Ρομπέν των Δασών εναντίον Σερίφη του Νόττινχαμ: «ηθικό» vs «νόμιμο»

http://www.antinews.gr/2013/12/12/238223/

Ως γνωστόν ο Ρομπέν των Δασών (Robin Hood) ήταν ένας αρχετυπικός λαϊκός ήρωας: ένας αβρός κι ευσεβής παράνομος της μεσαιωνικής εποχής, ο οποίος είναι διάσημος για το γεγονός ότι έκλεβε τους πλούσιους και μοίραζε τα χρήματα στους φτωχούς, πολεμώντας την τυραννία και την αδικία. Επίσης παρουσιάζεται ως ένας δεινός τοξοβόλος.

Κύριος αντίπαλος του Ρομπέν ήταν ο Σερίφης του Νόττινχαμ, ο οποίος χρησιμοποιώντας την εξουσία του, κάνοντας επιλεκτική ανάγνωση και εφαρμογή των νόμων, συστηματικά καταπίεζε, οικειοποιούμενος εκτάσεις γης, κυνηγώντας τους φτωχούς και θέτοντας υπέρογκη φορολογία στους υπηκόους του. Φυσικά τα περισσότερα από αυτά διαπράττονταν από το Σερίφη υπό το μανδύα του Νόμου, δηλαδή «νόμιμα».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του πάμπτωχου ανθρώπου που σκότωσε ένα ελάφι γιατί τα παιδιά του λιμοκτονούσαν. Το ελάφι ήταν εντός των βασιλικών δασών και ο φτωχός θα έμπαινε στη φυλακή. Τότε ο Ρομπέν αναλαμβάνει την ευθύνη ότι αυτός σκότωσε το ελάφι και χτυπά τους φρουρούς του βασιλιά. Θεσπίζεται τότε η ποινή του θανάτου για όποιον σκοτώσει βασιλικό ζώο. Ο Ρομπέν επικηρύσσεται και τα κτήματά του δημεύονται.

Η ιστορία αυτή δεν καταγράφηκε τυχαία από τη λαϊκή παράδοση της Μεσαιωνικής Αγγλίας. Σε περιόδους μεγάλης κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής κρίσης η ιστορία του Ρομπέν είναι πάντα επίκαιρη.

Κι αυτό γιατί περιγράφει μια πολιτική τάξη βαθιά ηθικά χρεοκοπημένη. Μια τάξη η οποία κληροδοτεί όλες τις εκφάνσεις της εξουσίας σε γιους, κόρες, ξαδέλφια και «χρυσoαίματους» κολλητούς. Οι εκπρόσωποι της ήταν μπλεγμένοι αποκλειστικά σε περιπτώσεις διαφθοράς, ενώ οι νόμοι χρησιμοποιούνταν ή φτιάχνονταν για να καλύπτουν τις ανομίες της πολιτικής τάξης και των «συνεργατών» τους. Αυτή η τάξη χαρακτήριζε τον Ρομπέν και τους ακόλουθους του ως κλέφτες, τρομοκράτες και παράνομους. Και ναι ήταν. Όπως και πολύ άλλοι ήρωες της ελληνικής Ιστορία και Μυθολογίας!

Το θέμα είναι όμως έναντι ποιου;

Διότι η διαφορά ενός τρομοκράτη-δολοφόνου με έναν χαρακτήρα του τρομοκράτη-στυλ «Ρομπέν» είναι η αιτιολόγηση του γιατί τρομοκρατεί την άρχουσα οικονομικό-πολιτική τάξη και όχι το λαό. Ο τρομοκράτης – δολοφόνος τρομοκρατεί τους πάντες και αποκλειστικά για το δικό του όφελος γι΄ αυτό και δεν έχει μακρόχρονη απήχηση και υποστήριξη από την κοινή γνώμη.

Και άλλοι κατά καιρούς αντιτάχτηκαν ενόπλως σε εξουσία, ωστόσο ουδέποτε αγαπήθηκαν από το λαό. Γιατί δεν ήταν απλοί, δίκαιοι και μάχιμοι. Ο «Ρομπέν» ήταν ένας από το λαό παρά το γεγονός των ηγετικών του ικανοτήτων. Τα έβαζε με το εκκλησιαστικό Ιερατείο χωρίς να βρίζει τη θρησκεία. Δεν πούλαγε προοδευτική παπάντζα ούτε διαλεκτική «ινστρούχτορα της εργατικής τάξης». Μαχόταν υπέρ μιας νόμιμης εξουσίας της χώρας του, των θεσμών και των παραδόσεων του Έθνους του. Πάλευε για Δικαιοσύνη και Ισονομία. Πίστευε στη τιμωρία όσων έβλαψαν το λαό της χώρας του και αγωνιζόταν για την επιβολή αυτής της τιμωρίας στους εκφραστές αυτής της νομότυπης δεσποτικής εξουσίας.

Ο «Σερίφης του Νόττινχαμ» όπως και οι διαβόητες εισπρακτικές εταιρίες, για παράδειγμα στις μέρες μας, λειτουργούν στο πλαίσιο του Νόμου. Ωστόσο όταν εκατομμύρια άνθρωποι χρωστούν, όταν η πλειονότητα των υπηκόων μιας κοινωνίας είναι χρεωμένοι για 40-50 χρόνια, τότε είναι καθήκον των πολιτικών ταγών να νομοθετήσουν τον τρόπο προστασίας της κοινωνίας από την γενικευμένη χρεωκοπία των ανθρώπων αυτών και των οικογενειών τους. Αυτό όμως δεν συνέβαινε την εποχή του «Ρομπέν» όπως δεν συμβαίνει και τώρα στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα αποδεικνύεται πλέον σιγά σιγά η άμεση μονοπωλιακή σχέση πολιτικών φατριών με συγκεκριμένες οικονομικές χρυσοφόρες δραστηριότητες. Οι άρχουσα τάξη της Μεσαιωνικής Αγγλίας φορολογούσε αγρίως, κυβερνούσε δεσποτικά με φρουρές κρανοφόρων και έβγαζε στη παρανομία (επί ποινή φυλάκισης ή θανάτου) όποιον διαφωνούσε ΕΜΠΡΑΚΤΩΣ με αυτήν. Η παρέα του δάσους Σέργουντ ήταν δε χαρακτηρισμένη ως εγκληματική συμμορία.

Σήμερα ορδές βαρβάρων (όπως και το Μεσαίωνα) έχουν εισρεύσει στην Επικράτεια μας. Οι πολίτες αναρωτιούνται γιατί δεν διώκονται, αναρωτιούνται γιατί δεν εφαρμόζεται ο νόμος περί αλλοδαπών. Ανειδίκευτοι έλληνες θα δούλευαν σε βενζινάδικα για 500 ευρώ το μήνα, με ασφάλιση ωστόσο, αλλά καμία επιθεώρηση εργασίας δεν ελέγχει χιλιάδες βενζινοπώλες αν ασφαλίζουν τους αλλοδαπούς υπαλλήλους τους.

Οι πολίτες φορολογούνται βάναυσα και οριζόντια για την κάλυψη ενός δημοσίου χρέους για το οποίο κανένας λογιστικός έλεγχος δεν έγινε ποτέ και κανένας δεν τιμωρήθηκε για τη δημιουργία του. Αντιθέτως, ο λαός βλέπει τους ίδιους αυτούς υπαίτιους της καταστροφείς να συνεχίζουν να καταλαμβάνουν δημόσιες θέσεις και οφίτσια.

Ο καταναλωτής πληρώνει για είδη πρώτης ανάγκης 3-4 φορές παραπάνω από άλλες χώρες της ΕΕ εδώ και χρόνια και κανείς δεν εφάρμοσε ένα νόμο για την αντιμετώπιση της κατάστασης αυτής.

Τα κόμματα χρωστούν άνω των 200 εκατομμυρίων σε δάνεια στις Τράπεζες και πριν λίγους μήνες νομοθετήθηκε η μη δίωξη Τραπεζικών στελεχών τα οποία ενέκριναν αυτά τα δάνεια με μόνη κάλυψη τα μελλοντικά εκλογικά αποτελέσματα. Γιατί αναρωτιέται λογικά ο πολίτης πρέπει να πλειστηριαστεί το ακίνητο του όταν δεν συμβαίνει το ίδιο για τους «πυλώνες» της Δημοκρατίας στη χώρα αυτή; Υπάρχει επιλεκτικότητα στο «δανεικά κι αγύριστα» στη Διεθνή Τραπεζική κύριοι της Τρόικας;

Ένα θα πρέπει να γίνει κατανοητό. Η ανάγκη του λαού στην υποστήριξη ενός «Ρομπέν» θα υπάρχει όσο η εξουσία έχει τα χαρακτηριστικά του «Σερίφη του Νόττινχαμ».Όσοι περισσότεροι άνθρωποι πιέζονται από τον τελευταίο, τόσο περισσότερο θα ψάχνει η κοινωνία για τον «Ρομπέν», ακόμη κι εκεί που δεν πρέπει. Μη ξεχνάμε ότι ο «Ρομπέν» εκτός από δίκαιος ήταν και «άσσος» με το τόξο του. Ο λαός και τις δυο ιδιότητες του αυτές εκτιμούσε…

Κι ασχέτως αν ο «Ρομπέν» βρεθεί ή όχι, ο Σερίφης του Νόττινχαμ, τα αφεντικά και οι οικείοι του θα είναι ΠΑΝΤΑ ΜΙΣΗΤΟΙ από τους πολίτες.

Τόνια Γεωργίου 

Ο σπαραγμός της Αργεντινής

http://www.logiastarata.gr/2013/12/blog-post_733.html

του Κώστα Ράπτη

Οι εορτασμοί για τη συμπλήρωση στις 10 Δεκεμβρίου 30 ετών από την αποκαστάσταση της Δημοκρατίας στην Αργεντινή είχαν πικρή γεύση, καθώς συνέπεσαν με το μεγαλύτερο κύμα κοινωνικής αναταραχής, μετά από την κατάρρευση του Δεκεμβρίου 2001, που οδήγησε στην αθέτηση δημοσίου χρέους ύψους 80 δισ. δολαρίων – τη μεγαλύτερη έως τώρα κρατική χρεοκοπία στα διεθνή χρονικά.

Όλα άρχισαν όταν σύζυγοι των αστυνομικών της επαρχίας της Κόρδοβα (δεύτερης μεγαλύτερης πόλης της Αργεντινής με 1,16 εκατ. κατοίκους) ξεκίνησαν μία καθιστική διαμαρτυρία διάρκειας 55 ωρών έξω από το επαρχιακό κυβερνείο, καταγγέλλοντας ότι οι άνδρες τους διακινδυνεύουν τη ζωή τους για μόλις 6.000 πέσος μηνιαίως (ήτοι περίπου 960 δολάρια, κατά την επίσημη ισοτιμία), ενώ οι ίδιες δεν είναι σε θέση να πληρώσουν βασικούς λογαριασμούς.

Σύντομα, το σύνολο των 22.000 αστυνομικών της Κόρδοβα βρέθηκε να απεργεί, ενώ ο κυβερνήτης της επαρχίας Jose Manuel de la Sota κατήγγειλε ότι η κινητοποίησή τους δεν ήταν παρά αντίδραση στην απόφασή του να κλείσουν 140 πορνεία που χρηματοδοτούσαν κυκλώματα διεφθαρμένων ενστόλων. Και όμως, στο τέλος οι αστυνομικοί εξασφάλισαν αυξήσεις της τάξης του 33%, για έναν πολύ απλό λόγο: η προσωρινή εξαφάνισή τους από τους δρόμους της πόλης υπήρξε το έναυσμα για ένα κύμα λεηλασιών των καταστημάτων από πλήθη που βρήκαν την ευκαιρία για ανέξοδα χριστουγεννιάτικα ψώνια...

Το φαινόμενο απέκτησε διαστάσεις χιονοστιβάδας, με τις κινητοποιήσεις των αστυνομικών και τις παρεπόμενες λεηλασίες να εξαπλώνονται σε 17 από τις 23 επαρχίες της Αργεντινής, αφήνοντας πίσω τους 12 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα νοσοκομεία έπαψαν να δέχονται μη επείγοντα περιστατικά, ενώ τις ίδιες ώρες στους δρόμους κυκλοφορούσαν άνθρωποι που με ποδήλατα, κάρα ή και φορτηγά μετέφεραν από μπύρες έως τηλεοράσεις plasma.

Το καυτό καλοκαίρι του νοτίου ημισφαιρίου ταυτίσθηκε για άλλη μία φορά με καταστάσεις ανομίας, καθώς από τον Δεκέμβριο του 2001 μέχρι και τις αντίστοιχες ταραχές πέρσι τέτοια εποχή επί τριήμερο στο ορεινό θέρετρο Bariloche του Βορρά, οι λεηλασίες αναδεικνύονται σε σταθερά του αργεντίνικου κοινωνικού τοπίου. Δεν είναι τυχαίο ότι στις δημοσκοπήσεις η εγκληματικότητα αναδεικνύεται σε κύριο μέλημα των Αργεντίνων.

Όταν κόπασαν οι ταραχές στις περισσότερες επαρχίες, πλήν των βόρειων ορεινών, οιι αστυνομικοί είχαν εξασφαλίσει αυξήσεις έως και της τάξης του 45%, ενώ στο Μπουένος Άιρες ο κυβερνήτης Daniel Scioli διπλασίασε τον πρώτο μισθό, χορήγησε αμνηστία στους παραβάτες ενστόλους, υποσχέθηκε 14.000 προαγωγές και επέτρεψε την επιστροφή στην υπηρεσία συνταξιοδοτημένων οργάνων της τάξης, που θα δούν έτσι τις αποδοχές τους να διπλασιάζονται. Άλλα συνδικάτα, όπως των εκπαιδευτικών, μπορούν να παραδειγματισθούν και να κλιμακώσουν τις δικές τους μισθολογικές διεκδικήσεις.

Η πρόεδρος της χώρας Cristina Fernández de Kirchner κρατήθηκε μακριά από τη διαχείριση της κρίσης, όμως ο επικεφαλής του επιτελείου της Jorge Capitanitch έκανε λόγο για “εκβιασμό” και τόνισε ότι θα ερευνηθεί ο αξιοπρόσεκτο συγχρονισμός των απεργιών των αστυνομικών σε τόσες επαρχίες – υπαινισσόμενος προσπάθεια πολιτικής αποσταθεροποίησης. Κατηγόρησε δε τον de la Sota, ο οποίος πρόσκειται στην αντιπολίτευση, για ανεπάρκεια, ωστόσο λίγα 24ωρα αργότερα οι δύο άνδρες εμφανίσθηκαν σε κοινή συνέντευξη Τύπου. Οι ταραχές είχαν ξεσπάσει και στο Chaco (το οποίο διοικούσε μέχρι πρότινος ο ίδιος ο Capitanitch) αποδεικνύοντας τη συνθετότητα της κατάστασης...

Οι ισορροπίες μεταξύ κυβερνητών και προεδρικού μεγάρου είναι εξαιρετικά περίπλοκες, καθώς περίπου το ήμισυ των εσόδων των επαρχιών προέρχεται από μεταβιβάσεις από τον κεντρικό προϋπολογισμό, με αποτέλεσμα η Κόρδοβα λ.χ. να έχει εμφανίσει πλεόνασμα 1,9 δισ. πέσος πέρσι, όταν οι συνομιλές δημόσιες δαπάνες αυξήθηκαν κατά 39%, η παροχή χρήματος στην οικονομία κατά 28% και τα CDS της Αργεντινής είναι, με 1.690 μονάδες βάσης την Δευτέρα, τα υψηλότερα του κόσμου. Το ότι το Μπουένος Άιρες καταφεύγει σε διαρκές τύπωμα χρήματος για να καλύψει τις ανάγκες των επαρχιών, απλώς ενισχύει τον φαύλο κύκλο του πληθωρισμού.

Διότι, στην πραγματικότητα τόσο οι απεργίες των αστυνομικών όσο και οι λεηλασίες έχουν ως κοινή αιτία ακριβώς τον αχαλίνωτο πληθωρισμό, ο οποίος κατά τις επίσημες στατιστικές ανέρχεται στο 10,5%, αλλά κατά κοινή ομολογία κινείται εδώ και πέντε χρόνια σε υπερδιπλάσια ποσοστά. Δεν είναι τυχαίο ότι οι συλλογικές διαπραγματεύσεις με κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων ξεκινούν πάντοτε από το “πάτωμα” των αυξήσεων κατά 20%.

Μόλις τη Δευτέρα το ΔΝΤ προειδοποίησε την Αργεντινή (χώρα μέλος της G20, σημειωτέον) ότι έχει διορία μέχρι τον Μάρτιο για να αποκαταστήσει την αξιοπιστία των διαβόητων στατιστικών της, ώστε να μην βρεθεί αντιμέτωπη με την πρωτοφανή απειλή της αποβολής από το Ταμείο. Στην πραγματικότητα, εκτιμούν οι Financial Times, η απειλή αυτή ενδεχομένως αποτελεί έναν ιδιόμορφο τρόπο να αποκατασταθούν οι σχέσεις της Αργεντινής με τη διεθνή χρηματοπιστωτική σφαίρα, καθώς η χώρα αναζητά επενδύσεις της τάξης των 35 δισ. δολαρίων, ώστε να μπορέσει να εκμεταλλευθεί τους σχιστολιθικούς υδρογονάνθρακές της, για να θεραπεύσει την ενεργειακή της εξάρτηση. Εξ ού και ξανάρχισε τις διαπραγματεύσεις με τη Λέσχη της Ρώμης για την αναδιάρθρωση χρέους 9 δισ. και αποκατέστησε τις σχέσεις της με τον ισπανικό ενεργειακό κολοσσό Ρepsol του οποίου εθνικοποίησε την Αργεντίνικη θυγατρική. Ο δε υπουργός Εμπορίου Guillermo Moreno που ταύτισε το όνομά του με τα Argentine statistics, έχει πλέον “εξορισθεί” στην πρεσβεία της Αργεντινής στη Ρώμη.

Σε κάθε περίπτωση, όπως σημειώνει ο Michael Stifter, πρόεδρος του Inter-American Dialogue της Ουάσιγκτον “ο θετικός απολογισμός της διακυβέρνηση Kirchner σε ζητήματα κοινωνικής προόδου δεν μπορεί να παραμερίσει το ερώτημα κατά πόσον το μοντέλο της Αργεντινής έχει σταθερά θεμέλια. Οι αδυναμίες της οικονομικές πολιτικής” καταλήγει “τώρα αναδεικνύονται και οι επιπτώσεις ξεχύνονται στους δρόμους”.

capital.gr

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η ΑΜΑΡΤΩΛΗ ENERGA, ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ Η ΑΓΡΟΤΙΚΗ, ΟΙ ΜΠΙΖΝΕΣ ΜΕ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΣΥΜΠΤΩΣΗ…

http://olympia.gr/2013/12/12/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B7-%CE%B7-%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%89%CE%BB%CE%B7-energa-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF%CF%83-%CE%B7-%CE%B1%CE%B3/

Πως από μία δικογραφία για μίζες που δεν δόθηκαν, φτάνουμε στα θαλασσοδάνεια της Αγροτικής (που ξεπλύθηκαν), στην αμαρτωλή Energa και τον Α. Φλώρο, στις πιέσεις του Σταύρου Ψυχάρη σε υπουργό υπερ Energa και στον …Ανδρίκο Παπανδρέου. Είμαστε όλοι, μία μεγάλη οικογένεια.

ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΥΠΟΘΕΣΗ ΠΟΥ ΔΙΑΔΡΑΜΑΤΙΣΘΗΚΕ ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ 2001, και η διαπλοκή με ληστεία δημοσίου χρήματος.

Και κάποιες απίστευτες συμπτώσεις με σκοτεινές υποθέσεις του σήμερα.

Η δικογραφία ήλθε στα χέρια μας και προέκυψε από παράπλευρη απώλεια, εξ’ αιτίας μεσάζοντα που του έφαγαν την μίζα.

Στην δικογραφία αναφέρεται η αμαρτωλή Energa, αλλά και το όνομα του κ. Γ. Κοντομίχαλου. Ίσως αυτό να μην λέει τίποτα, εάν δεν υπήρχε μία τρομερή σύμπτωση: Ο κύριος Κοντομίχαλος, αντικατέστησε στην προεδρία της Εταιρείας Παροχής Αερίου (Αττικής) τον κύριο Δημήτρη Ζήση.

Ο κύριος Δημήτρης Ζήσης, είχε διοριστεί στην ΕΠΑ, όπως ο κύριος Κοντομίχαλος, από την εταιρεία DUKE, που φέρεται να έλαβε θαλασσοδάνειο – μαμούθ από την Αγροτική με εγγύηση …μετοχές (!) και να μην το αποπλήρωσε ποτέ, αφού φεύγοντας παρέδωσε τις μετοχές – ενέχυρο αντί του δανείου! Εταίρος και η εταιρεία Cinergy που εμπλέκεται στην υπόθεση με την Energa…

Πως κλείνει τώρα ο κύκλος; Κρατηθείτε… Ο κύριος Δημήτρης Ζήσης, φέρεται να είναι το άτομο το οποίο ο κύριος Σταυρος Ψυχάρης πρότεινε στον πρωθυπουργό, έπειτα από απαίτηση του υπόδικου Φλώρου της Energa! Για τη Διεύθυνση του ΛΑΓΗΕ (πρώην ΔΕΣΜΗΕ).

Η τοποθέτηση του κ. Ζήση στην θέση του διευθύνοντος συμβούλου είχε ιδιαίτερη σημασία για την Energa και τον πρόεδρο της Αχιλλέα Φλώρο. Και αυτό διότι ο ΛΑΓΗΕ είναι εκτός των άλλων ο καθ ύλην αρμόδιος Οργανισμός που μεριμνά για τις πληρωμές των ιδιωτών ηλεκτροπαραγωγών ενέργειας, όπως η Energa.

Και το κερασάκι;

Στο ΔΣ της ΕΠΑ, φιγουραριζε εκείνη την εποχή και το όνομα του ενός και μοναδικού, Ανδρίκου Παπανδρέου. Που οπωσδήποτε δεν θα πήρε μυρουδιά τι γινόταν με την Cinergy, την DUKE, την Αγροτική, τα μετοχοδάνεια και το πανηγύρι των εκατομμύρίων. Ούτε βέβαια για την ασυδοσία της ΕΠΑ που πήγε να της τραβήξει τα χαλινάρια το ΥΠΑΝ το 2006…

Η υπόθεση είναι πολύ σκοτεινή γιατί τα πρόσωπα εμπλέκονται σε θαλασσοδάνειο – μαμούθ με εγγύηση μετοχών που δεν αποπληρώθηκε από την Αμερικανικη εταιρεία.

Το σημαντικό; Στο ΔΣ της εταιρείας στην οποία συμμετείχε η κοινοπραξία που φέρεται να φέσωσε την Αγροτική, υπάρχει και το όνομα του Ανδρίκου Παπανδρέου! Αμερικάνικη εταιρεία… που έφυγε νύχτα.

Η Energa δεν χρειάζεται συστάσεις, έχει τις καλύτερες. Από τον κύριο Ψυχάρη.

Ρίξτε μια ματιά στην δικογραφία και θα επανέλθουμε.

Cinergy & Energa & the Agricultural Bank of Greece decided to set up a power company CGTL n which they participate in the following proportion:

Cinergy 40%, Agricultural Bank 40%, Energa 20% and they have also submitted an application to obtain a licence for the supply of electric power to Greece.

CGTL in the person of Mr Contomichalos represented to him that CGTL was in partnership with Energa and ATE

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ

Cinergy & Energa και η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδας αποφάσισαν να δημιουργήσουν μια εταιρεία ενέργειας CGTLστnν οποία συμμετέχουν με την ακόλουθη αναλογία:

Cinergy 40%, Αγροτική Τράπεζα 40%, 20% Energa και έχουν επίσης υποβάλει αίτηση για την απόκτηση άδειας για την προμήθεια ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα. (Τα λαμόγια της ΡΑΕ είναι γνώστες…!)

Η CGTL στο πρόσωπο του κ. Κοντομίχαλου εκπροσωπούνται για την  CGTL οι Cinergy σε συνεργασία με την Energa και την ΑΤΕ

Τα παραπάνω από τα στοιχεία μίας πολύ περίεργης υπόθεση – εκδίκασης – ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑΣ – Μήνυσης που κατατέθηκε και είναι στα Αγγλικά Δικαστήρια από γνωστό δικηγορικό γραφείο Αγγλίας το οποίο είχε καταθέσει μήνυση σε βάρος της  με ημερ 28 ΦΕΒ 2006 (παράκληση καλύψτε το όνομα του στην δημοσίευση) και η οποία είναι 62 σελίδες όλο ομορφιά …!.

Να μην ξεχάσουμε και τον ρόλο του Μεσάζοντα !!!!

Στην διαμεσολαβητική ενεργειακή συμφωνία το 5% ήταν η προμήθεια του ποσό διαστημικό και όπως έχει ειπωθεί ένεκα των πολιτικών μεγάλων γνωριμιών του ΔΗΛΑΔΗ ΜΙΖΕΣ !!!! αλλά περίπτωση Σκόπια – Magyar Telekom – OTE – Γερμανούς  Λομπίστες κλπ Μίζες

62. As I have already pointed out the appellant never argued that Greek law applied. The appellant continues in an attempt to justify his changed position:

Misrepresentation by the Defendants

34. The full details of misrepresentations by the defendants which led to use of wrong law is given in 13^th witness statement of the claimant. The Defendants disclosed three agreements with their alleged partners. Two agreements were with Energa and governed by English law and one agreement was with ATE and Energa and governed by Greek law. The Defendants claimed up until and during the trial that the disclosed agreement with ATE and Energa was never signed by ATE.

35. However, it was proved during the trial that this agreement was signed by ATE but as this fact was decided only after the trial when the judgement was given there was evidence of Greek law adduced due to misrepresentation by the Defendants that the agreement governed by Greek law was never signed. Therefore it is evident that the Defendants obtained the judgement by misrepresentation.

Fresh Evidence that partnership subsists

36. The learned Judge erred in finding that ‘kinopraxia’ was not formed and that there was no partnership between the Defendants and other members of ‘kinopraxia’ by failing to consider all circumstances and facts of the case. The Greek court found that ‘kinopraxia’ was formed and that such ‘kinopraxia’ functioned as de facto general partnership. Application for permission to adduce fresh evidence, Greek court judgement and Greek law evidence is made at this stage of the proceedings.

37. There is fresh evidence in form of a judgement of a Greek court which found that the Defendants, ATE and Energa were in partnership.

38. Considering that the Greek court found on exactly the same facts that the Defendants, ATE and Energa were in partnership it is submitted that the Claimant have real prospect of success to prove that the Defendants were partners of Energa when the evidence of Greek law is considered.

63. The thrust of his case is that, had the appellant known in advance that the judge would find that the ATE had signed the 15 February agreement and that it was in force, then he would have argued that under Greek law when Energa signed the July 216 agreement, they signed it on behalf of the respondent and the Bank.

Διαβάστε επίσης:

Ψυχάρης με υπόδικο της Energa κανονίζουν με Σαμαρά για διορισμό ανθρώπου τους στο ΔΕΣΜΗΕ

Η ακτινογραφία της ευρωζωνικής αποδόμησης (Του Γιάννη Βαρουφάκη)

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/12/blog-post_8477.html

Οι κεντρικοί τραπεζίτες, εδώ και χρόνια, εφαρμόζουν, λίγο-πολύ, έναν απλό κανόνα που τους συμβουλεύει ως προς τον προσδορισμό των επιτοκίων. Πρόκειται για τον κανόνα που πρωτο-παρουσίασε ο John Taylor, καθηγητής στο Stanford. Ανεξάρτητα από το εάν συμφωνεί κανείς ή όχι με την ευλαβική χρήση του κανόνα του Taylor, σημασία έχει ότι...

χρησιμοποιείται και αποτυπώνει τις απόψεις των κεντρικών τραπεζιτών για το επίπεδο στο οποίο είναι καλό να κυμαίνονται τα επιτόκια δανεισμού.

Γιατί σας κουράζω με τον κανόνα του Taylor; Επειδή μας ανοίγει ένα παράθυρο από το οποίο μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά, χωρίς πάθη και φόβους, στην πραγματική κατάσταση που επικρατεί στην Ευρωζώνη σήμερα. Με έναν πολύ απλό τρόπο: Συγκρίνοντας το επιτόκιο της ΕΚΤ που επικρατεί στην Ευρωζώνη, το σημερινό 0,25%, με το επιτόκιο που προτείνει ο κανόνας του Taylor για κάθε μία από τις χώρες μας ξεχωριστά.

Σε μια συμπαγή, βιώσιμη νομισματική ένωση τα επιτόκια που δίνει ο κανόνας του Taylor δεν θα ήταν βέβαια ποτέ ίδια για κάθε χώρα αλλά, από την άλλη, οι διακυμάνσεις τους πάνω και κάτω από το ένα, κοινό επιτόκιο (αυτό της ΕΚΤ) θα πρέπει να είναι «ομαλές». Είναι προφανές ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Μια ματιά στο διάγραμμα (που παρήγαγε η Société General και αναπαρήγαγε το Reuters – βλέπε το πιο κάτω Παράρτημα για επεξήγηση των υπολογισμών στους οποίους βασίζεται το διάγραμμα) οδηγεί σε ένα απλούστατο συμπέρασμα: η σημερινή Ευρωζώνη είναι «χαλασμένη». Έχει «σπάσει». Δεν είναι βιώσιμη. Τελεία και παύλα.

Μέχρι που ξέσπασε η Κρίση του Ευρώ, προ του 2009, οι χρωματιστές γραμμές (που αποτυπώνουν το επιτόκιο για κάθε χώρα που πρότεινε ο κανόνας του Taylor) «σκαμπανεβάζουν» πάνω και κάτω από την γκρι γραμμή του επιτοκίου της ΕΚΤ. Για την ακρίβεια, το επιτόκιο της βασικής πλεονασματικής χώρας, της Γερμανίας, θα έπρεπε (σύμφωνα με τον κανόνα του Taylor) να είναι πολύ μικρότερο (από της ΕΚΤ) ενώ της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Ισπανίας θα έπρεπε να είναι αρκετά πιο υψηλά (για να μη δημιουργούνται οι φούσκες που δημιουργήθηκαν). Προσέξτε, γιατί αυτό έχει ενδιαφέρον, ότι την περίοδο 2004-2006, οι δύο χώρες που ήταν άκρως προβληματικές ήταν η Γερμανία (η οποία χρειαζόταν, για να μην αποσταθεροποιεί την Ευρωζώνη, αρνητικά επιτόκια – βλέπε την πράσινη γραμμή που εκείνη την περίοδο έπεφτε κάτω του μηδενός) και η Ελλάδα (που είχε ανάγκη πολύ υψηλότερων επιτοκίων, με σκοπό να συγκρατηθούν όλα εκείνα τα εορτοδάνεια συν οι αλόγιστες δαπάνες του κ. Αλογοσκούφη). Πάντως, σε γενικές γραμμές, αυτή η εικόνα, μέχρι το 2009, είναι σχετικά φυσιολογική για μια νομισματική ένωση αποτελούμενη από διαφορετικές περιοχές και υπο-οικονομίες – ακόμα και εντός της Γερμανίας να αναπαράξουμε το διάγραμμα αυτό, κοιτώντας την κάθε περιοχή της Γερμανίας ξεχωριστά, πάλι θα βρίσκαμε σημαντικές αυξομειώσεις πάνω και κάτω από το κοινό επιτόκιο.

Κοιτάξτε όμως τι συνέβη μετά το 2009/10: η απόκλιση μεταξύ των χρωματιστών γραμμών έχει γίνει εκρηκτική. Για να το πω με αριθμούς, ο κανόνας του Taylor συνιστά, σήμερα, την ώρα που το κοινό επιτόκιο της Κεντρικής μας Τράπεζας (της ΕΚΤ) είναι 0,25%, για τη Γερμανία ένα «κεντρικό» επιτόκιο 4,8% (!), για τη Γαλλία μόλις 0,15%, για την Ιταλία -1,5%, για την Ιρλανδία -4%, για την Ισπανία -5,3% και για την Ελλάδα... -19,6%.

Μην αναρωτιέσαι, αγαπητέ αναγνώστη, τι θα σήμαινε αρνητικό επιτόκιο. Δεν έχει σημασία καθώς είναι αδύνατον να επιβληθεί (θα ισοδυναμούσε με το τέλος των τραπεζών καθώς κανείς καταθέτης δεν είναι αρκετά ηλίθιος για να κρατά χρήματα στην τράπεζα με αρνητικό επιτόκιο, δηλαδή με την τράπεζα να του παίρνει ένα ποσό των καταθέσεών του κάθε χρόνο). Αυτό που έχει σημασία και καταδεικνύουν τα νούμερα αυτά είναι κάτι πολύ, πολύ απλό: Η Ευρωζώνη αποδομείται! Το διάγραμμα που βλέπετε είναι η ακτινογραφία μιας βαριά ασθενούσας νομισματικής ένωσης. Όταν το βέλτιστο επιτόκιο στη Γερμανία σήμερα αγγίζει το 5% και το βέλτιστο επιτόκιο στην Ισπανία πέφτει κάτω του... μείον 5%, δεν μιλάμε για νομισματική ένωση. Μιλάμε για νομισματική αποδόμηση σε slow motion.

Τι περιθώρια υπάρχουν για ανάκαμψη; Μήπως όλα αυτά τα «χαρμόσυνα» μαντάτα περί ανάκαμψης της Ευρωζώνης (για τα οποία έγραφα εδώ) σημαίνουν την επαναπροσέγγιση των χρωματιστών γραμμών του διαγράμματος; Σε καμία περίπτωση. Ακόμα και να σταματήσει η ύφεση στην Περιφέρεια, ακόμα να περάσουμε σε μια αναιμική ανάκαμψη του μηδέν κόμμα κάτι τοις εκατό, ή ακόμα και του +1% ή +2%, η Ευρωζώνη θυμίζει φράγμα που έχει κλονιστεί και που με μαθηματική ακρίβεια, αν δεν υπάρξουν παρεμβάσεις στην αρχιτεκτονική του, κάποια στιγμή θα καταρρεύσει.(*)

(*) Το Παράρτημα, πιο κάτω, καθιστά εμφανές πως η απόκλιση των επιτοκίων που δίνει ο κανόνας του Taylor θα ενισχύεται καθώς το ΑΕΠ των χωρών μας θα συνεχίσει βρίσκεται μακράν του επιπέδου που θα παραγόταν εάν όλοι οι ανθρώπινοι πόροι απαχολούνταν – βλ. το (δ) του Κανόνα – ενώ, παράλληλα, η απόκλιση των πληθωρισμών– το (γ) του Κανόνα – θα παραμείνει κι αυτή γιγαντιαία.

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Ο Κανόνας του Taylor

Σύμφωνα με τον John Taylor, το «κεντρικό» επιτόκιο μιας κεντρικής τράπεζας πρέπει να ορίζεται ως το άθροισμα:

(α) του σημερινού πληθωρισμού

(β) του πραγματικού επιτοκίου (δηλαδή το ονομαστικό επιτόκιο μείον τον πληθωρισμό) που κρίνεται ως ένας καλός στόχος για την οικονομία

(γ) ενός ποσοστού της διαφοράς του παρατηρούμενου πληθωρισμού από τον στόχο για τον πληθωρισμό

(δ) ενός ποσοστού της διαφοράς του παρατηρούμενου ΑΕΠ από το ΑΕΠ που θα μπορούσε να παράξει η οικονομία με τους δεδομένους, σήμερα, πόρους (ανθρώπινους και μη)

Έστω ότι ο πληθωρισμός σήμερα, σε κάποια χώρα, δίδεται ως 3% την ώρα που ο στόχος της Κεντρικής Τράπεζας για αυτόν ήταν μόλις 2% και το πραγματικό επιτόκιο (δηλαδή το ονομαστικό μείον τον πληθωρισμό) που αποτελεί τον στόχο των αρχών να μην ξεπερνά το 1,5%. Έστω ακόμα ότι το ΑΕΠ της χώρας υπολείπεται κατά 5% του ΑΕΠ που θα μπορούσε να παραχθεί αν δεν είχαμε αυξημένη ανεργία, χαμηλές προσδοκίες κ.λπ.

Σε αυτό το παράδειγμα, τα (α) με (δ) πιο πάνω δίδονται ως:

(α) 3%

(β) 1,5%

(γ) (3%-2%) επί μια σταθερά, έστω α

(δ) -5% επί μια άλλη σταθερά έστω β.

Άρα, ο κανόνας του Taylor μας προτείνει ένα ονομαστικό επιτόκιο ίσο με (4,5+α-5β)%, το οποίο βέβαια θα εξαρτάται από τις σταθερές α και β. Αυτές επιλέγονται από τις νομισματικές αρχές ανάλογα με την έμφαση που δίνουν, από τη μία, στην απόκλιση του στόχου του πληθωρισμού (π.χ. όσο μεγαλύτερη η σταθερά α τόσο πιο μεγάλη έμφαση δίνεται στο να επανέλθει η οικονομία στον στόχο ενός πληθωρισμού γύρω στο 2%) και, από την άλλη, στην ύφεση (π.χ. όσο μεγαλύτερη η σταθερά β τόσο μεγαλύτερο το βάρος που δίνουν οι αρχές στη σταθεροποίηση του ΑΕΠ).

Κεντρικές Τράπεζες όπως εκείνες της Βρετανίας και των ΗΠΑ δίνουν λίγο-πολύ ίδιο βάρος σε αυτούς τους δύο στόχους, θέτοντας α=β=1/2. Αυτό θα σήμαινε, στο παράδειγμά μας, ένα ονομαστικό επιτόκιο 2,5%. Στην περίπτωση της ΕΚΤ, η οποία δίνει πολύ λιγότερη σημασία στο ΑΕΠ απ΄ ό,τι στον πληθωρισμό (ελέω γερμανικών προκαταλήψεων), το επιτόκιο θα προσέγγιζε το 3%.

Πηγή:  protagon.gr

(ΒΙΝΤΕΟ) ΦΥΓΑΔΕΥΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ ΣΤΟ ΜΑΝΤΣΕΣΤΕΡ! “ΕΙΣΑΙ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ” ΤΟΥ ΦΩΝΑΖΑΝ ΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ!

http://olympia.gr/2013/12/12/%CE%B2%CE%B9%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF-%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B5%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%BF/

Επίθεση από φοιτητές δέχθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Μάντσεστερ, με θέμα «η κρίση στην Ευρωζώνη και ο ρόλος των προοδευτικών πολιτικών για την επίλυσή της», όταν η συζήτηση έφτασε στα CDS…

Κάθε Μετανάστης αλλά και ο...πρώην Βουλευτής δικαιούνται «περίθαλψη Απορίας». Ο άνεργος (πρώην) έμπορος που οφείλει στον ΟΑΕΕ όχι!!! (γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος)

http://aegeanhawk.blogspot.gr/2013/12/blog-post_4094.html



Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για το πως μπορεί ο έρμος ανασφάλιστος έμπορος να βρει μια ιατροφαρμακευτική περίθαλψη/λύτρωση τόσο για τον εαυτό του όσο και για την οικογένειά του ώστε να μην πεθαίνουν σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, πέφτουμε στο παρακάτω:


ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ ΑΠΟΡΙΑΣ


ΒΙΒΛΙΑΡΙΟ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΟΥ ΓΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΡΟΧΗ ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ


Εν πρώτοις, ο δόλιος χαίρεται...αυτή δεν θα ήταν η φυσιολογική αντίδραση του οποιουδήποτε φυσιολογικού ανθρώπου;
Αμ δε...κακώς χαίρεται...
Όσο προχωράει την μελέτη του πράγματος τόσο πείθεται πως για να γίνει πραγματικότητα τούτο, θα πρέπει να .... μεταναστεύσει, να αλλάξει υπηκοότητα και να ξαναμπεί στη χώρα...
Και να μεταναστεύσει όχι σε όποια όποια χώρα...
Κυρίως, μακριά από Βορρά...πρέπει να διαλέξει την Αφρική ή την Ασία...κάπως έτσι...
Αλλά δείτε όμως μόνοι σας την... ενοχλητική συνέχεια...


Διαβάζουμε λοιπόν μέσα από τις προϋποθέσεις που θέσπισαν οι.... σοφοί εθνοπατέρες μας...:


«...Αν είστε άνεργος και έχει λήξει το βιβλιάριο υγείας του ασφαλιστικού σας φορέα ή απλά δεν είστε ασφαλισμένος, μπορείτε να ζητήσετε την χορήγηση Βιβλιαρίου Υγείας Απόρου.


Σύμφωνα με την Κοινή Υπουργική Απόφαση Κ.Υ.Α.139491/16 Νοεμβρίου 2006 (Φ.Ε.Κ. Β/1747), οι ανασφάλιστοι οι οποίοι έχουν χαμηλό εισόδημα μπορούν να εκδώσουν «βιβλιάριο ανασφαλίστου» ώστε να εγγραφούν στο Μητρώο Ανασφαλίστων και Οικονομικά Αδυνάτων που τηρείται στην αρμόδια υπηρεσία Υγείας ή Πρόνοιας κάθε Νομαρχίας.


Η εγγραφή τους αυτή θα δημιουργήσει το δικαίωμα να μπορούν να έχουν δωρεάν εξετάσεις από γιατρούς, φάρμακα, να νοσηλεύονται ή να μεταφέρονται – ως ασθενείς – χωρίς κόστος.


Χορηγείται ΔΩΡΕΑΝ!


Δικαιούχοι δωρεάν νοσοκομειακής και ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης είναι:


Έλληνες πολίτες ή ελληνικής καταγωγής (ομογενείς) οι οποίοι διαμένουν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα, είναι ανασφάλιστοι και οικονομικά αδύνατοι, το δε οικογενειακό ετήσιο εισόδημα τους δεν ξεπερνά τα 5.000 ΕΥΡΩ, προσαυξανόμενο κατά 30% για τη σύζυγο και κατά 20% για κάθε ανήλικο ή προστατευόμενο παιδί με την προϋπόθεση βέβαια ότι...


(ως εδώ, ας πούμε καλά...μετά αρχίζουν τα «πονηρά»)


...αυτό το εισόδημα δεν προέρχεται από επαγγελματική δραστηριότητα τέτοια που να του παρέχει την δυνατότητα ασφάλισης.


Ώπα....Δηλαδή:


Αν είσαι άνεργος (πχ έβαλες λουκέτο στο μαγαζί σου), οφείλεις στον ΟΑΕΕ, και τώρα το μόνο εισόδημα είναι της συζύγου κι αυτό προέρχεται από ένα τρισάθλιο μαγαζάκι για το οποίο οφείλει κι αυτή ασφαλιστικές εισφορές, τότε δεν δικαιούται ο άνεργος σύζυγος (ούτε και τα παιδιά τους) «κάλυψη απορίας» διότι θα έπρεπε να καλύψει τις οφειλές της η σύζυγος ώστε κατόπιν να βάλει όλη την οικογένειά της στο δικό της βιβλιάριο.
Επίσης, και ο ίδιος ο άνεργος θά΄ πρεπε να εξωφλήσει τις οφειλές του στον ΟΑΕΕ ώστε να μπορεί να ασφαλιστεί – για ένα χρονικό διάστημα – εκεί ή στο βιβλιάριο της συζύγου του.
(Αν και οι δύο αδυνατούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις/οφειλές τους στον ΟΑΕΕ τότε «ατύχησαν». Θα μείνουν ανασφάλιστοι).


Αντιθέτως, όμως:


«ΛΟΙΠΟΙ ΔΙΚΑΙΟΥΧΟΙ ΑΠΟΡΙΑΣ» (και ενίοτε ακόμη και «επιδόματος Απορίας»).


Σύμφωνα με τις διατάξεις του π.δ. 266/1999


α. οι αναγνωρισμένοι πολιτικοί πρόσφυγες


β. οι αλλοδαποί οι οποίοι έχουν υποβάλλει αίτηση για αναγνώριση προσφυγικής ιδιότητας και η οποία βρίσκεται στο στάδιο εξέτασης από το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, καθώς και


γ. οι έχοντες έγκριση παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους ή έχει ταχθεί σε αυτούς προθεσμία η οποία δεν έχει εκπνεύσει ακόμη, έχουν τη δυνατότητα της δωρεάν ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης με την άμεση επίδειξη του δελτίου ταυτότητας πρόσφυγα ή του δελτίου αιτήσαντος άσυλο αλλοδαπού ή του ειδικού δελτίου παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους αλλοδαπού αντίστοιχα, στις υπηρεσίες του Ε.Σ.Υ.


Συμπερασματικά:


Όλοι – μα ΟΛΟΙ - οι Μετανάστες (νομιμοποιημένοι και μη) δικαιούνται ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης.


Οι ΈΛΛΗΝΕΣ έμποροι όμως που οφείλουν εισφορές στο ασφαλιστικό τους ταμείο όχι.


Είτε ενεργοί, είτε όχι. Ασχέτως εάν επί δεκαετίες πλήρωναν κανονικά και εισφορές και φόρους, δεν δικαιούνται τίποτα. Ενώ ο μετανάστης που δεν έχει πληρώσει ποτέ στο παρελθόν ούτε ένα ευρώ στο Δημόσιο ταμείο δικαιούται πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη απ’ την πρώτη στιγμή που θα εισέλθει στην Ελληνική Επικράτεια (με όποιον τρόπο κι αν εισήλθε) και για όσα χρόνια κι αν παραμείνει.


Παράλληλα:


«...Την ίδια ώρα μάλιστα λαμβάνουν σειρά από μέτρα για τους ανασφάλιστους πολίτες του ιδιωτικού τομέα (υπαλλήλους), τους άνεργους. Παρατείνουν την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη αυτών και των οικογενειών τους για πολύ περισσότερο χρόνο από όσο ορίζει ο νόμος. Και καλά κάνουν φυσικά. Όμως γιατί δυο μέτρα και δυο σταθμά;
Γιατί ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο έμπορος, να είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας και να μην λαμβάνουν την απαραίτητη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη;...»


Το παραπάνω είναι απόσπασμα από την ενδιαφέρουσα δημοσίευση...
Μηνυτήρια αναφορά και εισαγγελική έρευνα για τους ανασφάλιστους “ασφαλισμένους” του ΟΑΕΕ (http://aegeanhawk.blogspot.gr/2013/12/blog-post_6388.html )
Περισσότερα γενικώς για το θέμα του «δόλιου ανασφάλιστου έμπορου» στο
Πλήρωσε ή σου σπάω χέρια πόδια... (http://aegeanhawk.blogspot.gr/2013/08/blog-post_4856.html )


Ο κλεπταποδόχος μπορεί να πει «δε γνώριζα» σε κραυγαλέες περιπτώσεις διαφθοράς;


Ένας καλός φίλος πρόσφατα, όταν του ανέφερα την παραπάνω συνθήκη (οι μετανάστες δικαιούνται περίθαλψη αλλά οι Έλληνες ανασφάλιστοι έμποροι όχι) μου σχολίασε:
«μα δεν ευθύνονται αυτοί – οι μετανάστες - γι’ αυτή την κατάσταση, αλλά οι κυβερνήτες, οι Έλληνες Πολιτικοί»...
Με προβλημάτισε πολύ αυτή του η απάντηση...
Σήμερα όμως θα του αντέλεγα:


«...Δηλαδή, όλοι αυτοί οι Μετανάστες δεν γνωρίζουν από που προέρχονται οι πόροι για τόσες ογκώδεις στο σύνολό τους παροχές προς αυτούς; Άραγε το ίδιο μπορεί να ισχυριστεί και ο κλεπταποδόχος;...Ότι δεν γνώριζε την «εγκληματική προέλευση» του αγαθού που αποδέχεται (πχ περίθαλψη και επιδόματα) την στιγμή που γίνεται χαμός στην ελληνική κοινωνία (άρα είναι γνωστό τοις πάσι) με τόσους χιλιάδες ανασφάλιστους Έλληνες που πεθαίνουν αβοήθητοι, τόση κοινωνική αντίδραση γύρω από την αφόρητη υπερφορολόγηση; Ότι δεν γνώριζε δηλαδή πως τα «αγαθά που απολαμβάνει» (ο Μετανάστης) είναι απλώς «κλοπιμαία»; Η Πολιτεία χρησιμοποιεί τους πόρους που υπεράντλησε τόσα χρόνια (και εγκληματικά συνεχίζει να υπερ-αντλεί) από αυτούς τους αναξιοπαθούντες Έλληνες Πολίτες που τώρα ΔΕΝ ΣΤΗΡΙΖΕΙ αλλά ΣΤΗΡΙΖΕΙ αυτούς τους Μετανάστες που δεν έδωσαν δεκάρα γι’ αυτό το σύστημα. Συνεπώς, είναι κλοπιμαία, προιόν εγκλήματος, αυτός που τα υπεξαίρεσε (δηλ. η Ελληνική Πολιτεία) είναι ο παραβάτης και ο μετανάστης είναι απλά ο κλεπταποδόχος. Τόσο απλά».


Και τα ποσά ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης αυτών των μη ευκαταφρόνητων εισαγόμενων μεταναστευτικών μαζών δεν είναι καθόλου αστεία...
Όσο για την παραπάνω «μηνυτήρια αναφορά», ναι, θα πρέπει να μας προβληματίσει πολύ πλέον...
Γιατί, εφόσον η Πολιτειακή Ηγεσία (εκτελεστική και νομοθετική) αποδείχτηκαν εγκληματικά κατώτερες των περιστάσεων η ευθύνη πέφτει στους ώμους της αμέσως «επόμενης εξουσίας».
Προτού περάσει στα χέρια του ίδιου του Λαού...με ότι κι αν σημαίνει αυτό...
Εν ολίγοις:
Το μόνο ανάχωμα μεταξύ της de facto εγκληματικοποίησης της Κυβερνητικής Πολιτικής και της ανακλαστικής ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας και προκειμένου η τελευταία να ΜΗΝ αντιδράσει βίαια στην εγκληματική παραφορά της πρώτης, είναι η Δικαιοσύνη.
Εάν οι Δικαστές σταθούν αποφασιστικά απέναντι στην εγκληματική αντιλαϊκή συμπεριφορά των Κυβερνητών που προκαλεί θύματα (εξαθλιωμένους και νεκρούς) στον Λαό, τότε δεν θα χρειαστεί να πάρει ο Λαός την τύχη του και την Ζωή του στα χέρια του.
Εάν όχι, τότε αναπόφευκτα ο Λαός θα συνειδητοποιήσει πως την ανεπάρκεια αυτών των τριών πυλώνων της εξουσίας αυτός την πληρώνει με την ίδια του την ζωή...
Και ανακλαστικά θα στραφεί προς την μόνη εναπομείνασα ΟΔΟ διαφυγής:
Τη Βία. Την αυτοάμυνα. Την αυτοδικία. Το Αίμα....
Την Αφαίρεση Ζωών των «από πάνω» προκειμένου να σωθούν ζωές των «απλών Πολιτών», να μπει ένα φρένο στην ασυδοσία, να αποκατασταθούν επιτέλους οι κοινωνικές ισορροπίες και η Νομιμότητα...
Όσο σκληρό και παράλογο κι αν ακούγεται, αυτή θα είναι η άμεση ανακλαστική αντίδραση μιας φτωχολογιάς που στην κυριολεξία πληρώνει με νεκρούς ΤΗΣ κάθε μέρα την εγκληματική ανεπάρκεια των θεσμικών Πολιτειακών εκπροσώπων...
Μια τέτοια κατάσταση είναι ακριβώς η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ φάση της εισόδου ενός ανθρώπινου συνόλου στο «Επαναστατικό Δίκαιο»...




Βουλευτής, αυτός ο .... Άπορος κακομοίρης...που «αδίκως» (;) όλοι τα χώνουν...


Ως θρασύτατο κερασάκι της τούρτας ιδού μια ακόμη «πρόβλεψη» του Νομοθέτη για το ποιοί άλλοι δικαιούνται Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη Απόρου.


Αναφέρει λοιπόν σχετικά ο παραπάνω Νόμος ως προς τους Δικαιούχους:


2δ. Ανασφάλιστοι πρώην βουλευτές και τα μέλη των οικογενειών τους (σύζυγος και ανήλικα τέκνα).

Ακριβώς! Πως θα μπορούσαν να μην προβλέψουν να ευλογήσουν τα γένια τους;
Εδώ φρόντισαν οι τιμές του κυλικείου τους στη Βουλή να είναι χαμηλότερες ακόμη κι από κυλικείο Δημοτικού Σχολείου...ακόμη κι από ΚΨΜ Στρατιωτικής Μονάδας...
...αυτό θα άφηναν απ’ έξω;


Τι να σεβαστεί μετά από κάτι τέτοιες συμπεριφορές/εγκληματικές παραφορές των θεσμικών Εξουσιών της Πολιτείας ο Πολίτης;
ΤΙ;;;
Από ποιά συμπεριφορά των Θεσμών να εμπνευστεί μετά ο Πολίτης ώστε και η δική του συμπεριφορά να είναι... «κόσμια, ειρηνική και συνταγματική»; (και όχι πχ εξίσου εγκληματική και βίαιη;)


Θα επαναλαμβάνεται διαρκώς μέχρι να εισακουσθεί:


Η ύστατη ειρηνική συνταγματική διέξοδος απ’ αυτή την κόλαση των αναξιοπαθούντων Πολιτών, είναι η Δικαιοσύνη.
Πρέπει ν’ αποφασίσει επιτέλους να σταθεί στο ύψος της. Εφόσον οι Κυβερνήτες «ξέφυγαν» κι αρνούνται να «συνέλθουν».
Ν’ αποφασίσει επιτέλους να πλήξει με όλη την «ιερά μανία και ταχύτητα» που απαιτούν τέτοιες ιστορικές στιγμές όλη την «κόπρο του Αυγεία».
Ότι μα ότι κι αν κρύβεται πίσω απ’ τον εύσχημο ουδέτερο τίτλο: ΔΙΑΦΘΟΡΑ...
Εκεί είναι τα απαραίτητα λεφτά για την έξοδο από την Κρίση...στις διάφορες, κρυφές και φανερές Λίστες Λαγκάρντ...
Ας τα αναζητήσουν. Δυναμικά. Αποφασιστικά.
Ήδη χάθηκε πολύτιμος χρόνος. Ας το κάνουν, έστω και τώρα...
Ας διεκδικήσουν με τη διαδικασία του άκρως επείγοντος πρόσληψη όσων χιλιάδων δικαστικών βοηθών και ότι εξοπλισμών χρειαστούν κι ας ελέγξουν ταχύτατα κάθε μα κάθε Δημόσια Προμήθεια, Διαγωνισμό και Απ’ ευθείας ανάθεση οποιουδήποτε μεγέθους έγινε τα τελευταία 20 χρόνια...
Ας βρούν τον τρόπο να καταλογίσουν ποινικές ευθύνες σε κάθε Πολιτικό που εμπλέκεται σε οποιαδήποτε ευρεθείσα υπόθεση διαφθοράς πέρα από παραγραφές και άλλες τέτοιες εγκληματικές νομοθετικές προβλέψεις.
Κι ας πάψουν επιτέλους να επιτρέπουν στους Κυβερνήτες να χτυπούν ανελέητα την φτωχολογιά με κάθε λογής χαράτσι και θανάσιμο αντιλαϊκό μέτρο...
Ας πάψουν επιτέλους να τα ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΟΥΝ αποθρασύνοντάς τους ακόμη περισσότερο.
Καθιστάμενοι κατ’ αυτόν τον τρόπο ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ εξίσου ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ γι’ αυτή την εγκληματική αντιλαϊκή θανάσιμη κατάσταση...
Προτού αναλάβει η ίδια η φτωχολογιά – η πλέμπα όπως αλαζονικά την αποκαλούν όλοι εκείνοι οι κύριοι Βαρώνοι «εκεί ψηλά» - μέσα στην απόγνωσή της να κάνει αυτό που τόσο καλά ξέρει να κάνει όταν ξυπνάει μέσα της το ΑΙΜΑ και η ΕΞΕΓΕΡΣΗ...
Να μετατρέπεται σε αγέλη που καταστρέφει αλόγιστα τα πάντα στο διάβα της....
Μα ΤΑ ΠΑΝΤΑ....
Ακόμη κι αυτούς που αλαζονικά και σε «όρους του σήμερα» νοιώθουν «ασφαλείς» από το μένος της...


΄Οσο για αυτόν (το κάθε αυτόν) τον «κύριο εκεί πάνω» (στη μητρική του γλώσσα, τα «αγγλοσαξόνικα» θα έπρεπε να τον αποκαλέσωLord») τον άλλοτε θεσμικό κι άλλοτε όχι, «ηγέτη» της κοινωνίας μας, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο (ανάλογα τη θέση του στο «τραπέζι») συμμετέχει σ’ αυτή τη «σφαγή του Λαού και δη της φτωχολογιάς», ας σκεφτει τούτο:


η «μεταστροφή» της μάζας από τον «ύπνο και την υποταγή» στη «βίαιη έκρηξη» θα είναι αιφνίδια. Από προσάναμμα υπάρχει άφθονο. Αιτίες άφθονες. Η κατάλληλη αφορμή λείπει.


Κλείσε λίγο τα μάτια και οραματίσου αυτό το Ποτάμι αφρισμένης από την οργή Φτωχολογιάς να τρέχει στους δρόμους με τη λεπίδα στο χέρι και να σε ψάχνει....


Κατά τη γνώμη σου πόσο επαρκής θα είναι η ακριβοπληρωμένη φρουρά σου;
Πόσο ασφαλής νοιώθεις;


Γιώργος Ανεστόπουλος

Σύμπλεξη ΙΙΙ: εγκέφαλος - νους

http://www.efsyn.gr/?p=35610#.UWXO59bfkIw.email

Οπως επιχειρήσαμε να δείξουμε στα δύο προηγούμενα άρθρα μας, το να επικαλούμαστε κάποιες σκοτεινές κβαντικές έννοιες (π.χ. της «κβαντικής σύμπλεξης») ή ακόμη πιο ασαφείς μικροφυσικές «εξηγήσεις» (όπως οι μικροσωληνίσκοι του Penrose) δεν επαρκεί για να λύσουμε το πρόβλημα της ανάδυσης των νοητικών φαινομένων.

Πάντως, τα εκλεπτυσμένα μαθηματικά και εννοιολογικά εργαλεία της κβαντικής μηχανικής είναι πλέον απαραίτητα στις επιστήμες του εγκεφάλου (νευροεπιστήμες). Στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε τις «περίεργες» μεθοδολογικές επιλογές αλλά και τις διαφορετικές θεωρητικές προσεγγίσεις όσον αφορά το αίνιγμα των σχέσεων του «υλικότατου» εγκεφάλου με τον «άυλο» νου θα χρειαστεί να εργαστούμε «αρχαιολογικά»: να αναδείξουμε τις απρόσμενες επιρροές και τη βαθύτερη εξάρτηση της σύγχρονης επιστημονικής σκέψης από τη μεταφυσική του παρελθόντος.

Η επιστημονική έρευνα δεν προχωρά μόνο διαλύοντας τις προκαταλήψεις του παρελθόντος ή φωτίζοντας τα σκοτάδια της άγνοιας. Αντίθετα, μπορεί η ίδια να δημιουργεί σκοτάδια, όταν δεν απαλλάσσεται από τις ιδεοληψίες της.

Γράφει ο Σπύρος Μανουσέλης

Στις αρχές του εικοστού αιώνα ο μεγάλος Αμερικανός ψυχολόγος William James υποστήριζε ότι η συνείδηση αρχίζει όταν ξυπνάμε και διακόπτεται όταν κοιμόμαστε. Ολοι διαθέτουμε μια αυθόρμητη υποκειμενική αντίληψη για το τι σημαίνει να έχουμε συνείδηση κάποιου πράγματος ή για το αν κάποιο άλλο ον διαθέτει ή όχι συνείδηση.

Πράγματι, τίποτα δεν μας φαίνεται πιο οικείο, προφανές και αναμφισβήτητο από το γεγονός ότι κάθε άνθρωπος, όταν δεν κοιμάται ή όταν δεν βρίσκεται σε κώμα, διαθέτει συνείδηση.

Τα πράγματα βέβαια δυσκολεύουν και περιπλέκονται αφάνταστα μόλις επιχειρήσουμε να ορίσουμε επακριβώς την κατάσταση συνείδησης, τη συνειδητότητα. Ενώ όλοι συμφωνούν ότι πρόκειται για μια υποκειμενική, σε πρώτο πρόσωπο εμπειρία από σκέψεις, συναισθήματα, αντιλήψεις, δεν υπάρχει συμφωνία μεταξύ των ειδικών ούτε για το τι ακριβώς είναι ούτε για το πότε ή σε τι μπορούμε να αποδίδουμε αντικειμενικά αυτή την ιδιαίτερη νοητική κατάσταση επίγνωσης ή αυτεπίγνωσης.

«Εάν μια συγκεκριμένη κατάσταση είναι συνειδητή, τότε το πρόσωπο το οποίο βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση θα πρέπει να έχει επίγνωση αυτής», όπως το έθεσε ο Jaegwon Kim στο βιβλίο του «Η φιλοσοφία του νου» (ελλ. μτφ. από εκδ. Leader Books). Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο επιφανής φιλόσοφος του νου, δεν ισχύει και το αντίστροφο: το γεγονός ότι έχουμε επίγνωση, δηλαδή συνείδηση μιας κατάστασης, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι αυτή η κατάσταση είναι συνειδητή. Για παράδειγμα, ενδέχεται να έχουμε επίγνωση της ηλικίας ή του βάρους μας, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι η ηλικία ή το βάρος μας είναι συνειδητές καταστάσεις!

 Aπό τη μεταφυσική στη «φυσική» του νου

Εγκέφαλος-νους, ύλη-πνεύμα, σώμα-ψυχή, φύση-άνθρωπος είναι τα αντιθετικά ζεύγη και οι αμοιβαία αποκλειόμενες νοητικές κατηγορίες μιας βαθύτατα ριζωμένης δυϊστικής αντιπαράθεσης που περιορίζει τη σκέψη μας και ταλανίζει τον δυτικό πολιτισμό από τις απαρχές του.

Αυτά τα αντιθετικά αλλά, στην πραγματικότητα, αλληλοενισχυόμενα δίπολα αποτελούν τα συστατικά της γνώριμης δυϊστικής οντολογίας που, αιώνες τώρα, αποσυνδέει αυθαίρετα το ψυχικό από το σωματικό, το νοητικό από το βιολογικό και το κοινωνικό-πολιτισμικό από το φυσικό. Οσο για τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της αυθαίρετης δυϊστικής αντιπαράθεσης, τις βιώνουμε πλέον όλοι καθημερινά με τον πιο επώδυνο τρόπο, στις σχέσεις μας με τον εαυτό μας, τους συνανθρώπους μας και το περιβάλλον.

Η απαρχή της νεοτερικής διαμάχης και του αμοιβαίου αποκλεισμού του σώματος από την ψυχή ή, αν προτιμάτε, του εγκεφάλου από τον νου, εντοπίζεται στο φιλοσοφικό-επιστημονικό σύστημα του Καρτέσιου (1596-1650). Η ακραία αλλά μεθοδική αμφιβολία για τα πάντα θα οδηγήσει τον μεγάλο Γάλλο φυσικό φιλόσοφο στη λογική βεβαίωση μιας ύπαρξης που αμφιβάλλει άρα σκέπτεται, και σκέπτεται άρα υπάρχει: cogito, ergo sum.

Εκτοτε, η αμφιβάλλουσα σκέψη, αυτή η άυλη μεταφυσική οντότητα, αναδεικνύεται σε υπαρξιακό θεμέλιο της νεοτερικής ανθρώπινης κατάστασης. Για τον Καρτέσιο, πρωταγωνιστή της νέας φυσικής φιλοσοφίας, ο άνθρωπος δεν αποτελείται μόνο από την άυλη, μη εκτατή ψυχή που παράγει τη σκέψη και τη συνείδηση, δηλαδή τα σκεπτόμενα πράγματα (res cogitans). Είναι επίσης μια ενσώματη υλική ύπαρξη που σε τίποτα δεν διαφέρει από τα άλλα υλικά-εκτατά στον χώρο πράγματα (res extensa).

Αυτή η διχοτόμηση της ανθρώπινης ύπαρξης θα επιτρέψει στον Καρτέσιο να πραγματοποιήσει έναν διπλό οντολογικό αναδιπλασιασμό που ικανοποιεί τόσο τις επιστημονικές όσο και τις μεταφυσικές ανάγκες της εποχής:

1) Ταυτίζοντας την ανθρώπινη φύση με τη άυλη λογική ψυχή παρέχει ένα κριτήριο διάκρισης του ανθρώπου από τα ζώα και τα υπόλοιπα υλικά αντικείμενα.

2) Ταυτόχρονα όμως, ο άνθρωπος, ως ενσώματη υλική ύπαρξη, γίνεται και ο ίδιος απολύτως νόμιμο γνωστικό αντικείμενο της μεγάλης επιστημονικής επανάστασης στην ανατομία, φυσιολογία, ιατρική.

Πρωτεργάτης στη διαμόρφωση της νεωτερικής αλλά και της μηχανιστικής ερμηνείας της φύσης, ο Καρτέσιος θα υποστηρίξει ότι το ανθρώπινο σώμα, όπως και το σώμα κάθε άλλου ζώου, δεν είναι τίποτε άλλο από μια μηχανή. Ομως αυτή η θεωρία για τα ζώα-μηχανές, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου-μηχανή, πρέπει να δημιουργούσε στον Καρτέσιο και τους οπαδούς του ένα δυσεπίλυτο για εκείνη την εποχή πρόβλημα βιοκυβερνητικής: Πώς, στην περίπτωση του ανθρώπου, αλληλεπιδρούν αυτές οι δύο τόσο διαφορετικές σφαίρες ύπαρξης, η άυλη ψυχή με το σώμα-μηχανή;

Ανεγκέφαλες νοήσεις ή ανόητοι εγκέφαλοι;

Στο αίνιγμα της αλληλεπίδρασης της άυλης ψυχής με το υλικό σώμα ο Καρτέσιος θα δώσει μια ιδιοφυή και απροσδόκητη απάντηση: Η λογική ψυχή συνδέεται, επικοινωνεί και μπορεί να επηρεάζει ή να επηρεάζεται από το σώμα χάρη στο «κωνάριο», μια μικροσκοπική δομή στο κέντρο του εγκεφάλου.

Σήμερα γνωρίζουμε ότι το κωνάριο είναι ένας αδένας δευτερεύουσας σημασίας που ονομάζεται επίφυση και βέβαια δεν παίζει κανέναν πρωτεύοντα ρόλο στις νοητικές λειτουργίες. Ωστόσο, με την εικασία του κωναρίου, ο Καρτέσιος βρίσκεται στην παράδοξη, για τις μεταφυσικές και δυϊστικές απόψεις του, θέση να αναζητά στο εσωτερικό του εγκεφάλου τη θύρα εισόδου του ψυχής-νου στο σώμα-ύλη.

Αυτή η δυϊστική θεωρία αλληλεπίδρασης του νου με τον εγκέφαλο θα γνωρίσει πολλές «μετενσαρκώσεις» έως τις μέρες μας. Ισως η πιο διάσημη είναι αυτή την οποία θα εισηγηθούν ο μεγάλος φιλόσοφος της επιστήμης K. R. Popper και ο νομπελίστας νευροφυσιολόγος J. C. Eccles. Οι δύο σύγχρονοι «νεο-καρτεσιανοί» στοχαστές θα προτείνουν στο αξιόλογο βιβλίο τους «The self and its brain» μια τριαδική γνωσιολογική προσέγγιση των περίπλοκων και πολυεπίπεδων σχέσεων του νου με τον εγκέφαλο.

Ομως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους, δεν θα καταφέρουν να δώσουν μια ορθολογική ή, έστω, επιστημονικά ικανοποιητική λύση στο πρόβλημα εγκέφαλος-νους: ο J.C. Eccles, ως ευλαβής καθολικός, όταν ζορίζεται επικαλείται ρητά τη Θεία δημιουργία (!), ενώ ο K.R. Popper, ως αγνωστικιστής και ρεαλιστής, επιχειρεί μια σχοινοτενή εξελικτική ερμηνεία για να καταλήξει στο κοινότοπο συμπέρασμα ότι το πρόβλημα παραμένει ανοιχτό.

Μια αρκετά διαφορετική «μετενσάρκωση» του δυϊσμού σώματος-νου είναι αυτή που υιοθετείται από τους οπαδούς της κλασικής Τεχνητής Νοημοσύνης. Πρόκειται για το περίφημο και παραγωγικότατο τεχνολογικά ερευνητικό πρόγραμμα της «υπολογιστικής θεωρίας της νόησης» (computationalism). Η θεμελιώδης και, μέχρι πρόσφατα, καθοδηγητική υπόθεση εργασίας όσων εργάζονται στο φιλόδοξο πρόγραμμα κατασκευής μιας τεχνητής νοημοσύνης ήταν η παραδοχή πως κάθε νοητική διαδικασία είναι μια υπολογιστική διεργασία: αλγοριθμικός χειρισμός συμβόλων βάσει κανόνων. Με άλλα λόγια, η ανθρώπινη σκέψη δεν είναι τίποτε περισσότερο και τίποτα λιγότερο από υπολογισμός!

Αυτό το επιστημονικό πρόγραμμα προϋποθέτει -και συνεπώς επιβάλλει!- την «καινοφανή» ιδέα ότι σε κάθε υπολογιστική μηχανή (βιολογική ή ηλεκτρονική, αδιάφορο) υπάρχει μια εγγενής και απόλυτη διάκριση του λογισμικού (software) από το υλισμικό (hardware) τμήμα του υπολογιστή. Είναι ολοφάνερο ότι πίσω από αυτή τη φαινομενικά αθώα διάκριση κρύβεται η βαθύτερη δυϊστική προκατάληψη που μας υποχρεώνει όχι μόνο να διαχωρίζουμε αυθαίρετα τον νου από τον εγκέφαλο, αλλά και ουσιαστικά να αδιαφορούμε για το πραγματικό, δηλαδή το βιολογικό υπόστρωμα του νου!

Ακόμη όμως και στις υλιστικότατες, φαινομενικά, προσεγγίσεις του «κβαντικού νου» δεν είναι λίγοι αυτοί που ασπάζονται τις πιο ακραίες δυϊστικές αντιλήψεις. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του διάσημου θεωρητικού φυσικού Henry Stapp. Στενός συνεργάτης γιγάντων της κβαντικής μηχανικής, όπως οι W. Pauli και W. Heisenberg, δεν δίστασε να υποστηρίξει με πάθος ότι «η ορθόδοξη ερμηνεία της κβαντομηχανικής εισήγαγε στη φυσική δυναμική μερικές συνειδητές επιλογές που, ενώ δεν καθορίζονται από τους γνωστούς σήμερα νόμους της φυσικής, ασκούν ωστόσο σημαντική επιρροή στον φυσικό κόσμο».

Σύμφωνα με αυτή την ακραία «κβαντική» φυσικομαθηματική εκδοχή της καρτεσιανού τύπου δυϊστικής αλληλεπίδρασης, η συνείδηση του παρατηρητή όχι μόνο υπάρχει πραγματικά, αλλά και επηρεάζει αποφασιστικά την τελική έκβαση των φυσικών φαινομένων!

 Ανοίγοντας το «μαύρο κουτί»

Παρακολουθώντας την εκρηκτική ανάπτυξη των επιστημών του εγκεφάλου και του νου τις δύο τελευταίες δεκαετίες εντυπωσιάζεται κανείς από τη συσσώρευση γνώσης που έχει συντελεστεί σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Σήμερα, οι μικροδομές και οι λειτουργίες της πολύπλοκης μηχανής του νου δεν αποτελούν πλέον μυστήριο αλλά ένα πρώτης τάξεως ερευνητικό πρόγραμμα.

Σημείο καμπής γι’ αυτές τις επαναστατικές εξελίξεις ήταν η συνειδητή επιλογή της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας να εγκαταλείψει τις αδιέξοδες συμπεριφοριστικές και φαινομενολογικές προσεγγίσεις της λειτουργίας του νου για να μελετήσει τις νευροβιολογικές προϋποθέσεις των νοητικών φαινομένων.

Με άλλα λόγια, είχαν πλέον ωριμάσει οι συνθήκες για να ανοίξουν το, μέχρι τότε, ερμητικά κλειστό και αδιαφανές «μαύρο κουτί» του εγκεφάλου.

Εμπνευσμένοι από τις πρώτες επιτυχίες αυτής της νέας προσέγγισης, αρκετοί νευροεπιστήμονες αλλά και φιλόσοφοι του νου ισχυρίστηκαν ότι ήταν πλέον σε θέση να προχωρήσουν σε ένα ακόμη πιο παράτολμο ερευνητικό εγχείρημα: να προσπαθήσουν να εξηγήσουν πώς ακριβώς η λειτουργία του εγκεφάλου μπορεί να μας διαφωτίσει για τη δημιουργία ανώτερων νοητικών διεργασιών όπως η συνείδηση και η ανθρώπινη αυτεπίγνωση.

Πολλά διάσημα και ιδιαίτερα επιτυχημένα μοντέλα της ανθρώπινης συνείδησης έχουν προταθεί από νομπελίστες νευροεπιστήμονες, όπως ο Francis Crick, ο Gerald Edelman και ο Eric Kandel. Ομως γι’ αυτές τις πρόσφατες επιστημονικές εξελίξεις αλλά και τις ιδιαίτερα ανατρεπτικές φιλοσοφικές και κοινωνικές τους συνέπειες θα μιλήσουμε εκτενέστερα σε ένα επόμενο άρθρο μας.

 ……………………………………………………………..

Βιβλία για τον κβαντικό νου

G.Μ. Edelman & G. Tononi Το σύμπαν της συνείδησης: πώς η ύλη γίνεται φαντασία μτφρ. Β. Βοκάκη, Παν. Εκδ. Κρήτης, ΣΕΛ. 450

Στο παρόν βιβλίο δύο από τους πλέον διαπρεπείς σήμερα νευροεπιστήμονες, ο βραβευμένος με Νόμπελ νευροβιολόγος G.Μ. Edelman και ο επιφανής νευροψυχίατρος G. Tononi, υποστηρίζουν τη μάλλον προκλητική άποψη ότι η μελέτη του εγκεφάλου και της εξέλιξής του είναι βέβαια η αναγκαία αλλά όχι και η ικανή συνθήκη για την κατανόηση της συνείδησης και των άλλων ανώτερων νοητικών λειτουργιών.

Οπως γράφουν: «…δεν θεωρούμε πως η συνείδηση σε όλο της το εύρος προκύπτει αποκλειστικά από τον εγκέφαλο, αφού πιστεύουμε ότι πολλές ανώτερες εγκεφαλικές λειτουργίες προϋποθέτουν αλληλεπιδράσεις τόσο με το φυσικό περιβάλλον όσο και με άλλα άτομα».

Αυτή τη δυναμική και εξελικτική προσέγγιση των νοητικών φαινομένων εισήγαγε πρώτος στη νευροεπιστήμη ο Εdelman με τη θεωρία του νευρωνικού δαρβινισμού. Σύμφωνα με αυτήν, τα νευρικά κύτταρα του εγκεφάλου αυτοοργανώνονται σε νευρωνικές ομάδες επειδή υποβάλλονται διαρκώς σε μια διαδικασία φυσικής επιλογής ανάλογη με αυτήν που περιέγραψε ο Δαρβίνος.

Οι Μ. Edelman και G. Tononi σε αυτό το σημαντικό βιβλίο τους επιχειρούν ένα τολμηρό άνοιγμα σε πολλά αναπάντητα μέχρι σήμερα ερωτήματα: Πώς προκύπτει η συνείδηση από τη λειτουργία των παντελώς ασυνείδητων νευρωνικών ομάδων του εγκεφάλου; Πώς μπορούμε να εξηγήσουμε τις ποιοτικές διαφορές των υποκειμενικών αισθημάτων που προκαλούνται από κοινά φυσικά αίτια; Τέλος, πώς η ύλη του εγκεφάλου μπορεί να παράγει «αιθέρια» φαινόμενα όπως η πνευματική δημιουργικότητα και η φαντασία;

 ………………………………………………………….. 

Paul Thagard Νους: εισαγωγή στη γνωσιακή επιστήμη μτφρ. Μ. Ζερίτη, εκδ. ΠΟΛΥΤΡΟΠΟ, σελ. 299

Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1960 στις ΗΠΑ άρχισε να κυκλοφορεί, σχεδόν από στόμα σε στόμα, μεταξύ των ειδικών η έκφραση «Γνωσιακή Επιστήμη» (Cognitive Science), για να περιγράψει ένα πρωτόγνωρο διεπιστημονικό πεδίο έρευνας. Και πιο συγκεκριμένα, τη δυνατότητα δημιουργίας ενός διεπιστημονικού κλάδου που θα επιχειρούσε να κατανοήσει επιστημονικά -δηλαδή αντικειμενικά και όχι πλέον υποκειμενικά ή ενδοσκοπικά- την ίδια μας την ικανότητα να σκεφτόμαστε και να κατανοούμε τον εαυτό μας και τον κόσμο που μας περιβάλλει. Μέσα σε μια δεκαετία αυτές οι πρώτες προσπάθειες ενοποίησης έμελλε να εκκολάψουν ένα πολύ ισχυρό ερευνητικό πρόγραμμα αναγνωρισμένο από τα περισσότερα σημαντικά πανεπιστήμια, με τα δικά του ερευνητικά κέντρα και ειδικά έντυπα.

Ο,τι μέχρι χθες ήταν ένα άπιαστο όνειρο εμφανίζεται πλέον ως ρεαλιστική προοπτική. Οι πρώτες ανησυχίες θα μετατραπούν σε πραγματικό «πυρετό αναζήτησης του χρυσού της νόησης» και ο ανθρώπινος νους θα γίνει το Ιερό Γκράαλ της νέας επιστήμης και τεχνολογίας της γνώσης. Το βιβλίο του Ρ. Thagard αποτελεί μια εξαιρετικά καλογραμμένη και συστηματική παρουσίαση όλων σχεδόν των επιτευγμάτων των επιμέρους γνωσιακών επιστημών (τεχνητή νοημοσύνη, γλωσσολογία, νευροεπιστήμες, φιλοσοφία του νου) τα τελευταία σαράντα χρόνια.

Και μολονότι δεν υπάρχει ακόμη ένα κοινά αποδεκτό πλαίσιο ικανό να ενοποιήσει όλες αυτές τις επιμέρους επιστήμες, η γνωσιακή προσέγγιση έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη μετατροπή τού μέχρι χθες άλυτου μυστηρίου του ανθρώπινου νου σε πρώτης τάξεως επιλύσιμο επιστημονικό πρόβλημα.