1814-2014: 200 Χρόνια από την Ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας

http://sophia-siglitiki.blogspot.gr/2014/09/1814-2014-200-xronia-apo-tin-idrysi-tis-filikis-etaireias.html

εικ. «Σκουφάς, Τσακάλωφ και Ξάνθος ορκίζονται, 

Η ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας (μουσείο κέρινων ομοιωμάτων Π. Βρέλλη)»

1814-2014: 200 Χρόνια από την Ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας

Επιμέλεια Αφιερώματος: Σοφία Ντρέκου/Αέναη επΑνάσταση

Σήμερα, Ανήμερα της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού 14 Σεπτεμβρίου 2014, κλείνουν 200 χρόνια πού το 1814 ο Νικόλαος Σκουφάς, από το Κομπότι τής Άρτας, ο Εμμανουήλ Ξάνθος από την Πάτμο και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ από τα Ιωάννινα, ιδρύουν στην Οδησσό τη Φιλική Εταιρεία.

Σαν σήμερα. Περάσαν δυο αιώνες από την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας. Ιστορικό παράδειγμα αιώνιας ισχύος που αποδεικνύει πως για να γυρίσει ο ιστορικός τροχός δεν ειναι απαραίτητες τόσο οι συνθήκες όσο η ύπαρξη νοήματος κι οράματος έστω και κόντρα στους άνεμους των Καιρών. Επίκαιρο όσο ποτέ το παράδειγμα. Ας ευχηθούμε την ιστορική επανάληψη του. Δόξα και τιμή στους Φιλικούς μας. Ελαφρύ το χώμα των εργατών της λευτεριάς του Νέου Ελληνισμού.

Η Φιλική Εταιρεία ήταν η σημαντικότερη από τις μυστικές οργανώσεις που σχηματίστηκαν για την προετοιμασία επανάστασης για την απελευθέρωση των Ελλήνων από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό, και σύμφωνα από τους παλαιότερους ιστορικούς, από τον Εμμανουήλ Ξάνθο, το Νικόλαο Σκουφά, Αθανάσιο Τσακάλωφ.

Τέταρτο μέλος της, μυήθηκε ο Αντώνιος Κομιζόπουλος από τη Φιλιππούπολη. Επίσης από τα πρώτα μέλη που μυήθηκαν ήταν και ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος (και μάλιστα κατά ορισμένες πηγές συνιδρυτής, πριν τον Ξάνθο που μυήθηκε αργότερα).

Οι Φιλικοί αφού μυούνταν στην Εταιρεία έδιναν όρκο πίστης και επικοινωνούσαν με κώδικες, ψευδώνυμα και συνθηματικές λέξεις.

«Ο μυστικός χαρακτήρας της εξηγεί εν μέρει τον περιορισμένο και αμφίσημο χαρακτήρα των τεκμηρίων που άφησε πίσω της.»

ΟΡΚΟΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

«Ορκίζομαι ενώπιον του αληθινού Θεού, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις την Εταιρείαν κατά πάντα. Να φανερώσω το παραμικρόν από τα σημεία και τους λόγους της, μήτε να σταθώ κατ' ουδένα λόγον ή αφορμή του να καταλάβωσι άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν ή φίλον μου.

Ορκίζομαι ότι εις το εξής δεν θέλω έμβει εις καμμίαν εταιρείαν, οποία και αν είναι, μήτε εις κανέναν δεσμόν υποχρεωτικόν. Και μάλιστα, οποιονδήποτε δεσμόν αν είχα, και τον πλέον αδιάφορον ως προς την Εταιρείαν, θέλω τον νομίζει ως ουδέν.

Ορκίζομαι ότι θέλω τρέφει εις την καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον των τυράννων της πατρίδος μου, των οπαδών και των ομοφρόνων με τούτους, θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον προς βλάβην και αυτόν τον παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις το συγχωρήσει.

Ορκίζομαι να μη μεταχειριστώ ποτέ βίαν δια να αναγνωρισθώ με κανένα συνάδελφον, προσέχων εξ εναντίας με την μεγαλυτέραν επιμέλειαν να μην λανθασθώ κατά τούτο, γενόμενος αίτιος ακολούθου τινός συμβάντος, με κανένα συνάδελφον.

Ορκίζομαι να συντρέχω, όπου εύρω τινά συνάδελφον, με όλην την δύναμιν και την κατάστασίν μου. Να προσφέρω εις αυτόν σέβας και υπακοήν, αν είναι μεγαλύτερος εις τον βαθμόν και αν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον να τον αγαπώ και να τον συντρέχω, καθ΄όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλυτέρα.

Ορκίζομαι ότι καθώς εγώ παρεδέχθην εις Εταιρείαν, να δέχομαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον και όλην την κανονιζομένην άργητα, εωσού τον γνωρίσω Έλληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν της πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον και άξιον όχι μόνον να φυλάττη το μυστικόν, αλλά να κατηχήση και άλλον ορθού φρονήματος.

Ορκίζομαι να μην ωφελώμαι κατ' ουδένα τρόπον από τα χρήματα της Εταιρείας, θεωρών αυτά ως ιερό πράγμα και ενέχυρον ανήκον εις όλον το Έθνος μου. Να προφυλάττωμαι παρομοίως και εις τα λαμβανόμενα εσφραγισμένα γράμματα.

Ορκίζομαι να μην ερωτώ κανένα των Φιλικών με περιέργειαν, δια να μάθω οποίος τον εδέχθη εις την Εταιρείαν. Κατά τούτο δε μήτε εγώ να φανερώσω, ή να δώσω αφορμήν εις τούτον να καταλάβη, ποίος με παρεδέχθη. Να αποκρίνομαι μάλιστα άγνοιαν, αν γνωρίζω το σημείον εις το εφοδιαστικόν τινός.

Ορκίζομαι να προσέχω πάντοτε εις την διαγωγήν μου, να είμαι ενάρετος. Να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας ξένας. Να δίδω πάντοτε το καλόν παράδειγμα. Να συμβουλεύω και να συντρέχω τον ασθενή, τον δυστυχή και τον αδύνατον. Να σέβομαι την διοίκησιν, τα έθιμα, τα κριτήρια και τους διοικητάς του τόπου, εις τον οποίον διατριβώ.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις Σε, ω ιερά πλην τρισάθλια Πατρίς! Ορκίζομαι εις τας πολυχρονίους βασάνους Σου. Ορκίζομαι εις τα πικρά δάκρυα τα οποία τόσους αιώνας έχυσαν και χύνουν τα ταλαίπωρα τέκνα Σου, εις τα ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα κατά ταύτην την στιγμήν, και εις την μέλλουσαν ελευθερίαν των ομογενών μου ότι αφιερώνομαι όλως εις Σε. Εις το εξής συ θέλεις είσαι η αιτία και ο σκοπός των διαλογισμών μου.

Το όνομά σου ο οδηγός των πράξεών μου, και η ευτυχία Σου η ανταμοιβή των κόπων μου. Η θεία δικαιοσύνη ας εξαντλήσει επάνω εις την κεφαλήν μου όλους τους κεραυνούς της, το όνομά μου να είναι εις αποστροφήν, και το υποκείμενόν μου το αντικείμενον της κατάρας και του αναθέματος των Ομογενών μου, αν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τας δυστυχίας των και δεν εκπληρώσω το χρέος μου. Τέλος ο θάνατός μου ας είναι η άφευκτος τιμωρία του αμαρτήματός μου, δια να μη λησμονώ την αγνότητα της Εταιρείας με την συμμετοχήν μου».

ΒΙΝΤΕΟ: «1821 Ο όρκος της Φιλικής Εταιρίας.»

Ο όρκος της συνέχειας

Ν. Λυγερός

Δεν πρόκειται                                14/09/2014

να ξεχάσω                                           1814

ότι το πιο σημαντικό                         +200

είναι η απελευθέρωση                     χρόνια

του Ελληνισμού                              ελευθερίας

κι ότι κάθε εμπόδιο

δίνει μεγαλύτερη

αξία στον αγώνα

κατά συνέπεια

ακόμα και μόνος

θα συνεχίσω

το έργο των Φιλικών

γιατί είναι

το πρέπον

για την Ανθρωπότητα

και το Χρόνο

λόγω των δεσμών.

ΠΗΓΗ: «Ο Μεγάλος Όρκος» Επιμέλεια: Σοφία Ντρέκου/Νίκος Λυγερός Ποίηση και Λόγοι

ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

200 χρόνια από την ίδρυσή της

Οι Φιλικοί μπορεί να μην κατάφεραν να υλοποιήσουν το όραμά τους, 

όμως κατάφεραν να ανοίξουν τον ασκό του Αιόλου στην επικράτεια των Οθωμανών

Σύμφωνα με τους ιστορικούς που ασχολήθηκαν με τη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, ιδρύθηκε το 1814 στην Οδησσό της Νέας Ρωσίας (έτσι ονομάζονταν τότε οι περιοχές που είχαν ενσωματωθεί στη Ρωσική Αυτοκρατορία στο τέλος του 18ου αιώνα) μια μυστική εταιρεία για να προετοιμάσει την ελληνική αντιαπολυταρχική εξέγερση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Ξυλογραφία με τους ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας, Τσακάλωφ, Σκουφά και Ξάνθο

Ιδρυτές της θεωρούνται οι Εμμανουήλ Ξάνθος, Νικόλαος Σκουφάς και Αθανάσιος Τσακάλωφ. Στη συνέχεια μυήθηκε ο Αντώνιος Κομιζόπουλος από τη Φιλιππούπολη και αργότερα ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος. Η ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας υπήρξε αποτέλεσμα μιας μακράς διαδικασίας οργάνωσης των πλέον ανήσυχων ατόμων της ελληνικής Διασποράς.

Λίγα χρόνια πριν είχε ιδρυθεί στο Παρίσι το Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον, μέλος του οποίου υπήρξε ο Αθανάσιος Τσακάλωφ, ο οποίος αργότερα θα πρωτοστατήσει στην ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας. Το Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον βάσιζε τις πολιτικές του επιδιώξεις στην πολιτική του Ναπολέοντα. Ακολουθούσε τους κανόνες των καρμπονάρων και των ελευθεροτεκτόνων και είχε υιοθετήσει το μυστικό όρκο με τον οποίο δεσμεύονταν τα μέλη του.

Ριζοσπάστες κατά «ρεφορμιστών»

Η ήττα του Ναπολέοντα οδήγησε στο μαρασμό του Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου. Η επόμενη προσπάθεια της μάλλον αγγλόφιλης «Φιλομούσου Εταιρείας» των Αθηνών θα είναι εξαιρετικά περιορισμένη σε κύκλους κάποιων λίγων διανοουμένων και ποτέ δεν θα καταφέρει να αποκτήσει λαϊκό έρεισμα στην -κυρίως αλβανόφωνη- κωμόπολη που ήταν τότε η οθωμανική Αθήνα.

Σύμφωνα με τις αναφορές του Φιλικού και ιερολοχίτη Π. Καλεβρά, πρέπει να υπήρχαν και άλλες μυστικές οργανώσεις, όπως η «Εταιρεία του Λέοντος» και η «Εταιρεία του Φοίνικος», που στόχευαν στην απελευθέρωση των Ελλήνων. Εχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον ότι εκείνη την πρώιμη περίοδο εμφανίζονται οι διαφορετικές στρατηγικές, που θα ακολουθήσουν το εγχείρημα της Απελευθέρωσης στους επόμενους δύο αιώνες, ώς την τελική του στιγμή, που δεν είναι άλλη από τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Έτσι λοιπόν, ο Καλεβράς αποκαλύπτει ότι η «εταιρεία επιλεγομένη του Λέοντος» θεωρούσε ότι η απελευθέρωση των Ελλήνων θα επιτευχθεί με την «ευδαιμονία των εν Τουρκία χριστιανών». Αυτή η θεώρηση είχε προκαλέσει την μήνιν των μελών του «Φοίνικος», οι οποίοι τη χαρακτήρισαν «επιβλαβήν και καταχθόνιον». Επηρεασμένοι και ριζοσπαστικοποιημένοι από τους καρμπονάρους επαναστάτες, τα μέλη του Φοίνικα επαγγέλλονταν τη βίαιη επανάσταση και όχι τη βαθμιαία απόκτηση ισχύος εντός των οθωμανικών δομών. Μέλη του Φοίνικα υπήρξαν ο Ν. Σκουφάς και ο Εμμ. Ξάνθος, οι οποίοι με τη μετάβασή τους στην Οδησσό θα συμβάλουν στη δημιουργία της Φιλικής Εταιρείας.

Η εφαρμογή

Οι επιπτώσεις της κοσμοαντίληψης των Φιλικών επί της ιστορίας της Εγγύς Ανατολής και των Βαλκανίων θα είναι συντριπτική. Μπορεί να μην κατάφεραν να υλοποιήσουν το όραμά τους. Μπορεί να είδαν στο τέλος της επαναστατικής διαδικασίας -που οργάνωσε και πυροδότησε το 1821- το όραμα να λαμβάνει σάρκα και οστά μόνο στο βαλκανικό Νότο, ως ένα κακέκτυπο των αρχικών τους επιδιώξεων. Όμως κατάφεραν να ανοίξουν τον ασκό του Αιόλου στην υπό απολυταρχικό ισλαμικό έλεγχο επικράτεια των Οθωμανών. Η εποχή της μετάβασης από τη θεοκρατική ισλαμική απολυταρχία στα έθνη-κράτη του δυτικού Διαφωτισμού είχε αρχίσει.

*ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ, Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός,

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΦΙΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

ΟΔΗΣΣΟΣ: Εδώ γιορτάζουν κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου

Της ΛΙΑΣ ΒΑΛΑΤΑ-ΤΣΙΑΜΑ*

Η Οδησσός είναι η πόλη που ίδρυσε, το 1794, η Αικατερίνη η Μεγάλη, αμέσως μετά την ανακατάληψη των περιοχών που βρίσκονταν για αιώνες κάτω από οθωμανική κυριαρχία.

Η Οδησσός οφείλει πολλά στον εθνικό μας ευεργέτη και μαικήνα Γρηγόριο Μαρασλή

Κτισμένη με βάση τα πρότυπα του ευρωπαϊκού νεοκλασικισμού, με τη βοήθεια του πρώτου κυβερνήτη της, Γάλλου δούκα Ρισελιέ (1803-1814), η Οδησσός, χάρη στη γεωγραφική της θέση στις εκβολές του Δνείστερου στον Εύξεινο Πόντο, δεν άργησε να γίνει το δεύτερο μεγάλο λιμάνι, μετά την Αγία Πετρούπολη, και η τρίτη σε πληθυσμό πόλη της Ρωσίας. Σημαντικότατο ρόλο στην οικοδόμηση της πόλης έπαιξαν οι Ελληνες πάροικοι και οι ελληνικής καταγωγής εγκατεστημένοι στην πόλη μεγαλέμποροι.

Από τις αρχές του 19ου αιώνα, αναπτυγμένη οικονομικά, με ακμαία ελληνική παροικία, η πολυεθνική, πολυπολιτισμική Οδησσός οφείλει πολλά στον εθνικό μας ευεργέτη και μαικήνα Γρηγόριο Μαρασλή.

Παρά τις πολλές γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή, η Οδησσός παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα και καλύτερα εξοπλισμένα μαυροθαλασσίτικα λιμάνια, κύρια «πόρτα» του εμπορικού μας ναυτικού στη Ρωσία, «ελεύθερο λιμάνι» (porto franco) γενικά.

Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ

Το 1993, μετά την Ανεξαρτησία της Ουκρανίας (1991), ιδρύθηκε στην Οδησσό Ελληνο-Ουκρανικός Σύνδεσμος, με τη συμβολή του τοπικού ελληνικού στοιχείου και κυρίως με τη σημαντική αρωγή του Εμπορικού Συλλόγου Πειραιώς και του προέδρου του Ιών. Πολυχρονόπουλου (1990-1993), με σκοπό όχι μόνο την ανανέωση αλλά και τη σύσφιγξη των ιστορικών, φιλικών, κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων μεταξύ των δύο λαών, της Ουκρανίας και της Ελλάδας.

«Συμβόλαιο» φιλίας μεταξύ των δύο λαών αποτελεί, κατά κάποιον τρόπο, το γεγονός ότι το 1994 ο Δήμος Οδησσού, έναντι συμβολικού μηνιαίου μισθώματος, παραχώρησε στο Παράρτημα του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού ( ΕΙΠ) στην Οδησσό τρία οικήματα, στην οδό Κρέσνι αριθ. 18, ένα από τα οποία ήταν η ιστορική οικία του Γρ. Ι. Μαρασλή, όπου συνεδρίαζαν τα μέλη της Φιλικής Εταιρείας, όταν η Οδησσός ήταν ένα από τα σημαντικότερα κέντρα για την προετοιμασία του Αγώνα του 1821.

Το κτήριο, δωρεά του δημάρχου Μαρασλή στο Δήμο της Οδησσού, χαρακτηρίστηκε διατηρητέο ιστορικό μνημείο εθνικής σημασίας από το Υπουργικό Συμβούλιο της Ουκρανίας και αναστηλώθηκε, με χρήματα ελληνικών φορέων και ιδιωτών, για να στεγάσει το Μουσείο Φιλικής Εταιρείας, το οποίο είχε ιδρύσει το 1979 το Ιστορικό-Λαογραφικό Μουσείο της Οδησσού, σε συνεργασία με την Ελληνική Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία της Ελλάδος.

Η πλατεία, όπου βρίσκεται το Μουσείο, μετονομάστηκε σε πλατεία Ελλήνων και ο δρόμος που την τέμνει σε οδό Ελλήνων. Συγχρόνως εκδόθηκε από το ΕΙΠ ο κατάλογος του Μουσείου στα ελληνικά και στα ουκρανικά.

Σήμερα, ο διευθυντής του παραρτήματος του ΙΕΠ στην Οδησσό, Σωφρόνης Παραδεισόπουλος, υποστηρίζει ότι από το 1994 «ο εορτασμός της 25ης Μαρτίου έχει γίνει παράδοση και για τους κατοίκους της πόλης. Κρύβει συγκίνηση και παλμό, αφού στη συνείδηση της τοπικής κοινωνίας, η ίδρυση και ανάπτυξη της πόλης είναι συνυφασμένη με την ελληνική παρουσία».

Από το προσκυνηματικό ταξίδι, που είχα την τύχη να συμμετέχω, στη γοητευτική, αρχοντική, «ελληνική» Οδησσό -με τους πολιτισμένους, φιλόξενους και αξιοπρεπείς, αν και σε αισθητή ανέχεια, λόγω της οικονομικής ύφεσης, κατοίκους- χαραγμένη στη μνήμη μου θα παραμείνει, μεταξύ άλλων, η εικόνα ενός ευθυτενούς, ηλικιωμένου Ελληνα, ποντιακής καταγωγής, ο οποίος, με μια χάρτινη ελληνική σημαιούλα στο χέρι, στα σκαλιά της ελληνικής εκκλησίας της Αγίας Τριάδας, μετά τη δοξολογία της 25ης Μαρτίου, μου εξομολογήθηκε, σε ωραία ελληνικά, τον καημό του: «Είμαι 70 χρόνων και δεν έχω δει ακόμα την Ακρόπολη».

*Λία Βαλάτα -Τσιάµα: Φιλόλογος, ερευνήτρια, Μ.Α. στη Συγκριτική Φιλολογία, Πανεπιστήμιο Indianapolis. Συμμετείχε στο «ταξίδι» που οργανώθηκε πριν από 20 χρόνια από το Ελληνικό Ιδρυμα Πολιτισμού, με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου της Φιλικής Εταιρείας.

200 ελληνικές οικογένειες, πριν από 220 χρόνια

Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΒΑΖΑΙΟΥ*

Η Οδησσός ιδρύθηκε ακριβώς πριν από 220 χρόνια, στη θέση του ταταρο-χαζαρικού χωριού Χατζήμπεη. Πολλούς αιώνες πριν οι Μιλήσιοι είχαν ιδρύσει την ευδαίμονα ελληνική πόλη-λιμάνι Ολβία, ακριβώς στην ίδια θέση.

Ο Λάμπρος, η Ειρήνη και η Καλομοίρα Βαζαίου στην Οδησσό

Οι ιστορικές αναφορές μιλούν για περίπου 200 ελληνικές οικογένειες που κατοικούσαν εκεί όταν ο στρατός της Μεγάλης Αικατερίνης προωθήθηκε στη Νότια Ρωσία και εδραίωσε την κυριαρχία της επί των εδαφών της Κριμαίας, της Αζοφικής και της ακτής του Εύξεινου Πόντου, μέχρι το Νοβοροσίσκ και την Αμπχαζία, του χρυσόμαλλου δέρατος. Η συνθήκη του Κιουτσούκ Καϊναρτζί στη συνέχεια άνοιξε το δρόμο της εγκατάστασης ναυτικών και εμπόρων απ' τα νησιά του Αιγαίου.

Οι ομόδοξοι Ελληνες, τα «μικρά αδέλφια» των Μεγαλορώσων της εποχής, όχι μόνον ήταν καλοδεχούμενοι, αλλά με τα πρώτα αυτοκρατορικά ουκάζια πήραν προνόμια στην εμπορική, τη ναυτική και την κοινωνική ζωή.

Η Οδησσός έγινε ανοιχτή πολυεθνική πόλη, το λιμάνι ελεύθερο λιμάνι (Port Franc) με πρώτο κυβερνήτη τον κόμη de Richelieu. Ολα αυτά με κανόνες συχνά αυστηρούς, που εξασφάλισαν την επιτυχία του εγχειρήματος και μακρά κοινωνική ειρήνη, με αυτόματη απορρόφηση των κραδασμών από τις πολεμικές περιπέτειες, των δύο προ των μπολσεβίκων αιώνων.

Οικοδομήθηκε και οργανώθηκε εξ αρχής η Οδησσός, ως σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη. Η ρυμοτομία, τα δημόσια κτήρια, οι δομές της εμπορικής ζωής και του λιμανιού, της εκπαίδευσης και του πολιτισμού ακολουθούσαν τα πιο σύγχρονα δεδομένα της εποχής τους.

Οι Έλληνες πρωταγωνιστούσαν, αν και ποτέ δεν ξεπέρασαν στον καθαρά αστικό πληθυσμό τους 15.000 κατοίκους. Τα χρόνια περνούν και η Οδησσός, που είχαν αρχίσει να αποκαλούν «η Οδησσός των Ελλήνων», γνωρίζει ξεχωριστή ευημερία. Το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα χαρακτηρίζεται από τη δημιουργική έκρηξη που πυροδότησε η δημαρχία του Γρηγόρη Μαρασλή.

Ο πάμπλουτος Θρακιώτης έμπορος, ένας από τους πολλούς πιονέρους της οικονομίας της Ρωσίας και της Ανατολής, δεν είχε ούτε καν επισκεφθεί την Ελλάδα. Μαζί με τον Βαρβάκη και τον Αρσάκη ξορκίσανε τα στοιχειά της λειψής τους μόρφωσης φτιάχνοντας Σχολεία. Το Διδασκαλείο, το Μαράσλειο της Αθήνας, κρατάει πάντα ψηλά την ποιότητα της μάθησης που δίνει, τώρα πια σαν Πειραματικό Σχολείο.

Ηταν τα χρόνια ακμής της πόλης που κράτησε μέχρι το 1920 και την είσοδο των μπολσεβίκων. Τα παλάτια του, τα σπίτια του, σήμερα φιλοξενούν τη Βιβλιοθήκη της Οδησσού, ένα από τα Μουσεία της, αλλά και το Ιδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού, στο σπίτι που στέγαζε τους Φιλικούς, εκείνους τους ρομαντικούς της Ελευθερίας του Γένους, που προετοίμασαν την Εθνεγερσία.

*Λάμπρος Βαζαίος: Γιατρός, απόγονος της οικογένειας των Σαντορινιών εμπόρων Βαζαίων που έζησαν στην Οδησσό. Εφυγαν οριστικά από τη γενέθλια πόλη τον Οκτώβρη του 1920 με το τελευταίο ελληνικό καράβι που έφυγε από το λιμάνι της Οδησσού. Κατοικούσαν στο Στρογγυλό Σπίτι, το Κρούγλεϊ Ντομ, επί της πλατείας Ελλήνων, το οποίο κατεδαφίστηκε από Ελληνες (εξ Ελλάδος) επενδυτές και στη θέση του ανεγέρθη εμπορικό κέντρο. Ο Λάμπρος Βαζαίος επέστρεψε στην πόλη των παππούδων του το 1994, με αφορμή τους εορτασμούς για τα 200 χρόνια της Οδησσού και τα εγκαίνια του Μουσείου της Φιλικής Εταιρείας.

Η Ημέρα Ανεξαρτησίας των Ελλήνων

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΥΠΙΔΗ*
Οι Ελληνες της πρώην Σοβιετικής Ενωσης πάντα γιόρταζαν την Ημέρα Ανεξαρτησίας της Ελλάδας και τιμούσαν τους ήρωες του έπους του 1821 και βέβαια και άλλες εθνικές γιορτές, όπως η «Ημέρα του Οχι» κ.λπ.

Από τον εορτασμό στην Τιφλίδα της Γεωργίας το 1986 της επετείου της Ελληνικής Επανάστασης. Από αριστερά προς δεξιά: Ερ. Σαρμαζανίδου, μέλος του δ.σ. του Συλλ. Ελληνικής Νεολαίας, Μ. Στεφανίδου, β' αντιπρ. του Συλλόγου, Γ. Μπαραμίτζε, γραμματέας της Κ.Ε. του Κομσομόλ της Τιφλίδας, Γ. Καρυπίδης, πρ. του Συλλ., Γ. Ατζαμίδης, α' αντιπρ. του Συλλόγου, Λ. Παπαζαχαριάδης, πολιτικός-πρόσφυγας, καθηγητής ελληνικής γλώσσας, Γ. Μουρατίδης, ιατρός, και o Ηρ. Παπουνίδης, χοροδιδάσκαλος-καλλιτεχνικός διευθυντής

Δυστυχώς, μετά τη δεκαετία του '30, οι γιορτές γίνονταν στα εστιατόρια ή στα σπίτια. Και μόνο μετά την ίδρυση του Συλλόγου Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας, το 1983, άρχισαν να γιορτάζουν επίσημα.

Η πρώτη επίσημη τελετή πραγματοποιήθηκε στις 25 Μαρτίου 1983, στη Λέσχη Νεολαίας «Αμιράνι» της Τιφλίδας, με την αρωγή και υποστήριξη του σοβιετικού κράτους. Και έπειτα, στην Αίθουσα Τελετών του υπουργείου Επικοινωνιών της Γεωργίας.

Συνήθως, γίνονταν χαιρετισμοί των επισήμων, εισηγήσεις στα αναδρομικά της Επανάστασης του '21, προβολή του σχετικού σλάιντ φιλμ και στη συνέχεια καλλιτεχνικό πρόγραμμα, που έπαιρναν μέρος οι καλλιτέχνες και διάφορα ελληνικά μουσικά και χορευτικά συγκροτήματα. Η αίθουσα ήταν πάντα γεμάτη από τους επίσημους προσκεκλημένους, φοιτητές, ανθρώπους της επιστήμης, της τέχνης και πλήθος κόσμου.

Η Ελληνική Κομσομόλ Τιφλίδας

Τον Ιανουάριο του 1983, πριν από την έναρξη της περεστρόικας, στην Τιφλίδα ιδρύθηκε ο Σύλλογος Ελληνικής Νεολαίας, με την πρωτοβουλία και τη στήριξη τότε του 1ου γραμματέα του ΚΚΣΕ της Γεωργίας Εδουάρδο Σεβαρντνάντζε.

Εκείνη την εποχή ήταν η πρώτη και μοναδική οργάνωση που ένωνε τους νέους με ελληνική καταγωγή (και όχι μόνο τους νέους), όχι μόνο στην Τιφλίδα και στη Γεωργία, αλλά και σε ολόκληρη την πρώην Σοβιετική Ενωση. Παρά την υπαγωγή της στην Επιτροπή του Κομσομόλ, ο πρωταρχικός στόχος ήταν η ένωση της ελληνικής νεολαίας, η αφύπνιση της εθνικής συνείδησής της, για να λύσει τα προβλήματα που υπήρχαν στον τομέα της γλώσσας και του πολιτισμού. Τα περισσότερα μέλη του Συλλόγου ήταν φοιτητές των πανεπιστημίων της Τιφλίδας.

Κατά τη διάρκεια των ετών της ύπαρξής του, ο Σύλλογος Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας ήταν ο εμπνευστής και οργανωτής πολλών εκδηλώσεων. Υπό την αιγίδα του, για πρώτη φορά μετά τη δεκαετία του '30, γιορτάζαμε τις ελληνικές εθνικές γιορτές, την Ημέρα της Ανεξαρτησίας - 25η Μαρτίου, το «Οχι» και άλλα.

Ο Σύλλογος προώθησε ενεργά την εκμάθηση της μητρικής γλώσσας και του πολιτισμού. Υποστήριξε τη διδασκαλία της γλώσσας, τόσο στο κρατικά, αλλά και στα κυριακάτικα σχολεία. Και σε αυτό το θέμα είναι ανεκτίμητη η συμβολή του μεγάλου πατριώτη, του καθηγητή της ελληνικής, Λάζαρου Ζαφειρίδη. Ιδιαίτερη προσοχή δινόταν στην ανάπτυξη της εθνικής κουλτούρας: δημιουργήθηκαν νέα χορογραφικά και μουσικά συγκροτήματα, οργανώθηκαν εκθέσεις Ελλήνων ζωγράφων, συναυλίες ελληνικών συγκροτημάτων, καθώς και της κλασικής μουσικής.

Με την πάροδο του χρόνου, όλες αυτές οι πράξεις έφεραν θετικά αποτελέσματα. Ένα εκ των οποίων ήταν η δημιουργία, με πρωτοβουλία του Συλλόγου μας, του Τμήματος Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Τιφλίδας (1986).

Σήμερα, τα περισσότερα από τα πρώην μέλη του Συλλόγου Νεολαίας ζουν και εργάζονται έξω από τη Γεωργία, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στη Ρωσία και αλλού. Και ο καθένας από αυτούς, με την ανιδιοτελή εργασία και τον ενθουσιασμό τους, συμβάλλουν σημαντικά στα χρονικά της ιστορίας των Ελλήνων της πρώην Σοβιετικής Ένωσης.

*Γιάννης Καρυπίδης: Πρώην πρόεδρος του Συλλόγου Ελληνικής Νεολαίας της Τιφλίδας, συντονιστής Προγραμμάτων και υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων του Κέντρου Μελέτης και Ανάπτυξης του Ελληνικού Πολιτισμού της Μαύρης Θάλασσας της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδόνες.

Αφιέρωμα στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (30 Μαρτίου 2014) με αφορμή την επέτειο ίδρυσης της επαναστατικής οργάνωσης «Φιλική Εταιρεία» στην Οδησσό. Συμμετείχαν με άρθρα τους οι: Λία Βαλάτα-Τσιάμα, Λάμπρος Βαζαίος και Γιάννης Καρυπίδης.

ΒΙΝΤΕΟ: Η ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

Απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ του National Geopraphic

Επιμέλεια Αφιερώματος: Σοφία Ντρέκου/Αέναη επΑνάσταση

Δείτε και...

• Η Έξοδος του Μεσολογγίου: 10 Απριλίου 1826
• 13 Δεκεμβρίου του 1803: Η ανατίναξη στο Κούγκι.

Δείτε ακόμη και...

• Ο μεγάλος όρκος. - Ν. Λυγερός
• Ν. Λυγερός - Πρέπει να υπάρξει μια νέα Φιλική Εταιρεία
• Φιλική εταιρεία - Ν. Λυγερός
• Το πνεύμα του Κολοκοτρώνη - Ν. Λυγερός
• Διακόσια χρόνια μετά - Ν.Λυγερός

Δελτίο Τύπου> Παρέμβαση του Νότη Μαριά για το ελληνικό χρέος: Ο δανεισμός να έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο

 

Βουλευτικό Γραφείο Νότη Μαριά

 

Ηράκλειο

Λεωφ. Δημοκρατίας 17.

Τηλ:2810 300 421/422.

Φαξ:2810 300 421

Email: notis.marias@europarl.europa.eu

 

Βρυξέλλες

Parlement européen

Bât. Willy Brandt

07M071

60, rue Wiertz / Wiertzstraat 60

B-1047 Bruxelles/Brussel

Τηλ:0032 2 28 45151

Φαξ:0032 2 28 49151

 

 

Βρυξέλλες, 15/09/2014

 

 

Δελτίο Τύπου

 

Παρέμβαση του Νότη Μαριά για το ελληνικό χρέος.

 

Σε εκδήλωση που διοργανώθηκε στις 12-9-2014 στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις  Βρυξέλλες, με πρωτοβουλία του Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Κατρούγκαλου, με αντικείμενο το κρατικό χρέος, συμμετείχε κατόπιν πρόσκλησης ο Αντιπρόεδρος των Ευρωπαίων Αντιφεντεραλιστών και Ευρωβουλευτής Καθηγητής Nότης Μαριάς.

Στο πλαίσιο της συζήτησης ο Νότης Μαριάς, μεταξύ άλλων, ανέλυσε την έννοια του επονείδιστου χρέους, καθώς επίσης και αυτές του παράνομου χρέους, του μη νομιμοποιημένου χρέους και του μη διαχειρίσιμου (μη βιώσιμου) χρέους.

Αναφερόμενος στο επονείδιστο χρέος επισήμανε ότι με βάση τη σχετική θεωρία που ανέπτυξε ήδη από τη δεκαετία του 1920 ο γνωστός Ρώσος Καθηγητής Alexander Nahum Sack, τρεις είναι οι προϋποθέσεις για τη δημιουργία «επονείδιστου χρέους»:

 

1. Ο δανεισμός να έγινε με ανήθικο και παράνομο τρόπο, χωρίς τη συγκατάθεση των πολιτών, στη βάση μιας λεόντειας σύμβασης.

 

2. Τα δάνεια να μην χρησιμοποιήθηκαν προς το συμφέρον του λαού και της χώρας, αλλά, αντίθετα, να σπαταλήθηκαν σε δραστηριότητες που δεν ωφέλησαν το έθνος.

 

3. Ο πιστωτής να ήταν ενήμερος γι’ αυτή την κατάσταση και παρά ταύτα να προχώρησε στο δανεισμό.

 

Όμως και η ίδια η υπερχρέωση της χώρας, συνέχισε ο Νότης Μαριάς, η οποία προέκυψε μετά την ένταξή της στην Ευρωζώνη, οφείλεται σε παράνομες ενέργειες των εποπτικών Αρχών της ΕΕ, οι οποίες αν και γνώριζαν ότι η Ελλάδα παραβιάζει τα κριτήρια του Μάαστριχτ, εντούτοις έκαναν τα στραβά μάτια προκειμένου να συνεχίζεται η απρόσκοπτη εξαγωγή γερμανικών και γαλλικών καταναλωτικών προϊόντων και βιομηχανικού εξοπλισμού στην πατρίδα μας.

Έτσι, συνέχισε ο Νότης Μαριάς, το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι επονείδιστο και παράνομο και αυτό πλέον το έχει συνομολογήσει ακόμη και ο ίδιος ο νέος Πρόεδρος της Επιτροπής ο Ζ.Κ. Γιούνκερ, ο οποίος στη διάρκεια συζήτησης με τους Ευρωβουλευτές του ECR και απαντώντας στις επίμονες ερωτήσεις του Ν. Μαριά, επιβεβαίωσε παλαιότερη δήλωσή του ότι γνώριζε την επερχόμενη δημοσιονομική κρίση στην Ελλάδα αφού συζητούσε για το πρόβλημα αυτό με τους Γερμανούς, τους Γάλλους, τον Τρισέ της ΕΚΤ και με την Επιτροπή ενώ ταυτόχρονα γνώριζε πως Γερμανία και Γαλλία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους στην Ελλάδα, αλλά δεν μπορούσε να το πει δημόσια.

Έτσι λοιπόν, συνέχισε ο Νότης Μαριάς, εφόσον ο Γιούνκερ, οι ευρωπαϊκές και οι ελληνικές αρχές δεν έκαναν τίποτα αν και γνώριζαν ότι υπερχρεώνεται η Ελλάδα προκειμένου να συνεχίσουν να κερδίζουν Γερμανοί και Γάλλοι, αποδεικνύεται καθαρά πλέον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι επονείδιστο και παράνομο και γι’ αυτό μια αντιμνημονιακή κυβέρνηση του πατριωτικού δημοκρατικού τόξου πρέπει άμεσα να το διαγράψει.

Επίσης, ο Νότης Μαριάς επισήμανε ότι η αντιμνημονιακή αυτή κυβέρνηση πρέπει να ζητήσει αποζημίωση από την τρόικα για την τεράστια καταστροφή που έχει επιφέρει με τα μνημόνια στην πατρίδα μας.

Τέλος, ο Ευρωβουλευτής δήλωσε ότι έχει ήδη ζητήσει από τους Ευρωπαίους Αντιφεντεραλιστές να στηρίξουν στην Ευρωβουλή την ίδρυση ενός Intergroup για το κρατικό χρέος.

 

Εάν επιμείνεις, μετά από την καταιγίδα θα έρθει η γαλήνη - π. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

http://www.agioritikovima.gr/perizois/item/42733-%CE%B5%CE%AC%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%82,-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B9%CE%B3%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CE%B8%CE%B1-%CE%AD%CF%81%CE%B8%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CE%B7-%CF%80-%CE%B1%CE%B9%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CF%83%CE%B9%CE%BC%CF%89%CE%BD%CE%BF%CF%80%CE%B5%CF%84%CF%81%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82

Του Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη

Όταν, αγαπητέ μου, η χριστιανική σου ζωή αρχίζει να γίνεται δύσκολη και να σου φαίνεται ασήκωτος σταυρός, εκεί στάσου ακλόνητος, γίνε μάρτυρας. Πες στον εαυτό σου «στώμεν καλώς»∙ στάσου ακλόνητος. Πες, όπως ο προφήτης, «ιδού εγώ, Κύριε, στέκομαι εδώ να εκτελέσω το θέλημά σου»∙ ή όπως η Παναγία, «ιδού η δούλη Κυρίου∙ γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».

Εάν επιμείνεις, μετά από την καταιγίδα θα έρθει η γαλήνη, θα ξαναγίνει γιορτινή η ζωή σου. Θα έχεις τώρα επιπλέον και την πείρα του πνευματικού αγώνος, θα έχεις εμπειρία. Μετά από την δοκιμασία αυτή, μετά από το σήκωμα του σταυρού σου, θα ανάψουν πια μέσα σου οι φλόγες του θείου έρωτος∙ θα αποκτήσεις την ωραιότερη, την δυνατότερη, την αγνότερη, την αγγελικότερη αγάπη, την αγάπη του Θεού.

Ο εθνομάρτυρας μητροπολίτης Κορυτσάς Φώτιος Καλπίδης που δολοφονήθηκε από κομιτατζήδες

http://proskynitis.blogspot.gr/2014/09/blog-post_61.html

Από τον Πόντο στην Ήπειρο, από τη μια πλευρά του ελληνισμού στην άλλη θα βρεθεί ο Πόντιος ιεράρχης Φώτιος Καλπίδης. Ως μητροπολίτης Κορυτσάς θα κρατήσει ψηλά τη φλόγα της πίστης αλλά και το λάβαρο του εθνικού αγώνα. Συμπαραστάτης του καταπιεζόμενου ποιμνίου του από Αλβανούς, Βουλγάρους και Ρουμάνους κομιτατζήδες, ο Φώτιος έπεσε στις επάλξεις του καθήκοντος από τις σφαίρες των δολοφόνων, για να ξεσηκώσει τότε ο θάνατός του τον ελληνισμό. Το ποιος ήταν ο Φώτιος Καλπίδης, θα σας εξιστορήσουμε ευθύς αμέσως.
Στο χωριό Τσαγράκ της Κερασούντας μια φτωχή αγροτική ποντιακή οικογένεια θα φέρει στον κόσμο, το 1865, ένα αγόρι που θα του δώσουν το όνομα Φώτιος. Ζει κι αυτό μέσα στη φτώχεια, ακολουθεί και βοηθά τους γονείς του στις αγροτικές ασχολίες, αλλά έχει μια ιδιαίτερη κλίση στα γράμματα που μαθαίνει από τον ιερέα του χωριού. Το επόμενο βήμα του είναι να φοιτήσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και θα ξεκινήσει έτσι μια αξιοθαύμαστη σταδιοδρομία, αφού το 1890, σε ηλικία 25 ετών, διορίζεται διευθυντής της σχολής αρρένων στην Κερασούντα κι ένα χρόνο μετά προσλαμβάνεται στο Πατριαρχείο και ορίζεται πρωτοκολλητής.


Ο μητροπολιτικός θρόνος στην τουρκοκρατούμενη ελληνική Κορυτσά

Το 1893 γίνεται υπογραμματέας της Ιεράς Συνόδου και το 1897 προάγεται σε αρχιγραμματέα. Την ίδια χρονιά γίνεται αρχιμανδρίτης. Οι ικανότητές του χαίρουν εκτιμήσεως και αναγνωρίσεως. Το 1902, στις 16 Μαΐου ψηφίζεται μητροπολίτης Μοσχοπόλεως, Κορυτσάς και Πρεμετής. Ακούραστος, γεμάτος φλόγα εθνική και ένθεο ζήλο έτρεχε στην περιφέρειά του για να κηρύξει το λόγο του Θεού και να τονώσει το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων.
Στην Κορυτσά τότε ανθούσε ακραιφνής ελληνισμός.
Υπήρχε το Πάγκειο γυμνάσιο με διακεκριμένους καθηγητές, το παρθεναγωγείο, τα δημοτικά σχολεία με 4.000 μαθητές. Όλα τόνιζαν την ελληνικότητα της περιοχής, όπως και τώρα. Το 1905, την ημέρα της απονομής των πτυχίων στους μαθητές του γυμνασίου, σε επίσημη τελετή, παρευρέθη και ο πρόξενος του Μοναστηρίου. Στο καταπληκτικό θέαμα που αντίκρισε δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και γεμάτος συγκίνηση αναφώνησε: «Οίος γνήσιος και ακραιφνής Ελληνισμός! Ζήτω η ελληνικότατη Κορυτσά!».

Ο Φώτιος ήταν προικισμένος με φλογερή φιλοπατρία, άκρατη φιλανθρωπία, ευγλωττία, θάρρος, και πίστη στα αναλλοίωτα εθνικά ιδεώδη. Η κοινωνία της Κορυτσάς κυριολεκτικά τον λάτρευε. Ήταν άξιος ποιμενάρχης. Ήταν τουρκοκρατούμενη περιοχή και το έργο του δύσκολο. Τότε άρχιζε και η αφυπνισθείσα αλβανική προπαγάνδα με υποκίνηση των μεγάλων δυνάμεων που διέκειντο δυστυχώς και τότε δυσμενώς προς την Ελλάδα. Ο Φώτιος ήταν γι’ αυτούς το μεγάλο εμπόδιο κι έπρεπε με κάθε τρόπο να εκλείψει. Τον απείλησαν. Έμεινε απτόητος από αυτές τις απειλές και ακλόνητος στη θέση του.
Τον Ιούνιο του 1905 στο χωριό Πλίασα δέχτηκε δολοφονική επίθεση, αλλά διέφυγε το θάνατο με έναν ελαφρύ τραυματισμό. Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1906, όμως, πηγαίνοντας να τελέσει λειτουργία στο χωριό Μπρατβίστα του Μοράβα έπεσε σε ενέδρα αλβανορουμάνων κομιτατζήδων με αποτέλεσμα να πέσει νεκρός από τις σφαίρες των δολοφόνων του.


Η απώλεια του Δεσπότη και η αποφασιστικότητα για αγώνα

Η είδηση του θανάτου του συγκλόνισε το πανελλήνιο και σκόρπισε πόνο και οδύνη στις ψυχές του ελληνισμού της Κορυτσάς. Κραυγές οργής ακούστηκαν κι όρκοι δόθηκαν στον Ύψιστο για εκδίκηση… Καταφθάνουν για να τελέσουν την κηδεία του δυο Δεσποτάδες. Ο Δυρραχίου Προκόπιος, που αργότερα έγινε Ικονίου, και ο Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, κατ’ εντολή του Πατριάρχη να κάνει την κηδεία του Φωτίου. Έγραφε ο Γερμανός: «Ο Μητροπολίτης ήταν φίλος και συμμαθητής μου, άνθρωπος μορφωμένος και ειρηνικός, που με παρακαλούσε να πάψω τις επικίνδυνες περιοδείες μου, να μην τρέχω δεξιά κι αριστερά γιατί θα με σκοτώσουν οι Βούλγαροι και οι συνεργαζόμενοι μαζί τους Τουρκαλβανοί». Και παρακάτω: «Εγώ εκφώνησα τον επικήδειο του αείμνηστου Φωτίου. Ανέβηκα στον άμβωνα και άρχισα με το προφητικό ρητό, “ουκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα και ηγούμενος εκ των μηρών αυτού, έως ο έλθη ω απόκειται και αυτός προσδοκία εθνών”. Και συγχρόνως με το χέρι μου έδειχνα προς την Ελλάδα». Τους είπε πως δεν πρέπει να απελπίζονται, πως στη θέση του σκοτωμένου εμείς θα στείλουμε καλύτερον, κι αν τον σκοτώσουν κι αυτόν θα στείλουμε άλλον καλύτερον. Αυτή, τους είπε, ήταν η μοίρα του Ελληνικού Έθνους, να εργάζεται με το αίμα του για την απελευθέρωσή του.
Το πολυπληθές εκκλησίασμα, ανάμεσά του και αρκετοί παπάδες της περιοχής, κλαίει κι ενθουσιάζεται. Ζητωκραυγές αντηχούν. Κατάρες απευθύνονται προς τους δολοφόνους. Η επίδραση του λόγου του, στους κατατρομαγμένους Κορυτσαίους είναι τεράστια.


Η διαλεύκανση του αποτρόπαιου εγκλήματος

Ο Γερμανός Καραβαγγέλης ήθελε να ξεδιαλύνει το έγκλημα. Μετά την κηδεία άρχισε ανακρίσεις σαν να ήταν ο ίδιος δικαστικός λειτουργός. Από τους πολλούς που ρώτησε, διαπίστωσε πως στη δολοφονία του Φωτίου είχε βάλει το χέρι του ο αιμοχαρής βοεβόδας Μήτρος Βράχος. Είχε φθάσει σ’ ένα χωριό έξω από την Κορυτσά και είχε συνεννοηθεί με τους Αλβανούς για κοινή δράση εναντίον των Ελλήνων. Σκόρπισε πολύ χρήμα για να τους εξαγοράσει. Τους υποσχέθηκε πολλά. Πλούτη και αξιώματα. Εκεί αποφασίστηκε και η δολοφονία του Φωτίου. Ανατέθηκε η εκτέλεση σ’ έναν Κορυτσαίο αλβανιστή που λεγόταν Σπύρος Κωστούρος. Έτσι έστησαν ενέδρα στον Φώτιο, και πυροβολώντας τον δολοφόνησαν την ώρα που πήγαινε να εκτελέσει το ύψιστο καθήκον του.
Ξεσηκώθηκαν όλοι οι Έλληνες και τότε μόνο οι τοπικές αρχές διέταξαν έρευνες και συνέλαβαν δύο ρουμανίζοντες, ενώ διέφευγε ο Κωστούρος, ο οποίος συνελήφθη αργότερα μαζί με τους δύο γιους του. Ο δολοφόνος τιμωρήθηκε παραδειγματικά: πλήρωσε κι αυτός με τη ζωή του.
Τότε το Πατριαρχείο διόρισε στη θέση του Φωτίου έναν άλλο Πόντιο, τον μητροπολίτη Ροδοπόλεως Γερβάσιο, έναν φλογερό ιεράρχη που συνέχισε το εθνικό έργο του Φωτίου...
Τάσος Κοντογιαννίδης, δημοσιογράφος, συγγραφέας και ερευνητής ιστορικών θεμάτων.
Πηγή: www.himara.gr/αντιγραφή

Η ιερότητα της Κυριακής κατά τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά

http://www.agioritikovima.gr/thlogos/item/42771-%CE%B7-%CE%B9%CE%B5%CF%81%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CE%B3%CF%81%CE%B7%CE%B3%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%BC%CE%AC

Tου Κωνσταντίνου Ι. Αντωνόπουλου, θεολόγου M.Th.

Τον τελευταίο καιρό γίνονται πολλές συζητήσεις με αφορμή την υπουργική απόφαση ότι όλα τα καταστήματα θα μπορούν να λειτουργούν προαιρετικά σε πιλοτική εφαρμογή σε 10 τουριστικές περιοχές, ανεξαρτήτως μεγέθους και χωρίς να απαιτείται απόφαση του οικείου αντιπεριφερειάρχη· το 2015 θα επαναξιολογηθεί το ζήτημα και δεν αποκλείεται η πλήρης απελευθέρωση του ωραρίου σε όλη τη χώρα.

Όμως η κατάργηση της Κυριακής αργίας δεν οφείλεται μόνο σε οικονομικούς λόγους, αλλά κυρίως σε ιδεολογικούς και αντιχριστιανικούς. Πίσω από το πρόσχημα για την ανάπτυξη των μικρών καταστημάτων, την τόνωση της αγοραστικής κίνησης ή την ενίσχυση της απασχόλησης και τη βελτίωση του τουρισμού η όλη προσπάθεια μεθοδευμένα και σταδιακά κινείται στο γενικό πλαίσιο της αποχριστιανοποίησης της ελληνικής κοινωνίας και της αποϊεροποίησης της Κυριακής.

Γι΄αυτό και κάποιοι προτείνουν την καθιέρωση της Δευτέρας ως αργίας. Οι πολέμιοι συνήθως υποστηρίζουν την άποψη του Τζον Στιούαρτ Μιλ, "ότι μπορεί να υπάρχει το έθιμο της αργίας μια ημέρα την εβδομάδα, αλλά οποιαδήποτε ημέρα.” (Τζ. Στιούαρτ Μιλ "Περί ελευθερίας", σελ. 152-153).

Αναρωτιέται κανείς: Γιατί όμως τόσος πόλεμος για την Κυριακή; Η Κυριακή, ονομάζεται έτσι, γιατί είναι η ημέρα του Κυρίου, είναι «αγία και κλητή», γιατί μεγάλα Δεσποτικά γεγονότα, όπως η ανάσταση του Κυρίου έγιναν κατ’ αυτήν. Κάθε ημέρα βέβαια είναι ημέρα του Θεού, αλλά η ημέρα της Κυριακής είναι ιδιαίτερα αφιερωμένη σέ Αυτόν.

Στο βιβλίο της Γενέσεως διαβάζουμε. «Έτσι ολοκληρώθηκαν ο ουρανός και η γη και ό,τι υπάρχει σέ αυτά. Μέχρι την έκτη μέρα ο Θεός είχε τελειώσει το έργο του και την έβδομη μέρα σταμάτησε να δημιουργεί. Την έβδομη ημέρα την ευλόγησε και την καθαγίασε»· και αναφέρει την αιτία της ευλογίας «γιατί αυτή την ημέρα ολοκλήρωσε τη δημιουργία του και αναπαύθηκε» (2,1-3).
Γιατί όμως ο Θεός δεν ευλόγησε μια οποιαδήποτε άλλη μέρα της δημιουργίας και ευλόγησε την ημέρα που δεν έκανε τίποτε, την ημέρα της απραξίας; Οι προηγούμενες ημέρες είχαν αντί άλλης ευλογίας την δημιουργία των όντων. Την έκτη ημέρα ο Θεός ολοκλήρωσε το έργο της υλικής δημιουργίας του και άρχισε το έργο της πνευματικής δημιουργίας του. Επομένως κατά τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά υπάρχουν έργα του Θεού αισθητά, υλικά, πρόσκαιρα αλλά και έργα του Θεού πνευματικά, άυλα, που είναι αιώνια και συνεχή και που ποτέ δεν έπαυσε να τα εκτελεί. Ποια είναι όμως τα έργα αυτά;

Διαβάζουμε στο βιβλίο των Ψαλμών την απάντηση «Έργα χειρών αυτού αλήθεια και κρίσις» (110,7). Από τώρα και στο εξής προνοεί για την συντήρηση των έργων του και κατευθύνει τον χρόνο και την ιστορία. «Ο πατήρ μου έως άρτι εργάζεται κἀγώ εργάζομαι» (Ιω 5,17). Γι’ αυτό ο Θεός ευλόγησε και αγίασε την έβδομη ημέρα· έπαυσε να πράττει τα αισθητά, σαν ένα είδος επανόδου στο ύψος του θεοπρεπώς, που βέβαια ποτὲ δεν εγκατέλειψε, διδάσκοντας εμάς να βρεθούμε κατὰ δύναμη σ’ εκείνη την κατάπαυση που είναι η κατά το νου μας θεωρία και ανύψωση προς τον Θεό.

Μία άλλη αιτία που ευλόγησε ο Θεός την έβδομη ημέρα σύμφωνα με τον άγιο Γρηγόριο Παλαμά (Ε.Π.Ε. 9,485, 17 ομιλία) είναι η πρόβλεψη της εκτροπής του ανθρώπου προς το χειρότερο, η αχρήστευση όλου του κόσμου τούτου για τον άνθρωπο αλλά και ο μελλοντικὸς ανακαινισμὸς διά της αναστάσεώς του.Αυτὴ η ανακαίνιση έγινε με την ενανθρώπηση του Θεού, την κατάβαση στον Άδη του Χριστού δια του θανάτου και την ανάκληση των ψυχών από αυτόν το Μέγα Σάββατο. Αυτό ήταν το έργο του Θεού που επιτελέσθηκε την έβδομη μέρα και γι’ αυτό την ευλόγησε εξ αρχής από κτίσεως κόσμου.

Το έργο αυτό προετοιμάστηκε αδήλως κατά την έβδομη ημέρα, δηλαδή το Σάββατο. Φάνηκε όμως και εκτελέστηκε καθαρά την Κυριακή κατά την όγδοη ημέρα δια της δεσποτικής αναστάσεως, γι΄αυτό καί ονομάζεται Κυριακή. Ώστε ό,τι είναι η Παρασκευή για το Σάββατο, αυτό είναι το Σάββατο για την Κυριακή. Υπερέχει όσο η τελειότητα και η αλήθεια από τον τύπο και τη σκιά.
Συνεπώς, όσα μπορεί να πει κανείς εγκωμιάζοντας την έβδομη, δηλ. το Μ. Σάββατο, αυτά αναφέρονται και με το παραπάνω στην όγδοη ημέρα, δηλ. στην Κυριακή, διότι αυτή είναι η τελείωση εκείνης. Την τιμή της όγδοης μέρας, δηλ. της Κυριακής, την εισήγαγε –εμμέσως θα λέγαμε- ο Μωυσής, όταν θέσπιζε το Ιωβηλαίο έτος (Λευϊτ. 25,8-34) που ήταν έτος αφέσεως και δεν αριθμείται στις κατά τον νόμο αριθμούμενες εβδομάδες των ετών, αλλά είναι έπειτα από όλες εκείνες και όγδοο, αναφαιρόμενο μετά την τελευταία εβδομάδα εκείνων. Την εορτή που ονομάζει «των Σαλπίγγων» (Λευϊτ. 23,24·36) την χαρακτηρίζει «εξόδιον», δηλαδή τέρμα και τελείωση όλων των εορτών, προκαταγγέλλοντας τον θείο και σεβάσμιο χαρακτήρα της Κυριακής που θα πραγματοποιηθεί μετά την παρέλευση όλων των μωσαϊκών θεσμών.

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τονίζει για την τιμή της Κυριακής: «Αυτή, λοιπόν, την ημέρα να την αγιάσεις και κανένα βιοτικό έργο να μην κάνεις παρά μόνον τα αναγκαία· να προσφέρεις άνεση και στους υπαλλήλους, αλλά και σε εκείνους που είναι μαζί σου, για να δοξάσετε μαζί Εκείνον που με τον δικό του θάνατο μάς έκανε δικούς του· Εκείνον που αναστήθηκε και συνανέστησε και τη δική μας ανθρώπινη φύση….» Εξηγεί μάλιστα ο άγιος στη συνέχεια ποια είναι η σωστή τιμή της Κυριακής: «Να βρεθείς αυτή την ημέρα στον ναό του Θεού και στις εκκλησιαστικές συνάξεις, να παραμείνεις· και να μεταλάβεις με ειλικρινή πίστη και με ακατάκριτη συνείδηση το άγιο σώμα και αίμα του Χριστού. Να αρχίσεις συνεπέστερη ζωή, να ανακαινίσεις τον εαυτό σου και να τον ετοιμάσεις έτσι για την υποδοχή των μελλόντων αιωνίων αγαθών». (Αγ. Γρηγορίου Παλαμά, Δεκάλογος της κατά Χριστόν νομοθεσίας. Φιλοκαλία, τ. Δ’, σ. 118-119).

Ευθύνη όλων μας λοιπόν να γιορτάζουμε τη μέρα αυτή, όπως επιτάσσει το όνομά της: ως ημέρα Κυρίου. Άς αντισταθούμε με το παράδειγμά μας, για να μην αφαιρούμε από την Κυριακή την ιερότητά της. 

ΣΠΑΝΙΟ ΒΙΝΤΕΟ- ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: ΕΤΣΙ ΖOYΣΑΝ οι ΜΟΝΑΧΟΙ στο Άγιο όρος το 1963

http://www.makeleio.gr/?p=165900

Ένα σπάνιο βίντεο έχει αναρτηθεί στο youtube
Στο βίντεο αυτό, που μαγνητοσκοπήθηκε τον Ιούνιο του 1963, οι μοναχοί του Αγίου Όρους γιορτάζουν τη Χιλιετηρίδα παρουσία του Βασιλέα Παύλου (σε κάποιο σημείο φαίνεται το πλοίο του ΠΝ που τον μετέφερε στο Άγιο Όρος και η υποδοχή του στη Δάφνη) και του Πατριάρχη Αθηναγόρα!

Οι εικόνες πραγματικά εντυπωσιακές.

Δείτε το βίντεο

Η ώρα της Συρίας και ο Ισλαμιστικός μπαμπούλας (Του Τάκη Φωτόπουλου)

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2014/09/blog-post_55.html

Η Υπερεθνική ελίτ (Υ/Ε) ―βασικά οι ελίτ που εδράζονται στην «Ομάδα των 7»― μόλις ανακάλυψε τη νέα «αιτία του κακού» από την οποία όλοι κινδυνεύουμε: το Ισλαμικό κράτος (τέως ISIS). Έτσι, η ισχυρότερη ελίτ στον κόσμο (οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά) συνενώνει τις ασύγκριτες δυνάμεις της για να αντιμετωπίσει όχι κάποια άλλη υπερδύναμη αλλά μερικές χιλιάδες τζιχαντιστές χωρίς καν οργανωμένο στρατό και ναυτική ή αεροπορική δύναμη ―παρόλο που η αεροπορία σήμερα κρίνει την έκβαση πολέμων, όπως έδειξε

το παράδειγμα της Λιβύης. Μολονότι όμως οι τζιχαντιστές αυτοί εμφορούνται και από εθνικοαπελευθερωτικά ιδανικά, όπως η Αλ Κάιντα, στην πραγματικότητα αποτελούν μια εκχυδαϊσμένη εκδοχή της γιατί ενώ σε αυτή το εθνικοαπελευθερωτικό στοιχείο υπερίσχυε του θρησκευτικού, στην ISIS ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Γι’ αυτό αναγκάστηκε να την αποκηρύξει και ο διάδοχος του Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Όμως, ακριβώς αυτός ο μικτός χαρακτήρας της ISIS της προσέδωσε, προσωρινά, σημαντική πολιτική δύναμη στο Ιράκ, όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο, προσελκύοντας πολλούς από τους Σουνίτες, τ. Μπααθικούς κ.λπ., τους οποίους είχε αποκλείσει από την εξουσία η Αμερικανική Κατοχή και το προτεκτοράτο που εγκατέστησαν με τη βοήθεια των Σιιτών, οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Όταν όμως οι Σιίτες υπό τον Μαλίκι άρχισαν να συνεργάζονται, άμεσα ή έμμεσα, με τα δύο καθεστώτα που στηρίζονται σε εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην περιοχή, το Ιρανικό και το Συριακό ―δηλαδή τα δύο καθεστώτα που έχει στοχοποιήσει η Υ/Ε, για να ολοκληρώσει την ενσωμάτωση της Μέσης Ανατολής στην ΝΔΤ― τότε σήμανε το τέλος της μονοκρατορίας των Σιιτών. Έτσι αναγκάσθηκαν να μοιραστούν την εξουσία με τους Σουνίτες, εάν δεν ήθελαν να πέσουν στα χέρια των τζιχαντιστών. Στον βαθμό, επομένως, που η συμβίωση αυτή θα σταθεροποιηθεί μπορεί να επιτευχθεί και ο μακροπρόθεσμος στόχος της Υ/Ε για τον διαμελισμό του Ιράκ, κατά το επιτυχημένο πρότυπο της Γιουγκοσλαβίας, μεταξύ των φιλοδυτικών Κούρδων στον Βορρά και της ελεγχόμενης συμμαχίας Σιιτών και Σουνιτών στο υπόλοιπο Ιράκ.

Όμως, η αναγκαστική συμβίωση στην εξουσία Σουνιτών και Σιιτών στο Ιράκ ανοίγει επίσης τον δρόμο για την επίτευξη και του άλλου βασικού στόχου της Υ/Ε στη Μέση Ανατολή: την ανατροπή του καθεστώτος του Ασσάντ, με την ακούσια μάλιστα «βοήθεια» των ίδιων τζιχαντιστών που είχε χρησιμοποιήσει τόσο στη Λιβύη όσο και στη Συρία. Μόνο που, ενώ τότε τους είχε χρησιμοποιήσει ως συμμάχους της, τώρα θα τους εκμεταλλευθεί σαν εχθρούς της. Και έχει σημαντικούς λόγους να στραφεί η Υ/Ε εναντίον τους, που δεν έχουν βέβαια καμιά σχέση με τις σφαγές τους, όπως υποστηρίζει η μαζική προπαγάνδα στα ελεγχόμενα από αυτήν διεθνή ΜΜΕ. ΟΙ πραγματικοί λόγοι αναφέρονται στο γεγονός ότι η ISIS έχει απο καιρό ξεκινήσει μια διαδικασία αυτονόμησής της από την Υ/Ε, που άρχισε με τις επιθέσεις της ενάντια στους (υποτίθεται) συμμάχους της στην ανατροπή του Ασσάντ, δηλαδή, τις φιλοδυτικές οργανώσεις στη Συρία που ουσιαστικά τις είχε αποδεκατίσει. Και συνεχίζεται τώρα με τις επιθέσεις της ενάντια στο άλλο βασικό στήριγμα της Υ/Ε στην περιοχή, τους ανέκαθεν φιλοδυτικούς Κούρδους του Μπαρζανί στο Βόρειο Ιράκ.

Σύμφωνα όμως με τη μαζική προπαγάνδα των ελεγχόμενων από την Υ/Ε διεθνών ΜΜΕ, η αιτία για τη νέα εκστρατεία στη Μέση Ανατολή που ξεκινά τώρα η Υ/Ε είναι οι σφαγές με γιαταγάνια δυτικών δημοσιογράφων, που έβλεπαν μέχρι κορεσμού οι δυτικοί θεατές για εβδομάδες στις οθόνες τους. Όπως αποδείχνεται τώρα, ο στόχος δεν ήταν απλά να εντείνουν το κύμα ισλαμοφοβίας, σαν αντίβαρο στο μαζικό κύμα αντισιωνισμού που δημιούργησε η πολύ μεγαλύτερη σφαγή στη Γάζα, αλλά και να προετοιμάσουν το έδαφος για τη νέα εκστρατεία. Άλλωστε η Υ/Ε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο τους χρησιμοποίησε τόσο στη Λιβύη όσο και στη Συρία. Αποφασιστικό ρόλο στην ανατροπή του Καντάφι έπαιξε η άγρια τρομοκρατία που εξαπέλυσαν οι αδίστακτοι τζιχαντιστές εναντίον του λαϊκού κινήματος υπέρ του εθνικοαπελευθερωτικού καθεστώτος. Η τρομοκρατία αυτή, μαζί με τους κτηνώδεις Νατοϊκούς βομβαρδισμούς, επέτυχαν τη καταστροφή της χώρας και τη μετατροπή της σε «αποτυχημένο κράτος». Και αυτό είναι το προστάδιο στη διαδικασία πλήρους ενσωμάτωσης μιας χώρας στην ΝΔΤ, έστω και αν χρειαστεί και άλλη επέμβαση γι’ αυτό, όπως ήδη ζητά η Γαλλική ελίτ. Το ίδιο βέβαια αδίστακτοι ήταν οι τζιχαντιστές και στη Συρία, με στόχο πάντα να φτιάξουν το χαλιφάτο τους, όπου όμως, αβοήθητοι από το ΝΑΤΟ, δεν κατάφεραν να ανατρέψουν το Μπααθικό εθνικοαπελευθερωτικό καθεστώς.

Φυσικά, όσο οι τζιχαντιστές αυτοί έσφαζαν Άραβες, οι φιλάνθρωποι στη Δύση ελάχιστα απασχολούντο με το θέμα. Όταν, όμως, άρχισαν να σφάζουν στη τηλεόραση και δυτικούς, άμεσα διαμορφώθηκαν οι συναινέσεις, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις βέβαια, για να δοθεί το σήμα από τον πλανητάρχη για τον βομβαρδισμό της Συρίας. Φυσικά, χωρίς καμιά απόφαση του Συμβ. Ασφαλείας, ή τη συναίνεση της Συρίας, όπως απαιτεί το διεθνές δίκαιο, το οποίο η Υ/Ε έχει πολλά παλιά παπούτσια για να το γράφει. Γεγονός, βέβαια, που αποτελεί και εξαπάτηση της υπό τον Πούτιν Ρωσικής ελίτ που υποχρέωσε τον Ασσάντ πέρυσι να δεχτεί να καταστρέψει τα χημικά όπλα του, απλά αναβάλλοντας τους βομβαρδισμούς και απαλλάσσοντας συγχρόνως από τον σχετικό κόπο την Υ/Ε! Έτσι, σύντομα η Υ/Ε θα έχει άλλο ένα «αποτυχημένο κράτος» στη Συρία, ενώ συγχρόνως θα έχει απαλλαγεί από τους επικίνδυνους πια τζιχαντιστές.

Το ηθικό δίδαγμα είναι ότι στη ΝΔΤ απαγορεύεται η τρομοκρατία, εκτός αν στρέφεται κατά των εχθρών της Υ/Ε και των συνεργατών της (π.χ. Συρία). Αντίστοιχα επιτρέπεται ακόμη και ο «φασισμός», αρκεί να υποστηρίζει τους φίλους της Υ/Ε (π.χ. Χούντα του Κιέβου)...

Πηγή: inclusivedemocracy.org

Υπάρχουν ακόμη ήρωες!

http://www.antinews.gr/KOINONIA/uparxoun-akomi-iroes/

Ένα νέο παιδί 33 χρονών, πυροσβέστης στο επάγγελμα, έχασε χθες τη ζωή του την ώρα που προσπαθούσε να σώσει τους ενοίκους κτιρίου στο Π.

Ένα νέο παιδί 33 χρονών, πυροσβέστης στο επάγγελμα, έχασε χθες τη ζωή του την ώρα που προσπαθούσε να σώσει τους ενοίκους κτιρίου στο Π. Φάληρο που άρπαξε φωτιά. Ο Ματθαίος Μάντζιος, από ένα χωριό της Λάρισας κατέβηκε στην Αθήνα για να δουλέψει και πλέον δεν υπάρχει στη ζωή. Κατατάχθηκε στο Πυροσβεστικό Σώμα το 2007, ενώ το 2009 αποφοίτησε από την Πυροσβεστική Ακαδημία με το βαθμό του αρχιπυροσβέστη. Ήταν άγαμος και το τελευταίο διάστημα υπηρετούσε στον 5ο Πυροσβεστικό Σταθμό Αθηνών. Χθες βράδυ ο Ματθαίος Μάντζιος εκτελούσε χρέη αξιωματικού βάρδιας στον σταθμό της Καλλιθέας.

Πνίγηκε από τους καπνούς για να σώσει μια γυναίκα, μητέρα δύο παιδιών η οποία επίσης δεν τα κατάφερε. Σήμερα είναι ήρωας για το Πυροσβεστικό Σώμα και για όλη την Ελλάδα. Κι εδώ επανέρχεται η συζήτηση για τους ένστολους, τους στρατιωτικούς, τους αστυνομικούς, τους πυροσβέστες που πολλές φορές βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Που πολλές φορές θυσιάζονται εν ώρα εργασίας, σε επαγγέλματα που χαρακτηρίζονται από υψηλό βαθμό δυσκολίας και από υψηλό αίσθημα αυτοθυσίας. Όχι όλοι, αλλά σίγουρα πάρα πολλοί. Κι όμως, έχουν υποστεί τα πάνδεινα από την οικονομική κρίση. Έχουν φτάσει παλικαράκια της ΔΙΑΣ να παίρνουν 800 ευρώ και να πρέπει να νοικιάζουν σπίτι και να αγοράζουν μόνοι τους τον εξοπλισμό τους. Πιθανότατα όπως ο άτυχος Ματθαίος Μάντζιος που σήμερα δεν είναι ανάμεσά μας.

Και τώρα που ήρθε η ώρα της δικαίωσης από τα δικαστήρια, η κυβέρνηση προσπαθεί να κωλυσιεργήσει, να το σκεφτεί, να το βάλει κάτω και να δει τι θα κάνει. Θα τους πληρώσει σε δόσεις τα αναδρομικά, θα τους δώσει σε βάθος χρόνου τις αυξήσεις ή μπορεί να τους δώσει και κανένα… ομόλογο. Έτσι αντιμετωπίζεται μια κατηγορία ανθρώπων σαν τον Ματθαίο. Δε μιλάμε για τους πλούσιους με τα γαλόνια, αν υπάρχουν τέτοιοι. Ούτε για τους ένστολους – δημόσιους υπαλλήλους που είναι από τους χειρότερους εργαζόμενους στην Ελλάδα.

Μιλάμε για τους νέους που θυσιάζονται καθημερινά, στην Αστυνομία ή στην Πυροσβεστική ή στον Στρατό για να κρατούν την Άμυνα της χώρας σε επιφυλακή. Κι αυτούς τους αντιμετωπίζει το κράτος σαν να είναι κάποιοι του σωρού. Ενώ αντίθετα συνεχίζει να ευνοεί κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις, ανύπαρκτες κρατικές υπηρεσίες, στρατιές συμβούλων και παρατρεχάμενων και φυσικά εκατοντάδες φοροφυγάδες εκατομμυρίων.

Αυτό είναι το στοίχημα για τον κ. Σαμαρά κι όχι τίποτε άλλο. Πώς θα δώσει την αίσθηση της δικαιοσύνης σε παλικάρια όπως ο Ματθαίος και πώς θα τσακίσει τη διαπλοκή όπου κι αν αυτή βρίσκεται. Είναι δύσκολο;

Ότι κι αν είναι θα έχει δίπλα του όλους τους Έλληνες.

Στίβεν Χόκινγκ: Το "σωματίδιο του Θεού" θα καταστρέψει το Σύμπαν!

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2014/09/blog-post_33.html

Τα φώτα της δημοσιότητας συγκεντρώνει για μια ακόμη φορά ο διάσημος αστροφυσικός Στίβεν Χόκινγκ. που ως γνωστόν είναι παράλυτος και επικοινωνεί μέσω ειδικά σχεδιασμένου για αυτόν τον σκοπό υπολογιστή. 

Ο Χόκινγκ προλογίζει το βιβλίο «Starmus, 50 Years of Man in Space» στο οποίο

περιέχονται δοκίμια και διαλέξεις του φεστιβάλ αστρονομίας Starmus που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια στα Κανάρια Νησιά. Ο Βρετανός επιστήμονας κάνει σε αυτόν τον πρόλογο κάνει ειδική αναφορά στο περίφημο μποζόνιο Χιγκς, το επονομαζόμενο «σωματίδιο του Θεού», υποστηρίζοντας ότι είναι πιθανό να προκαλέσει την καταστροφή του Σύμπαντος.

Κοσμική ανανέωση

Ο Χόκινγκ είναι όπως φαίνεται υποστηρικτής της θεωρίας του λεγόμενου «κυκλικού Σύμπαντος». Πρόκειται για μια θεωρία που αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 σύμφωνα με την οποία υπάρχει ένας αέναος κύκλος δημιουργίας συμπάντων.

Η θεωρία αυτή βασίζεται στην ιδέα ενός κοσμικού «κενού» ή ενός «ασταθούς κενού» όπως το ονομάζουν οι ειδικοί. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία εκτός από τον τρισδιάστατο κόσμο που εμείς βιώνουμε και αντιλαμβανόμαστε υπάρχει και ένας ακόμη τρισδιάστατος κόσμος που δεν μπορούμε να δούμε και να αντιληφθούμε.  Τους δύο κόσμους χωρίζει μια τέταρτη διάσταση που λειτουργεί ως ένα αδιαπέραστος κοσμικός φράχτης. Σε αυτόν τον φράχτη όμως υπάρχει ένα κενό, μικρό μεν αλλά ικανό, όταν δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες, να επιτρέψει την αλληλεπίδραση των δύο κόσμων με τρόπο τέτοιον που τελικά να οδηγήσει στην αντικατάσταση του δικού μας σύμπαντος.

Η φυσαλίδα-σκούπα

Η συμπαντική εναλλαγή γίνεται σύμφωνα με αυτή τη θεωρία μέσω μιας φυσαλίδας που κβαντικές διακυμάνσεις δημιουργούν σε κάποιο κενό του υπαρκτού σύμπαντος. Αυτή η φυσαλίδα αρχίζει να μεγαλώνει και καθώς μεγαλώνει «καταπίνει» τον χώρο, δηλαδή το σύμπαν, στο όποιο δημιουργήθηκε επιτρέποντας έτσι σε ένα νέο σύμπαν να εγκατασταθεί στη θέση του προηγούμενου. Η θεωρία αυτή δεν είχε βρει πολλούς υποστηρικτές στην επιστημονική κοινότητα μέχρις ότου το 2012 επετεύχθη ο εντοπισμός του μποζονίου Χιγκς, του ιερού δισκοπότηρου της Φυσικής.

Πρόσφατες αναλύσεις υποδεικνύουν ότι το μποζόνιο Χιγκς διαθέτει ενέργεια 126 δισεκατομμύρια ηλεκτροβόλτ (eV), ή αλλιώς ότι έχει 126 φορές μεγαλύτερη μάζα από το πρωτόνιο. Αυτό σημαίνει ότι το σύμπαν μπορεί να είναι θεμελιωδώς ασταθές αφού για να είναι σταθερό θα έπρεπε (θεωρητικώς) η ενέργεια του μποζονίου Χιγκς να είναι περίπου 130 δισ. eV. Αυτή η εξέλιξη έφερε στο προσκήνιο τη θεωρία του κυκλικού Σύμπαντος με αρκετούς επιστήμονες, ανάμεσα τους και μεγάλα ονόματα όπως ο Χόκινγκ, να τη βρίσκουν ιδιαίτερα ελκυστική και να θεωρούν πιθανό το μποζόνιο Χιγκς να προκαλέσει το τέλος του Σύμπαντος (μας).

Αργεί ακόμη…

Βέβαια ακόμη και αν το κυκλικό Σύμπαν είναι τελικά ένα υπαρκτό φαινόμενο οι επιστήμονες αναφέρουν ότι είμαστε ασφαλείς για πάρα πολλά δισεκατομμύρια έτη. Οπως αναφέρουν ακόμη και αν αυτή η καταστροφική φυσαλίδα έκανε την εμφάνιση της σήμερα η επέκταση της στο Σύμπαν θα γινόταν με την ταχύτητα του φωτός (αν δεχτούμε τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν) και έτσι θα χρειαζόταν περί τα δέκα δις έτη μέχρι να φτάσει στο ηλιακό μας σύστημα. Ετσι και αλλιώς η Γη θα έχει καταστραφεί πολύ νωρίτερα αφού υπολογίζεται ότι σε 4,5 δισ. έτη ο Ηλιος που θα βρίσκεται τότε στη φάση του «κόκκινου γίγαντα» θα μετατρέψει τον πλανήτη μας σε ένα πυρακτωμένο βράχο ή θα διογκωθεί τόσο πολύ που τελικά θα τον καταπιεί.

Το μποζόνιο Χιγκς

Ό,τι υπάρχει στο Σύμπαν πιστεύεται ότι χωρίζεται σε δύο κατηγορίες στοιχειωδών σωματιδίων. Η πρώτη είναι τα φερμιόνια, τα οποία είναι συστατικά της ύλης. Η δεύτερη είναι τα μποζόνια, τα οποία λειτουργούν ως φορείς των φυσικών δυνάμεων και των αντίστοιχων πεδίων τους. Το φωτόνιο, για παράδειγμα, μεταδίδει την ηλεκτρομαγνητική δύναμη στη μορφή φωτός και είναι φορέας του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου.

Το μποζόνιο του Χιγκς είναι το σωματίδιο που αντιστοιχεί στο πεδίο του Χιγκς, το οποίο προσδίδει μάζα στην ύλη. Είναι στοιχειώδες σωματίδιο, δηλαδή δεν έχει εσωτερική δομή και δεν αποτελείται από άλλα, συστατικά σωματίδια. Παρόλα αυτά, είναι εξαιρετικά ασταθές και όταν σχηματιστεί καταρρέει σχεδόν ακαριαία και δίνει άλλα υποατομικά σωματίδια. Αν και λέγεται και γράφεται ευρέως ότι το μποζόνιο του Χιγκς δίνει στα στοιχειώδη σωματίδια τη μάζα τους, αυτό δεν είναι απόλυτα σωστό. Τη μάζα τη δίνει το πεδίο του Χιγκς, το οποίο δεν τη δημιουργεί εκ του μηδενός αλλά την εμπεριέχει από πριν ως ενέργεια. 

Τη στιγμή που εμφανίστηκε το Σύμπαν, τα στοιχειώδη σωματίδια δεν είχαν μάζα. Αυτό άλλαξε ένα τρισεκατομμυριοστό του δευτερολέπτου αργότερα, όταν εμφανίστηκε το πεδίο του Χιγκς, λέει η θεωρία, την οποία πρότειναν τη δεκαετία του 1960 οι Χιγκς και Ενγκλέρ και άλλοι θεωρητικοί φυσικοί.

Θοδωρής Λαϊνας

Πηγή: tovima.gr

Έριξαν την Ελλαδα στην κόλαση. Δεν υποχώρησε η ανεργία, ουτε το καλοκαίρι. Πρώτη φορα σε συνθήκες ειρήνης τέτοια ευρήματα…

http://olympia.gr/2014/09/15/%CE%AD%CF%81%CE%B9%CE%BE%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%87/

…με μαθηματική ακρίβεια η καταστροφη.

Στο 27% ανήλθε ο δείκτης της ανεργίας των Ιούνιο, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής. Σε σχέση με τον Μάιο (27,1%) εμφανίστηκε μειωμένη, ωστόσο καθόλου μειωμένη σε σχέση με τις εξαγγελίες της Κυβέρνησης και του υπουργείου Εργασίας περί αισθητής μείωσης κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Η ανεργία στους νέους εξακολουθεί να βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη (51,5%), ενώ τα υψηλότερα ποσοστά καταγράφηκαν στην Ήπειρο – Δυτική Μακεδονία (27,6%), στη Μακεδονία – Θράκη (27,5%) και στην Αττική (27,3%).

Προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι τα στοιχεία του ΟΑΕΔ έδειξαν πως οι εγγεγραμμένοι άνεργοι των Ιούλιο αυξήθηκαν κατά 15.539 σε σχέση με τον Ιούνιο φτάνοντας συνολικά στα 979.026 άτομα. Το 53,47% του συνόλου των εγγεγραμμένων δηλώνουν άνεργοι πάνω από 12 μήνες. Τέλος, το επίδομα ανεργίας λαμβάνουν μόλις το 9,17% των εγγεγραμμένων, ήτοι 89.850 άτομα.

Ο Γκάντι και ο καθηγητής του.

από e-mail

Ο Γκάντι και ο καθηγητής του.

Όταν ο Γκάντι μελετούσε νομικά στο Πανεπιστημίου τού Λονδίνου είχε έναν

​ ​

καθηγητή τού οποίου το επίθετο ήταν Mr. Peters και ο οποίος δεν τον συμπαθούσε καθόλου.

​​

Κάποια μέρα, ο Mr. Peters κατά τη διάρκεια τού μεσημεριανού γεύματος του

​ 

καθόταν στο εστιατόριο τού Πανεπιστημίου όταν ο Γκάντι ήλθε, με τον δίσκο

​ 

του και κάθισε δίπλα του.

Σοβαρά ενοχλημένος ο υπερόπτης καθηγητής είπε στον Γκάντι:

«Κύριε Γκάντι, δεν γνωρίζετε ότι ένα γουρούνι και ένα περιστέρι δεν κάθονται μαζί κατά τη διάρκεια τού φαγητού τους;» και ή απάντηση τού Γκάντι ήταν...

«Μην ενοχλείστε κ. καθηγητά, θα πετάξω παραπέρα» και λέγοντας αυτά πήγε

​ ​

και κάθισε σ' ένα άλλο τραπέζι.

Πράσινος από τα νεύρα του ο Mr. Peters θέλησε να πάρει την ρεβάνς στην επόμενες εξετάσεις, αλλά ο φοιτητής του απάντησε ορθότατα σε όλες τις ερωτήσεις του.  Τότε ο Mr. Peters τού έθεσε την παρακάτω ερώτηση:

«Κύριε Γκάντι, τι θα κάνατε αν περπατώντας στον δρόμο βρίσκατε ένα πακέτο γεμάτο σοφία και ένα άλλο γεμάτο λεφτά;  Ποιο από τα δύο θα παίρνατε;»  

Χωρίς να πολυσκεφθεί ο Γκάντι τού απάντησε: «Σίγουρα το πακέτο με τα χρήματα.»

Τότε ο Mr. Peters μ' ένα χαμόγελο γεμάτο ειρωνεία τού είπε:  «Αν ήμουν στην θέση σας θα έπαιρνα αυτό με την σοφία, δεν νομίζετε;» 

και ο Γκάντι τού απάντησε

​ ​

με απάθεια:  «Ο καθένας παίρνει αυτό που τού λείπει.»

Ο Mr. Peters ήδη υστερικός από την απάντηση τού φοιτητή του έγραψε στην κόλλα τού διαγωνίσματος,  "Ηλίθιος" και την έδωσε στον Γκάντι.

Ο Γκάντι πήρε την κόλλα τού διαγωνίσματος και κάθισε κάτω.  Μερικά λεπτά αργότερα πάει στον καθηγητή του και τού λέει:  «Mr. Peters, υπογράψατε το γρα

​​

πτό μου, αλλά ξεχάσατε να το βαθμολογήσετε.»

Μια μαύρη επέτειος: 13 Σεπτεμβρίου 1995: Η Ελλάδα υπέγραψε την εθνομειοδοτική Συμφωνία με τα Σκόπια για το όνομα της Μακεδονίας. ( Πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου)

Μια μαύρη επέτειος: 

13 Σεπτεμβρίου 1995: Η Ελλάδα υπέγραψε την εθνομειοδοτική Συμφωνία με τα Σκόπια για το όνομα της Μακεδονίας.

Τα πάντα ξεχνά πολύ γρήγορα ο «κυρίαρχος» και σαχλαμπούχλας ελληνικός λαός.

Ο επίτιμος της Νέας Δημοκρατίας, γνωρίζοντάς τον πολύ καλά – αφού και τον ίδιο ψήφισε για πρωθυπουργό – είχε πει τούτο το σωστό: Σε δέκα χρόνια κανείς στην Ελλάδα δεν θα θυμάται το όνομα της Μακεδονίας.

Να όμως, που κάποιος ξέφυγε απ’ αυτόν τον εθνικό λήθαργο και ανασύρει τα γεγονότα από ένα έργο του, το οποίο δεν διάβασε κανένας πολιτικός και κανένας δημοσιογράφος για να μάθουν και να επιχειρηματολογήσουν γύρω από τις θέσεις τους σ’ αυτό το θέμα.

Ομιλούν παρλαπιπίζοντες, γιατί στην Ελλάδα της φανφάρας όσο περισσότερες παρλαπίπες λες και γράφεις τόσο περισσότερο ο αρχιπαρλαπίπας λαός σε τιμά και σε δοξάζει.

Έρχομαι στο θέμα: Στην πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, ο Βρετανός οικοδεσπότης, αναγγέλλοντας την άφιξη του Σκοπιανού Πρωθυπουργού τον αποκάλεσε πρωθυπουργό της Δημοκρατίας της Μακεδονίας!

Σχόλια δεν χρειάζονται.

Πάμε παρακάτω. Στις 13 Σεπτεμβρίου 1995 υπογράφηκε η κατάπτυστη Συμφωνία Ελλάδος – Σκοπίων στη Νέα Υόρκη, στην οποία η Ελληνική κυβέρνηση του αμερικανοφάγου Ανδρέα Παπανδρέου δεν τόλμησε να γράψει ούτε το όνομα της συμβαλλόμενης Ελλάδος την οποία ονόμασε «Πρώτο Μέρος», με «Δεύτερο Μέρος» τα Σκόπια!

Τόση «υπερήφανη» και «ανεξάρτητη» εξωτερική πολιτική.

Για τη συμφωνία αυτή – πέραν των όσων έγραψα τότε – αναφέρω μόνο δύο τίτλους αθηναϊκών εφημερίδων: «Αδέσμευτος Τύπος»: «Η συμφωνία της ντροπής. Αίσχος. Τα δώσαμε όλα στα Σκόπια. Σε 30 μέρες τους χαρίζουμε το όνομα. Πανηγυρίζει ο Γκλιγκόροφ», ενώ η «Ελευθεροτυπία», τη χαρακτηρίζει ως «ιστορικό συμβιβασμό, ο οποίος ανοίγει το δρόμο για το όνομα σε ένα μήνα» . Από την πλευρά μου χαρακτήριζα τους Έλληνες κυβερνήτες ως «Ζογκλέρ της πολιτικής απάτης», ενώ ο τότε υπουργός Εξωτερικών και … αντιστασιακός κ. Κ. Παπούλιας, αισθάνθηκε ότι μ’ αυτή «αποδεσμεύτηκε η εξωτερική πολιτική της Ελλάδας από μια αγκύλωση που την επιβάρυνε πάρα πολύ».

Αυτά γράφονται και γίνονται στις 14 Σεπτεμβρίου 1995 και καταγράφονται στο «Ημερολόγιό μου», το οποίο φέρει τον τίτλο: «Το χρονικό της Εθνικής Μειοδοσίας του ονόματος της Μακεδονίας στη δεκαπενταετία 1990-2005», εκδ. «Γεωργιάδη», Αθήνα, 2005» (βλ. σελ. 204-205).

Όμως οι Έλληνες πολιτικοί δεν είναι μόνο πολιτική αδολεσχία και παπάρα, είναι και βαρέως πολιτικοί γραικύλοι, όπως μας αποκάλυψε ο τότε υφυπουργός των Εξωτερικών των Η.Π.Α. και χειρισθείς το ζήτημα αυτόΡίτσαρντ Χόλμπρουγκ, σε σχετικό του βιβλίο, απόσπασμα του οποίου δημοσίευσε «Το Βήμα» της 3 Μαΐου 1998 και αναδημοσιεύω στο πιο πάνω έργο μου (σελ. 326-327). Διαβάστε, λοιπόν, και ανατριχιάστε, όσοι ακόμη δεν μπολιαστήκατε με τα νάματα της παγκοσμιοποίησης, τη μερκελίτηδα και την κοπριτοκρατία.

Αντιγράφω: «Προσγειωθήκαμε στην Αθήνα, αργά το πρωί της 14ης Σεπτεμβρίου. Ο Κρις Χιλ και ο ασκών καθήκοντα πρεσβευτή στην Αθήνα Τομ Μίλερ συνέταξαν ένα σχέδιο ανακοίνωσης μέσα στο αυτοκίνητο που με μια μεγάλη αστυνομική συνοδεία μας μετέφερε στο υπουργείο Εξωτερικών…». Από εκεί τραβούν για τον «χαρισματικό» Α. Παπανδρέου: «Όταν φθάσαμε στη βίλα της Εκάλης (σ.σ. στο «Κωλόσπιτο» που χτίστηκε και με δανεικά του κ. Παπούλια) δεν είδαμε πουθενά τον Παπανδρέου».

Συνεχίζει ο έμπειρος διπλωμάτης γράφοντας σαρκαστικά: «Αντί γι’ αυτόν μας υποδέχθηκε η κυρία Παπανδρέου (σ.σ. η κ. Μιμή) με ένα εκπληκτικό σχεδόν διαφανές κοστούμι πιτζάμα, που έκρυβε ελάχιστα τα κρίσιμα σημεία της εντυπωσιακής ανατομίας…».

Ιδού ποιος ασκούσε τότε και πως την εξωτερική πολιτική της Ελλάδος.

Συνεχίζει ο Χόλμπρουκ: «Ήξερα ότι δεν θα συμμετείχε στη συνάντηση, αλλά θα είχε πολύ μεγάλη επιρροή πάνω του. Την τράβηξα κατά μέρος και της είπα ότι μετέφερα ένα μήνυμα του Γκλιγκόροφ, το οποίο έδινε μια μοναδική ευκαιρία στον σύζυγό της. Της είπα ακόμη ότι ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να γράψει ιστορία εκείνη την ημέρα…».

Και ιδού πως γράφτηκε η Ιστορία σε βάρος των εθνικών μας συμφερόντων: «Προκειμένου να δώσουμε κάποιου είδους πολιτική κάλυψη στον Παπανδρέου προτείναμε να εκδοθεί μια ανακοίνωση… ο Παπανδρέου έμοιαζε εμφανώς κουρασμένος … δεν έμοιαζε σε θέση να αποφασίσει… (τότε του είπα): «Αφήστε τότε τις Η.Π.Α. να λειτουργήσουν ως εγγυητής για την υπόσχεση των Σκοπίων… Θα πάμε τώρα στα Σκόπια, θα ακούσουμε τον Γκλιγκόροφ και θα σας τηλεφωνήσουμε από το γραφείο του… με φωνή τρεμάμενη ο γέρων συνομιλητής μου είπε: «Σας συμπαθώ. Θέλω να κάνω κάτι για να βοηθήσω την ειρήνη στη Βοσνία και να βοηθήσω τη χώρα σας. Θα σας εμπιστευθώ. (σ.σ. «Κυρίαρχε» και φαύλε λαέ. Δεν ήθελε ο Παπανδρέου να βοηθήσει εσένα και την Ελλάδα. Ήθελε να βοηθήσει τις Η.Π.Α., την αληθινή του πατρίδα)».

Συνεχίζει ο Χόλμπρουκ: «Είπα στον Παπανδρέου ότι η Συμφωνία ήταν έτοιμη και πρότεινα να την ανακοινώσουμε ταυτόχρονα στην Ουάσινγκτον, στην Αθήνα και στα Σκόπια. Συμφώνησε αλλά μου ζήτησε μόνο να κάνουν οι Αμερικανοί την ανακοίνωση και στις τρεις πρωτεύουσες…». Τα βαφτίσια έγιναν επί τόπου στα Σκόπια με το όνομα Μακεδονία. Νονός ο Χόλμπρουκ, που γράφει συνεχίζοντας: «Ο Μακεδόνας υπουργός Εξωτερικών και εγώ δώσαμε συνέντευξη Τύπου στα Σκόπια. Ύστερα από αίτημα του Παπανδρέου ο Τομ Μίλερ έκανε την ανάλογη ανακοίνωση στην Αθήνα (από τη βίλα της Εκάλης παρισταμένου και συναινούντος του Α. Παπανδρέου). Το γεγονός αυτό ο Αμερικανός διπλωμάτης το χαρακτήρισε ως: «Μια ακόμη απόδειξη της βαθιάς επιθυμίας των ηγετών της περιοχής να αφήσουν τις Η.Π.Α. να ηγηθούν στην αναγκαστική επιβολή λύσεων σε αυτά τα μακροχρόνια προβλήματα… ο «γόρδιος δεσμός» του Μακεδονικού είχε πλέον κοπεί». Καταλήγοντας γράφει κυνικά: «Η παρέμβασή μας έδειξε δύο βασικές αλήθειες για την περιοχή: Οι Η.Π.Α. ήταν η μόνη χώρα που θα μπορούσε να εξαναγκάσει όλα τα μέρη να συμφωνήσουν σε μια λύση…». Σχολίαζα τότε: «Έτσι, λοιπόν, απλά και εκβιαστικά και ανάμεσα στον ανήμπορο και φιλοαμερικανό Α. Παπανδρέου, την αγαπημένη του Μιμή και τον Ρ. Χολμπρουκ τα Σκόπια έγιναν Μακεδονία» (βλ. οπ. π. σελ. 326-327). Ίσως κάποιος αναγνώστης ρωτήσει: τι μας ενδιαφέρουν εμάς αυτά τα περασμένα. Τώρα αντιμετωπίζουμε την πείνα και τα κόκκινα δάνεια κ.τ.λ.

Ναι Υπεύθυνος για το κατάντημα της Ελλάδος και του σαχλαμπούχλα λαού της είναι οι γραικύλοι πολιτικοί του και ο ίδιος. Αυτή η ανευθυνότητα λαού, κομμάτων και «ηγετών» - νάνων – προμηνύει εθνική τραγωδία αν δεν λειτουργήσουν Έκτακτα Στρατοδικεία.

Δεν υπάρχει πιο άθλιος ρόλος να παριστάνεις τον πολιτικό μέσα σ’ ένα τρισάθλιο πολιτικό περιβάλλον. Πρέπει να είσαι πολιτικός τυχοδιώκτης και νοσηρός καριερίστας.

Αθήνα, 12/09/2014

Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου

(Πρόεδρος της Επιτροπής Ενημερώσεως επί των Εθνικών Θεμάτων)

Για επικοινωνία πατήστε το λινκ της επιτροπής

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερα θέματα, μπορεί να επισκεφθεί την ιστοσελίδα της Επιτροπής. (http://ethnikonthematon.blogspot.gr)​

Μια εξήγηση του γράφοντος

Γράφω: Για να υπενθυμίζω στους εναλλασόμενους εξουσιαστές ότι δεν είμαι πολιτικός Αυστραλοπίθηκος.

Για να θυμίζω τη μνήμη εκείνων που θυσιάστηκαν άδικα για την Ελλάδα, που πρόδωσαν οι σύγχρονοι Εφιάλτες. Γιατί η σιωπή σημαίνει συνενοχή και έγκριση.

Πολίτης Π. Λ. Παπαγαρυφάλλου