MΙΑ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΥ: Θα προτιμούσα να μην τους είχα αντικρίσει ποτέ για να μην προσωποποιήσω τους δολοφόνους του Αλέξη

http://kourdistoportocali.com/post/31706/tsalikian

 

Από την Γιάννα Παπαδάκου

 

Η μητέρα του Αλέξη Γρηγορόπουλου σε μια παλαιότερη συνέντευξη της, δύο χρόνια μετά την δολοφονία του γιου της, μιλάει για τους ενόχους, τη ζωή της οικογένειάς της μετά την τραγική απώλεια και την υποχρέωσή της να κρατήσει τη μνήμη του ζωντανή

 

«Τίποτα δεν έχει αλλάξει, τίποτα δεν είναι όπως παλιά...», η Τζίνα Τσαλικιάν μπροστά στην πόρτα του δωματίου του Αλέξη

Η μητέρα του Αλέξη,κυρία Τζίνα Τσαλικιάν , φιλόξενη,ευγενική όσο και ακόμη συντετριμμένη,κάθεται στο διπλανό δωμάτιο,που «άφησε» ο Αλέξανδρος το μοιραίο Σάββατο της 6ης Δεκεμβρίου και το οποίο φιλοξενεί τώρα την άρρωστη γιαγιά του, που και εκείνη πέρασε μια σοβαρή περιπέτεια υγείας,λίγο καιρό μετά την απώλεια του εγγονού της. 
Η Τζίνα Τσαλικιάν αναλύει κυρίως το πώς βίωσε τη δεκάμηνη δίκη των δύο δραστών, αλλά και την καθημερινότητα μιας δίκης,τη διεξαγωγή της οποίας λόγοι ασφαλείας σύμφωνα με τις Αρχές επέβαλαν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, στην Αμφισσα, παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειας του Αλέξη. 

«Η ποινή δεν εξαγοράζει την ανθρώπινη ζωή» εξομολογείται η κυρία Τσαλικιάν αναφερόμενη και στην καταδίκη του συνεργού του Κορκονέα, Βασ. Σαραλιώτη , σε κάθειρξη 10 χρόνων, επισημαίνονταςσυγχρόνως ότι «οι δικαστές, οι οποίοι στάθηκαν στο ύψος τους,δεν το έκαναν χωρίς κόστος». Και ναι, όπως λέει, θεωρεί ότι η απόφαση είναι «δικαίωση της μνήμης» του 15χρονου γιου της. Μια δικαίωση που καταλαγιάζει τη δική της οργή, καθώς την είχε εξοργίσει « η προσπάθεια κατασυκοφάντησης του γιου μου, τόσο από τους δράστες όσο και από τον συνήγορό τους ». Και προσθέτει την αίσθησή της ότι στην αρχή της δίκης «κάποιοι προσπαθούσαν να ρίξουν στα μαλακά τους δύο φρουρούς». Δεν συγχωρεί τον Κορκονέα και τον Σαραλιώτη. «Δεν μου ζήτησαν και ποτέ συγγνώμη» τονίζει. 
«Θα ήθελα μάλιστα να μην τους είχα αντικρίσει ποτέ» λέει και χαρακτηρίζει τον δολοφόνο του παιδιού της«βέβηλο και ιερόσυλο». 

Η Τζίνα Τσαλικιάν, 50 χρόνων, δικηγόρος το επάγγελμα, έστρεψε τις δραστηριότητές της στον επιχειρηματικό τομέα. Ιδιοκτήτρια γνωστού κοσμηματοπωλείου στην οδό Βουκουρεστίου, έχει ακόμη ένα κορίτσι 19 χρόνων, που και εκείνο αναρωτιέται μαζί της το πώς δύο ενήλικοι μπόρεσαν και σήκωσαν το πιστόλι απέναντι σε ανυπεράσπιστα παιδιά με αποτέλεσμα τη δολοφονία του Αλέξανδρου. Τον ξεσηκωμό εκείνου του Δεκέμβρη τον αποδίδει στην ατιμωρησία και των άλλων θυμάτων της αστυνομικής βίας, αλλά και στη μάταιη προσπάθεια των νέων να βρουν πρότυπα και ιδανικά...

Η οικογένεια ζητάει από παλιά να καθιερωθεί αυτή η ημέρα ως αργία κατά της βίας με θύματα νέους ανθρώπους και σήμερα μελετάει τον τρόπο που θα μπορέσει να βρει για να συμπαρασταθεί και εκείνη στους νέους, που τυχόν και στο μέλλον θα πέσουν θύματα τέτοιων περιστατικών βίας.

- Πώς νιώσατε όταν ακούσατε την ετυμηγορία του δικαστηρίου;

«Ενιωσα ότι δικαιώθηκε η μνήμη του Αλέξανδρου με τον πλέον επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο. Δεν υπερίσχυσε, ευτυχώς, η υπερφίαλη και άθλια υπερασπιστική γραμμή των κατηγορουμένων, οι οποίοι μέσα από την τακτική της κατασυκοφάντησης του παιδιού μου και της οικογενείας μου προσπάθησαν να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα και να αμαυρώσουν τη μνήμη του Αλέξη, αλλά και να σπιλώσουν την εικόνα μας».

- Ποια είναι τα συναισθήματα σας για τους δύο ειδικούς φρουρούς; 

«Παρ΄ ότι έχουν διαφορετική ποινική αντιμετώπιση από την απόφαση του δικαστηρίου, για μένα είναι εξίσου υπεύθυνοι, διότι η δολοφονία του παιδιού μου ήταν απόρροια της σύμπραξής τους. Για μένα ήταν πολύ οδυνηρό να βρεθώ στη δυσάρεστη θέση να αντικρίζω κατάματα τους ανθρώπους που αφαίρεσαν χωρίς κανέναν λόγο τη ζωή του γιου μου. Θα προτιμούσα να μην τους είχα αντικρίσει ποτέ για να μην προσωποποιήσω τους δολοφόνους του Αλέξη. Νιώθω απέραντη θλίψη, οδύνη, οργή και ένα μεγάλο αναπάντητο “γιατί;”».

- Αλήθεια,σας ζήτησαν ποτέ συγγνώμη;

«Κάθε άλλο. Προσπάθησαν να παραστήσουν την πράξη τους ως ένα λάθος, ως απόρροια αμέλειας. Αμέσως μετά τη δολοφονία, κύριο μέλημά τους ήταν να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα και να συκοφαντήσουν το παιδί μου. Την τακτική αυτή την ακολούθησαν ως την τελευταία ημέρα της δίκης. Είναι δυνατόν κάποιος, που έχει μετανιώσει πραγματικά για μια τέτοια πράξη, μιλάω τώρα για τον Κορκονέα, την πρώτη ημέρα της δίκης του να εξομοιώνει τον εαυτό του, που είναι ο θύτης, με το παιδί, που είναι το θύμα, λέγοντας ότι “στο δικαστήριο θα ακουστούν πολλά και για μένα και για το παιδί”; Είναι δυνατόν;».

- Θα τον συγχωρέσετε ποτέ, με δεδομένο ότι σε συνέντευξή του είπε ότι με την πράξη του καταστράφηκεκαι ο ίδιος, αλλά και η οικογένειά του; 

«Και πάλι εξομοιώνει τον εαυτό του με το νεκρό παιδί μου και αυτό δείχνει το πόσο βέβηλος και ιερόσυλος είναι».

- Ο εγκλεισμός του Κορκονέα στη φυλακή αποτελεί άραγε δικαίωση για τη μνήμη του Αλέξη; 

«Η ανθρώπινη ζωή δεν εξαγοράζεται με όποια ποινή, όσο βαριά και αν είναι αυτή. Παρ΄ όλα αυτά είναι δικαίωση για όλα τα θύματα της τυφλής αστυνομικής βίας σε βάρος πολιτών, διότι ξέρουμε καλά ότι στο παρελθόν υπήρξαν κραυγαλέες περιπτώσεις ατιμωρησίας δολοφονιών από αστυνομικά όργανα».

- Πώς βιώσατε όλη τη διαδικασία της δίκης; 

«Για μας η δικαστική περιπέτεια άρχισε με τη δυσάρεστη έκπληξη της πραγματοποίησης της δίκης 200 χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι μας, και το σπίτι του Αλέξη. Σε μια διαδικασία που κράτησε 10 μήνες, ζήσαμε πολλά: άλλαξαν δύο συνθέσεις δικαστηρίων, ξεπεράστηκε το όριο προφυλάκισης του 18μήνου με αποτέλεσμα οι κατηγορούμενοι να κυκλοφορούν επί τέσσερις μήνες ελεύθεροι στην Αμφισσα... Ηταν ιδιαίτερα επώδυνο για μας η παρακολούθηση της δίκης και για τον πρόσθετο λόγο ότι μετά την έναρξή της η μητέρα μου βρέθηκε στο νοσοκομείο σε κρίσιμη κατάσταση και εγώ είχα να επιλέξω το αν θα μείνω κοντά της ή θα παραστώ στο δικαστήριο να υπερασπιστώ το νεκρό παιδί μου. Κατάφερα να τα συνδυάσω και τα δύο, αλλά όχι χωρίς το ανάλογο κόστος. Η απόφαση να γίνει η δίκη στην Αμφισσα δεν έλαβε καθόλου υπόψη τον ανθρώπινο παράγοντα της ταλαιπωρίας ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων, στους οποίους συγκαταλέγεται η οικογένειά μου, οι μάρτυρες, οι τεχνικοί σύμβουλοι και ο κόσμος, που ήθελε να την παρακολουθήσει τιμώντας με την παρουσία του τη μνήμη του νεκρού παιδιού μου. Οφείλω να αποδώσω όμως εύφημη μνεία σε εκείνους, δικαστές ή ενόρκους, που σήκωσαν με θάρρος επάνω τους το βάρος της ορθής απονομής της Δικαιοσύνης. Ξέρω ότι για κάποιους αυτό δεν έγινε χωρίς κόστος».

- Η κόρη σας και η μητέρα σας πώς έζησαν όλο αυτό το διάστημα τη δικαστική διαδικασία; 
  

Ενα γλυπτό που αναπαριστά τη μορφή του αδικοχαμένου Αλέξη κυριαρχεί στο σαλόνι του σπιτιού της οικογένειας Τσαλικιάν

«Η διαδικασία ήταν επώδυνη και για αυτούς, όπως και για τον πατέρα του Αλέξη. Η Αριέτα, η κόρη μου, σε πολύ τρυφερή ηλικία βρέθηκε να αντιμετωπίζει την πλέον απάνθρωπη μορφή της άσκησης εξουσίας από όργανα του κράτους. Εχει χάσει πλέον την εμπιστοσύνη της σε βασικά θεσμικά όργανα. Βίωσε συγχρόνως όλο αυτό το διάστημα την προσπάθεια σπίλωσης της μνήμης του πολυαγαπημένου της αδελφού. Αυτό ήρθε να προστεθεί στην απώλεια, που δεν μπορεί κανένας μας να αναπληρώσει. Παρ΄ όλα αυτά έδειξε δύναμη ψυχής και ωριμότητα, προσπάθησε υπερνικώντας την εσωτερική της οργή για όσα άκουγε, κάποιες στιγμές να στηρίξει ακόμη και εμένα».

- Τι σκέφτεστε όταν περνάτε από το σημείο που δολοφονήθηκε ο γιος σας,νιώθε τε ασφαλής; 

«Αυτός ο χώρος προσωπικά με συνθλίβει. Πάντα θα μου θυμίζει τον τόσο άδικο χαμό του παιδιού μου. Εχω προσπαθήσει πολλές φορές να εξηγήσω γιατί συνέβησαν όλα αυτά και ποτέ δεν μπόρεσα να δώσω καμία απάντηση. Δεν με ενδιαφέρει η προσωπική μου ασφάλεια, μόνο η ασφάλεια των άλλων νέων και αθώων παιδιών».

- Εχετε απαντήσει ποτέ μέσα σας αυτό το γιατί:Γιατί,δηλαδή,ένας πατέρας σηκώνει το πιστόλι και σκοτώνει; 

«Δεν το έχουν απαντήσει καθόλου ούτε καν οι ίδιοι οι δράστες στο δικαστήριο. Με σοκάρει το γεγονός, που αποδείχθηκε και από τη δίκη, ότι και οι δύο ψυχροί και αδίστακτοι εγκληματίες υπολογίζοντας στην υπεροχή των όπλων απέναντι σε ανυπεράσπιστα παιδιά άφησαν σε πολυσύχναστο σημείο το περιπολικό προκαλώντας και βρίζοντας χυδαία, για να διαπράξουν εν ψυχρώ τη στυγερή τους δολοφονία.

Μου είναι ακόμη αδύνατον να διερευνήσω τα ουσιαστικά κίνητρά τους».

- Τι σας πλήγωσε περισσότερο; 

«Με πλήγωσε κυρίως η διαρκής προσπάθεια κατασυκοφάντησης και προσβολής της μνήμης του νεκρού παιδιού μου. Αλλά και η προσπάθεια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας. Κάποιοι προσπάθησαν να βαφτίσουν τη στυγερή δολοφονία ως απλό ατύχημα, κάτι σαν τροχαίο δηλαδή».

- Αισθανθήκατε ποτέ ότι κάποιοι επιθυμούσαν να παρέμβουν στη δίκη ώστε οι δύο φρουροί να πέσουν «σταμαλακά»; 

«Είχαμε αυτή την αίσθηση από την αρχή. Η υποψία μας έγινε βεβαιότητα, όταν το ίδιο το δικαστήριο με απόφασή του παρέπεμψε τους αξιωματικούς της Αστυνομίας που ανέλαβαν να εξιχνιάσουν το έγκλημα στη Δικαιοσύνη διότι δεν έκαναν σωστά το καθήκον τους. Τι άλλη ανάγκη μαρτύρων έχουμε για να επιβεβαιωθούν οι υποψίες μας;».

- Τι αντιμετώπιση είχατε από τα μέλη της νέας κυβέρνησης; 

«Κατ΄ αρχάς έστειλα επιστολή στον Πρωθυπουργό, με κοινοποίηση στους υπουργούς Προστασίας του Πολίτη και Δικαιοσύνης, με την οποία ζητούσα να μη γίνει η δίκη στην Αμφισσα. Ως σήμερα δεν έλαβα καμία απάντηση. Οφείλω όμως να αναφέρω ότι στην κηδεία του παιδιού μου, τα μόνα πολιτικά πρόσωπα που παρέστησαν ήταν η σημερινή υπουργός Παιδείας κυρία Αννα Διαμαντοπούλου και η σύζυγος του πρωθυπουργού κυρία Αντα Παπανδρέου. Και οι δύο μάλιστα ήρθαν αργότερα και στο σπίτι μας».

- Αλήθεια, φοβάστε μήπως ξεχαστεί η δολοφονία; 
  

Το μενταγιόν που φορούσε ο Αλέξης «ενθύμιο» στα χέρια της μητέρας του

«Η δολοφονία αυτή, εκτός από την Ελλάδα, συγκλόνισε και ολόκληρο τον κόσμο. Εξακολουθώ να παίρνω γράμματα συμπαράστασης και ενθάρρυνσής μου απ΄ όλο τον κόσμο, κυρίως στην κατεύθυνση να προσπαθήσω να μην ξεχαστεί ποτέ η μνήμη του παιδιού μου. Εξακολουθώ να θεωρώ ιδιαίτερο το μήνυμα που μου έστειλε μια φίλη του Αλέξανδρου και το οποίο κρεμάστηκε και στον τόπο του εγκλήματος: “Αλέξανδρε ήσουνα τόσο καλός που δεν σου αξίζαμε να ζεις ανάμεσα μας, γι΄ αυτό έφυγες”».

- Τώρα,σχεδόν δύο χρόνια από τη δολοφονία, έχετε απαντήσει μέσα σας στο ερώτημα γιατί η υπόθεση του Αλέξη επηρέασε και ξεσήκωσε μια γενιάπου θεωρείται αδιάφορη για τα κοινά; 

«Νομίζω ότι βλέπω δύο λόγους: Προηγήθηκαν, πρώτον, και άλλες δολοφονίες παιδιών με ατιμωρησία των ενόχων και το δεύτερο και κυριότερο, ήταν η συκοφαντική εκστρατεία κατά του γιου μου με κορυφαίο εκφραστή της τον κ. Κούγια. Αυτή προκάλεσε την αγανάκτηση και την οργή ιδιαίτερα μιας γενιάς, που ακόμη και σήμερα μάταια έχει ανάγκη να βρει τα πρότυπα που θα την ωθήσουν να πιστέψει σε αξίες και ιδανικά».

- Θα αναλάβετε κάποια πρωτοβουλίαώστε αυτό που συνέβη σε εσάς να μην ξανασυμβεί σε κανέναν;

«Αισθανόμαστε την ανάγκη να ανταποδώσουμε στην ελληνική κοινωνία, και ιδίως στους νέους, την ηθική συμπαράσταση και στήριξη που μας προσέφεραν. Σκεφτόμαστε με ποιον τρόπο θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε και θεσμικά τυχόν θύματα παρόμοιας βίας στο μέλλον».

Πηγή

Το γράφημα που προκαλεί παγκόσμια ανατριχίλα… Από το κραχ στον παγκόσμιο πόλεμο;

http://olympia.gr/2013/12/07/%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AF-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1/

Γνωστοί διαχειριστές Hedge Funds αρθρογραφούν τις τελευταίες εβδομάδες βλέποντας σαφή παραλληλισμό στην πορεία του οικονομικών μεγεθών με αυτή του “μαύρου” 1929. Τις τελευταίες ημέρες, η διακύμανση του ΓΔ Dow Jones έχει βαλθεί να τους επιβεβαιώσει καθώς όπως φαίνεται ξεκάθαρα στο γράφημα, η πορεία προς το 1929 δείχνει να επαναλαμβάνεται.

Εάν ταυτίσουμε τους δείκτες για το αντίστοιχο διάστημα των τελευταίων 18 μηνών, το γράφημα προκαλεί όντως ανατριχίλα (κλικ για μεγένθυση). Σαν κακόγουστη φάρσα, η ταύτιση που σύμφωνα με την “κόκκινη γραμμή”, το πρώτο μισό του Γενάρη είναι το σημείο κλειδί που θα δείξει εάν η ιστορία επαναλαμβάνεται. Σε λίγες εβδομάδες δηλαδή.

Κάποιοι άλλοι αναλυτές βλέπουν ακόμα πιο μακριά, συνδέοντας την οικονομική συγκυρία με τις τρέχουσες πολιτικές και γεωπολιτικές εξελίξεις. Οι ΗΠΑ παρά τις νουθεσίες του Πούτιν που οδήγησαν στην απεμπλοκή τους από την Μ. Ανατολή και το Ιράν, ανοίγουν ένα μεγάλο μέτωπο με την Κίνα στον Ειρηνικό. Ο “δράκος” όπως έχουμε αποκαλύψει στο Ολυμπία, τα δυο τελευταία χρόνια δημιουργεί ένα “μαξιλάρι” έναντι ενδεχόμενης χρεοκοπίας των ΗΠΑ. Παρ’ όλα αυτά, η έκθεση της σε ομόλογα του Αμερικανικου δημοσίου παραμένει κολοσσιαία.

Εάν λοιπόν η ιστορία του 1929 επαναληφθεί, η Κίνα θα είναι αυτή που θα δώσει την χαριστική βολή στην Αμερικάνικη οικονομία, κάτι που δεν μπορούσε να συμβεί στις αρχές του προηγούμενου αιώνα αφού η κρίση διέλυσε τις επενδυτικές θέσεις κυρίως ιδιωτών.

Πρακτικά, σε ενδεχόμενη κατάρρευση η Κίνα θα μπορούσε να …αγοράσει την Αμερική με όπλο το διεθνές δίκαιο. Σε μία τέτοια περίπτωση, η μόνη διέξοδος για την υπερδύναμη θα ήταν η “συνηθισμένη”. Μία εμπόλεμη σύρραξη με τον πιστωτή.

Μία τέτοια σύρραξη νομοτελειακά μοιάζει αναπόφευκτη, όπως μας έλεγε αξιόπιστος συνομιλητής από το city. Η ένταση της όμως θα μπορούσε να είναι από απλή εχθροπραξία μέχρι πυρηνικό ολοκαύτωμα.

Μακάρι όλα τα ανωτέρω να αποτελούν απλώς συμπτώσεις.

Ρίχνει λάδι στα μαγκάλια του θανάτου η τρόικα. 65 νεκροί από την...εναλλακτική θέρμανση!

http://www.freepen.gr/2013/12/65.html

Αναζητούν τρόπους να ζεσταθούν, αφού στερούνται της οικονομικής δυνατότητας να εξασφαλίσουν το πετρέλαιο θέρμανσης, ακόμα και πρόσβαση σε  ηλεκτρικό ρεύμα και τελικά χάνουν τη ζωή τους από αναθυμιάσεις μαγκαλιών ή από φωτιές που εκδηλώνονται στα σπίτια τους από τη συνεχή χρήση των ξυλόσομπων ή τζακιών. 

 

Το τραγικό περιστατικό που συνέβη στη Θεσσαλονίκη, με τη 13χρονη Σάρα να πεθαίνει από το μαγκάλι που είχε ανάψει η μητέρα της για να ζεσταθούν, αφού τους είχαν κόψει το ρεύμα, επανάφερε με τραγικό τρόπο στην επικαιρότητα το δράμα που ζουν καθημερινά οι Έλληνες στερούμενοι βασικές τους ανάγκες.

Λίγες ώρες αργότερα, δύο άλλες οικογένειες στην Πύλη των Τρικάλων λίγο έλειψε να γίνουν παρανάλωμα του πυρός από φωτιά που προκλήθηκε από την ξυλόσομπα που είχαν αναμμένη. Οι δύο οικογένειες γλύτωσαν την τελευταία στιγμή, αλλά το διώροφο σπίτι που διέμεναν καταστράφηκε ολοσχερώς .

Παραλίγο στάχτη από κερί 4μελής οικογένεια
Τα ξημερώματα της Τετάρτης, μια τετραμελής οικογένεια παραλίγο να καεί ζωντανή από πυρκαγιά που ξέσπασε από αναμμένο κερί, σε ισόγειο διαμέρισμα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, στο Κορδελιό Θεσσαλονίκης.

Ένα ζευγάρι άνεργων ομογενών από την πρώην ΕΣΣΔ, ηλικίας 38 χρόνων, με προβλήματα εξαρτήσεων, η 69χρονη γιαγιά κι ένα πεντάχρονο αγοράκι, που κατόρθωσαν να βγουν από το σπίτι αλλά μεταφέρθηκαν σε εφημερεύον νοσοκομείο κυρίως για προληπτικούς λόγους.

Η ΔΕΗ έσπευσε να αποποιηθεί την ευθύνη, διευκρινίζοντας με ανακοίνωσή της ότι η συμβεβλημένη πελάτης-ιδιοκτήτρια, που διαμένει στον πάνω όροφο της μονοκατοικίας, ζήτησε τη διακοπή της ηλεκτροδότησης πριν από 1,5 χρόνο.
Τραγικές μνήμες έρχονται στο προσκήνιο
Πέρυσι το Φεβρουάριο στη Λάρισα, δύο φοιτητές έχασαν τη ζωή τους και τρεις έπεσαν σε κώμα από αναθυμιάσεις που εισέπνευσαν από αυτοσχέδιο μαγκάλι που είχαν τοποθετήσει μέσα στο σπίτι τους για να ζεσταθούν. Τα περιστατικά δεν έχουν τέλος. Από την έναρξη της κρίσης καταγράφηκαν 65 θάνατοι οι οποίοι ήταν αποτέλεσμα εναλλακτικών μέσων θέρμανσης.

Να σημειωθεί πώς οι 65 θάνατοι από το 2009, οπότε και ξεκίνησε η οικονομική κρίση αφορούν στην καταγραφή συμβάντων της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας. Ο θάνατος της 13χρονης από τη Σερβία και των δύο φοιτητών πέρυσι στη Λάρισα δεν συνυπολογίζονται, αφού δεν επενέβη η Πυροσβεστική.

newsbomb.gr

Διαβάστε στο HOT DOC που κυκλοφορεί: Έψαχνε νύχτα φαρμακοβιομήχανο πριν την τροπολογία ο Άδωνις Γεωργιάδης!

http://www.koutipandoras.gr/article/100609/epsahne-nyhta-farmakoviomihano-prin-tin-tropologia

Σε μια κίνηση που προκαλεί πολλά ερωτηματικά και δημιουργεί μείζον πολιτικό θέμα στην κυβέρνηση προχώρησε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. Το HOT DOC αποκαλύπτει ότι μία μέρα πριν από την ψήφιση της τροπολογίας για τα φάρμακα στη Βουλή ο Άδωνις Γεωργιάδης επισκέφτηκε μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα το σπίτι γνωστού φαρμακοβιομήχανου. Και το ερώτημα που τίθεται είναι για ποιο λόγο έγινε κάτι τέτοιο και μάλιστα λίγες ώρες πριν από την κρίσιμη ψηφοφορία στη Βουλή.

Τι διαπραγματευόταν κρυφά και γιατί; Ποιο είναι το κρυφό παζάρι στο οποίο επέλεξε να πάει ο υπουργός με ύφος και συμπεριφορά αλεπούς; Και μάλιστα την ίδια ώρα που ο ίδιος κόπτονταν σε non paper του υπουργείου Υγείας, να μην ψηφιστεί η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε απώλειες δύο δις. ευρώ στα κέρδη των πολυεθνικών;

Σε κάθε περίπτωση η κίνηση του κ. Γεωργιάδη όχι μόνο εκθέτει τον ίδιο αλλά και την κυβέρνηση.

Διαβάσετε τη συνέχεια στο HOT DOC που κυκλοφορεί

Όταν πέφτουν οι μάσκες της πολιτικής - του Μιχάλη Ιγνατίου

http://olympia.gr/2013/12/07/%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%80%CE%AD%CF%86%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82/

Μερικές φορές συμβαίνουν πράγματα που σε αναγκάζουν να αναρωτηθείς για τις προθέσεις, τις σκέψεις και τους σχεδιασμούς των ανθρώπων, ειδικά όταν πρόκειται για ιστο­ρικά γεγονότα. Μετά το θάνατο του Γλαύκου Κληρίδη, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης μίλησε για τον αποθανόντα Κύπριο ηγέτη ως να ήταν ο εθνάρχης του Ελληνισμού, και μάλιστα κάλεσε όλους μας να προσπαθήσουμε να πραγματοποιήσουμε το όνειρό του για την Κύπρο. Και, προφανώς, ομιλεί για τη σαπουνόφουσκα της «επανένωσης», χωρίς να εξηγεί ότι η Κύπρος στην ουσία θα πρέπει να παραχωρήσει απίστευτα δικαιώματα στην Τουρ­κία-όχι στους Τουρκοκύπριους….

Ο κ. Σημίτης αλλά και ο μακαρίτης ο Κληρίδης όταν βρισκόταν εν ζωή προσπάθησαν πολύ να μειώσουν τη σημασία ενός γεγονότος που συνέβη κατά τη συνάντησή τους στην Αθήνα όταν ελήφθη η απόφαση να μην μεταφερθούν οι ρωσικοί πύραυλοι S-300 στο νησί. Ο πρώην Πρόεδρος της Κύπρου ήταν τόσο οργισμένος για την εξα­πάτηση του ίδιου και του κυπριακού λαού, που είπε στον κ. Σημίτη ότι «μας προδώσα­τε όπως η χούντα το 1974…). Πρόκειται για δήλωση φωτιά από έναν πολιτικό όπως ο Κληρίδης που απέφευγε τους χαρακτηρισμούς ακόμα και γι΄αυτούς που τον καθύ­βριζαν για τις θέσεις του στο Κυπριακό. Οι συνεργάτες του Κληρίδη ούτε θέλουν να θυμούνται το γεγονός αλλά αναμένω με… αγωνία τη διάψευση τους για το σοβαρότατο αυτό ζήτημα. Όπως και την τοποθέτη­ση του πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδας.

Την περασμένη εβδομάδα ο κ. Σημίτης επισκέφθηκε την Κύπρο για να παρουσιάσει το βιβλίο του Γιώργου Βασιλείου – ναι, το ίδιο βιβλίο που έβγαλε «σκάρτο» ο Θε­όδωρος Πάγκαλος. Είπε πολλά και διάφο­ρα ο πρώην πρωθυπουργός, όλα άκρως προκλητικά, και θα έλεγα ότι απέχουν από την αλήθεια και από την πραγματικότητα. Πριν από το δημοψήφισμα του 2004, με άρθρο μου στην Ημερησία, του αναγνώρι­σα τη μεγάλη προσπάθεια για ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε, δίνοντας δυστυχώς -όταν ήταν πρωθυπουργός- υποσχέσεις στον Φερχόϊγκεν που δεν μπορούσε να αποδε­χτεί αργότερα ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Θεώρησα ότι έπρεπε να του αναγνωρίσω τις προσπάθειες και μάλιστα υπέβαλα και το ερώτημα: Μήπως έπρεπε να δώσει ση­μασία στα λόγια του ο κυπριακός λαός; Δεν γνώριζα τότε όσα γνωρίζω σήμερα…

Ο πρώην πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ότι «μΙα από τις μεγάλες παθογένειες της στρα­τηγικής του Ελληνισμού ήταν η απουσία ρεαλιστικής αντίληψης και προσέγγισης του θέματος καθώς και το έλλειμμα κατα­νόησης της σημασίας του χρόνου». Και με την ευκαιρία επιτέθηκε στον Ανδρέα Πα­πανδρέου και τον Σπύρο Κυπριανού επειδή απαιτούσαν τα αυτονόητα: την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποί­κων και την εφαρμογή των τριών ελευθεριών. Προσέξτε: Οι δύο ηγέτες απαιτούσαν το σεβασμό των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ο κ. Σημίτης τους ασκεί κριτική γι΄αυτό. Την ίδια απαράδεκτη κριτική ασκεί όλα αυτά τα χρόνια και η Άγκυρα.

Ο πρώην πρωθυπουργός μάς συμβου­λεύει να είμαστε ρεαλιστές και στην περίπτωση της Κύπρου ρεαλισμός σημαίνει να παραδώσουμε το νησί στην επιρροή της Τουρκίας, να δώσουμε το 50% των πόρων από το φυσικό αέριο στην Άγκυρα. Και να περάσουν οι αγωγοί από το τουρκικό έδαφος για να ελέγχουν πλή­ρως οι Τούρκοι τη ροή του κυπριακού φυσικού αερίου. Αυτή είναι η θέση των αυτοαποκαλούμενων ρεαλιστών, η οποία θα είναι καταστροφική για τους Έλληνες της Κύπρου. Εάν συμβούν τα παραπάνω, η μοναδική επιλογή των Ελληνοκυπρίων θα είναι η μετανάστευση…

Ο κ. Σημίτης ισχυρίστηκε επίσης ότι «η ρεαλιστική και πραγματιστική προσέγγι­ση που υποστήριξαν ο Γιώργος Βασίλειου και ο Γλαύκος Κληρίδης είναι περισσότερο αναγκαία παρά ποτέ». Και αποσιωπά ότι ο Κληρίδης ήταν αυτός που ΣΚΟΤΩΣΕ στην κυριολεξία την πρωτοβουλία του Βασι­λείου για διευθέτηση του Κυπριακού… Ως γνωστόν, για να νικήσει τότε τον Βασιλείου στις προεδρικές εκλογές, ο Κληρίδης φόρε­σε ελληνική φουστανέλα και σκαρφίστηκε το θέμα των S-300 -που κόστισαν εκα­τομμύρια-, το οποίο του ακύρωσε αργότερα ο Σημίτης χωρίς καν να τον ακούσει… 
Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος για τρεις ηγέτες που νομίζαμε πως ήταν άλλοι…  
ΕΠΙΚΑΙΡΑ

H AΥΓΗ ΒΟΥΤΣΙΝΑ ΠΟΥ ΤΕΜΑΧΙΣΕ ΤΟΝ ΒΡΟΥΤΣΗ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ "ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ"> Nα πως θα πάρουμε πίσω την Ελλάδα. Η ανθρώπινη αλυσίδα από την Κρήτη ως τον Έβρο!

http://kourdistoportocali.com/post/31685/avgivroutsis

 

(Δείτε ξανά το σχετικό απόσπασμα από το 29΄ και βάλτε καλά στο μυαλό σας ότι έρχονται σαρωτικές αλλαγές στην πολιτική ζωή της χώρας.)

Από τον Βασίλη Μπόνιο

Η Αυγή Βουτσινά χρειάσθηκε μόνο 5΄ απέναντι από τον υπουργό Εργασίας Βρούτση στην εκπομπή του Χατζηνικολάου για να προκαλέσει ένα πρωτόγνωρο τράνταγμα στους συμπολίτες της, σε όλους μας.

Η Αυγή είναι μια γυναίκα ελεύθερη, χωρίς κομματικές σημαίες- η ίδια επιμένει ότι ανήκει μόνο στους γονείς της που την έφεραν στον κόσμο-και μ΄αυτήν την άγρια αίσθηση ελευθερίας μεγάλωσε και τα παιδιά της. Όταν χώρισε:

-Νοικιάσαμε με τα παιδιά μου ένα διαμέρισμα με 100.000 δραχμές (τότε), όταν ο μισθός μου ήταν 140.000. Πήρα μαζί μου μόνο δύο κρεβάτια. Το πρώτο που κάναμε στο νέο σπίτι ήταν να αγοράσουμε μια μοκέτα και μια μπάλα με την οποία παίζαμε. Μόνο αυτά υπήρχαν στο σπίτι και είμασταν ευτυχισμένοι. Αργότερα πήραμε και από μία τηλεόραση γιατί θέλαμε να έχει ο καθένας την αυτονομία του....

Συναντήσαμε την Αυγή σε ένα καφέ του Καρέα, λίγες ώρες μετά την εμφάνισή της στην εκπομπή. Στο μεταξύ η ανάρτηση με το video από την παρουσία της στην εκπομπή είχε τρελαθεί στα χτυπήματα. Ακόμη και η προαναγγελία της συνέντευξής ήταν και παραμένει πρώτη σε επισκεψιμότητα. Κι αυτό έχει την εξήγησή του. Η ελληνική κοινωνία δεκαετίες τώρα αργοσβήνει κάτω από το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης και αναζητά ένα πρόσωπο χωρίς σημαία που θα μπορούσε να γίνει το εθνικό μας ξυπνητήρι.

-Αυγή, πως βρέθηκες στην εκπομπή;

« Έβλεπα την εκπομπή του Χατζηνικολάου με τον Άδωνη και ήμουν έτοιμη να ξεκινήσω από τον Άλιμο και να πάω στην εκπομπή, με τη φόρμα μου. Είχα τρελαθεί με αυτά που άκουγα από τον Γεωργιάδη, ο οποίος πουλάει τρελίτσα. Ήθελα να του πω αλίμονο όταν βγει η τρελίτσα όλων μας. Την Κυριακή το βράδι λοιπόν είδα μια διαφήμιση που προανήγγειλε την εκπομπή της επόμενης με καλεσμένο τον Βρούτση. Πήρα τηλέφωνο. Με ρώτησε η κοπέλα του STAR που απάντησε στο τηλέφωνο ποια είναι η οικονομική μου κατάσταση.  Της είπα ότι στην οικογένεια εργάζομαι μόνο εγώ και ο γιος μου που είναι ναυτικός. Moυ είπε ότι μάλλον θα κληρωθείτε...Πράγματι μια ώρα μετά με πήραν πίσω και μου είπαν ότι θα είναι στο κοινό της εκπομπής...

Τι είχες σκεφθεί να ρωτήσεις τον Βρούτση;

-Είναι αλήθεια ότι είχα ετοιμάσει δυο τρεις ερωτήσεις με τις οποίες θα τον άφηνα να εκτεθεί. Αλλά δεν χρειάσθηκε. Ο Χατζηνικολάου μου έδωσε το μικρόφωνο όταν ο Βρούτσης είχε εκτεθεί άγρια από μόνος του. Διαπίστωσα δηλαδή ότι δεν θα μπορούσα ν ατον εκθέσω περισσότερο απ’ ότι ο ίδιος τον εαυτό του. Οπότε αποφάσισα να βγάλω από μέσα μου αυτό που ένιωθα. Αυτόν και τους ομοίους του.

Περιττό να σου πω ότι την επόμενη μέρα έγινε ένα χαμός. Μου τηλεφωνούσαν φίλοι και γνωστοί απ΄ όλο το κόσμο, με πήρε ο γιος μου από την Αμερική, μου είπε ότι διάβαζε στο διαδίκτυο για μένα και ήταν περήφανος...

Πράγματι ήσουν καταιγιστική. Τον τεμάχισες τον Βρούτση, χωρίς να χρησιμοποιήσεις χυδαίες εκφράσεις και χωρίς να επιτρέψεις στον θεατή να σε τοποθετήσει κάπου κομματικά...

Μα δεν ανήκω σε κανένα κόμμα. Κατέβηκα με την κόρη μου στη συγκέντρωση των Αγανακτισμένων στο Σύνταγμα και όταν άρχισαν να πλακώνουν οι σημαίες της ΓΣΕΕΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, των κομμάτων και των οργανώσεων, φύγαμε τρέχοντας. Αισθάνθηκα πως αν έμενα θα ήμουν πρόβατο κι όχι άνιθρωπος. Πιστεύω ότι πολλοί εκεί έξω είναι σαν κι εμένα, απλά δεν έχουν το βήμα να εκφρασθούν, πολλοί έχουν απορροφηθεί από τα προβλήματά τους, άλλοι φοβούνται μην χάσουν τη δουλειά τους...

Μα έχουμε να χάσουμε πολλά περισσότερα αν αφήσουμε το φόβο να κυριαρχήσει. Εσύ γιατί δεν φοβάσαι μην χάσεις την δουλειά σου;

. Μα γιατί είμαι έτοιμη για όλα. Αν χάσω τη δουλειά μου θα χτυπήσω πόρτες και θα ρωτάω αν θέλουν να καθαρίσω τα σπίτια τους. Και επειδή θα καθαρίζω πολύ καλά είμαι σίγουρη ότι θα με ξαναθέλουν για να τους καθαρίζω. Βέβαια δεν λειτουργούν όλοι οι άνθρωποι έτσι. Εγώ δεν φοβάμαι τίποτα. Ή για την ακρίβεια το μόνο που φοβάμαι είναι πράγματα που με ξεπερνάνε και αυτά θα μπορούσαν να κάνουν με τις επιλογές μιας ανώτερης δύναμης-πέστο Θεό, όπως θέλεις πέστο...

Πως είναι δυνατόν να μου λες ότι είσαι έτοιμη να καθαρίσεις σπίτια και σκάλες και την ίδια ώρα να μα ς κυβερνούν άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στην ζωή τους. Εμείς δεν τους επιλέγουμε;

Διαφωνώ μαζί σου. Μήπως θυμάσαι πόση ήταν η αποχή; Κοντά στο 40%. Μας κυβερνούν αυτοί που επέλεξε ένα 12% του πληθυσμού οι οποίοι είναι κυρίως πιο μεγάλης ηλικίας και πιο συντηρητικοί είτε ψηφίζουν δεξιά είτε αριστερά.

Είναι οι ίδιοι που κάποτε πίστεψαν ότι ο Καραμανλής έκανε αντίσταση από το Παρίσι, λες και το Παρίσι είναι καμιά Μακρόνησος. Είναι οι ίδιοι που έφεραν τον Παπανδρέου ο οποίος μοίρασε λεφτά μέχρι ασυδοσίας και όλοι πέσαμε με τα μούτρα χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες. Είδαμε το τυράκι και τσιμπήσαμε, τους μισθούς που διπλασιάσθηκαν , το Τσοβόλα δώστα όλα κι απο κει φθάσαμε στο ευχαριστώ τους αμερικανούς του Σημίτη. Με εξευτελίζεις, εξευτελίζεις με το “ευχαριστώ” σου έναν ολόκληρο λαό χωρίς να με ρωτήσεις και δεν σκύβεις το κεφάλι να ζητήσεις συγνώμη; Ποιος νομίζεις ότι είσαι; Το ίδιο κάνουν και οι σημερινοί που δίνουν ψήφο εμπιστοσύνης, χωρίς να ρωτήσουν τους ψηφοφόρους τους που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν. Πήγες εκεί που εκλέγεσαι να ρωτήσεις τον κόσμο που σε ψήφισε, να πάρεις την λαική εντολή. Πως με εξευτελίζεις, με ληστεύεις, με οδηγείς στην αυτοκτονία, χωρίς την συγκαταθεσή μου. Την συγκατάθεση τέλος πάντων εκείνων που πίστεψαν στα Ζάππεια ένα, δύο, 22 και σε ψήφισαν. Δυστυχώς δεν γίνεται να βγούμε με ομαλό τρόπο από αυτή την κατάσταση. Με εκλογές δηλαδή. Πάλι τα κόμματα θα κάνουν μια κολεγιά, θα βρουν τρόπους, θα προσπαθήσουν τουλάχιστο να κερδίσουν χρόνο.

Κι εμείς, οι πολίτες, τι κάνουμε;

Είναι απόφαση δική μας να αλλάξουμε στάση. Να γίνουμε από παθητικοί ενεργητικοί. Οι πολίτες, όλοι μας. Σε κάθε σπίτι, σε κάθε γειτονιά. Να επικοινωνήσουμε ο ένας με τον άλλον. Να ανοίξουμε τις κλειστές πόρτες και να αφουγκρασθούμε την αγωνία του γειτονά μας. Να σου πω τι θα ήταν για μένα επανάσταση;

Να πιαστούμε χέρι με χέρι σε μια ανθρώπινη αλυσίδα που θα ξεκινάει από την Κρήτη, από το Λαύριο στην Αττική, από τον Έβρο στους κεντρικούς δρόμους, όλοι με ένα κεράκι αναμμένο και τα παιδιά κρατώντας ένα φαναράκι. Να δώσουμε στα παιδιά μας την ευκαιρία να πάρουν μέρος σε κάτι που θα μείνει στην ιστορία.  Κι αυτή η αλυσίδα να μην καταλήγει στη Βουλή αλλά στο Προεδρικό Μέγαρο. Να αναγκάσει αυτή η αλυσίδα τον πρόεδρο Παπούλια, (έναν πρόεδρο που φοριέται και σαν κόσμημα) να παραιτηθεί.  Αυτός δεν είναι Πρόεδρος Δημοκρατίας είναι κόσμημα fa ca d'oro!

Στο μεταξύ θα πρέπει να επιλέξουμε σε κάθε περιφέρεια τους αρίστους για να βγούν μπροστά, τους πιο ικανούς ανάμεσά μας. Αυτούς που δεν θα αυτοπροταθούν αλλά θα τους επιλέξουμε εμείς, οι μικρές τοπικές κοινωνίες και οι γειτονιές στις μεγάλες πόλεις. Αυτό από μόνο του θα είναι μια επανάσταση. Ακούμε συνέχεια για σωτήρες που αυτοπροτείνονται από μόνοι τους. Όπως η «Κίνηση των 58» που ξεπερνάνε τα όρια του θράσους και της γραφικότητας. Αυτή η πατρίδα παράγει σε αυθονία αυτόκλητους σωτήρες. Τέλος πάντων όταν έχουμε επιλέξει τους αρίστους θα βοηθήσουμε την οικονομία να πάρει μπρος μέσα από την κατανάλωση. Δώσαμε ένα σκασμό δις στις τράπεζες ενώ θα μπορύσαμε με πολύ λιγότερα χρήματα να στηρίξουμε τους μικρούς επιχειρηματίες με προυποθέσεις όπως για παράδειγμα να προσλάβουν 1-2 εργαζόμενους με τουλάχιστο 800 ευρώ μισθό στην αρχή. Θα τους δίναμε μια περίοδο χάρητος χωρίς να πληρώνουν εισφορές και τα σχετικά αλλά στην συνέχεια όταν τέλειωνε αυτή η περίοδος όσοι δεν ήταν συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους θα τους γινόντουσαν αυτόματα κατασχέσεις και θα κλείνανε.

Στο μεταξύ καθόμαστε στις ουρές του Άουσβιτς της ΔΕΗ στωικά για να πληρώσουμε τους λογαριασμούς, ενώ μια Αθήνα στο σκοτάδι θα ήταν ένα συναρπαστικό θέαμα για τις κάμερες των διεθνών ΜΜΕ- αν τολμούσαν να κόψουν το ρεύμα σε όλους μας και να εγκαταλείψουν τις πόλεις στις συμμορίες…

Σωστά. Εγώ δεν δέχομαι και τις ουρές που κάνουν στην Καλλιθέα για παράδειγμα όταν μοιράζουν τρόφιμα. Είναι στην πλειοψηφία τους οι ίδιοι άνθρωποι που αν τους προσκαλέσεις σε μια διαμαρτυρία δεν θα έρθουνε. Εγώ πιστεύω ότι οι πραγματικά φτωχοί άνθρωποι είναι περήφανοι και δεν στήνονται εύκολα στις ουρές. Όπως η μητέρα από την Σερβία και η κόρη της. Δεν πήγαν καν να ζητήσουν μια σόμπα και να την πληρώσουν με δόσεις ή οταν μπορούν. Δυστυχώς το κορίτσι χάθηκε και τι έγινε στη συνέχεια; Σπεύσαμε να συγκεντρώσουμε χρήματα για να μεταφερθεί η σωρός του κοριτσιού στην Σερβία. Μήπως το σωστό, αυτό που οφείλαμε να κάνουμε, είναι να επαιτήσουμε- και όχι να απαιτήσουμε-χρήματα για τις οικογένειες που τους έχουν κόψει το ρεύμα και έχουν πραγματικά ανάγκη. Μήπως αυτό θα ήταν η σωστή  αντίδραση μιας κοινωνίας με σωστά αντανακλαστικά, ειδικά τώρα εν μέσω κρίσης.

Ποια είναι η γνώμη σου για τους συνδικαλιστές και το λεγόμενο συνδικαλιστικό κίνημα;

Είναι ότι χειρότερο έχουμε επιτρέψει να συμβεί. Δεν έχουν δουλέψει ποτέ, πληρώνονται αδρά και βρίσκουν τρόπο ξεκινώντας από την ΓΣΕΕ, να βγουν βουλευτές. Από την στιγμή που όλοι οι εργαζομένοι έχουμε τα ίδια αιτήματα, ένα αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο ποιος είναι  ο ρόλος των συνδικαλιστών; Μήπως είδατε τι έγινε στη Χαλυβουργική του Αγγελόπουλου και ποιος ήταν ο ρόλος των συνδικαλιστών; Όταν ζητήθηκε με φύγουν με εθελουσία 120 άτομα οι συνδικαλιστές με τους παχυλούς μισθούς ήταν εξαφανισμένοι. Τελικά 120 συναδελφοί τους έχασαν την δουλειά τους ενώ οι ίδιοι παρέμειναν στην θέση τους. Μάλιστα όταν συνάντησα ένα από δαύτους μου είπε ότι ο Αγγελόπουλος είναι εθνικός ευεργέτης, επειδή βάζει καύσιμα στα περιπολικά! Μήπως οι συνδικαλιστές τελικά είναι απαραίτητοι στο σύστημα για να τους εξαγοράζει πιο εύκολα; Μήπως το σύστημα το ίδιο είναι που τους επέβαλε και δεν μιλάω για την γέννηση του παγκόσμιου εργατικού κινήματος και τους ηγέτες του αλλά για την εκφυλισμένη ελληνική εκδοχή των συνδικαλιστών της μεταπολίτευσης. Τώρα τους βλέπεις που τρέχουν όλοι τους να κουρνιάσουν στον ΣΥΡΙΖΑ που έρχεται ώστε να εξακολουθήσουν να είναι καβάλα στο άλογο;

Πως βλέπεις την άνοδο της Χρυσής Αυγής;

Ο κόσμος δεν βλέπει προοπτική και πιστεύει ότι ψηφίζοντας Χρυσή Αυγή θα τη πει στο σύστημα. Αυτό θα έλεγα ότι είναι φτωχή πολιτική σκέψη, το να ψηφίζεις δηλαδή ΧΑ για να την πεις στο σύστημα. Είναι όμως το ίδιο το σύστημα που ανέδειξε την ΧΑ. Πάρτε παράδειγμα τον Μπαρμπαρούση. Έγινε κάποιος επειδή έδιωξε τους Ρομά από το Αιτωλικό και έλιωσε στο ξύλο τους Πακιστανούς. Πήραν τα γκλομπς και λιάνισαν τους ανθρώπους που το ίδιο το κράτος τους άφησε να περάσουν τα σύνορά του και είναι το κράτος που δεν μπορεί να τους διαχειρισθεί με αποτέλεσμα να δίνει χώρι στην ΧΑ. Η ΧΑ υπάρχει επειδή υπάρχουν οι μετανάστες την είσοδο των οποίων δεν εμπόδισε το κράτος για να μην πω ότι το έκανε συστηματικά μέσα από προδοτικές συμφωνίες των ηγετών μας. Ο Σαμαράς δεν ήταν εκείνος που έφερε τους Αλβανούς στην Ελλάδα και φτάσαμε στο σημείο να τον κάνουμε πρωθυπουργό; Και οι Έλληνες πήγαιναν μετανάστες αλλά τους έξεταζαν ακόμη και τα δόντια…

Η Αυγή Βουτσινά εργάζεται σαν πωλήτρια σε πετυχημένη εταιρεία με έδρα την Πάτρα. Η δουλειά της είναι να προωθεί τα προιόντα της εταιρείας της σε μεγάλα σούπερ μάρκετ. Με απόφαση του επιχειρηματία οι εργαζόμενοι –συνάδελφοι της Αυγής διαθέτουν ένα μικρό ποσό ο καθένας για το κοινό ταμείο. Στα χρήματα που συγκεντρώνουν οι εργαζόμενοι ο επιχειρηματίας προσθέτει ένα ποσό αντίστοιχο με το άθροισμα του ποσού των εργαζομένων. Το ποσό αυτό είναι στην διάθεση όποιου εργαζόμενου έχει μια έκτακτη ανάγκη και χρειασθεί βοήθεια.  Αισθάνομαι ότι εργάζομαι σε μια εταιρεία πρότυπο όσο αφορά το ενδιαφέρον και την φροντίδα της επιχείρησης για τους ανθρώπους της. Eίμαστε όλοι- εργοδότης και υπάλληλοι- πολύ χαρούμενοι για όσα έχουμε καταφέρει από κοινού.