το 1327 ήταν βαρύτατα άρρωστος και σύμφωνα με χρονικογράφους το μόνο που μπορούσε να χρησιμοποιήσει ήταν η γλώσσα του. Η αρρώστια του περιγράφεται ως λέπρα αλλά πιθανότατα ήταν σύφιλη. Ο πιθανός του κοντινός θάνατος και το γεγονός ότι ήταν άκληρος ενεργοποίησε τους Σκώτους ευγενείς που έχρισαν ως διάδοχο του στέμματος τον αδερφό του εξασφαλίζοντας μια ομαλή συνέχεια της δυναστείας των Bruce. O Bruce πέθανε στις 7 Ιουνίου 1329 και ο πιστός του αξιωματικός Douglas πραγματοποίησε την τελευταία του επιθυμία μεταφέροντας και θάβοντας την καρδιά του στους Άγιους Τόπους.

Όπως είδαμε, η εξασφάλιση της ανεξαρτησίας στις αρχές του 14ου αιώνα υπήρξε ένας άθλος για τον οποίο αγωνίστηκαν, βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν χιλιάδες Σκωτσέζοι. Κατά αναλογία είναι σίγουρο πως η νέα απελευθέρωση που κρίνεται στο επερχόμενο δημοψήφισμα ομοίως μπορεί να επιφέρει μεγάλες δυσκολίες στον λαό της Σκωτίας. Έχουμε όλοι γίνει μάρτυρες των αφόρητων πιέσεων που ασκούνται από όλους τους διεθνείς οργανισμούς, τους Άγγλους πολιτικούς, τον Αγγλικό τύπο, τους τραπεζίτες, την Αμερική, την Ευρωπαϊκή Ένωση, Αγγλόφιλους γενικώς που βαυκαλίζονται με τον εκπολιτιστικό ρόλο της Γηραιάς Αλβιώνος τους προηγούμενους αιώνες κτλ. Υπό τις προϋποθέσεις αυτές κάθε αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα με σημαντικό ποσοστό υπέρ του "ναι" στην ελευθερία, θα είναι επιτυχία για τους πολίτες της Σκωτίας που υποστηρίζουν πρώτα απ΄ όλα την αξιοπρέπεια και την πολιτική τους χειραφέτηση από τον ζυγό της Ντάουνιγκ Στριτ....

Ι. Β. Δ.

Πηγές

Magnus Magnusson, Scotland: The Story of a Nation, 

http://www.royal.gov.uk/historyofthemonarchy/scottish%20monarchs%28400ad-1603%29/thebruces/roberti.aspx

http://www.britannia.com/bios/robertbruce.html

Μοναχή Χριστοδούλη, η έγκλειστος

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/09/blog-post_23.html

Την γνώρισα στα ύστερνά της. Το εργόχειρό της ήταν ιεροράπτρια. Δεν ήτανε σπουδαία στο εργόχειρό της, αλλ’ η φτωχολογιά εκεί κατέφευγε. Σ’ όλους τους μαθητές της Πατμιάδος Σχολής αυτή έρραβε τα ρασάκια. Με τα λίγα έσοδά της συντηρείτο, γιατί το μοναστήρι ήταν ιδιόρρυθμο και δεν εκάλυπτε τις ανάγκες των αδελφών της Μονής.

Κάθε φορά που πήγαινα στην γυναικεία Μονή, η Χριστοδούλη πίσω από την πύλη περίμενε κάποιον να βρη να αγγαρεύση είτε για λίγο ψωμί είτε για διάφορα τρόφιμα. Έβαζα κακό λογισμό: «Μα πέντε βήματα είναι ο φούρνος και το μαγαζί και περιμένει εμένα να της ψωνίσω;». Κάθε φορά έδινε και φιλοδώρημα. Προσπαθούσα να το αποφύγω. Λίγες φορές το πέτυχα . Επιμένοντας πως είναι ευλογία της Παναγίας , με έκαμπτε να το πάρω.

Η Χριστοδούλη ήταν ασκητικός άνθρωπος. Η στρωμνή της ήταν καταγής , στοιβές πατικωμένες , με προσκέφαλο μια πέτρα. Μια παλιοκουβέρτα τα σκέπαζε όλα. Λιτό ήταν και το φαγητό της.

Σαν κοιμήθηκε λύθηκε η απορία μου, γιατί η Χριστοδούλη μ’ έστελνε σε θελήματα. Μίλησε ο πατήρ Παύλος Νικηταράς και ελάλησε τα εξής:

- Η γερόντισσα Χριστοδούλη εισήλθε στο μοναστήρι της Παναγίας πριν από εξήντα χρόνια και σήμερα εξέρχεται για πρώτη και τελευταία φορά , βασταζόμενη υπό τεσσάρων, για το κοιμητήριο της Μονής.

Εξήκοντα χρόνια στο μοναστήρι, δίπλα στο σπίτι της, και ποτέ δεν εξήλθε της πύλης! Δοξασμένος ο Θεός. Υπάρχουν και σήμερα καλόγριες σαν του παλιού καιρού. Αν βάλουμε κανόνα στον εαυτό μας , και τον πιο σκληρό, και τον κρατήσουμε μυστικά και από τους Αγγέλους, ο Κύριος θα βοηθήση να τον εκτελέσουμε μέχρι το τέλος. Όταν τον έβαζε η απαλή κόρη, άραγε να μη σκέφθηκε πως κάποτε θα αρρωστήσουν οι γείτονες γονείς της και θα πρέπει να τους παρασταθή, ή ακόμα και οι στενοί της συγγενείς; Θα γιορτάση το μοναστήρι τον Θεολόγο και τον Όσιο∙ δεν θα δημιουργηθή μέσα της ο πόθος να προσκυνήση; Αν αρρωστήση βαριά, δεν θα πρέπει να ταξιδέψη εκτός νησιού για γιατρούς και θεραπείες; Όλα τα νίκησε ο κανόνας της άσκησης , και θεία και ανθρώπινα και ανάγκες, και έμεινε έγκλειστος ,του Θεού συνεργούντος , εξήντα χρόνια! 

Από το βιβλίο: «Μορφές που γνώρισα να ασκούνται στο σκάμμα της Εκκλησίας»

Ιερά Μονή Δοχειαρίου , Άγιον Όρος

Γραφικές Τέχνες – Εκδόσεις: "Το Παλίμψηστον"

Θαύμα Αγίας Αναστασίας Φαρμακολύτριας-Θεραπεία Μαγεμένης.

http://www.agioritikovima.gr/thavmata/item/42880-%CE%B8%CE%B1%CF%8D%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CF%8D%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7%CF%82

Μια κοπέλα ευγενής και ωραία, που καταγόταν από την Καππαδοκία, ήταν αρραβωνιασμένη. Έπειτα μετάνιωσε η νέα και δεν τον ήθελε τον μνηστήρα.

Αλλά για να μη την ενοχλεί εκείνος, έφυγε και πήγε στο Μοναστήρι, που ήταν Ηγουμένη η Αγία Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου, κοντά στην Κωνσταντινούπολη και εκεί μόνασε.

Ο μνηστήρας της δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να την βγάλει από το Μοναστήρι. Ήταν μεθυσμένος από τον έρωτα. Γι αυτό βρήκε ένα μεγάλο μάγο και του έταξε πολλά χρήματα, αν θα μπορούσε να καταφέρει τη νέα με τα μάγια του, να εγκαταλείψει το Μοναστήρι και να γίνει γυναίκα του.

Ο μάγος εκεί στην Καππαδοκία έκανε τα μάγια του και η γυναίκα βγήκε από τις φρένες της. Γύριζε όλο το Μοναστήρι και φώναζε τον μνηστήρα με το όνομά του. Ορκιζόταν δε, ότι εάν δεν της ανοίξουν την πόρτα να πάει να τον βρει, θα πνιγόταν. Η Όσια Ειρήνη η Χρυσοβαλάντου, η Ηγουμένη την έβλεπε σ αυτήν την κατάσταση, έκλαιγε και έλεγε:

-Αλλοίμονο σε μένα την άθλια, διότι διά την αμέλεια των βοσκών αρπάζουν οι λύκοι τα πρόβατα. Αλλά, πονηρέ διάβολε, άδικα κοπιάζεις. Ο Χριστός δεν θα σε αφήσει να καταπιείς την αμνάδα μου.

Τότε συγκέντρωσε όλη την αδελφότητα και τις δίδαξε να φυλάσσονται από τις πανουργίες του δαίμονος. Διέταξε κατόπιν να νηστέψουν όλες όλη την εβδομάδα και να προσεύχονται. Να κάμνουν δε διά την πάσχουσα αδελφή κάθε μέρα χίλιες μετάνοιες. Έτσι προσεύχονταν η κάθε μία στο κελί της.

Την τρίτη νύχτα βλέπει η Αγία Ειρήνη εκεί, που προσευχόταν τα μεσάνυχτα, μπροστά της τον Μέγα Βασίλειο, που της είπε:
-Γιατί μας ονειδίζεις Ειρήνη, ότι αφήνομαι και γίνονται στην πατρίδα μας τα φοβερά και ανόσια μάγια; Όταν ξημερώσει, πάρε την άρρωστη μαθήτριά σου και να την πας εις τας Βλαχέρνας. Εκεί θα έλθει να την θεραπεύσει η Μητέρα του Δεσπότου Χριστού, που έχει τη δύναμη.

Ο Άγιος αμέσως έγινε άφαντος. Η Αγία πήρε την πάσχουσα και δύο αδελφές, τις εναρετώτερες και πήγε στον Ναό των Βλαχερνών. Εκεί προσευχόταν όλη την ήμερα με δάκρυα.
Το μεσονύκτιο όμως από τον κόπο αποκοιμήθηκαν.

Τότε βλέπει στον ύπνο της η Αγία πολύ λαό, που ετοίμαζαν τους δρόμους. Ήταν χρυσοφορεμένοι, ολόφωτοι και ραντίζανε με ευωδέστατα άνθη και θύμιαζαν. Η Αγία τους ρώτησε, γιατί έκαμναν τόση ετοιμασία. Εκείνοι αποκρίθηκαν.

-Η Μήτηρ του Θεού έρχεται. Ετοιμάσου και συ ν’ αξιωθείς να την προσκυνήσεις.
Τότε έφτασε η Παντάνασσα. Την ακολουθούσε πλήθος αμέτρητο αστραποφόρων, το δε θειο και σεβάσμιο πρόσωπο της έχυνε τόσο λάμψη, που δεν μπορούσε να το βλέπει άνθρωπος. Όταν είδε όλους τους εκεί αρρώστους η Παναγία, ήλθε και στην άρρωστη μαθήτρια της Ειρήνης. Η Ηγουμένη πέφτει στα πόδια της Παναγίας φοβισμένη και έντρομη.
Άκουσε όμως ότι η Θεοτόκος φώναξε τον Μέγα Βασίλειο και τον ρώτησε για την Ειρήνη, τι χρειαζόταν. Εκείνος της εξέθεσε όλη την υπόθεση της νέας.

-Καλέστε την Αναστασία, είπε η Παναγία.
Η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια έφθασε αμέσως. Τότε η Θεοτόκος της είπε:
-Πηγαίνετε στην Καισαρεία με τον Βασίλειο, εξετάστε με επιμέλεια και να θεραπεύσετε αυτήν την κόρη της, διότι σε σένα ο Υιός και Θεός μου χάρισε αυτήν την χάριν.

Κατόπιν προσκύνησαν την Παναγία η Αγία Αναστασία και ο Μέγας Βασίλειος και αναχώρησαν εσπευσμένως να εκτελέσουν την εντολή. Άκουσε δε και η Όσια Ηγουμένη μια φωνή, που της έλεγε:
-Πήγαινε στο Μοναστήρι σου, εκεί θα θεραπευτεί.

Όταν η Χρυσοβαλάντου ξύπνησε, φανέρωσε και στις άλλες μοναχές το όραμα και αναχώρησαν χαρούμενες. Ήταν Παρασκευή και την ώρα του Εσπερινού μαζεύτηκαν όλες στο Ναό. Η Όσια τους διηγήθηκε την οπτασία και τις διέταξε να σηκώσουν μάτια και χέρια στον Ουρανό και να λέγουν από την καρδιά τους το Κύριε ελέησον.
Έπειτα από πολλή ώρα προσευχής με δάκρυα, φάνηκαν στον αέρα πετώντας η Αναστασία η Φαρμακολύτρια και ο Μέγας Βασίλειος, ο οποίος της είπε:
-Άπλωσε, Ειρήνη τα χέρια σου. Δέξου αυτά και μη μας ονειδίζεις άδικα.

Αυτό της το είπε, διότι η Όσια Χρυσοβαλάντου προσευχόταν στην εικόνα του και του έλεγε να διώξει τους Μάγους από την Καισάρεια. Άπλωσε τότε τα χέρια της και πήρε ένα δέμα, που ερχόταν από τον αέρα και το οποίον ζύγιζε τρεις λίτρες.
Όταν όμως το έλυσε, βρήκαν μέσα διάφορα μαγικά: σπόγγους, τρίχες, μολύβια, δεσίματα και γραμμένα ονόματα δαιμόνων, ιδιαιτέρως όμως είχαν δύο μικρά αγαλματάκια από μολύβι. Το ένα ήτο του ανδρός το ομοίωμα και το άλλο της μοναχής. Ήταν δε το ένα με το άλλο κολλημένα, σαν να αμάρταναν. Οι μοναχές θαύμασαν και όλη την νύχτα ευχαριστούσαν την Θεοτόκο.

Το πρωί έστειλε η Ηγουμένη στις Βλαχέρνες δύο μοναχές και την πάσχουσα. Έδωσε συγχρόνως εις αυτές και τα προαναφερθέντα μαγικά, καθώς και λάδι με πρόσφορον, για να λειτουργήσει ο Προσμονάριος.

Αυτός μετά την θεία Λειτουργία έχρισε την άρρωστη από το λάδι της κανδήλας. Έπειτα έβαλε τα μαγικά επάνω στα αναμμένα κάρβουνα. Την ώρα δε που καιγόταν εκείνα, λύνονταν και τα αόρατα δεσμά της μοναχής. Ήλθε τότε στο μυαλό της και δόξαζε τον Θεό, που την απάλλαξε.

Όταν όμως διαλύθηκαν τελείως τα μολυβένια αγάλματα, έβγαιναν φωνές μεγάλες από τα κάρβουνα, όπως κάνουν οι χοίροι, όταν τους σφάζουν.
Όσοι ήταν παρόντες και έβλεπαν και άκουγαν αυτά, φύγανε έντρομοι, δοξάζοντες τον Θεό, που κάμνει τέτοια θαυμάσια. Κατόπιν επέστρεψαν οι μοναχές στο Μοναστήρι και διηγιόνταν στις άλλες τα συμβάντα.

Ο ταπεινός ποτέ δεν ενοχλείται...

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/09/blog-post_0.html

Αν δε βρίσκουμε μέσα μας πλούσιους καρπούς αγάπης, ειρήνης, χαράς, καλοσύνης, ταπεινοφροσύνης, απλότητας, ειλικρίνειας, πίστης, υπομονής, τότε όλη η εργασία μας πάει στα χαμένα, παρατηρεί ο άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος.

Η εργασία γίνεται για να έχουμε κάποτε συγκομιδή.

Η συγκομιδή όμως είναι του Κυρίου.

Συνεπώς πρόσεχε άγρυπνα τον εαυτό σου και γίνε συνετός.

Αν παρατηρήσεις πώς γίνεσαι ευερέθιστος και ανυπόμονος, τότε γίνε λίγο πιο χαλαρός στις απαιτήσεις σου.

Νιώθεις ότι υποβλέπεις εύκολα τους άλλους και τους μαλώνεις ή τους κάνεις με το παραμικρό υποδείξεις;

Να ξέρεις πώς βρίσκεσαι σε λάθος δρόμο. 

Όποιος απαρνείται τον εαυτό του δεν έχει λόγους να μαλώνει εγωϊστικά τους άλλους. ΄

Έχεις ίσως την εντύπωση ότι σε ενοχλούν οι άλλοι ή οι εξωτερικές περιστάσεις;

Δεν έχεις καταλάβει τότε σωστά τη δουλειά σου.

Κάτι που φαίνεται εκ πρώτης όψεως ότι είναι ενοχλητικό είναι στην πραγματικότητα μια ευκαιρία για την εξάσκηση της υπομονής, της ανοχής και της υπακοής.

Ο ταπεινός ποτέ δεν ενοχλείται.

Μπορεί ίσως μόνο να ενοχλεί τους άλλους.

Γι’ αυτό παραμέριζε και εξαφάνιζε τον εαυτό σου.

«Είσελθε εις το ταμείον σου» και κλείσε την θύραν σου.

Κι όταν ακόμα είσαι υποχρεωμένος να ζεις μέσα σε μεγάλη και θορυβώδη συντροφιά.

Και αν αυτό σου φαίνεται βαρύ, από καιρό σε καιρό βγες έξω, οπουδήποτε, αρκεί να είσαι μονάχος και φώναξε με όλη σου την ψυχή και ζήτησε τη βοήθεια του Κυρίου.

Ο Κύριος θα εισακούσει τη δέησή σου.

Να είσαι, στο φρόνημά σου, σαν μια ρόδα, συμβουλεύει ο στάρετς Αμβρόσιος. 

Όσο λιγότερο ακουμπάει στη γη η ρόδα τόσο πιο γρήγορα γυρίζει και τρέχει προς τα εμπρός.

Μη σκέφτεσαι, μη μιλάς και μην προσκολλάσαι στα γήινα πράγματα, περιορίσου μόνο στα πιο αναγκαία.

Ο ίδιος πνευματικός υπενθυμίζει, από την άλλη, ότι ρόδα πού βρίσκεται εντελώς στον αέρα δεν μπορεί να γυρίσει, ούτε να κινήσει το όχημα προς τα εμπρός.

Από το βιβλίο του Τίτο Κολλιάντερ ''Ο δρόμος των ασκητών''

πηγή

Ο παπαγάλος και ο σοφός

http://www.agioritikovima.gr/perizois/item/42858-%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%86%CF%8C%CF%82

Κάποτε ζούσε ένας άνθρωπος που του άρεσε να ακούει τη διδασκαλία κάποιου σοφού, ποτέ όμως δεν έμπαινε στον κόπο να κάνει πράξη τα όσα άκουγε.

Όταν ο παπαγάλος του, ο οποίος μπορούσε να μιλάει καλά, τον ρώτησε πού πήγαινε κάθε μέρα, εκείνος απάντησε ότι επιθυμούσε να μάθει περισσότερα για τον Θεό και την ελευθερία. Αυτός ήταν και ο λόγος που πήγαινε να ακούσει τα λόγια του σοφού. Ο παπαγάλος τότε τον έβαλε να ρωτήσει τον σοφό πώς θα μπορούσε κι εκείνος να απελευθερωθεί.
Ο άνθρωπος λοιπόν έκανε την ερώτηση του παπαγάλου στον σοφό, ο οποίος αμέσως έπεσε κάτω στο έδαφος σαν να λιποθύμησε ξαφνικά. Όσοι ήταν μαζεμένοι τριγύρω θύμωσαν πολύ μαζί του που τόλμησε να κάνει μια τέτοια ερώτηση και του ζήτησαν να φύγει αμέσως. Όταν επέστρεψε στο σπίτι, διηγήθηκε στον παπαγάλο όλη την ιστορία. Το επόμενο πρωί βρήκε τον παπαγάλο ακίνητο μέσα στο κλουβί του. Ο άνθρωπος υπέθεσε ότι ήταν νεκρός και άνοιξε το κλουβί για να τον βγάλει έξω.
Ο παπαγάλος πέταξε αμέσως στο κλαδί ενός δέντρου και του είπε: «Ακολούθησα τα λόγια του σοφού και τώρα είμαι ελεύθερος. Καλό θα ήταν να εφαρμόζεις κι εσύ τις οδηγίες του».
Πολλές φορές ακολουθούμε ένα μονοπάτι και το μόνο που κάνουμε είναι να αποθηκεύουμε ως πληροφορίες τα όσα μαθαίνουμε “παπαγαλίζοντας” τη θεωρία του. Κανένα μονοπάτι όμως δεν έχει νόημα εάν αυτά που μαθαίνουμε δεν τα εφαρμόζουμε στην πράξη.

Τό φθινόπωρο στόν ψυχισμό τοῦ ἀνθρώπου

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/09/blog-post_83.html

Φθινόπωρο = φθίνουν οἱ ὀπῶρες

Τά δένδρα σταματοῦν τήν παραγωγή. Ἀρχίζουν νά ρίχνουν τά φύλλα καί νά περιορίζονται στόν κορμό καί στά κλαδιά τους, γιά ν’ ἀντιμετωπίσουν τό ψῦχος πού μπορεῖ νά τά σκοτώσει.Μιά ἡττοπάθεια χαρακτηρίζει τή γύρω φύση, μία τάση φυγῆς, ἕνα προμήνυμα θανάτου. Μικραίνει ἡ μέρα, λιγοστεύει τό φῶς, ὁ ἀγέρας δέν χαϊδεύει πιά ἀλλά ραπίζει, ἡ βροχή ποτίζει ἀλλά καί δημιουργεῖ πλημμῦρες καταστροφικές. Ἀπομακρύνεται ἡ θαλπωρή ἀπό τό περιβάλλον, τά πάντα ψυχραίνονται μέχρι νά παγώσουν.

 Καί ὁ ἄνθρωπος;

Βλέπει τόν κύκλο τῆς ζωῆς καί ξαφνιάζεται. Ἀντιλαμβάνεται, ὅτι ἡ ὁδός τοῦ βίου του βρίσκεται σέ τέτοια καμπή, πού ἀντικρύζει ἀπό μακρυά τό τέλος του. Καί μελαγχολεῖ.

Αὐτό τό τέλος ὅμως τό ἔχει ὁρίσει ἡ Ἐκκλησία ὡς ἀφετηρία υἱοθετώντας καί αὐτή τίς παλαιές συνήθειες τῶν Ρωμαίων καί λοιπῶν λαῶν.

Ἡ ζωή δέν εἶναι εὐθεῖα, εἶναι κύκλος. Ἄρα τό τέρμα εἶναι ἐν ταυτῶ καί ἀφετηρία. Ἡ τελική πορεία τῆς ζωῆς δέν καταλήγει σέ ἀφανισμό ἀλλά εἶναι ἐπιστροφή στήν πατρική οἰκία.

Ἑπομένως.

Δέν πρέπει ν’ ἀφήσουμε τίς φοβίες τοῦ ὑποσυνειδήτου νά κατακλύζουν τόν ψυχισμό μας καί ν’ ἀλλοιώνουν τήν κρίση μας.

Ἡ ἄνοιξη μπορεῖ νά ἔχει τό πράσινο τῆς ἀναζωογόνησης ἀλλά τό φθινόπωρο ἔχει τό χρῶμα τῆς πληρότητας. Ἡ ἄνοιξη μπορεῖ νά ἔχει τά ἄνθη ἀλλά τό φθινόπωρο εἶναι γεμᾶτο ἀπό τούς καρπούς. Ἡ ἄνοιξη μπορεῖ νά σφύζει ἀπό ζωή, τό φθινόπωρο ὅμως ἔχει τήν περισυλλογή καί τήν αὐτογνωσία. Ἡ ἄνοιξη μπορεῖ νά κρατᾶ σάν λάβαρο τόν παλμό τῆς ζωῆς, τό φθινόπωρα ὅμως κατέχει τήν πεῖρα, τήν ὡριμότητα, τήν ἀληθινή αἴσθηση τοῦ ὡραίου ἀλλά καί τοῦ τραγικοῦ.

ΠΗΓΗ

Πως οι Σκωτσέζοι εμπνέουν τους αποσχιστές, από το Κουρδιστάν ως το Τέξας

http://www.antinews.gr/KOSMOS/pos-oi-skotsezoi-empneoun-tous-aposxistes-apo-to-kourdistan-os-to-teksas/

Για τον Κουρτ Ράιον, δήμαρχο του Στινοκεραζέελ, ενός φλαμανδικού χωριού που βρίσκεται 10 μίλια βορειοανατολικά των Βρυξελλών, η εκστρατεία για την ανεξαρτησία της Σκωτίας τις τελευταίες μέρες πριν από το δημοψήφισμα είναι σαν να παρακολουθεί έναν καλό αγώνα ποδοσφαίρου.

Για τον Κουρτ Ράιον, δήμαρχο του Στινοκεραζέελ, ενός φλαμανδικού χωριού που βρίσκεται 10 μίλια βορειοανατολικά των Βρυξελλών, η εκστρατεία για την ανεξαρτησία της Σκωτίας τις τελευταίες μέρες πριν από το δημοψήφισμα είναι σαν να παρακολουθεί έναν καλό αγώνα ποδοσφαίρου. «Έχαναν στο πρώτο ημίχρονο και στο μεγαλύτερο μέρος του δευτέρου ημιχρόνου» είπε, «αλλά τώρα είμαστε στο 85ο λεπτό και μπορεί να κερδίσουν».
Ο Ράιον, ο οποίος θέλει οι Φλαμανδοί να χωρίσουν από το Βέλγιο, υποστηρίζει ότι η Σκωτία πρέπει να κάνει το ίδιο από τη Μεγάλη Βρετανία και σαν πιστός οπαδός του ποδοσφαίρου έχει όλα τα αξεσουάρ: ένα T-shirt υπέρ της ανεξαρτησίας της Σκωτίας, μια συλλογή από κονκάρδες με «ναι» στο τζιν μπουφάν του και άφθονες ποσότητες μπύρας που παράγεται ειδικά από Φλαμανδούς εθνικιστές για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Η ετικέτα γράφει «Ja!» (ναι) δίπλα σε μια σκωτσέζικη σημαία.
Από την Καταλονία ως το Κουρδιστάν και το Κεμπέκ, εθνικιστικά και αυτονομιστικά κινήματα στην Ευρώπη και πέρα από αυτήν παρακολουθούν με ενδιαφέρον το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας - μερικές φορές περισσότερο ακόμα και από τους ίδιους τους Βρετανούς, οι οποίοι φαίνεται ότι μόλις ξύπνησαν στο ενδεχόμενο η Σκωτία να δώσει ένα τέλος την ερχόμενη Πέμπτη στην ένωση των 307 ετών. Μια περίεργη συλλογή από αριστερούς και δεξιούς, πλούσιους και φτωχούς, περιθωριακούς και mainstream, τα κινήματα αυτά ενώνονται με την ελπίδα ότι η κοινή φιλοδοξία τους για περισσότερη αυτοδιάθεση θα προωθηθεί μετά από μια ανεξάρτητη Σκωτία.
Στη Χώρα των Βάσκων, μια αυτόνομη κοινότητα στη βόρεια Ισπανία, ο ηγέτης του κυβερνώντος εθνικιστικού κόμματος συνηθίζει να φορά μια σκωτσέζικη φούστα και να αστειεύεται ότι οι Βάσκοι θα προτιμούσαν μάλλον να ήταν μέρος μιας ανεξάρτητης Σκωτίας, παρά να συνεχίσουν να αποτελούν μέρος της Ισπανίας, η οποία έχει αποκλείσει οποιαδήποτε ψηφοφορία. Στο Βενέτο, μια περιοχή της βόρειας Ιταλίας, εθνικιστές πραγματοποίησαν ένα online δημοψήφισμα εμπνευσμένο από τους Σκωτσέζους και τώρα υποστηρίζουν ότι εννέα στους 10 κατοίκους θέλουν αυτονομία.
Χιλιάδες Καταλανοί, Νότιο- Τυρολέζοι, Κορσικανοί, Βρετόνοι, Φρισλανδοί και «Φινλανδοί-Σουηδοί» κατευθύνονται προς τη Σκωτία για να παρακολουθήσουν την ψηφοφορία. Ακόμα και η Βαυαρία (η οποία αυτοαποκαλείται «έβδομη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης») έστειλε αντιπροσωπεία. «Θα δημιουργήσει ένα πολύ σημαντικό προηγούμενο», δήλωσε ο Naif Bezwan του Πανεπιστημίου Mardin Artuklu στο κουρδικό τμήμα της Τουρκίας. Πέρα από τα σύνορα με το Ιράκ («τα κουρδικά-κουρδικά σύνορα», όπως το θέτει ο Bezwan), όπου η συμβολή του πολέμου, οι διαφορές για το πετρέλαιο και η πολιτική αναταραχή έχουν ανανεώσει τη συζήτηση σχετικά με την απόσχιση, οι Κούρδοι ανυπομονούν για μια διάσπαση σε στυλ Σκωτίας.
Η ιστορία προσφέρει ελάχιστα παραδείγματα εθνών που έχουν χωριστεί με συναινετικό τρόπο. Το βελούδινο διαζύγιο μεταξύ των Τσέχων και των Σλοβάκων το 1993 είναι ένα από αυτά και το νορβηγικό δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία από τη Σουηδία το 1905 ένα ακόμα. Αλλά ως επί το πλείστον, τα εθνικά κράτη πολεμούν για τα σύνορά τους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν έναν εμφύλιο πόλεμο για να διατηρηθεί η ένωση. Η Τουρκία πολεμούσε τους Κούρδους εθνικιστές για δεκαετίες και εξακολουθεί να τους αρνείται το δικαίωμα στην κουρδική γλώσσα και την εκπαίδευση. Το Κοσσυφοπέδιο διακήρυξε την ανεξαρτησία του από τη Σερβία μόνο μετά από έναν πόλεμο στη δεκαετία του 1990.
Ο ρωσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος προσάρτησε την Κριμαία μετά από μία δόλια εισβολή και ένα δημοψήφισμα εκεί, και ο οποίος έχει κατηγορηθεί ότι βοηθά τους αυτονομιστές στην ανατολική Ουκρανία, στήριξε με χαρά την προσφορά της ανεξαρτησίας της Σκωτίας. Όμως η προσκόλλησή του στην αυτοδιάθεση είναι επιλεκτική: στις ρωσικές δημοκρατίες της Τσετσενίας και του Νταγκεστάν έχει αναπτύξει ισχυρές δυνάμεις για να συντρίψει τους μουσουλμάνους αυτονομιστές.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, το δημοψήφισμα στη Σκωτία τροφοδοτεί νέες ελπίδες, όσο απίθανες κι αν είναι, σε αυτονομιστικές περιθωριακές ομάδες. Όταν ο πρόεδρος του Εθνικιστικού Κινήματος του Τέξας, Daniel Miller, επισκέφθηκε φέτος το Πανεπιστήμιο του Stirling στη Σκωτία, είπε ότι οι Σκωτσέζοι ανοίγουν το δρόμο για ένα ανεξάρτητο Τέξας. Σε άλλες περιπτώσεις, η ψηφοφορία επανενεργοποιεί συζητήσεις με μεγάλη γεωπολιτική σημασία.
Στην Ταϊβάν, την οποία η Κίνα διεκδικεί ως μέρος του εδάφους της, έστω κι αν η Ταϊβάν είναι ουσιαστικά ανεξάρτητη με δικό της νόμισμα, στρατό και δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, κάποιοι ελπίζουν ότι το «ναι» των Σκωτσέζων θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πιο προσεκτική συζήτηση για το μέλλον του νησιού.
Στην Ευρώπη όμως το σκωτσέζικο «ναι» θα μπορούσε πιθανότατα να δημιουργήσει τις μεγαλύτερες αναταράξεις. Θα είναι η πρώτη φορά που ένα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αντιμετωπίζει την απόσχιση από μια περιοχή που ήθελε να γίνει μέλος της. Αν η Σκωτία καταφέρει να διαπραγματευθεί την ίδια την ένταξή της στο μπλοκ, ξαφνικά η προοπτική της ανεξαρτησίας θα φαίνεται ασφαλέστερη και πιο ελκυστική και αλλού στην Ευρώπη, δήλωσε ο George Robertson, πρώην γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ. «Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ενός ντόμινο», σχολιάζει ο Robertson, ο οποίος είναι Σκωτσέζος και ενάντια στην ανεξαρτησία. Μια ψήφος «ναι», προειδοποίησε, θα μπορούσε να προκαλέσει «τη βαλκανοποίηση της Ευρώπης».
Οι εθνικιστές, ωστόσο, λένε ότι λίγη βαλκανοποίηση μπορεί να είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη. Σε ένα ελαφρώς ερειπωμένο γραφείο στις Βρυξέλλες, της Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας, η οποία συγκεντρώνει 40 κόμματα που εκπροσωπούν «έθνη χωρίς κράτος» της Ευρώπης, ένας χάρτης δείχνει πως θα έμοιαζε η Ευρώπη αν όλα αυτά τα έθνη γινόταν ανεξάρτητα. Ο François Alfonsi, ο πρόεδρος της συμμαχίας και υπερήφανος Κορσικανός, παραδέχεται ότι θα υπήρχε «μπέρδεμα», αλλά «η δημοκρατία είναι μπερδεμένη και η δημοκρατία είναι αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη». Η εθνική αυτοδιάθεση, είπε, «αφορά το να φέρουμε την πολιτική πιο κοντά στους ανθρώπους».
Στην πόλη, ο Mark Demesmaeker, Φλαμανδός και μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που έχει διακοσμήσει το γραφείο του με μια σημαία της Σκωτίας, κάνει λόγο για «αποτυχημένα εθνικά κράτη». Κατά την άποψή του, η Βρετανία απέτυχε να δώσει τους Σκωτσέζους και τους Ουαλούς σωστή εκπροσώπηση στο Κοινοβούλιο και η Ισπανία απέτυχε να παραδώσει τη δημοκρατία σε Καταλανούς και Βάσκους που ανυπομονούν να γίνουν ανεξάρτητοι.Άλλες χώρες, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, έχουν βυθιστεί σε πολιτικό και οικονομικό μαρασμό. Και η ίδια η χώρα του Demesmaeker, το Βέλγιο, δεν μπορεί να σχηματίσει ακόμα κυβέρνηση. Τα φιλοευρωπαϊκά εθνικά κινήματα όπως το δικό του, η Νέα Φλαμανδική Συμμαχία - πλέον το μεγαλύτερο κόμμα όχι μόνο στη Φλάνδρα, αλλά και σε όλο το Βέλγιο - είναι το καλύτερο αντίδοτο στην ακροδεξιά, τα αντι-ευρωπαϊκά και τα αντι-μεταναστευτικά εθνικιστικά κινήματα που τα πήγαν τόσο καλά στις τελευταίες ευρωπαϊκές εκλογές, είπε. «Αν η Σκωτία ψηφίσει ‘ναι’, αυτό θα ανοίξει το δρόμο για πολλούς ανθρώπους» δήλωσε ο Demesmaeker. «Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι η μοίρα μας είναι μέρος του Βελγίου. Αλλά η Φλάνδρα θα μπορούσε να είναι μια ευημερούσα χώρα. Είναι μια δημοκρατική εξέλιξη που συμβαίνει σε διάφορες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τελικά θέλουμε η Φλάνδρα να πάρει τη θέση της στην ΕΕ».
Μπορεί οι ευρωπαίοι εθνικιστές να εκφράζουν την αλληλεγγύη τους στη Σκωτία, αλλά δεν συμβαίνει και το αντίθετο. Το σκωτσέζικο δημοψήφισμα γίνεται λίγες μόλις ημέρες πριν η περιφερειακή κυβέρνηση της Καταλονίας επιβεβαιώσει ότι θα διεξάγει μια ανεξάρτητη ψηφοφορία στις 9 Νοεμβρίου, η οποία θα υπερισχύει των νομικών και πολιτικών αντιρρήσεων από τη Μαδρίτη. Ο Alfred Bosch, Καταλανός βουλευτής, είπε ότι οι ομόλογοί του στη Σκωτία είχαν δείξει ελάχιστο ενδιαφέρον για τα γεγονότα στην Καταλονία. Οι Σκωτσέζοι «πιθανώς θέλουν να αποστασιοποιηθούν από οτιδήποτε θεωρούν ανώριμο ή ίσως όχι και τόσο ώριμο όσο η δική τους διαδικασία» είπε ο Bosch. «Δεν θέλουν να δημιουργήσουν καμία εχθρότητα με την Ισπανία ή άλλες χώρες που θα μπορούσαν επίσης να έχουν κινήματα υπέρ της ανεξαρτησίας, αν μη τι άλλο επειδή οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αναγνωρίσουν μια ανεξάρτητη Σκωτία και να εξετάσουν την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Όποια και αν είναι η έκβαση του δημοψηφίσματος, πολλοί εθνικιστές λένε ότι η Σκωτία έχει ήδη κερδίσει. «Έχουν τουλάχιστον τη δυνατότητα να αποφασίσουν για το μέλλον τους», δήλωσε ο Andoni Ortuzar, πρόεδρος του κυβερνώντος Εθνικιστικού Κόμματος των Βάσκων.
http://www.nytimes.com/2014/09/11/world/europe/separatists-around-the-world-draw-inspiration-from-scotland.html?_r=0

Ο (αμετανόητος) Πέτρος Κωστόπουλος επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος

http://zoornalistas.blogspot.gr/2014/09/blog-post_61.html

Κάνει γιόγκα κι ευχαριστεί τους «δεκάδες "δολοφόνους" των blogs» που θα διαφημίσουν το νέο του lifestyle σάιτ, βρίζοντάς τον!

Με το lifestyle σάιτ -το ονομάζει toratora.gr- και κάνοντας γιόγκα, επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος ο (αμετανόητος) Πέτρος Κωστόπουλος.
Με ένα τεράστιο σε λέξεις editorial κάνει (ξανά) την αυτοκριτική του,  τα (συνηθισμένα) παράπονά του και παρακαλεί αυτούς που τον βρίζουν και τον συκοφαντούν να το κάνουν αλλά πολύ πιο έντονα αυτές τις μέρες. «Ό,τι μπινελίκι θέλουν, απλά να μην ξεχνάνε να γράφουν την διεύθυνση του ToraTora.gr. Τους ευχαριστώ προκαταβολικά» γράφει χαρακτηριστικά ο Κωστόπουλος. Και έχει απόλυτο δίκιο. Γράφοντας γι αυτόν του κάνεις τη μεγαλύτερη διαφήμιση (εμείς είμαστε καλοί άνθρωποι και δεν κρατάμε κακίες)..
Ακολουθεί ένα μεγάλο απόσπασμα από το κείμενο του Κωστόπουλου για το νέο σάιτ (έχει και το koolnews.gr) όπου υπερασπίζεται σθεναρά το LifeStyle:..
"Ποτέ δεν κατάλαβα πώς με το να ασχολείσαι με το LifeStyle μπορεί να έχει μετατραπεί σε ειδεχθές έγκλημα. Έχω ζήσει επί μία τριετία, μία άνευ προηγουμένου επίθεση, συνήθως κάτω από την ζώνη, και κυρίως όταν ήμουν ανάσκελα knocked down από δεκάδες «δολοφόνους» των blog και του ίντερνετ.
Ακόμα και ο τελευταίος διαπλεκόμενος ή μη γραφιάς (έχουμε πάψει να μιλάμε εδώ και καιρό για την δημοσιογραφία), μου την έπεφτε από όλες τις μεριές με εκφράσεις που εμπεριείχαν μόνο προσωπική εμπάθεια και κυρίως ψέμματα. Με αυτήν την λάσπη θα μπορούσα να χτίσω όχι μόνο τα δύο σπίτια που έχασα αλλά και τέσσερα ακόμη.
«Χάλασα», λέει, δύο τρεις γενιές Ελλήνων. Το μόνο που μπορώ να απαντήσω σε αυτό: Μαλάκας δεν γίνεσαι, γεννιέσαι. Διαβάζω τα καλύτερα LifeStyle περιοδικά στον κόσμο όπως το GQ ή το Vanity Fair, τα οποία παίζουν πραγματικό ρόλο σε τάσεις και lifestyle αλλά δεν ντύθηκα ποτέ σαν αντρική πριμαντόνα των Dolce & Gabbanna, δεν αγόρασα χρυσό ρολόι, ή δεν πήγα στα Bora Bora που μου συνιστούσαν.
Όχι ότι δεν έκανα λάθη και μαλακίες. Έβγαλα πρόσωπα πολλές φορές που δεν άξιζαν να δαπανηθούν ούτε δύο γραμμάρια μελανιού. Δέχθηκα καπρίτσια διαφόρων σταρ και έκανα το κουνέλι σε μαλακίες τους γιατί ήταν «πελάτες» και έπρεπε να φωτογραφηθούν.
Μετά από τρία χρόνια θέλω να επιστρέψω στον τόπο του εγκλήματος γιατί αυτό ξέρω καλά, αυτό έχω κάνει καλύτερα, πιστεύω, από όλους στο παρελθόν και αυτό θέλω να ξανακάνω άλλη μία φορά. Εννοείται ότι έχω μάθει από τα λάθη, εννοείται ότι οι εποχές άλλαξαν, και εννοείται ότι όλα τα βλέπω πια αλλιώς.
Θέλω να ξαναβάλω αυτό που ξεκίνησα στο ΚΛΙΚ -την κριτική άποψη- στο ToraTora.gr. Τότε γράφαμε όλα όσα μας ενοχλούσαν. Στο δρόμο, παραδέχομαι ότι σε πολλά έκανα το κουνέλι γιατί απλά γνώρισα όλο τον κόσμο. Οι απόψεις μαλάκωσαν. Η κριτική μειώθηκε. Και κάποιοι άνθρωποι μπήκαν στο απυρόβλητο. Λάθος μου. Εκείνο βέβαια που σιχαίνομαι στη δημοσιογραφία είναι η εμμονή, να πάρεις έναν άνθρωπο και να τον χτυπάς σα χταπόδι επί μήνες. Δεν θα το κάνουμε στο ToraTora.gr. Θα κρίνουμε και θα κριτικάρουμε συμπεριφορές. Ακόμη κι αν κάποιος μια μέρα την «ακούσει», θα μπορούσε σε δύο μέρες να δει εγκώμιο για αυτόν εάν έπραττε κάτι που το άξιζε.
Στο internet έχει ξεφτιλιστεί η ελληνική γλώσσα. Θέλω να γράφουμε καλά στο ToraTora.gr. Θέλω να έχουμε stories. Θέλω όλα να τα γράφουμε με χιούμορ. Σιγά την σοβαρότητα της showbiz για να καταγγείλλεις κιόλας.
Πιστεύω ότι το ToraTora.gr δεν μοιάζει με κανένα άλλο LifeStyle site και αυτήν την στιγμή υπάρχουν καμία 20αδα. Θέλω να υπάρχει άποψη κάθε μέρα. Να βάζει τα νέα του τόπου που δεν με προσβάλουν, να έχει προτάσεις, για όλες τις πτυχές της ζωής μας.
 
ΥΓ. Όσοι από αυτούς που με βρίζουν και με συκοφαντούν θέλουν να το κάνουν, θα τους παρακαλούσα να το κάνουν πολύ έντονα αυτές τις μέρες. Ό,τι μπινελίκι θέλουν, απλά να μην ξεχνάνε να γράφουν την διεύθυνση του ToraTora.gr. Τους ευχαριστώ προκαταβολικά."

Αntinews για Σημίτη: Μιλάει και ο τροχονόμος της διαπλοκής

http://www.antinews.gr/POLITIKE/milaei-kai-o-troxonomos-tis-diaplokis/

Έχουμε αναφερθεί ουκ ολίγες φορές για τα σοβαρά λάθη που έκαναν οι δύο κυβερνήσεις Καραμανλή την περίοδο 2004-2009.

Έχουμε αναφερθεί ουκ ολίγες φορές για τα σοβαρά λάθη που έκαναν οι δύο κυβερνήσεις Καραμανλή την περίοδο 2004-2009. Τότε χάθηκε μια χρυσή ευκαιρία για τη ΝΔ να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού συστήματος και το κυριότερο: Να μην επιτρέψει στη χώρα να φτάσει στο χείλος της χρεοκοπίας.
Κομματοκρατία, ρουσφέτια και λάθος τακτικές προκάλεσαν σοβαρά προβλήματα στην Ελλάδα και φυσικά έκαναν.. μάγκα τον Γ. Παπανδρέου που πήρε 44%, με τα γνωστά σε όλους αποτελέσματα. Όλα αυτά είναι ιστορία και θα κριθεί από σοβαρούς πολιτικούς και ιστορικούς. Αλλά να κάνει κριτική ο Κώστας Σημίτης και να εξαπολύει επίθεση κατά των κυβερνήσεων εκείνων χωρίς να κοιτάει τον εαυτό του στον καθρέφτη, αυτό πάει πολύ.
Είναι δυνατόν να μιλάνε στο σπίτι του κρεμασμένου για σκοινί; Είναι δυνατόν ο τροχονόμος της διαπλοκής επί των κυβερνήσεών του να το παίζει 10 χρόνια μετά τιμητής του πολιτικού συστήματος;
«Παράδειγμα της διασύνδεσης πολιτικής και οικονομικών κρίσεων στην Ελλάδα», ανέφερε στην ομιλία του ο κ. Σημίτης «υπήρξε η τεράστια σπατάλη πόρων κατά το διάστημα 2004-2009 για πελατειακές κομματικές εξυπηρετήσεις και κομματικούς διορισμούς»
Συνεχίζοντας ο πρώην πρωθυπουργός σημείωσε: «Κατά την πενταετία αυτή μόνο οι δαπάνες του δημοσίου για αμοιβές αυξήθηκαν συνολικά κατά 4,5% δισ. σε σχέση με την αύξηση της προηγούμενης οκταετίας χωρίς να υπάρχουν αντίστοιχες εισπράξεις. Ήταν μία από τις αιτίες του εκτροχιασμού» Ωστόσο ο Κώστας Σημίτης έστρεψε τα πυρά του και κατά της αλόγιστης πιστωτικής επέκτασης και την αδυναμία ελέγχου αυτής από τα θεσμικά όργανα της ευρωζώνης: «Κύρια αιτία της κρίσης στην Ευρωζώνη υπήρξε επίσης η πολιτική απροθυμία ουσιαστικού ελέγχου των τραπεζών από τα κράτη μέλη και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Οι τράπεζες χορήγησαν ανεμπόδιστα δάνεια σε κράτη και επιχειρήσεις σε ύψος πολύ μεγαλύτερο από τα κεφάλαιά τους, δάνεια τα οποία δεν μπορούσαν αργότερα να εισπράξουν με αποτέλεσμα να διατρέξουν τον κίνδυνο πτώχευσης.
Οι κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να επέμβουν για να τις διασώσουν, εξάντλησαν τα αποθέματά τους και δεν διέθεταν πια χρήματα για να λειτουργήσουν».
Έχουμε τρελαθεί τελείως σ' αυτή τη χώρα. Αφήνουμε τον Σημίτη να παίζει ακόμη μπάλα στο πολιτικό γήπεδο; Τον ακούσατε άραγε να κάνει ποτέ αυτοκριτική για το δικό του κυβερνητικό επίτευγμα;
Τον ακούσατε να δίνει εξηγήσεις για τον Τσουκάτο, τον Μαντέλη, τον Ακη, τον Σμπώκο και τα άλλα καλόπαιδα; Τον έχετε ακούσει να λέει έστω και μια λέξη για το έγκλημα του Χρηματιστηρίου; Μήπως την περίοδο 2000-2004 δεν ξεκίνησε το τρελό πάρτι με τα θαλασσοδάνεια σε επιχειρήσεις και πολίτες; Έκανε ποτέ καμιά παρέμβαση ως πρωθυπουργός ή άφησε το παιχνίδι να εξελιχθεί αφού τον συνέφερε πολιτικά;
Εντάξει, είπαμε να ασκήσουμε κριτική για όλους όσοι έφεραν τη χώρα στην κατάσταση αυτή από τη μεταπολίτευση και μετά. Αλλά να μιλάει και ο Σημίτης με τους εκσυγχρονιστές του που νομιμοποίησαν τη λαμογιά στην Ελλάδα, αυτό πάει πολύ, δεν χωνεύεται.

ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΕΝΑΗΣ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ - καταστροφή των ηθικών και ψυχικών δυνάμεων του Έθνους - (γράφει ο κ. Γεώργιος Εμ. Δημητράκης)

ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΦΤΩΧΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΑΕΝΑΗΣ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

- καταστροφή των ηθικών και ψυχικών δυνάμεων του Έθνους-

Εφιαλτικά είναι τα στοιχεία και μηνύματα  που έρχονται από ευρωπαϊκούς και διεθνείς Οργανισμούς, αλλά και από την Τράπεζα της Ελλάδος, ότι πάνω από 3,4 εκατομμύρια των Ελλήνων ευρίσκονται κάτω από τα όρια της πτώχειας. Παράλληλα ότι βάσει εκτιμήσεων η ανεργία υπερβαίνει το 30% του πληθυσμού, ότι δηλαδή ήδη τώρα 1 από τους 3 Έλληνες απασχολούμενους είναι άνεργος, και πάνω από 1 εκατομμύριο άνεργοι χωρίς επίδομα ανεργίας, ενώ 1 από τους 3 Έλληνες είναι συνταξιούχος. Όμως και κατά τις εκτιμήσεις της ΓΣΕΕ το πραγματικό ποσοστό ανεργίας είναι  άνω του 30% και ότι βάσει και πάλιν άλλων εκτιμήσεων η ανεργία την επόμενη χρονιά θα παραμείνει αμετάβλητη. Ενώ συνταρακτικά είναι τα στοιχεία ανεργίας για τους νέους έως 24 ετών που έχει υπερβεί το 62%, μία παγκόσμια πρωτιά! 

Δυσοίωνες είναι και οι εκτιμήσεις που κάνει ο κάθε Έλληνας πολίτης για το μέλλον του, όταν βιώνει καθημερινά τις εφιαλτικές εικόνες εις το άμεσο περιβάλλον του, τις χιλιάδες αυτοκτονίες δύσμοιρων συνανθρώπων μας. Τους συνανθρώπους μας που ψάχνουν για τροφή εις τους κάδους και τις λαϊκές αγορές, τους δεκάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας που σιτίζονται από τους Δήμους, την Εκκλησία και τις φιλανθρωπικές οργανώσεις. Για την σίτηση των μαθητών εις τα σχολεία με γάλα και φρούτα, πολλά σχολεία που ούτε θέρμανση διαθέτουν. Αλλά και ο καθείς από εμάς που αδυνατεί όχι μόνον να πληρώσει την ΔΕΗ, τα φάρμακα και τις ιατρικές εξετάσεις, λόγω αδυναμίας και κατάρρευσης των Ασφαλιστικών Ταμείων, τα αναρίθμητα χαράτσια και τους δυσβάστακτους ληστρικούς φόρους.

Αλλά η ερώτηση που τίθεται από όλους μας είναι: Ποιος ευθύνεται για όλα αυτά και γιατί φθάσαμε όχι μόνον εις την χρεοκοπία της Πατρίδος μας, αλλά ταυτόχρονα και εις την πτώχευση ενός ολόκληρο λαού, μάλιστα εν καιρώ ειρήνης και οικονομικής ανάπτυξης της Ευρώπης;

Βέβαια την απάντηση δεν θα τη πάρουμε ποτέ από όλους εκείνους οι οποίοι ευθύνονται για την κατάντια μας. Και οι οποίοι συνεχίζουν να επιτίθενται τον Ελληνικό Λαό με τα διαδοχικά θανατηφόρα «λυτρωτικά μνημόνια της φτωχοποίησης  και της καταστροφής», και να μας σερβίρουν καθημερινώς εδώ και 6 χρόνια φρούδες ελπίδες και αισιοδοξίες για έξοδο από τα Μνημόνια και την κρίση. Όταν οι ίδιοι γνωρίζουν, όπως και παιδιά του δημοτικού σχολείου, ότι καμία ανάπτυξη και καμία έξοδος από την κρίση δεν επιτυγχάνεται, με τέτοια επαχθή μέτρα λιτότητας και ληστρικής φορολογίας, με την οριζόντια δραστική μείωση μισθών και συντάξεων, την δραστική μείωση των προνοιακών επιδομάτων, την τεράστια ανεργία, και την συνεχή υπερφορολόγηση των ακινήτων, την εσωτερική υποτίμηση και τα πολλαπλά χαράτσια, εις το τέλος την κατάσχεση της περιουσίας των Ελλήνων. Θανατηφόρα μέτρα που έχουν ως  αποτέλεσμα: την επιδείνωση της ύφεσης, την αύξηση της ανεργίας, την περεταίρω φτωχοποίηση της πλειοψηφίας του Λαού μας, την αύξηση του εθνικού χρέους που σημαίνει την χρεοκοπία της χώρας μας και την αέναη αιχμαλωσία της Πατρίδας μας.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα, τα οποία γνωρίζουν και οι « ευφυείς» ευρωπαίοι Εταίροι μας. Αλλά και οι «εκλεκτοί» εκλεγμένοι εκπρόσωποι του Λαού μας, οι οποίοι επί δεκαετίες, λόγω κομματικού συμφέροντος και πολιτικού κόστους, απέφευγαν να διαπαιδαγωγήσουν τους Έλληνες πολίτες, δηλαδή τους ψηφοφόρους των, σε θέματα κοινωνικής, οικονομικής και αναπτυξιακής πολιτικής. Ξέρετε, η πολιτική είναι έμφυτη σε κάθε άνθρωπο. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «ο άνθρωπος είναι ζώο πολιτικό». Που σημαίνει, η άμεση και ενεργός συμμετοχή όλων των πολιτών εις τα κοινά, είναι προς όφελος όλης της κοινωνίας. Αυτό όμως επιτυγχάνεται δια της καλής και ειλικρινής πληροφόρησης και ενημέρωσης κάθε πολίτη. Όμως εις την σύγχρονη εποχή, και ιδιαιτέρως εις την Πατρίδα μας, αυτός ο ρόλος μεταφέρθηκε εις τα κόμματα, τα οποία ως παντογνώστες και υπεράνω όλων ενεργούν αυθαίρετα «εν ονόματι του απληροφόρητου και ανημέρωτου για τα κοινά πολίτη», μέλος της ανύπαρκτης αποκαλούμενης εις την χώρα μας ευνομούμενης Δημοκρατίας!

Πολλά είναι τα εγκληματικά σφάλματα του πολιτικού συστήματος εξουσίας. Ένα από τα μεγαλύτερα ήταν η συνεχής απόκρυψη της αλήθειας και της πραγματικότητας, και η συστηματική αέναη πλύση εγκεφάλου. Ότι π.χ. το βιοτικό επίπεδο ενός λαού, δηλαδή του κάθε πολίτη εξαρτάται από την παραγωγική εργασία και την ανταγωνιστικότητα. Από το παραγόμενο προϊόν της εργασίας κάθε πολίτη και από το αθροιζόμενο γενικό σύνολο όλων των πολιτών προκύπτει το ετήσιο Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν, το λεγόμενο ΑΕΠ. Βάσει των κανόνων της Οικονομίας, το βιοτικό επίπεδο αλλά και το μέλλον ενός λαού εξαρτάται από το ετήσιο ΑΕΠ που παράγεται, και ότι όσο πιο υψηλό είναι αυτό, τόσο υψηλότερο είναι και το κατά κεφαλή εισόδημά του. Δυστυχώς όμως το πολιτικό σύστημα εξουσίας απέκρυπτε από τον Λαό μας την σημασία του πραγματικού ΑΕΠ, το οποίο επί δεκαετίες νοθευόταν με υπέρογκους δανεισμούς εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά και με την κατασπατάληση των κοινοτικών πόρων οι οποίοι δυστυχώς δεν διοχετεύονταν για την ανάπτυξη της εθνικής μας οικονομίας.

Η ανεύθυνη αυτή και εγκληματική συμπεριφορά του πολιτικού συστήματος εξουσίας, αυτής της Αρχής της Διακρίσεως των Εξουσιών, των Θεσμοθετημένων Οργάνων της Πολιτείας, κατά τις 3 τελευταίες δεκαετίες οδήγησαν την Πατρίδα μας εις την κατάρρευση και την χρεοκοπία. Μετά από 6 χρόνια, τα θανατηφόρα 3 Μνημόνια της φτωχοποίησης, οι αιματηρές θυσίες και στερήσεις του Ελληνικού Λαού, η διαγραφή χρέους και το εγκληματικό PSI, το κούρεμα των ομολόγων των Ασφαλιστικών Ταμείων και των Ιδιωτών, δεν μείωσαν το εθνικό χρέος, ως ισχυρίζονται με εμμονή οι εμπνευστές και υποστηρικτές της εγκληματικής και θανατηφόρας λιτότητας, οι εκδικητές και δήμιοι του Ελληνικού Λαού. Πρόσφατη επίσημη κυνική ανακοίνωση του ΔΝΤ και των Βρυξελλών επιβεβαιώνει ότι το εθνικό χρέος το οποίο με το ξέσπασμα της κρίσης 2008 ήταν 125% του ΑΕΠ, υπερέβη τώρα το 180%, παρόλο το κούρεμα! Ένα δυσθεώρητο χρέος το οποίο σε καμία περίπτωση και ουδέποτε μπορεί να αποπληρωθεί. Απόδειξη της απόκρυψης των τεράστιων ευθυνών, της αποτυχίας της εγκληματικής πολιτικής λιτότητας όλων των υπευθύνων, εντός και εκτός της Ελλάδος, που κατέστρεψαν την Πατρίδα μας.

Ο Λαός μας πνίγεται κυριολεκτικώς εις την πτώχεια, την απελπισία, αλλά και τα ψέματα, τις ψευδαισθήσεις και φρούδες ελπίδες του κλειστού πολιτικού συστήματος εξουσίας. Ότι δήθεν η εκποίηση του εθνικού πλούτου και περιουσίας του Λαού μας, έναντι πινακίου φακής, και ότι π.χ. η Κίνα και κάποιοι αόρατοι, ανύπαρκτοι έως σήμερα  εξώτεροι θα φέρουν επενδύσεις και την σωτήρια ανάπτυξη. Όμως μέσα εις την απελπισία και την λιποθυμία αδυνατούμε να συνειδητοποιούμε την οδυνηρή πραγματικότητα. Ότι μία συνεργασία με την Κίνα θα μετατρέψει την χώρα μας σε αποθήκη και διαμετακομιστικό κέντρο προώθησης των κινεζικών προϊόντων εις την Ευρώπη, με απειροελάχιστο όμως όφελος για την Πατρίδα μας. Ουδείς όμως λόγος γίνεται για κινεζικές επενδύσεις εις την Πατρίδα μας, με την δημιουργία και δραστηριότητα κινεζικών επιχειρήσεων, κάτι το οποίο ασφαλώς είναι ανέφικτο, λόγω του πολύ χαμηλού κόστους εργασίας εις την Κίνα που ανέρχεται μόλις εις τα 2 ευρώ ημερησίως. Σε σύγκριση με τον μέσο όρο κόστους εργασίας εις την Ε.Ε. που ανέρχεται  εις τα 80 ευρώ ημερησίως, από τις οποίες θα μπορούσε κανείς να ελπίζει την μεταφορά επιχειρήσεων εις την Ελλάδα, υπό μορφή επενδύσεων, λόγω της μεγάλης καθίζησης του εργατικού κόστους εις την χώρα μας. Βέβαια, δυστυχώς, ούτε αυτό το ενδεχόμενο είναι εφικτό, λόγω της τεράστιας και αδίστακτης γραφειοκρατίας, της διαφθοράς, της ατιμωρησίας, της πολυνομίας, της υπερφορολόγησης και του τόσο ασταθούς και αντιαναπτυξιακού  φορολογικού συστήματος!

Η νέα γενεά γνωρίζει από τους γονείς και παππούδες την δύσκολη εποχή της Κατοχής και του Εμφυλίου, την πτώχεια, αλλά και την ηθική και ψυχική αντοχή και δύναμη  του Λαού μας. Όμως η επιδρομή των Μνημονίων δεν δημιουργεί μόνον ανείπωτη πτώχεια, αλλά καταστρέφει και τις ηθικές και ψυχικές δυνάμεις ολόκληρου του Έθνους.

Έλληνες! Ενώπιον του θανάσιμου αυτού κινδύνου, αναλογιζόμενοι τώρα την ιστορική και εθνική ευθύνη που πρέπει να έχει ο καθένας από εμάς, οφείλουμε ενωμένοι να αντισταθούμε εναντίον όλων εκείνων που ευθύνονται για την κατάρρευση της Πατρίδας μας και την φτωχοποίηση του Λαού μας, και εναντίον εκείνων που επιβουλεύονται  την υπόσταση του Έθνους μας. Πριν είναι αργά!

Γεώργιος  Εμ. Δημητράκης

Υποσημείωση: Ο αρθρογράφος διαμένει εις την Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικές-Οικονομικές Επιστήμες και Κοινωνιολογία στη Βόννη και Ιστορία και Πολιτιστική κληρονομιά στην Αθήνα. Διετέλεσε επί 5 χρόνια υπάλληλος της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας.