Υπάρχουν Χριστιανοί σήμερα; (´Ενα ιδιότυπο σχόλιο εξ' αφορμής των εκλογών)

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2014/05/blog-post_8391.html


Του π. Γεωργίου Δορμπαράκη
Το ερώτημα δεν τίθεται ρητορικά. Ήδη έχει τεθεί προ πολλών χρόνων από μεγάλους μελετητές του χριστιανισμού, στην προσπάθειά τους να ψαύσουν τις βάσεις της χριστιανικής πίστεως. Κι ο λόγος είναι απλός: το να είναι κανείς χριστιανός σημαίνει ότι αντιστρέφει τα κριτήρια του κόσμου και της ίδιας της ανθρώπινης φύσεως, απαρνείται ό,τι ο κόσμος θεωρεί δεδομένο, επιλέγει πάντοτε τη ζωή Εκείνου, ο Οποίος ήλθε στον κόσμο για να τον αλλάξει και να τον φέρει κυριολεκτικά άνω-κάτω, λόγω της αλλοιώσεως αυτού του κόσμου από την αμαρτία, συνεπώς να τον επαναφέρει στην ορθή του κατεύθυνση. Είναι γνωστό άλλωστε ότι τελικώς έτσι ορίζεται ο χριστιανός από τους αγίους μας: ως «μίμημα Χριστού κατά το δυνατόν ανθρώπω» (άγ. Ιωάννης της Κλίμακος).

Στην πραγματικότητα το ερώτημα τέθηκε από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. «Άραγε, όταν έλθει ο υιός του ανθρώπου και πάλι επί της γης, θα εύρει την πίστη στους ανθρώπους;» (πρβλ. Λουκ. 18,8). Και το ερώτημα αυτό, η αμφισβήτηση της βεβαιότητας για την ύπαρξη χριστιανών, ετίθετο στη συνέχεια και από τους μαθητές του Χριστού, τους αγίους αποστόλους. Όταν ο απόστολος Παύλος, για παράδειγμα, καλούσε τους Κορινθίους να μιμηθούν τη ζωή του – «μιμηταί μου γίνεσθε» (Α΄Κορ. 4, 16) – διότι προφανώς έβλεπε ότι μολονότι είχαν κληθεί στην πίστη, εκείνοι ζούσαν όχι όπως έπρεπε, τι άλλο εννοούσε παρά ότι εκείνοι δεν ήταν στην πραγματικότητα χριστιανοί;

Κι αξίζει να δει κανείς πιο συγκεκριμένα σε τι καλούσε ο απόστολους τους Κορινθίους για να τον μιμηθούν. Όχι ασφαλώς σε μία ζωή ανέσεων και απολαύσεων, στο κυνηγητό του χρήματος και των υλικών αγαθών, στη θήρευση της ανθρώπινης δόξας και των μεγάλων θέσεων, ό,τι δηλαδή συνιστά αυτό που λέμε αμαρτία: τη φιληδονία, τη φιλαργυργία, τη φιλοδοξία, τα παρακλάδια της φιλαυτίας και του εγωισμού. Ο απόστολος καλούσε τους Κορινθίους, και δι’ αυτών και όλους τους χριστιανούς, σε μία ζωή στέρησης και εγκρατείας, ταπείνωσης και αδοξίας, κόπου και μόχθου, σε πράγματα δηλαδή που με τα κριτήρια του κόσμου θεωρούνται παραδοξότητες και παραλογισμοί, που δεν ταιριάζουν στον «φυσιολογικό» άνθρωπο. «Μου φαίνεται πως ο Θεός σε μας τους αποστόλους έδωσε την ελεεινότερη θέση, σαν να είμαστε καταδικασμένοι να πεθάνουμε στο στάδιο. Γιατί γίναμε θέαμα για τον κόσμο, για αγγέλους και γι’ ανθρώπους. Εμείς παρουσιαζόμαστε μωροί για χάρη του Χριστού, ενώ εσείς είστε σοφοί χάρη στον Χριστό. Εμείς είμαστε αδύναμοι, ενώ εσείς είστε δυνατοί. Εμείς είμαστε περιφρονημένοι, ενώ εσείς είστε τιμημένοι. Ως αυτήν την ώρα πεινάμε, διψάμε, γυρνάμε με κουρέλια, ξυλοδαρμένοι , από τόπο σε τόπο χωρίς σπίτι, και μοχθούμε να ζήσουμε δουλεύοντας με τα ίδια μας τα χέρια. Στους εμπαιγμούς απαντάμε με καλά λόγια, στους διωγμούς με υπομονή, στις συκοφαντίες με λόγια φιλικά. Καταντήσαμε σαν τα σκουπίδια όλου του κόσμου, ώς αυτή την ώρα θεωρούμαστε τα αποβράσματα της κοινωνίας» (Πρβλ. Α΄ Κορ. 4, 9-13).

Τα λόγια του είναι φωτιά. Νιώθει ότι καίνε τους παραλήπτες της επιστολής του. Γι’ αυτό και τους εξηγεί. «Δεν σας τα λέω για να σας ντροπιάσω, αλλά να σας νουθετήσω σαν παιδιά μου αγαπητά. Γιατί είμαι ο πατέρας σας που σας αναγέννησα μέσω του ευαγγελίου» (όπ.παρ .4,14). Η εξήγησή του γίνεται για να καλέσει και τους πιστούς στον αληθινό χριστιανισμό. «Μιμηταί μου γίνεσθε». Ό,τι ζω εγώ, σαν να τους λέει, δεν είναι μόνο για εμένα ή και για τους άλλους αποστόλους. Είναι για όλους. Διότι ο Χριστός σε ένα ευαγγέλιο κάλεσε τους ανθρώπους, χωρίς διακρίσεις.

Και πράγματι. Αυτά που λέει ο απόστολος, η κλήση του να μιμηθούν και οι άλλοι τη ζωή του, είναι τα ίδια τα λόγια του Κυρίου που καλούσε τους ανθρώπους σε «μίμηση» της δικής Του ζωής: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Μάρκ. 8, 34). Τι άλλο έκανε και ο απόστολος Παύλος από το να καλεί τους μαθητές του σε απάρνηση του εγωιστικού εαυτού τους και άρση του σταυρού τους, προκειμένου να ακολουθήσουν τον Χριστό; Διότι ακριβώς η ακολουθία του Χριστού γίνεται στον βαθμό που ο άνθρωπος διαγράφει την αμαρτία και τις δεσμεύσεις της στη ζωή του. Δεν μπορεί κανείς να χαϊδεύει τα πάθη του και να είναι ταυτόχρονα με τον Χριστό. «Ουδείς δύναται δυσίν κυρίοις δουλεύειν» (Ματθ. 6, 24).

Έτσι κατανοεί κανείς εύκολα ότι η σκληρότητα της χριστιανικής ζωής, λόγω της συνεχούς εγκρατείας, της ταπείνωσης, της διαρκούς προσφοράς, είναι ο δρόμος για να είναι κανείς με τον Χριστό, να ζει Εκείνος μέσα του, να χαίρεται από την παρουσία του αγίου Πνεύματος. Η οδύνη με άλλα λόγια της άσκησης αυτής οδηγεί, όπως σημειώνουν πολλές φορές οι άγιοί μας, στην ηδονή της παρουσίας του Θεού. Αυτό είναι το άλλο παράδοξο της χριστιανικής ζωής που δεν φαίνεται να κατανοεί όχι μόνον ο εκτός της πίστεως άνθρωπος, αλλά πολλές φορές ούτε κι εμείς οι θεωρούμενοι χριστιανοί. Συνεπώς αρνείται ο χριστιανός τη γοητεία και τη λογική του διαβρωμένου από την αμαρτία κόσμου τούτου, διότι θέλγεται και γοητεύεται από τη λογική του καινούργιου κόσμου που έφερε ο Χριστός.

Τα παραπάνω δύσκολα, γίνονται αποδεκτά μόνον κάτω από δύο βασικές προϋποθέσεις: (1) Ο άνθρωπος είναι βαπτισμένος στο όνομα της αγίας Τριάδος, που σημαίνει είναι μέλος της Εκκλησίας, μέλος του σώματος του Χριστού, συνεπώς και η κατανόηση και η ενεργοποίηση της ζωής αυτής γίνεται με τη χάρη του Θεού. Ο αβάπτιστος, ο εκτός της Εκκλησίας, όχι μόνο δεν κατανοεί, όχι μόνο δεν μπορεί να πράξει, αλλά συνήθως διακωμωδεί και ειρωνεύεται. Και δικαίως. Διότι κινείται με βάση τον παλαιό άνθρωπο, τον ενεργούμενο από την αμαρτία και τον διάβολο. (2) Ο κόσμος αυτός στον οποίο βρισκόμαστε, είναι ο κόσμος μεν του Θεού, αλλά ο φθειρόμενος και παρερχόμενος. «Παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου» (Α΄Κορ. 7, 31). Ο χριστιανός με την ένταξή του στο σώμα του Χριστού εισέρχεται σε μία νέα πραγματικότητα που «πατάει» μεν στη γη, αλλά τρέφεται από τον ουρανό. Ο κόσμος δηλαδή αυτός δεν είναι το τέλος και ο σκοπός. Είναι το πεδίο του αγώνα, για να εισέλθουμε στην πραγματική πατρίδα, τη Βασιλεία του Θεού. «Ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν» (Εβρ. 13, 14). Έτσι δεν «κολλάμε» στον κόσμο αυτό οι χριστιανοί, παλεύουμε να αρνούμαστε τη γοητεία και την έλξη που ασκεί, και γι’ αυτό η εγκράτεια και η νηστεία γίνονται χαρούμενα εργαλεία, προκειμένου να διατηρούμαστε ανοικτοί στη χάρη του Θεού, στο σημείο συντονισμού μας με Εκείνον που μας αγαπά παράφορα και θέλει κι εμείς να Τον θέλουμε για να παραμένει στην ψυχή και το σώμα μας.

Υπάρχουν λοιπόν τέτοιοι χριστιανοί, πραγματικοί δηλαδή πιστοί στον Ιησού Χριστό σήμερα; Την απάντηση τη γνωρίζει μόνον ο Θεός. Και την υποψιαζόμαστε κι εμείς στον βαθμό που ανιχνεύουμε τα σημάδια της παρουσίας της χάρης Του στους δικούς Του ανθρώπους: την αγάπη, τη χαρά, την ειρήνη, τη μακροθυμία, την πραότητα, την πίστη, την εγκράτεια. Το καίριο όμως ερώτημα πάντα θα είναι: ανιχνεύουμε τα σημάδια αυτά και στη δική μας ζωή; Που θα πει: ε μ ε ί ς είμαστε χριστιανοί;

Η Μάχη της Κρήτης ~ Ντοκιμαντέρ από την εκπομπή "Μηχανή του χρόνου"

http://www.dailymotion.com/video/xm0tfl_%CE%B7-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B7-%CE%BC%CE%B7%CF%87%CE%B1%CE%BD%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%BF%CF%85_people

Η Μάχη της Κρήτης ~ Η μηχανή του χρόνου από KRASODAD

Δείτε φωτογραφικό υλικό από την μάχη της Κρήτης

http://www.army.gr/default.php?pname=ISTORIKO_MAXHS_KRHTHS&la=1

Η Μάχη της Κρήτης: Μια σπάνια μαρτυρία ενός Γερμανού Αξιωματικού των Αλεξιπτωτιστών!

http://olympia.gr/2014/05/20/%CE%B7-%CE%BC%CE%AC%CF%87%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CF%80%CE%AC%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%B5/

Εμπρός! Στα αεροπλάνα…Μια σπάνια μαρτυρία !

Γερμανικά αεροσκάφη και αλεξιπτωτιστές πάνω από την Κρήτη, κοντά στον κόλπο της Σούδας

Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί ως τώρα για τη μάχη της Κρήτης! Κάθε άνθρωπος που συμμετείχε είχε ή έχει να πει τη δική του ιστορία, όπως ο ίδιος τη βίωσε. Μια τέτοια ιστορία βρήκα σ” ένα σπάνιο βιβλίο, γραμμένη από ένα Γερμανό αξιωματικό, τότε διοικητή ενός τάγματος αλεξιπτωτιστών που συμμετείχε στις επιχειρήσεις στην Κρήτη.

Από νεαρή ηλικία ο Φρειδερίκος-Αύγουστος Φράιχερ φον ντερ Χάιντε (Friedrich August Freiherr von der Heydte) περιφρονούσε το Ναζιστικό Κόμμα, με μια απέχθεια που ήταν αμοιβαία. Ο Στρατάρχης Χέρμαν Γκέρινγκ (Reichsmarschall Hermann Göring), διοικητής της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας (Luftwaffe), τον χλεύαζε επειδή ήταν αφοσιωμένος καθολικός, αναφερόμενος σε αυτόν ως ο «αλεξιπτωτιστής-κομποσχοίνι».

Τέτοιο ήταν το επίπεδο της αντιπάθειας μεταξύ του Φον ντερ Χάιντε και του γερμανικού εθνικοσιαλιστικού κόμματος, που εάν δεν ήταν ένας εξαίρετος και τολμηρός στρατιώτης, ένας από τους λίγους επιτυχημένους ηγήτορες των γερμανικών δυνάμεων αλεξιπτωτιστών, θα μπορούσε κάλλιστα να αντιμετωπίσει ένα ναζιστικό εκτελεστικό απόσπασμα, πολύ πριν από το τέλος του πολέμου. (Πηγή)

Ο Φον ντερ Χάιντε, ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας της Βαυαρίας και γεννήθηκε στο Μόναχο στις 30 του Μάρτη του 1907. Ο πατέρας του, ένας Φράιχερ (Freiherr, το ισοδύναμο ενός Βρετανού βαρόνου) είχε υπηρετήσει στον βασιλικό βαυαρικό στρατό και η μητέρα του ήταν γαλλικής καταγωγής. Και οι δύο ήταν ευσεβείς καθολικοί, την ευσέβεια των οποίων κληρονόμησε ο γιος τους, αφού ανατράφηκε έτσι, όταν γράφτηκε στην καθολική σχολή του Μονάχου.

Ο 1ος παγκόσμιος πόλεμος, μετέτρεψε τελείως το σκηνικό στη Γερμανία και η αριστοκρατία διαλύθηκε με το τέλος της μοναρχίας. Ο Φον ντερ Χάιντε κατατάχθηκε σαν αξιωματικός του Ιππικού, όπως έκαναν όλοι οι αριστοκράτες εκείνης της εποχής.

Παράλληλα για ένα διάστημα, γράφτηκε στο πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ σαν φοιτητής για να σπουδάσει νομικά και οικονομικά. Δεν συμπαθούσε τους κομμουνιστές, αλλά επιστρέφοντας στο Βερολίνο για μεταπτυχιακές σπουδές, συνάντησε ένα νέο εχθρό, τους εθνικοσοσιαλιστές ή αλλιώς, Ναζί! Υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις που οι διαπληκτισμοί του με αυτούς τους αναδυόμενους ακροδεξιούς, κατάληξαν σε καυγάδες με ανταλλαγές γροθιών για να υποστηρίξει τις φιλελεύθερες ιδέες του.

Αηδιασμένος με την άνοδο του Χίτλερ, άφησε το Βερολίνο και πήγε στη Βιέννη, όπου άρχισε διπλωματικές σπουδές στην προξενική ακαδημία της Βιέννης. Το 1934, ένα έτος μετά την τοποθέτηση του Χίτλερ στην θέση του καγκελαρίου, ο Φον ντερ Χάιντε έλαβε την αυστριακή υπηκοότητα και το 1935 εγκαταστάθηκε στην Ολλανδία, για συνέχιση σπουδών.

Την ίδια χρονιά, ανακλήθηκε στην υπηρεσία, όντας αξιωματικός του Ιππικού, διότι ο γερμανικός στρατός είχε αρχίσει ένα μυστικό πρόγραμμα νέας δομής δυνάμεων. Παρά το γεγονός ότι η Γκεστάπο, τον είχε χαρακτηρίσει αντι-Ναζί, γλύτωσε την «εκκαθάριση» διότι θεωρήθηκε ότι είχε το κατάλληλο «νεωτεριστικό πνεύμα», που ο Χίτλερ ήθελε να υπάρχει στις ένοπλες δυνάμεις. Άλλωστε ο Φύρερ ήθελε την αριστοκρατία στο πλευρό του!

Το 1937 το γερμανικό ιππικό, μετατράπηκε σε Όπλο τεθωρακισμένων και ο Φον ντερ Χάιντε βρέθηκε διοικητής ενός τάγματος αντιαρματικών, όταν ξεκίνησε η επιχείρηση κατάληψης της Πολωνίας. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις εισβολής στις Κάτω Χώρες, όπου τιμήθηκε με το σιδηρού σταυρό ανδρείας 1ης τάξεως.

Τον Αύγουστο του 1940, δήλωσε εθελοντικά να μετατεθεί στις αερομεταφερόμενες δυνάμεις στο επίλεκτο σώμα των αλεξιπτωτιστών και άρχισε την εντατική εκπαίδευση. Στη συνέχεια, στο βαθμό του λοχαγού, διορίστηκε σαν διοικητής του 1ου Τάγματος Αλεξιπτωτιστών που ανήκε αντίστοιχα, στο 3ο Σύνταγμα Αλεξιπτωτιστών.

Στ” απομνημονεύματά του, για τη μάχη της Κρήτης, γράφει για την εκπαίδευση των αλεξιπτωτιστών:
«Οι ιδεαλιστές, είναι η πιο δύσκολη πάστα ανθρώπων να τους χειριστεί κανείς. Πάρα πολλοί απ” απ” αυτούς που ανήκαν στη νεολαία του Χίτλερ και είχαν κορεστεί με εθνικιστικά συνθήματα, απέτυχαν να προσαρμοστούν στην τραχύτητα της εκπαίδευσης ενός αλεξιπτωτιστή, στη ζωή ενός στρατιώτη-μαχητή σε καιρό πολέμου. Ο ενθουσιασμός έχει αξία, μόνο όταν συνδυάζεται με γνώση, αντοχή, σκληρότητα και αυτοέλεγχο.

Πολλές φορές κατά τη διάρκεια του πολέμου είδα στρατιώτες να καταρρέουν κυριολεκτικά κάτω από την πίεση της μάχης. Και σ” όλες τις περιπτώσεις, ο τύπος του ανθρώπου που έγινε κομμάτια αντιμετωπίζοντας τη φρίκη του πολέμου ήταν ο μαλθακός ιδεαλιστής.

Οι φιλόδοξοι εθελοντές παρουσιάζουν επίσης προβλήματα διότι η επιθυμία τους να υπερτερούν έναντι των άλλων, τους κάνει ατομικιστές και δεν εμπνέονται από το πνεύμα μονάδας.»

Το καλύτερο είδος εθελοντών, ήταν κατά τη γνώμη του, οι άνθρωποι της περιπέτειας, αυτοί που θέλουν να ζουν τη ζωή τους έντονα και χωρίς μονοτονία, όπως ήταν άλλωστε και ο ίδιος.

Έξι μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1941 το Τάγμα του ήταν έτοιμο να μεταφερθεί στα νότια Βαλκάνια, (Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα). Προς το τέλος του μήνα, όλη η δύναμη αλεξιπτωτιστών, μεταφέρθηκε σιδηροδρομικά μέσω Ουγγαρίας, Ρουμανίας και Βουλγαρίας (συμμάχων του άξονα) στην Ελλάδα. Το 3ο Σύνταγμα, δυνάμεως 600 ανδρών, μεταστάθμευσε τελικά στις 15 Μαΐου 1941 κοντά στο αεροδρόμιο της Τανάγρας.

Την επόμενη ημέρα, ο Φον ντερ Χάιντε, μαζί με τους άλλους διοικητές του Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών, παρακολούθησε την συγκέντρωση που είχε οργανωθεί από τον Στρατηγό Στούντεντ στο ξενοδοχείο της Μ. Βρετανίας στην Αθήνα. Εκεί για πρώτη φορά όλοι άκουσαν την αποστολή τους. Μόλις μπήκαν στην αίθουσα ενημέρωσης είδαν τον μεγάλο χάρτη, που είχε στηθεί! Ο ΑΝΣΚ ήταν η Κρήτη! Με καθαρή, δυνατή και ήρεμη φωνή ο Στούντεντ εξήγησε το σχέδιο ενεργείας. Το δικό του σχέδιο αεραποβατικής επίθεσης στην Κρήτη, για κατάληψη του νησιού! Είχε μελετήσει την κάθε λεπτομέρεια και είχε «παλέψει» για να γίνει αποδεκτό από την ιεραρχία.

Η Κρήτη βρισκόταν στα χέρια της βρετανικής συμμαχίας από το περασμένο Φθινόπωρο, και είχαν εγκατασταθεί συμμαχικά στρατεύματα, μετά την ιταλική επίθεση στην Ελλάδα. Το νησί που είχε μήκος 160 μίλια, βρισκόταν σε ίση απόσταση μεταξύ Αθήνας και ακτών της Αιγύπτου. Οι αεροδιάδρομοι που διέθετε η Κρήτη, επέτρεπαν στους Βρετανούς να ανεφοδιάζουν τα βομβαρδιστικά τους και να επιτίθενται στις πετρελαιοπηγές της Ρουμανίας, που ήταν ζωτικής σημασίας για την πολεμική προσπάθεια της Γερμανίας.

Παράλληλα τα λιμάνια της, ήταν ο «παράδεισος» για την βρετανικό βασιλικό ναυτικό, που θα μπορούσε να επιτίθεται σε κάθε γερμανική νηοπομπή που μετέφερε εφόδια για τα γερμανικά στρατεύματα στα νησιά του Αιγαίου και στη Βόρειο Αφρική. Η Κρήτη έπρεπε να καταληφθεί!
Πράγματι ο Στούντεντ είχε επιχειρηματολογήσει έντονα προς την ανωτάτη στρατιωτική διοίκηση για να εγκριθεί αυτό το σχέδιο, τη στιγμή που η γερμανική πολεμική μηχανή σχεδίαζε την εισβολή στη Ρωσία (που θα ξεκινούσε τον Ιούνιο του 1941). Πολλοί στρατηγοί δεν ήθελαν να σπαταλήσουν δυνάμεις αλλού. Τελικά το σχέδιό του εγκρίθηκε και ο ίδιος εξουσιοδοτήθηκε να υλοποιήσει το σχέδιο επιχειρήσεων «Mercury» (Ερμής), που αποτελούσε την πρώτη αεραποβατική επιχείρηση ευρείας κλίμακας στην στρατιωτική ιστορία.

O Φον ντερ Χάιντε και οι άλλοι αλεξιπτωτιστές Γερμανοί αξιωματικοί, άκουγαν προσεκτικά, καθώς ο στρατηγός Στούντεντ, αποκάλυπτε το σχέδιό του για την κατάληψη της Κρήτης. Το νησί θα δεχόταν ταυτόχρονες επιθέσεις σε 4 διαφορετικές περιοχές με το Σύνταγμα εφόδου να πέφτει στα δυτικά, προς εξασφάλιση του αεροδρομίου του Μάλεμε, το 2ο Σύνταγμα αλεξιπτωτιστών να καταλαμβάνει το Ρέθυμνο και το παραπλήσιο αεροδρόμιο και το 1ο Σύνταγμα να πέφτει στις Γούρνες και να καταλάβει το Ηράκλειο. Το 3ο Σύνταγμα, θα καταλάμβανε τα Χανιά.

Το 1ο Τάγμα του Φον ντερ Χάιντε, θα έκανε άλμα στην περιοχή των φυλακών της Αγιάς Χανίων, μια ανοικτή και εκτεθειμένη πεδιάδα, και στη συνέχεια θα εξασφάλιζε το δρομολόγιο που οδηγούσε από Χανιά προς Σούδα. Το 2ο Τάγμα θα έπεφτε ανατολικά των φυλακών της Αγιάς με σκοπό να απωθήσει τους Βρετανούς που κρατούσαν νοτιοδυτικά των Χανίων, το δεσπόζον ύψωμα του Γαλατά. Το 3ο Τάγμα είχε αποστολή να πέσει πρώτο και να εξασφαλίσει το δρομολόγιο Αλικιανού-Χανίων, γύρω από το οποίο υπήρχαν οπωρώνες, που έφταναν μέχρι τις φυλακές Αγιάς.

Μόλις ο Στούντεντ ολοκλήρωσε την παρουσίασή του και τις οδηγίες επιχειρήσεων, έδωσε το λόγο στον αξιωματικό πληροφοριών, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι στο νησί αμύνονταν 2 με 3 αδύναμες ελληνικές μεραρχίες και μια βρετανική δύναμη επιπέδου μεραρχίας, αποτελούμενη κυρίως από στρατεύματα Νεοζηλανδών υπό την διοίκηση του γνωστού Στρατηγού Φράιμπεργκ.
Ο αξιωματικός πληροφοριών πρόσθεσε την εκτίμηση που υπήρχε, ότι ο τοπικός πληθυσμός θα ήταν συμπαθής προς την γερμανική εισβολή και ότι μάλιστα υπήρχε ένα μυστικό δίκτυο ανταρτών που ήταν φιλικοί στους Γερμανούς και θ” αποκάλυπταν την ταυτότητά τους με την συνθηματική λέξη «Major Bock»! (Ταγματάρχης Μποκ). Πόσο όμως έπεσε έξω!

To βράδυ της 19 Μαΐου το τάγμα του Φον ντερ Χάιντε που αριθμούσε σε 120 άνδρες,, άρχισε την προετοιμασία για την ιστορική αεραποβατική επιχείρηση. Ένας από τους στρατιώτες του ήταν ο τότε διεθνούς φήμης παγκόσμιος πρωταθλητής πυγμαχίας, Μαξ Σμέλινγκ. Όπως περιγράφει ο Φον ντερ Χάιντε, ο Σμέλινγκ ήταν 35 ετών και ο μεγαλύτερος σε ηλικία οπλίτης-αλεξιπτωτιστής του τάγματος.

Μπορεί να ήταν πρωταθλητής κόσμου στην πυγμαχία, αλλά σαν αλεξιπτωτιστής ήταν ..απερίγραπτα λίγος, αν και ο διοικητής του προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την φυσική του δύναμη τοποθετώντας τον σαν στοιχειάρχη όλμων.

Την παραμονή της μάχης ο Σμέλινγκ παρουσιάστηκε στον διοικητή του, σταλμένος από το γιατρό του τάγματος, για ν” αναφέρει ότι ήταν άρρωστος με έντονη διάρροια! Επειδή ο ίδιος δεν ήθελε να θεωρηθεί ότι λιποψυχεί και ότι θέλει ν” αποφύγει τη μάχη, ο Φον ντερ Χάιντε τον συμβούλευσε, να δέσει καλά την αδιάβροχη στολή του αλεξιπτωτιστή ειδικά από..κάτω και να πέσει μαζί με τους υπόλοιπους αλεξιπτωτιστές.

Στις 4 τα ξημερώματα τα αεροσκάφη άρχισαν να απογειώνονται από την Τανάγρα. Από το αεροσκάφος του Φον ντερ Χάιντε, ήταν ο μοναδικός που είχε εμπειρία από μάχη και ήξερε τι τους περίμενε στην Κρήτη! Οι άλλοι ήταν ενθουσιώδεις, ιδεαλιστές, φιλόδοξοι νεαροί και δεν νοιάζονταν για τίποτα, σίγουροι ότι δεν θα αντιμετώπιζαν σοβαρή αντίσταση, όπως έγινε με την εισβολή στη Νορβηγία, Δανία και Ολλανδία. Έτσι τους είχαν προετοιμάσει για λόγους ηθικού! Όλοι τραγουδούσαν το εμβατήριο του Γερμανού αλεξιπτωτιστή:

«Πέτα σήμερα ενάντια στον εχθρό
Εμπρός στα αεροπλάνα, στ” αεροπλάνα
Σύντροφε, δεν υπάρχει πισωγύρισμα…»

Ο Φον ντερ Χάιντε και οι αλεξιπτωτιστές του, έπεσαν χωρίς να αντιμετωπίσουν αντίσταση τα ξημερώματα της 20 Μαΐου του 1941. Όπως κατέβαινε με το αλεξίπτωτό του προς τη γη, διέκρινε από ψηλά το χωριό του Αλικιανού και προσγειώθηκε αποφεύγοντας την τελευταία στιγμή μια δεξαμενή νερού και μια συκιά. Κοίταξε το ρολόι του. Η ώρα ήταν 07.15. Έβγαλε από την τσέπη και άνοιξε ένα τουριστικό οδηγό της Κρήτης που είχε βρει σ” ένα περίπτερο στην Αθήνα, για να βεβαιωθεί ότι βρισκόταν κοντά στις φυλακές της Αγιάς, αντιπαραβάλλοντας τις φωτογραφίες με το τοπίο.

Γερμανοί αλεξιπτωτιστές κατά την προσγείωσή τους στην Κρήτη. Φαίνεται ότι ήταν άοπλοι και περίμεναν να βρουν τους φόρτους μάχης, τους γνωστούς «θερμοσίφωνες» για να πάρουν τον οπλισμό τους. 
Ικανοποιημένος ότι ήταν στο σωστό σημείο, ο Φον ντερ Χάιντε και οι άνδρες του, άρχισαν να περπατούν στον σκονισμένο δρόμο που οδηγούσε από Αλικιανού προς Χανιά. «Οι ψυχολόγοι μπορεί να αναρωτιούνται, από που πηγάζει το αίσθημα της δύναμης και του κουράγιου, μόλις ένας αλεξιπτωτιστής προσγειώνεται σώος στο έδαφος», γράφει στ” απομνημονεύματά του ο Φον ντερ Χάιντε. «Είναι σαν το συναίσθημα της μέθης! Ο αλεξιπτωτιστής αισθάνεται μια ευφορία και πιστεύει ότι μπορεί να τα βάλει με οποιονδήποτε και να κάνει οτιδήποτε».

Ο Φον ντερ Χάιντε συγκέντρωσε και αναδιοργάνωσε τους άντρες του και άρχισε να επιτίθεται στα υψώματα που δέσποζαν της πόλης των Χανίων. Οι λόχοι του αναπτύχθηκαν και ενώ προχωρούσαν αντιμετώπισαν ισχυρή αντίσταση με πυρά πολυβόλων. Η μάχη ξεκίνησε με πυρά και ελιγμούς ανάμεσα από ελαιόδεντρα προς το Μεγάλο Κάστρο.

Ομάδα Γερμανών Αλεξιπτωτιστών σε επιθετικό ελιγμό
Εγκατέστησε το σταθμό διοίκησης, σε μια χαράδρα και στις 10.30 άρχισε να λαμβάνει αντικρουόμενες αναφορές από τους διοικητές των λόχων του, που όμως υποδείκνυαν την ισχυρή γραμμή αντίστασης των βρετανικών τμημάτων. Δύο βρετανικά πυροβόλα εξουδετερώθηκαν μετά από λυσσαλέα μάχη σώμα με σώμα. Τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά στον 1ο λόχο. Προωθήθηκε ο ίδιος με τον αγγελιαφόρο του εκεί και βρήκε το λόχο μέσα σε μια ρηχή χαράδρωση του εδάφους, καθηλωμένο από σφοδρά πυρά πολυβόλου.

Με έρπυση πλησίασε προσεκτικά και με τα κιάλια του εντόπισε 2 βρετανικά πολυβόλα, αποκρυμμένα ανάμεσα σε θάμνους δίπλα από ένα αγροτόσπιτο. Αμέσως έστειλε μήνυμα στον Σμέλινγκ να κάνει βολή με τους όλμους στον στόχο αυτόν. Μέσα σε λίγα λεπτά τα πολυβόλα σίγησαν.
Η βρετανική αντίσταση όμως εξακολουθούσε να είναι πολύ ισχυρή. Οι διοικητές των δύο λόχων 3ου και 4ου, είχαν τραυματισθεί άσχημα, καθώς προσπαθούσαν να προωθήσουν τους άνδρες τους στα Χανιά. Η αντίσταση δεν προερχόταν μόνο από στρατιώτες, αλλά και από πολίτες, άνδρες, γυναίκες ακόμη και παιδιά!

Μετά από λίγο ήλθε η αναφορά,ότι ο σταθμός διοίκησης του τάγματος είχε χτυπηθεί με πυρά πυροβολικού. Ένας ασύρματος καταστράφηκε και 2 στρατιώτες σκοτώθηκαν. Μόλις έφθασε εκεί είδε τον υποδιοικητή του κατακίτρινο, ένδειξη της αγριότητας της μάχης που εξελισσόταν γύρω τους.
Παρ” όλα αυτά, μέχρι το μεσημέρι όλοι οι ΑΝΣΚ (Αντικειμενικοί Σκοποί) του τάγματος είχαν καταληφθεί αλλά με μεγάλο τίμημα. Ένας σταθμός πρώτων βοηθειών είχε οργανωθεί κάτω από τα δέντρα και είχε ήδη γεμίσει από τραυματίες που περίμεναν τον γιατρό να τους δει. Ο Φον ντερ Χάιντε προσπάθησε να ενθαρρύνει τους τραυματίες και πήγε να τους μιλήσει.

Τότε είδε ένα τραυματία Άγγλο στρατιώτη. «Γονάτισα και μετακίνησα τα ξανθά μαλλιά του από το μέτωπό του» διηγείται. «Ένας νοσοκόμος, θεώρησε σωστό να ενημερώσει τον Βρετανό, ότι ήμουν ο διοικητής του τάγματος. Με τα έκπληκτα γαλανά μάτια του με κοίταξε για λίγο. «Ο πόλεμος τελείωσε για μένα κύριε..» είπε. «Ελπίζω ότι θα τελειώσει και για σας στο όχι τόσο μακρινό μέλλον».
Καθώς τέλειωνε η πρώτη ημέρα, οι αμυνόμενοι Βρετανοί, έκανα το παν για να απαγορεύσουν οποιαδήποτε γερμανική προσπάθεια για κατάληψη των Χανιών. Το πυροβολικό τους μάχης είχε ενισχυθεί και με το ναυτικό πυροβολικό που προερχόταν από τον στόλο τους, αγκυροβολημένο στη Σούδα. Τελικά οι σύμμαχοι επιχείρησαν αντεπίθεση αργά το απόγευμα. Οι μάχες εξελίχθηκαν σε αγώνα σώμα με σώμα και ήταν πολύ σκληρές!

Οι Γερμανοί κατόρθωσαν να αναχαιτίσουν την αντεπίθεση και το υπόλοιπο της 20 Μαΐου πέρασε χωρίς κανένα άλλο σημαντικό επεισόδιο. Η επόμενη ημέρα, 21 Μαΐου, ήταν σχετικά ήσυχη και οι δύο αντίπαλοι, προσπαθούσαν με μικρά τμήματα να διεισδύσουν ό ένας στην αμυντική γραμμή του άλλου χωρίς να επιχειρούν επίθεση μεγαλύτερης κλίμακας. Ο Φον ντερ Χάιντε είχε εγκαταστήσει το τάγμα του καλά, και μπορούσε να παρατηρεί μπροστά του τα χωριά Περιβόλια και Πύργος, ενώ πίσω του είχε τα γαλάζια νερά του κόλπου της Σούδας.

Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο εναέριος ανεφοδιασμός σε όπλα και πυρομαχικά ανύψωσε το ηθικό των Γερμανών αλεξιπτωτιστών, αν και τα έντονα και συνεχή πυρά που άκουγαν να προέρχονται από την περιοχή του Μάλεμε, τους έκανε να αντιλαμβάνονται τις δύσκολες στιγμές που περνούσαν οι συνάδελφοί τους εκεί. Πράγματι το αεροδρόμιο του Μάλεμε καταλήφθηκε και εξασφαλίσθηκε από τους Γερμανούς στις 21 Μαΐου και αμέσως χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά ενισχύσεων με προσωπικό από την 5η Ορεινή Μεραρχία.

Στις 22 Μαΐου, οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές μαζί με τους ορεινούς καταδρομείς, απώθησαν την αντεπίθεση των Νεοζηλανδών και αυτή η ενέργεια, αποδείχτηκε το «σημείο στροφής» της μάχης της Κρήτης. Με ένα αεροδιάδρομο να φέρνει εφόδια και ενισχύσεις στους Γερμανούς και με το φόβο μιας επικείμενης γερμανικής αποβατικής ενέργειας από Βορρά, οι Βρετανοί αποφάσισαν να υποχωρήσουν προς τα νοτιοανατολικά του νησιού, προετοιμαζόμενοι για εκκένωση! Λάθος εκτίμηση!

Την Κυριακή στις 25 Μαΐου 1941, το τάγμα αλεξιπτωτιστών του Φον ντερ Χάιντε βρισκόταν σε αμυντική διάταξη στα υψώματα νοτιοδυτικά από τα Περιβόλια και τον Πύργο, περιμένοντας την συνένωση με τα τμήματα του Μάλεμε για να ξεκινήσουν την επίθεση προς Χανιά.
Την ίδια ημέρα ο Στρατηγός Στούντεντ επέτυχε την διάθεση εξόδων βομβαρδιστικών κάθετης εφόρμησης, των γνωστών «Στούκα» (Stuka) παρά τις σοβαρές αντιρρήσεις του στρατού ξηράς, που ήθελε οικονομία δυνάμεων λόγω της επικείμενης εκστρατείας κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Στις 26 Μαΐου τα Στούκα άρχισαν να επιτίθενται. Το 1ο τάγμα αλεξιπτωτιστών προωθήθηκε προς τα Περιβόλια και την επόμενη ημέρα, 27 Μαΐου ο Φον ντερ Χάιντε επικεφαλής των ανδρών του, μπήκε στην πόλη .

Τα Χανιά θύμιζαν μια έρημη πόλη. Όλα ήταν κλειστά. Κανένας πολίτης δεν κυκλοφορούσε! Οι Βρετανοί και οι Νεοζηλανδοί είχαν αποχωρήσει και οι πολίτες κρύβονταν φοβούμενοι ή περιφρονώντας ίσως τους Γερμανούς. Μόνο ο δήμαρχος Χανίων τους περίμενε για να παραδώσει την πόλη στον επικεφαλής αξιωματικό, προκειμένου ν” αποφύγει καταστροφές. Μόλις οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές που τον πρωτοσυνάντησαν του έδειξαν τον Φον ντερ Χάιντε, δυσκολεύτηκε να πιστέψει ότι αυτός ήταν ο διοικητής! Είδε μπροστά του ένα βρώμικο, αξύριστο και κουρελιασμένο άνθρωπο.

Μετά την παράδοση της πόλης των Χανίων, οργανώθηκε η ταφή των νεκρών αλεξιπτωτιστών του τάγματος. Ακριβή στοιχεία για τις απώλειες μάχης των γερμανικών δυνάμεων ποικίλλουν, αλλά έχει γίνει αποδεκτό ότι κυμαίνονται μεταξύ 6.500 και 7.500 άνδρες νεκροί και τραυματίες. Οι σύμμαχοι είχαν απώλειες γύρω στους 3.500 άνδρες (νεκροί και τραυματίες).
Παρά την επιτυχή έκβαση της επιχείρησης «Ερμής», η κλίμακα των απωλειών ήταν τόσο μεγάλη και τρόμαξε τόσο πολύ τον Χίτλερ, που από τότε αποφάσισε να μην επιχειρήσει ξανά τέτοια μαζική αεραπόβαση.

Γράφει ο Φον ντερ Χάιντε:
«Ο στρατηγός Στούντεντ μας επισκέφθηκε αμέσως μετά την παράδοση των Χανίων. Μόλις είχαν περάσει 14 ημέρες από τότε που τον είχα δει στην Αθήνα. Είχε αλλάξει ορατά. Φαινόταν πολύ πιο σοβαρός και πιο επιφυλακτικός. Τίποτα επάνω του δεν έδειχνε ότι χαιρόταν για τη νίκη και ότι ήταν υπερήφανος για την επιτυχία του τολμηρού σχεδίου του. Το κόστος της νίκης αποδείχτηκε παρά πολύ μεγάλο φορτίο γι΄αυτόν.
Μερικά από τα τάγματα αλεξιπτωτιστών, είχαν χάσει όλους τους αξιωματικούς τους και σε αρκετούς λόχους είχαν μείνει μόνο λίγοι άνδρες ζωντανοί.
Η μάχη της Κρήτης αποδείχτηκε εκ των υστέρων ότι ήταν η αρχή προς το άνοιγμα μιας μεγάλης τραγωδίας που έφτασε στο αποκορύφωμά της στο Ελ Αλαμέιν και στο Στάλινγκραντ. Για πρώτη φορά εκεί, στην Κρήτη, στάθηκε απέναντί μας ένας γενναίος και ανελέητος αντίπαλος σ” ένα πεδίο μάχης που τον ευνοούσε.
Στην περίπτωσή μας τα πράγματα πήγαν καλά για μας, αλλά φάνηκε σαν θαύμα το ότι αυτή η επικίνδυνη επιχείρηση πέτυχε! Ακόμη και σήμερα δεν μπορώ να καταλάβω πώς έγινε! Η επιτυχία ήλθε ξαφνικά σε μας, τη στιγμή που είχαμε πάψει να ελπίζουμε για πιθανότητα επιτυχίας.
Η αναφορά μου προς τον στρατηγό ήταν συνοπτική και σαφής. Σε απάντηση των ερωτήσεών του του ανέφερα τις εμπειρίες μας κατά την επίθεση και για τις απώλειές μας. Οι απώλειες προκλήθηκαν από πολλούς και διαφόρους λόγους μεταξύ των οποίων ο κυριότερος ήταν η απειρία των αλεξιπτωτιστών σε αεραποβατικές επιχειρήσεις.
Για πολλούς η μάχη της Κρήτης ήταν η πρώτη γεύση ενεργού δράσης και για τους περισσότερους, αυτό το άλμα ήταν το πρώτο τους επιχειρησιακό άλμα εναντίον του εχθρού. Η εκπαίδευση των αξιωματικών δεν ήταν επαρκής στις αεραποβατικές επιχειρήσεις και δυστυχώς η ανδρεία, αποδείχτηκε ότι δεν κάλυπτε την έλλειψη γνώσεων.
Όταν τελείωσα, ο στρατηγός Στούντεντ μου έδωσε το χέρι του και έσφιξε το δικό μου για κάποια λεπτά. «Ευχαριστώ» είπε απλά! Αλλά αυτή η λέξη και η δυνατή χειραψία του, ήταν υπεραρκετά για μένα»

Ο βαρόνος Φον ντερ Χάιντε τιμήθηκε με τον Σταυρό των ιπποτών του σιδηρού σταυρού για την ηγεσία του και την καρτερία του κατά τη διάρκεια της μάχης και προήχθη στο βαθμό του ταγματάρχη. Το τι απέγινε μετά, μπορείτε να το διαβάσετε στην βιογραφία του. Ίσως ήταν από τους πολύ λίγους «καθαρούς» στρατιώτες.

Η μάχη της Κρήτης χάθηκε για τους συμμάχους από τακτικά κυρίως λάθη. Οι δυνάμεις που συμμετείχαν και από τις δύο πλευρές ήταν δυσανάλογες της ήττας.

Νεκρός Γερμανός αλεξιπτωτιστής κατά τη μάχη της Κρήτης
Οι Γερμανοί αλεξιπτωτιστές όχι μόνο δεν βρήκαν συμπαθή πληθυσμό ή φιλικούς αντάρτες, όπως τους είχαν ενημερώσει, αλλά αντιμετώπισαν μια παλλαϊκή αντίσταση όπου γέροι, νέοι, γυναίκες, παιδιά, παπάδες και καλόγεροι, πολέμησαν με ό,τι είχαν διαθέσιμα, από παμπάλαια όπλα μέχρι κασμάδες πιρούνες και δρεπάνια! Πολέμησαν ακόμη και με μαγκούρες και με πέτρες. Τους ξάφνιασαν!

Ένοπλο τμήμα Κρητικών, οργανωμένο από τη χωροφυλακή για την συμμετοχή τους στην άμυνα του νησιού.
Η αντεκδίκηση ήλθε λίγο αργότερα από τους χιτλερικούς με καταστροφές χωριών και μαζικές εκτελέσεις. Φανερώθηκε μονομιάς η βαρβαρότητα των Ναζί.

Ήταν έγκλημα να πολεμάς για την πατρίδα σου, όπως λέει η ανακοίνωση των Ναζί.
Η αντίσταση στο νησί δεν σίγησε αλλά φούντωσε και θέριεψε. Οι μαζικές συλλήψεις και οι εκτελέσεις δεν φόβισαν τον λαό. Τουναντίον τον συσπείρωσαν περισσότερο. Τα μετέπειτα γεγονότα το επιβεβαιώνουν. Οι χιλιάδες σταυροί των νεκρών Γερμανών αλεξιπτωτιστών και άλλων στρατιωτών στο Μάλεμε το μαρτυρούν.

Να πώς περιγράφει ένας άλλος Γερμανός αξιωματικός των αλεξιπτωτιστών ένα περιστατικό στην περιοχή Γαλατά Χανίων, όπου πραγματοποιήθηκε και η κυρία προσπάθεια των Γερμανών:

«Στὸ λιγοστὸ φῶς τῆς ἡμέρας θυμᾶμαι ποὺ πετάχθηκε σὰν ἀγρίμι μέσα ἀπὸ τοὺς ἀγκαθωτοὺς θάμνους, σὰν ἀστραπή, μιὰ λεβεντόκορμη σιλουέτα, στὰ μαύρα ντυμένη, μὲ ψηλὲς μπότες καὶ σαρίκι στὸ κεφάλι, ποὺ δίχως καθυστέρηση φύτεψε μὲ τὸ γερμανικὸ αὐτόματο, ποὺ κρατοῦσε, πέντε σφαῖρες στὸ στομάχι δύο ἀλεξιπτωτιστῶν.

Πρὶν προλάβουμε νὰ ἀντιδράσουμε, ἔπεσε κάτω, γλιστρώντας σὰν φίδι μέσα στοὺς θάμνους μὲ δαιμονισμένη ταχύτητα. Ἀντιδρῶντας γρήγορα, τὸν κυκλώσαμε καὶ προσπαθήσαμε νὰ τὸν ἐξουδετερώσουμε. Ὅταν ἔφθασα κοντά του δὲν εἶχε ἀκόμα πεθάνει. Τὰ μάτια του ἀνοικτά, κατάμαυρα, λὲς καὶ φοβέριζε τὸν ἐρχομὸ τοῦ θανάτου, ὅμως ὅλο σχεδὸν τὸ κορμί του ἦταν χτυπημένο ἀπὸ τὰ θραύσματα τῆς χειροβομβίδας.

Τὸν σήκωσα καὶ ἀκούμπησα τὴν πλάτη του στὸν κορμὸ μιᾶς χοντρῆς ἐλιᾶς. Εἰλικρινὰ μὲ εἶχε συναρπάσει ἡ τακτικὴ ποὺ μαχόταν. Θὰ ἦταν περίπου 18 χρονῶν. Πρὶν ξεψυχήσει, κοίταξε βαθιὰ μέσα στὰ μάτια τὸ στοχασμό μου καὶ χαμογέλασε. Ξαφνιάστηκα. Δὲν ξέρω ἄν χαμογελοῦσε σὲ μένα ἤ στὸν θάνατο, ποὺ φτερούγιζε γιὰ νὰ τὸν πάρει. Σήκωσε μὲ κόπο τὸ δεξί του χέρι, πῆρε ἀπὸ τὸ λαιμό του ἕνα σταυρό ποὺ κρεμόταν, τὸν φίλησε κι ἔγειρε τὸ κεφάλι πλάγια, ξεψυχώντας μὲ καρφωμένο στὰ χείλη του τὸ χαμόγελο.

Ὅμως, ἡ ἔκπληξή μου ἔμελλε νὰ κορυφωθεῖ, ὅταν τραβῶντας τὸ σαρίκι του γιὰ νὰ τὸν ξαπλώσω χάμω, ξεχύθηκαν ἀπ’ τὸ κεφάλι του μισὸ μέτρο κατάμαυρα μαλλιά. Τότε μόνο κατάλαβα πὼς ἦταν γυναῖκα. Βουβάθηκα. Ἦταν κάτι ποὺ δὲν τὸ περίμενα. Ἔνοιωσα στὸ λαιμό μου ἕναν κόμπο νὰ μὲ πνίγει. Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ συνειδητοποίησα ὅτι ἡ μοίρα τῶν ἀλεξιπτωτιστῶν θὰ ‘ ταν πολὺ δύσκολη στὴν Κρήτη. Ἔφυγα, ἀφήνοντας τὴ σκέψη μου κάτω ἀπὸ τὴ γέρικη ἐλιά, κοντὰ στὴ νεκρὴ κοπέλα».

Ταφή Γερμανών αλεξιπτωτιστών

Πράγματι για πολλούς απ” αυτούς τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, δεν υπήρξε όχι μόνο πισωγύρισμα, όπως έλεγε το εμβατήριο τους, αλλά ούτε γυρισμός.

ΒΕΤΕΡΑΝΟΣ

Βίντεο: Ο Μπουτάρης σε κατάσταση “ντίρλα” υβρίζει τους Θεσσαλονικείς! Ψηφίστε τον!

http://olympia.gr/2014/05/20/%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF-%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BD%CF%84%CE%AF%CF%81%CE%BB/

2014 – Το matrix των ευρωεκλογών και το debate με τα 63.000 tweets

http://karavaki.wordpress.com/2014/05/19/eurovision-debate-2014/

by karavaki

Τρία εισαγωγικά ερωτήματα – Η Ευρωπαϊκή διακυβέρνηση σε 90′

Όταν ένας Έλληνας πολίτης καταφέρει να μιλήσει πρόσωπο με πρόσωπο μ’ έναν Δήμαρχο ή έναν Περιφερειάρχη για την επίλυση ενός θέματος μικρού, προφανούς, άμεσου, τότε, σχεδόν πάντα αντιμετωπίζει μια ρητορική που εξηγεί πόσο πολύπλοκη και χρονοβόρα είναι η διαδικασία για την επίλυση του θέματος. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Όταν ένας δυτικός πολίτης καλείται στην κάλπη, καλείται για να αποφασίσει τι πρέπει να γίνει και ποιον πρέπει να εμπιστευτεί για ένα σωρό θέματα, όπως μεταξύ άλλων η οικονομική πολιτική. Τι γνωρίζει ο μέσος πολίτης από spread, χρηματιστηριακά παράγωγα, στατιστική ανάλυση δεδομένων και αιτίες του πληθωρισμού;

Όταν ένας Ευρωπαίος πολίτης οδεύει προς στην κάλπη, συνήθως επιλέγει μεταξύ ιδεολογιών: φιλελευθερισμό, σοσιαλισμό κλπ, κάποιες φορές μεταξύ δυο κύριων υποψηφίων. Πόσο διαφέρουν οι ιδεολογίες στην εφαρμογή; Πόσο διαφέρουν τα πρόσωπα μεταξύ τους ως υποψήφιοι διαφορετικών κομμάτων;

Αυτή τη φορά η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοτύπησε. Με κεντρικό σύνθημα “αυτή τη φορά είναι διαφορετικά” και επιχειρώντας να ξεπεράσει τον διογκούμενο αντιευρωπαϊσμό (ευρωσκεπτικισμό), έδωσε βάρος στην προβολή των 5 -τυπικά- υποψήφιων πρωθυπουργών της Ευρώπης, και στο τρίτο (και τελευταίο) ντιμπέιτ κατόρθωσε να τους συγκεντρώσει όλους! Μέσα σε 90 λεπτά λοιπόν ο Ευρωπαίος πολίτης κλήθηκε να διαμορφώσει άποψη μεταξύ προσώπων και ιδεολογιών για θέματα για τα οποία τα επόμενα 5 χρόνια θα ακούει δικαιολογίες και μομφές από τις εθνικές κυβερνήσεις και την ευρωπαϊκή κυβέρνηση. Με μονόλεπτες απαντήσεις, μικρές διακοπές του λόγου, joker και social networks ο ευρωπαίος βαδίζει -μέσω Λισαβόνας- προς την κάλπη. Twitter, Facebook και Google+ είναι τα μέσα της παρέμβασής του. Με το σύνθημα “Αυτή τη φορά είναι διαφορετικά” ένα ερώτημα βασανίζει τον Ευρωπαίο πολίτη: Juncker – Schulz – Verhofstadt – Tsipras ή Keller στην πρωθυπουργία της Ε.Ε;

Μερικές από τις ευρω-αντιφάσεις που ξέχασε ο αριστερός Τσίπρας

Η διαχρονική, πλήρης απουσία πολιτικής λογοδοσίας και προεκλογικού διαλόγου στην Ελλάδα, έχει την εξής βελτιωμένη εικόνα στην σημερινή Ε.Ε.: 5 κομματικοί υποψήφιοι που συμφωνούν σε μείζονα ζητήματα όπως αποεθνοποίηση, νομισματικό σύστημα, ουκρανικό, εμφανίζονται ως διαφορετικοί: όσοι δεν έχουν κυβερνήσει ακόμη, καταγγέλλουν, υπόσχονται, εύχονται, ενώ όσοι ήδη κυβέρνησαν, υποστηρίζουν ότι διαχειρίστηκαν κατά τον καλύτερο τρόπο τα θέματα, αλλά αν αυξηθεί η κομματική τους δύναμη, θα βελτιώσουν κι άλλο όσα τους ξέφυγαν. Δευτερόλεπτα για κάθε απάντηση 60″. Ίδιος χρόνος για περιορισμένες παρεμβάσεις σε κάποιον άλλο ομιλητή. Παράλληλοι μονόλογοι λοιπόν και μοιραία, ο “διάλογος” στραγγαλίστηκε. Περιορίστηκε στις καταγγελίες του Τσίπρα, ο οποίος επανέλαβε τις λέξεις “λιτότητα” και “αριστερά” πολλές φορές, ώστε να τις εμπεδώσουν όλοι. Τι μπορούσε να κάνει σε μονόλεπτες απαντήσεις; Ο Γιούνκερ δεν απαντούσε στον Τσίπρα για το ποιος ορίζει εθνικούς πρωθυπουργούς, αλλά ο Τσίπρας δεν έλεγε πώς το ελληνικό έλλειμμα του 5,5% δύναται μέσω eu-statistics να γίνει 15,5% το 2009, ταυτόχρονα να εμφανιστούν οι Ευρωπαϊκοί θεσμοί ως εξαπατηθέντες, οι Ευρωπαίοι πολίτες ως κορόιδα, να συκοφαντηθούν συστηματικά όλοι οι Έλληνες ως τεμπέληδες, κλέφτες, απατεώνες, διεφθαρμένοι και ως αυτοί που το 2000 αλλοίωσαν τα στατιστικά και συμφώνησαν το swap με την Goldman Sachs για να μπουν με δολιότητα στο ευρώ … (βλ ιδιαίτερα Γιούνκερ, πρώην πρόεδρο του Eurogroup). Υπεύθυνοι δηλαδή ήταν όλοι οι Έλληνες για τα Greek Statistics, αλλά ο Σημίτης ήταν άγιος, η Eurostat μόλις χθες έμαθε πρόσθεση, ο Ανδρέας Γεωργίου χαίρει μιας περίεργης ασυλίας, και η τρόικα  ανέβασε το ελληνικό χρέος πολύ περισσότερο από ότι ανέβαινε χωρίς αυτήν… Φαίνεται ότι όλη αυτή την αντιστροφή δεν χρειάζεται να την μάθει το ευρωπαϊκό κοινό [ας θυμηθούμε τι μάθαινε το 2010 με αφορμή το EFSF-ESM οΟλλανδός και ο Γερμανός κι ας προβληματιστούμε στο πόσες αντίστοιχες "γνώσεις" έχουμε πάρει κι εμείς από το σχολείο και την τηλεόραση], αλλά κυρίως πρέπει και το ελληνικό κοινό να μάθει ότι ο Α. Τσίπρας καταγγέλλει μόνιμα και γενικά την Μέρκελ και όχι ειδικά τον Παπανδρέου, τον Παπακωνσταντίνου, τον Γεωργίου, τον Παπαδήμο, τον Βενιζέλο, τον Παπούλια… ούτε ζητά να διερευνηθεί γιατί όλοι αυτοί -και πολλοι άλλοι- δέχτηκαν να ενεργήσουν εναντίον της πατρίδας τους. Φαίνεται ότι ουδόλως ενδιαφέρει τον Ευρωπαίο πώς το ΔΝΤ και η ΕΚΤ συνδιοργάνωσαν την ελληνική “χρεοκοπία”, τι σημαίνει “διεφθαρμένες Τράπεζες στην Κύπρο”, “PSI στην Ελλάδα”, γιατί τα παιδιά είναι τεκμήριο, γιατί ξενιτεύονται οι νέοι, αυτοκτονούν οι επιχειρηματίες, αργοπεθαίνουν οι συνταξιούχοι, εκποιείται η Ελλάδα. Προφανώς δεν ενδιαφέρει την δημοκρατική Ευρώπη γιατί η Ελληνική Δημοκρατία καταπατά ακόμα και το λειψό Σύνταγμά της και οι βουλευτές των κυβερνητικών κομμάτων συμπεριφέρονται στην Ελληνική Βουλή όπως οι Έλληνες κυβερνητικοί στις Βρυξέλλες: ως υπάλληλοι ή μάλλον ως σκλάβοι. Μάλλον δεν ενδιαφέρει γιατί η Ευρώπη και οι ΗΠΑ μέσω Μέρκελ, Μπαρόζο, Σούλτς, Ολάντ… παρεμβαίνουν σε εθνικές εκλογές και ευρωεκλογές, “υποδεικνύοντας” με αισχρό και τρομοκρατικό τρόπο τι πρέπει να ψηφίσουν οι Έλληνες,  (βλ και πρόσφατη “διαρροή” του “Σχεδίου Ζ” που τρέφει την πόλωση ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ), ούτε τον εκβιασμό ιδιοτέλειας που επιχειρούν κάποια κόμματα βαφτίζοντάς τον “δίλημμα ή διακύβευμα των εκλογών”.  Αυτά και πολλά περισσότερα τα “ξέχασε” ο “νικητής του ντιμπέιτ”, ο “επαναστάτης” Αλέξης Τσίπρας -ο οποίος έβαλε επίσης ένα ευρω-δίλημμα αν και δεν υπερασπίζεται την εξουσία- και τα συμπύκωνσε σε μια διατύπωση που έκανε τον μέσο Ολλανδό και Γερμανό πολίτη να συνεχίσει τη μπύρα του, αφού το πολύ πολύ να κατάλαβε ότι πρόκειται για θέμα μείωσης του βιοτικού επιπέδου ενόχων πολιτών, των οποίων η ιστορική συνεισφορά στον ευρωπαϊκό πολιτισμό ήταν ο πρωκτικός έρωτας.

Αλλοίωση της νοημοσύνης; Αντιστροφή της πραγματικότητας; Matrix; Όχι ακριβώς, το μάτριξ ως γενικό φαινόμενο υπάρχει, αλλά είναι αυθύπαρκτο, δεν είναι ένα τεχνητό αναποδογύρισμα των όσων προγραμματισμένα συμβαίνουν.

Το μάτριξ του κομματισμού στην Ε.Ε.

Συνεπώς το κομματικό (κομματιασμένο, κόμματα=κομμάτια) ελληνικό πολιτικό σκηνικό σε τίποτα δεν διαφέρει από το ευρωπαϊκό. Άλλωστε αποτελεί όχι μόνο πιστό αντίγραφό του, αλλά υπόγειο δημιούργημα της περιόδου 1824-25, δηλαδή προηγήθηκε της ίδρυσης του κράτους με στόχο την εκτροπή της Επανάστασης, η οποία είχε ήδη εγκλωβιστεί από τον εμφύλιο, που είναι άγνωστος στο ευρύ κοινό, επειδή ερμηνεύεται ως μάχη προσωπικού, ταξικού ή τοπικιστικού χαρακτήρα. Εξίσου άγνωστο είναι ότι τα περίφημα δάνεια 1824-25 ήταν χρηματιστηριακό προϊόν και τα χρήματα δεν εκταμιεύτηκαν κατ’ ευθείαν από ιδιωτικές τράπεζες του Λονδίνου. Συνέπεια τούτου ήταν η εκβίαση της προσωρινής κυβέρνησης μέσω της χειραγώγησης των τιμών στο χρηματιστήριο, προκειμένου αυτή να εξοντώσει όσους ο εξωτερικός παράγοντας θεωρούσε αντιπάλους του. Το ότι αυτή η κυβέρνηση είχε προκύψει με ανατροπή της προηγούμενης μέσω χρηματισμού είναι ένα ακόμα από τα στοιχεία του παζλ. Αν δηλαδή είπε κάτι πολύ σωστό ο Τσίπρας, ήταν ότι την διαφθορά στην σύγχρονη Ελλάδα την εξέθρεψε το πολιτικό σύστημα. Το πλήρες είναι ότι ιστορικά την επέβαλε -όπως και τον διχασμό- ο αεθνικός εξωτερικός παράγοντας που έλεγχε το τρίπτυχο χρήμα-πολίτευμα-ενημέρωση. Τα νεότερα κόμματα, ως συνέχεια των παλαιών, αποτελούν εγγενώς ένα εικονικό σκηνικό τεχνητών διαιρέσεων. Οι αυτοχαρακτηρισμοί καταντούν κωμικοί (προοδευτικό, λαϊκό), οι διαψευσμένοι όροι μετατοπίζονται ανά 30 χρόνια σε νέα κόμματα και τα ζητήματα παραμένουν ή μάλλον χειροτερεύουν για όλους. Ο “σοσιαλισμός” του 1970 και 1980 είναι σήμερα η “κεντροαριστερά”, άρα η (πρώτη φορά!) αριστερά του 2014, ίσως μάθουμε το 2044 ότι δεν ήταν και πάλι όσο “αριστερή” χρειαζόταν. “Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα” ήταν στις τελευταίες ελληνικές εκλογές ένα από τα συνθήματα, άρα ή ο ΓΑΠ ήταν σοσιαλιστής ή δεν ζούμε την βαρβαρότητα. “Αριστερά” έχει βαφτιστεί επί το κομψότερον η κομμουνιστική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και δεν παύει μέσω διακυμάνσεων και μεταλλάξεων να καταγγέλλει τοννεοφιλελευθερισμό και τον καπιταλισμό, όμως δεν μας εξηγεί γιατί η κατάργηση [κατάσχεση] της ιδιωτικής περιουσίας (βασική κομμουνιστική αρχή) υλοποιείται από τον “δεξιό” καπιταλισμό και μάλιστα από τον νεοφιλελευθερισμό της σχολής του Σικάγο. Κανείς δεν εξηγεί γιατί η Ευρώπη με το Ευρώ, που υποτίθεται ότι έγιναν για να ανταγωνιστούν και τις ΗΠΑ με το Δολλάριο, βαδίζουν χέρι-χέρι μαζί. Η δημοσιογραφία είναι ελεγχόμενη σε διεθνές επίπεδο, και “διάλογος” έχει βαφτιστεί ο μονόλογος επί περιορισμένων θεμάτων και προκατασκευασμένων ερωτήσεων. Ή μήπως “δημοκρατικός διάλογος” είναι τα joker και τα tweets?

Σ’ αυτά όλα κάποιοι θα αναρωτηθούν “Τι ερωτήσεις μπορούσαν να καλύψουν έναν ωκεανό πολύπλοκων θεμάτων;” ή “Πώς έπρεπε να εκφραστεί ο Τσίπρας;” κ.ο.κ. Ένα τμήμα της απάντησης έχει ήδη δοθεί· αν τα θέματα είναι τόσο πολύπλοκα, δεν έχει νόημα η ψηφοφορία. Ένα άλλο τμήμα συνοψίζεται στην φράση “ως πότε τα κόμματα θα διχάζουν την κοινωνία βάσει ψευδών ιδεολογιών και θα κανονίζουν τα πάντα στη ζωή μιας χώρας, από δήμαρχο μέχρι κλητήρα;”. Ως προς τα υπόλοιπα: η υφαρπαγή της ψήφου είναι νόμιμη, αφού καμιά διαδικασία δεν προβλέπεται, όταν μια εκλεγμένη κυβέρνηση εφραμόσει το αντίθετο πρόγραμμα από αυτό που προεκλογικά υποσχέθηκε. Δηλαδή ο Πρωθυπουργός μπορεί να λέει “δεν ήξερα, δεν κατάλαβα, νόμιζα”, ενώ οι πολίτες είναι υπεύθυνοι για τους όρους των δανείων που συνάπτει η κυβέρνηση. Τώρα, αν κάποιος ψηφοφόρος αγνοεί παντελώς το ποιος εκδίδει το εθνικό του νόμισμα, πώς διαμορφώνεται η εξωτερική πολιτική, πότε-πώς-γιατί δανείζεται ένα κράτος και δεκάδες άλλα, τότε το να ψηφίζει, σημαίνει ότι βαυκαλιζόμενος ή εκβιαζόμενοςεκχωρεί νομιμοποίηση σε ένα σύστημα που εμφανίζεται με πολλά πρόσωπα (κόμματα) όπου το ένα φορτώνει στο άλλο την ευθύνη για τα δεινά, και όλα μαζί στον πολίτη· τα φάγαμε όλοι μαζί – σκάστε και υπακούστε. Σοσιαλιστές και Καπιταλιστές υπόσχονται δικαιοσύνη, όμως η Δικαιοσύνη είναι της φύσης του ανθρώπου και όχι του Μαρξ ή του Σμιθ. Από την άλλη, ο τόκος στον οποίο όλα τα κόμματα συμφωνούν δεν είναι φυσικό φαινόμενο, το ίδιο και το νόμισμα. Ο σεβασμός στην φύση δεν είναι ειδικότητα και οι “πράσινοι” ας μη γίνονται περισσότερο αστείοι, ας φορέσουν και κάποιο άλλο χρώμα στο ντιμπέιτ. Αν συνειδητοποιήσουμε ότι ο κομματισμός είναι πλαστός, τότε, μένει η ανατροπή του. Αυτός που επέβαλε στην Δύση την κομματική δημοκρατία έχει και την διαχείριση του χρήματος, μέσω της κατοχής του εμπορίου, κυρίως όμως, μέσω της έκδοσης του εθνικού νομίσματος. Σε “νομίσματα” όπως το ευρώ η κατάσταση χειροτερεύει ακόμη περισσότερο. Η διαχείριση του χρήματος έχει οργανώσει την ζωή στον δυτικό κόσμο με τρόπο που αφαιρεί από τον άνθρωπο τον χρόνο. Όσο αστείο είναι να ονομάζεται “ελευθερία” η δυνατότητα επιλογής του Ευρωπρωθυπουργού μέσα από το Eurovision Debate 2014, τόσο αστείο είναι να εκθειάζεται η δημοκρατική ελευθερία των Ελλήνων βουλευτών ή των ευρωβουλευτών, αφού όλοι δέχονται χιλιάδες σελίδες νόμων και διατάξεων που πρέπει να διαβάσουν και να ψηφίσουν σε ελάχιστο χρόνο. Όσο για το αόρατο σύστημα εκβίασης και το τι συμβαίνει όταν ένας βουλευτής κυβερνητικού κόμματος ψηφίσει ενάντια στην κυβέρνηση…

Συνεπώς “κοινοβουλευτική δημοκρατία” είναι το σύστημα σαγήνευσης, παραπλάνησης, εκβίασης, εξαπάτησης και κάθε κουβέντα για το αντίθετο, απλώς επιβεβαιώνει την ιστορική αφασία από την οποία πάσχει τόσο η Ελλάδα, όσο και η Δύση λόγω της ελεγχόμενης παιδείας. Εφόσον ο κατασκευαστής του κοινοβουλευτισμού κατέχει και την έκδοση του χρήματος, είναι βέβαιο ότι δεν επιδιώκει να το αποκτήσει. Αυτό που φαντάζει ως νόμιμα ασύδοτη κερδοσκοπία, αυτό που καταγγέλλεται ως “καπιταλισμός”, είναι η δράση των ενδιάμεσων. Όσο για τον “αντίπαλο” σοσιαλισμό, απλώς τον δημιούργησε ο καπιταλιστής εφευρέτης-δημοκράτης μέσα από την χρηματοδότηση, και την διάδοση θεωριών. Τι επιδιώκει λοιπόν ο αντίπαλος του ανθρώπου; Αρκεί να ενημερωθούμε, να αφαιρέσουμε τις αστικές παρωπίδες και τους στόχους της ευζωίας και θα το δούμε, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο, απλώς είναι πολλαπλά τα επίπεδα της απόκρυψης και φαίνεται απίστευτο ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συμβαίνει τόσο συντονισμένα και μακροχρόνια.

Πώς το κανάλι της Βουλής υποδέχθηκε το ντιμπέιτ

Αναμενόμενη ήταν η θριαμβική υποδοχή “ακόμα περισσότερης δημοκρατίας” από τους υπέρμαχους αυτής της Ευρώπης. Καθόλου δεν προβλημάτισε το ατελεύτητο του αυτοβελτιούμενου χαρακτήρα της. Καθόλου δεν έβαλε σε απορία το ιστορικό της στοιχείο: πώς γίνεται επί 200 χρόνια στην Ελλάδα να τελειοποιείται αδιάκοπα το πολίτευμα και ταυτόχρονα οι αδικίες και οι ανισότητες να παραμένουν στο ίδιο σημείο. Προφανώς η ακρίβεια της φράσης αυτής αμφισβητείται, για να μην πούμε ότι θεωρείται φαντασίωση. Εκείνοι λοιπόν που θα έπρεπε να κρίνουν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για τις πανηγυρικές φράσεις του 1978-79 “ισότιμη συμμετοχή”, “ψήφος ισοδύναμη”, “κατοχυρώνουμε την εθνική μας ανεξαρτησία”, “ένταξη = απαλλαγή από εξαρτήσεις”, “ενδυναμώνουμε τους δημοκρατικούς θεσμούς”, εμφανίζονται με την ίδια -διαχρονική- ελληνική μειονεξία που διατυπώθηκε και από τον Καραμανλή “με την ένταξη, η Ελλάδα καθίσταται ισοδύναμη με τις μεγάλες Ευρωπαϊκές χώρες“. Μόνο που αυτή η μειονεξία είναι ιστορική και κατασκευασμένη. Το πότε διατυπώθηκε στη Δύση δεν το ξέρουμε, όμως διέρρευσε ως πρόθεση της βρετανικής πολιτικής του 1821 και επιβεβαιώθηκε ως πάγια αγγλογαλλική πολιτική μέχρι το 1945. Δεν φταίνε λοιπόν οι λιβανίζοντες τον Κ. Καραμανλή, στο πανεπιστήμιο διδάχθηκαν την στενότητα πνεύματος του Κολοκοτρώνη, τον προοδευτισμό του Μαυροκορδάτου, ενώ το κανάλι της Βουλής λιβανίζει κάθε τόσο τον “μεγάλο φιλόσοφο” Ιερεμία Μπένθαμ. Όπως είπαμε, το χρήμα είναι το μέσον και όχι ο τελικός στόχος και στο θέμα αυτό υπάρχει ακόμα μια διατύπωση του Καραμανλή: “Η Ελλάς από σήμερα αποδέχεται οριστικά την ιστορική πρόκληση και την ευρωπαϊκή της μοίρα, διατηρώντας την εθνική της ταυτότητα” (Ζάππειο, 28-5-1979). Πώς να απαιτήσουμε έλεγχο των ιστορικών Καραμανλικών δηλώσεων από τις δυο παρουσιάστριες, όταν στο ευρύτερο πλαίσιο δεν υπάρχει ίχνος ένστασης από την δημοσιογραφία όταν ο Πούτιν βαφτίζεται “αιμοσταγής δικτάτωρ”, όταν ο Μπαρόζο εμφανίζεται -με ισοκράτημα Μπάιντεν- ως ο νυν πρόεδρος της Ουκρανίας, όταν ο “ντελορικός” (και προσβλητικός) Φερχόφσταντ “επικαλέστηκε” τονΓκάρυ Κασπάροφ για να ονομάσει “δικτάτορα” τον Πούτιν και να τρομοκρατήσει τους Ευρωπαίους ότι απειλούνται από την Ρωσία. Την ίδια στιγμή ευρωπαϊκοί δημοκρατικοί θεσμοί όπως το δημοψήφισμα, κατακεραυνώνονται από τους ευρωπαίους δημοκράτες ως “εγκληματική φάρσα”. Μήπως φάρσα είναι το πολίτευμα της Ευρώπης, αυτό που το 1789 πανηγύρισε τον θρίαμβο της “λογικής”, αυτό που στήθηκε πάνω στα δάνεια, στην συστηματική εξαπάτηση, στην συκοφάντηση των αντιπάλων και στις θηριωδίες της Βανδέας, της γκιλοτίνας και του σφυροδρέπανου; Ποιος λοιπόν επεδίωξε να εισέλθει η Ουκρανία στην Ε.Ε.; Μήπως ο αντίστοιχος που επεδίωξε να εισέλθει η Ελλάδα στην ΕΟΚ και στο ευρώ; Ο … “κυρίαρχος λαός”, … δηλαδή ο Καραμανλής, ο Σημίτης και η Τιμοσένκο; Ας μάθουν λοιπόν σιγά-σιγά όλοι ότι ο Καποδίστριας εξοντώθηκε, αν και ζήτησε δάνειο (που δεν του το έδωσαν), αν και δέχθηκε να πληρωθούν δάνεια που το έθνος ουδέποτε ζήτησε, για να έχουν έτσι ένα πρώτο μέτρο της έντασης των διαχρονικών φαινομένων και του πραγματικού παγκόσμιου διακυβεύματος. Και ποιος είπε ότι θα βγάλει την Ελλάδα από την ΕΟΚ; Αυτός που την έβαλε όσο πιο μέσα γινότανε, δηλαδή ο Ανδρέας Παπανδρέου. Τι να πιστέψουμε τώρα από τον νέο Α. Παπανδρέου, τον Αλέξη Τσίπρα, όταν δεν διαθέτει ούτε την χαρισματική ικανότητα του αποθανόντος να ψεύδεται και να πλανά;

Για όλα αυτά, τα μόνα που λέγονται, είναι λίγα λόγια για τους “ακραίους” και για τους “ευρωσκεπτικιστές”. Αλλά αυτούς, ιδιαίτερα τους “ακραίους”, τους δημιουργεί και πάλι το ίδιο σύστημα, αφού χρειάζεται έναν κακό αντίπαλο και μπαμπούλα. Τους διαφημίζει, προσποιούμενο ότι τους κατακρίνει και τους εκμεταλλεύεται στο έπακρο, για να αποκρούσει κάθε ουσιαστική αντίδραση, την οποία θα επιχειρήσει να βγάλει από την συζήτηση μέσω συκοφάντησης, χαρακτηρίζοντάς την “ακραία”. Τους χρειάζεται όμως και για να επέμβει με βίαιο τρόπο, όταν θα ξεσπάσουν οι αναπόφευκτες ταραχές.

Τι μένει λοιπόν για σχολιασμό στις δυο Ελληνίδες παρουσιάστριες; “Ο χώρος διεξαγωγής του ντιμπέιτ ανεβάζει το κύρος του”, “πέρα από την αγάπη που πρέπει να δείξει ο Ευρωπαίος στην Ευρώπη, και η Ευρώπη πρέπει να δείξει μεγαλύτερη αγάπη στον Ευρωπαίο…”. “Ο σταυρός προτίμησης” και πόσο αυτός θα αυξήσει την προσέλευση στις κάλπες. “Η ταυτότητα των λαών της Ευρώπης είναι υπεράνω χρημάτων, το έχει πει και η Ε.Ε. από την δεκαετία του 50″. Η χαρά για την υποστήριξη της “Ελληνικής γλώσσας” από την Ε.Ε. επειδή ο Τσίπρας θα μιλούσε ελληνικά. Μένουν και προκλητικές δηλώσεις του τύπου “δεν είχαμε καταλάβει τις πολλές υποχρεώσεις που δημιουργούσε το ευρώ, γι αυτό ως Έλληνες πέσαμε στα βράχια” (Π. Καρβούνης), που όχι μόνον μεταφέρουν τις ευθύνες ενός (εικονικού) ναυαγίου από τον καπετάνιο στους επιβάτες, αλλά  φορτώνουν στους τελευταίους και την ευθύνη ναυπήγησης του πλοίου και χάραξης της πορείας!

Τι μένει από τον ελληνικό διαδικτυακό σχολιασμό; Η μετατόπιση του θέματος. Δεν έχει σημασία τι και πώς ειπώθηκε, αλλά “πώς πήγε” ο Τσίπρας. “Όλοι λένε ότι ο Τσίπρας πήγε καλά“.

Τι μένει από την αίθουσα της Ολομέλειας στις Βρυξέλλες; Το PiP (Picture in Picture) ή άλλιώς MiM (Matrix in Matrix) των Social Media, δηλαδή της συμμετοχής του κόσμου.I’m a voter στο Facebook, #TellEUROPE στο Twitter, ενώ το κεντρικό σύνθημα της κάλπης “act – react – impact” (δράσε-αντίδρασε-επηρέασε) προδίδει αγωνία εξωτερικής ανάγκης και προσπάθεια προώθησης εμπορικού προϊόντος.

Τι μένει από το Eurovision debate; ο Τσίπρας, που με την “άλλη πολιτική” από της Μέρκελ, του Γιούνκερ, της Κέλλερ, του Σούλτς και του Φερχόφσταντ παραπλανά και αποκρύπτει, υποσχόμενος αυτό που ήταν πάντα η Ευρώπη. Υπόσχεται περισσότερα “υλικά αγαθά”, προβάλλοντας την λέξη “λιτότητα”. Την ίδια λέξη βρήκε ως πρόβλημα και ο επικεφαλής του γραφείου για την Ε.Ε. στην Ελλάδα Π. Καρβούνης.

Τέλος, όλοι οι προαναφερθέντες θεωρούν την Ευρώπη ως συνώνυμο της ελευθερίας και των ατομικών δικαιωμάτων. Σας ευχαριστούμε για το matrix. Αν συνεχιστεί η κρίση, το Δουβλίνο ΙΙ κι αν διευρυνθούν τα αποσχιστικά κινήματα και η άνοδος των ακραίων, μη ξεχάσετε να κατηγορήσετε τους πολίτες της δημοκρατικής Ελλάδας και της δημοκρατικής Ευρώπης.

Στέργιος Ζυγούρας