ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΙΩΑΝΝΗ ΒΑΤΑΤΖΗ - Η ΜΝΗΜΕΙΩΔΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟ

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8528.html

ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΥΡΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΟΥΚΑ 
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΕ ΠΑΠΑΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΝ

Σύμφωνα με τον μεγάλο ιστορικό μας Απ. Βακαλόπουλο, ο Νέος Ελληνισμός απλώνει τις ρίζες του στην αυτοκρατορία τα Νίκαιας, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους, το 1204. Με την παρακάτω επιστολή ο αυτοκράτορας Ιωάννης Γ’ Δούκας Βατάτζης (1222-1254) απαντά σε προηγηθείσα του πάπα Γρηγορίου Θ’ (1227-1241). Η επιστολή μπορεί να εκληφθεί ως το μανιφέστο του Νέου Ελληνισμού, που διακηρύσσει παγκοσμίως τον ασίγαστο πόθο του για την απελευθέρωση του σκλαβωμένου εθνικού  κέντρου και τον αγώνα των Ελλήνων για την διατήρηση της πολιτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς τους, αρχαίας και μεσαιωνικής. Ταυτόχρονα, δείχνει ποια είναι η πρέπουσα απάντηση από πλευράς Ελληνισμού στις προσπάθειες προσέγγισης και στις αξιώσεις του παπισμού.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε το πρώτον υπό του Ι. Σακελλίωνος, Ανέκδοτος επιστολή του αυτοκράτορος Ιωάννου Δούκα Βατάτση προς τον πάπα Γρηγόριον, Αθήναιον τ. 1 (1872), 372-378. Περιλαμβάνεται στο Α. Βακαλόπουλος, Πηγές της Ιστορίας του Νέου Ελληνισμού, Θεσ/νίκη 1965, 50-52.

*****

Ἰωάννης ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ πιστός βασιλεύς καί αὐτοκράτωρ Ῥωμαίων ὁ Δούκας τῷ ἁγιωτάτῳ πάπα τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης Γρηγορίῳ σωτηρίας καί εὐχῶν αἴτησιν.

Οι απεσταλμένοι της μακαριότητάς σου, όταν αφίχθηκαν προς την βασιλεία μου, παρέδωσαν σε αυτή γράμμα, για το οποίο αυτοί διατείνονταν ότι είναι της αγιότητός σου και ισχυρίζονταν ότι έχει σταλεί στην βασιλεία μου˙  η βασιλεία μου, όμως, βλέποντας με αποστροφή την ατοπία των γεγραμμένων, δεν το πολυπιστεύει ότι είναι δικό σου το γράμμα, αλλά κάποιου συντρόφου της εσχάτης ανοησίας, που έχει την ψυχή γεμάτη αλαζονεία και αυθάδεια. Πως θα μπορούσε να νομισθεί διαφορετικός, αυτός που θέλησε με  γράμματα να φερθεί προς την βασιλεία μου με αυτό τον τρόπο, σαν να επρόκειτο για κανέναν των ανωνύμων και άδοξων, ή να πω καλύτερα των αγνώστων και αφανών, αυτός που δεν μπορεί να διδαχθεί το πρέπον, ούτε από την πείρα των πραγμάτων, ούτε από το μέγεθος της εξουσίας; Αντίθετα, η αγιότητά σου έχει στολισθεί με φρόνηση και διάκριση διαφορετική από των πολλών. Γι’ αυτό και με δυσκολία το είχε η βασιλεία μου να πιστεύει ότι είναι δικό σου το γράμμα, πολύ δε περισσότερο ότι γράφτηκε αυτό για να σταλεί στην βασιλεία μου.

Αυτό το γράμμα τόνιζε, ότι στο δικό μας γένος των Ελλήνων βασιλεύει η σοφία, και,  ωσάν να πρόκειται για πηγή, από αυτήν παντού ανέβλυσαν σταγόνες˙  και είναι το σωστό για μας, που λάμπουμε από τέτοια διάκριση, να μην αγνοούμε την αρχαιότητα του θρόνου σου˙ σαν να πρόκειται για την απόδειξη κάποιου μεγάλου θεωρήματος που χρειάζεται μεγάλη σοφία για να το καταλάβει κανείς. Αν και ποιος από μας έχει  ανάγκη της σοφίας, για να καταλάβει ποιος είσαι και τι είδους είναι ο θρόνος σου;  Διότι αν ήταν και αυτός τοποθετημένος επάνω στα σύννεφα ή βρίσκονταν κάπου στα ψηλά, θα μας ήταν ίσως απαραίτητη κάποια μετεωρολογική γνώση, για ν’ αναγνωρίσουμε την φύση και σύστασή του, μαζί με τις θύελλες και τους κεραυνούς και όλα τα υπόλοιπα, όσα από την φύση τους φτιάχτηκαν για να βρίσκονται στα υψηλά˙ επειδή όμως είναι στηριγμένος στη γη, και δεν διαφέρει σε τίποτα από τους άλλους θρόνους, που φτιάχτηκαν ν’ αντέχουν αρχιερείς, πως λοιπόν να μην είναι πρόσφορη σε όλους; Ότι, βέβαια, από το δικό μας γένος άνθησε η γνώση και το αγαθό αυτής και διαδόθηκε στους άλλους, όσους φροντίζουν με επιμέλεια για την απόκτηση και την άσκησή της, αυτό σωστά ειπώθηκε. Εκείνο όμως πως αγνοήθηκε, ή και αν δεν αγνοήθηκε,  πως παρασιωπήθηκε,  το ότι μαζί με την σοφία που βασιλεύει σε μας, κληροδοτήθηκε στο δικό μας γένος η κοσμική αυτή βασιλεία από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο, ο οποίος φρόντισε να προσθέσει στην εξουσία το σεμνό και το τίμιο, δια της ανταποκρίσεως στην του Χριστού κλήση; Διότι ποιος απ’ όλους αγνοεί ότι η κληρονομιά της διαδοχής του μεταβιβάστηκε στο δικό μας γένος και εμείς είμαστε οι κληρονόμοι και διάδοχοί του;

Έπειτα, εσύ ζητάς από μας να μην αγνοήσουμε  τον δικό σου θρόνο και τα προνόμιά του˙ πως εμείς δεν θα ανταπαιτήσουμε από σένα να μην παραβλέψεις  και ν’ αναγνωρίσεις το δικό μας δικαίωμα στην εξουσία και το κράτος της Κωνσταντινουπόλεως, το οποίο έλαβε την αρχή από των χρόνων του Μεγάλου Κωνσταντίνου, και αφού πέρασε από πολλούς άρχοντες μετά από εκείνον του δικού μας γένους, και παρατάθηκε για μια ολόκληρη χιλιετία, έφθασε μέχρι εμάς; Για παράδειγμα οι ιδρυτές της δυναστείας μου, αυτοί από το γένος των Δουκών και των Κομνηνών, για μην αναφέρω και τους άλλους, οι οποίοι κατάγονται από  γένη ελληνικά˙ αυτοί λοιπόν της δικιάς μου γενιάς, κατείχαν την αρχή της Κωνσταντινουπόλεως επί εκατοντάδες ετών˙ τους οποίους δηλαδή και η εκκλησία της Ρώμης και οι ιεραρχικώς προϊστάμενοί της τούς αναγόρευαν αυτοκράτορες Ρωμαίων. Πως λοιπόν σου φαινόμαστε ότι από πουθενά δεν έχουμε την αρχή και τη βασιλεία, ενώ ο Ιωάννης της Πρετούνας [1]  χειροτονήθηκε από σένα βασιλεύς; από πού το πρέπον στη βασιλεία του ευσεβούς και μεγάλου Κωνσταντίνου; ποιανού το επ’ αυτής δικαίωμα παρά αυτού που ήδη επικρατεί σ’ αυτή; Γιατί ούτε και η δική σου τίμια κεφαλή δεν επαινεί κάπου την άδικη γνώμη και την πλεονεκτική χείρα, και δεν τοποθετεί στη μοίρα του δικαίου την ληστρική και μιαιφόνο διάθεση, από την οποία διεφθάρησαν εξαρχής οι Λατίνοι και εκστράτευσαν εναντίον μας με ωμότητα τόση, όση δεν επέδειξαν ούτε οι Ισμαηλίτες στα μέρη της Συρίας και τη Φοινίκης˙ τους οποίους ο Θεός των εκδικήσεων τιμώρησε αξίως της ασεβείας τους. Εμείς δε, αν και αναγκαστήκαμε βίαια να μετακινηθούμε, κατέχουμε αμετακίνητα και αμετάπτωτα το δικαίωμα στην αρχή και το κράτος, με τη χάρη του Θεού˙ διότι αυτός που βασιλεύει, έθνους και λαού και πλήθους λέγεται ότι άρχει και εξουσιάζει και όχι λίθων και ξύλων, αυτών που συνιστούν τα τείχη και τους πύργους.

Περιείχε κι αυτό, τούτο το γράμμα˙ ότι δηλαδή οι κήρυκες της τιμιότητάς σου, περιτρέχοντες όλο τον κόσμο, ανακοίνωναν την σταυροφορία˙ και μαζεύτηκε μεγάλο πλήθος αριθμού ανδρών πολεμιστών και μάχιμων, σε διεκδίκηση της αγίας γης˙  από τους οποίους θ’ αφανιστεί το πλήθος των εχθρών και θα λάμψει το καλό της ειρήνης. Όταν ακούσαμε εμείς αυτά,  πληρωθήκαμε θυμηδίας και γίναμε έμπλεοι καλών ελπίδων, σκεπτόμενοι, όπως ήταν φυσικό, ότι οι εκδικητές αυτοί των Αγίων Τόπων θ’ αρχίσουν την εκδίκηση από την δικιά μας πατρίδα και θα υποβάλουν τους κατακτητές της σε ένδικη τιμωρία, επειδή βεβήλωσαν αγίους οίκους, επειδή σύλησαν αγία σκεύη, επειδή επέδειξαν κάθε είδους ανοσιούργημα κατά Χριστιανών.Επειδή όπως ήρθε το γράμμα, καλούσε βασιλέα της Κωνσταντινουπόλεως τον Ιωάννη, και τον ονόμαζε υιό αγαπημένο της δικής σας τιμιότητας˙  ο οποίος προ πολλού κατέλυσε αυτό τον βίο, για σένα όμως είναι ζωντανός και ενεργητικός, και σε βοήθεια και συνεργασία αυτού έλεγε [το γράμμα] ότι εξοπλίζονται οι νέοι αυτοί σταυροφόροι˙ γι’ αυτό παραιτούμαστε από το να σκεφτούμε κάτι καλό γι’ αυτά τα κηρύγματα και τις προετοιμασίες, και γελάμε,  αναλογιζόμενοι την ειρωνεία κατά των Αγίων Τόπων και τα παιχνίδια εις βάρος του Σταυρού˙ τα οποία εξαιτίας ιδιοτελών πλεονεξιών, επινοήθηκαν από τους περισσότερους και είναι εύσχημη πρόφαση και συγκάλυψη φίλαρχης και φιλάργυρης διάθεσης.

Επειδή ήθελε να μας νουθετήσει η τιμιότητά σου μέσω αυτού του γράμματος, και μας παραινούσε να μην παρενοχλούμε του φίλου σου Ιωάννη τη βασιλεία (αυτό είναι το ωφέλιμο και σωτήριο για την δική μου βασιλεία, [έλεγε]), θα ήθελε η δική μου βασιλεία να γνωρίζει η δική σου τιμιότητα, ότι δεν ξέρει η δική μου βασιλεία που είναι η επικράτεια και η εξουσία αυτού του Ιωάννη, σε ποιο μέρος της γης ή της θάλασσας, ούτε και επιθύμησε ποτέ κάτι από τα δικά του συμφέροντα. Αλλά αν ο λόγος γίνεται για την Κωνσταντινούπολη, ως του άμεσου ενδιαφέροντος εκείνου, και ημών ως αδίκως ιδιοποιουμένων αυτήν, εκείνο διαβεβαιώνουμε και δηλώνουμε στην αγιότητά σου και σε όλους τους Χριστιανούς, ότι ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΥΣΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΟΥΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΝ ΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ, ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΘΑ ΑΔΙΚΟΥΣΑΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΤΑΦΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΙΑ ΚΑΙ ΙΕΡΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑΤΑ, ΑΝ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΟΛΗ ΜΑΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΓΙ’ ΑΥΤΑ. Αν κάποιος αγανακτεί μαζί μας επειδή πράττουμε αυτά και δυσχεραίνει και εξοπλίζεται εναντίον μας, έχουμε κι εμείς τα μέσα για ν’ αμυνθούμε από αυτόν˙  πρώτα τον Θεό της δικαιοσύνης, ο οποίος βοηθά όσους αδικούνται και αντιτάσσεται και είναι δυσμενής σε όσους αδικούν˙ έπειτα υπάρχουν και σε μας άρματα και ίπποι και πλήθος μάχιμων ανδρών και πολεμιστών, οι οποίοι πολλές φορές ανταγωνίστηκαν αυτούς τους σταυροφόρους και δεν βρέθηκαν δεύτεροι κανενός.  Και συ, ως μιμητής του Χριστού και διάδοχος του κορυφαίου των αποστόλων, και γνώστης των θείων και των ανθρώπινων και των νομίμων θεσμών, θα πρέπει να μας επαινέσεις που ριψοκινδυνεύουμε και μαχόμαστε υπέρ της πατρίδος και της συγγενούς αυτής, ελευθερίας.Διότι πως θα μπορούσαμε να ανεχθούμε, βλέποντας έτσι περιυβρισμένη, να έχει χάσει ολότελα την πρώτη δόξα και να έχει καταντήσει άντρο φονιάδων και σπήλαιο ληστών;
    Αλλά αυτά, αν θέλει ο Θεός, θα βρουν τέλος. Η βασιλεία μου επιθυμεί πολύ και ποθεί, να διατηρεί το απαιτούμενο σεβασμό για την εκκλησία της Ρώμης που είναι υπό σου,  και να την τιμά ως θρόνο του κορυφαίου των αποστόλων, και με την αγιότητά σου να έχει σχέση και τάξη υιού και να πράττει όσα αποβλέπουν σε τιμή και περιποίηση αυτής, μόνο αν και η δική σου αγιότητα δεν θελήσει να αγνοήσει περαιτέρω το δίκαιο που ανήκει στη δική μου βασιλεία, ούτε ανεπίσημα έτσι και ιδιωτικά να κάνει επαφή μέσω γραμμάτων.  Η μεν βασιλεία μου έφερε χωρίς λύπη την αμορφωσιά του γράμματος, για να ειρηνεύει με την αγιότητά σου και στους κομιστές συμπεριφέρθηκε με ήπιο τρόπο. 

Μετάφραση κειμένου στα Νέα Ελληνικά: http://www.impantokratoros.gr/

(η έμφαση δική μας).

1) Πρόκειται για τον Jean de Candia-Nevers, γιο του Erard II, κόμη de Brienne. Ο Jean de Brienne έγινε βασιλεύς της Ιερουσαλήμ το 1210, όταν παντρεύτηκε την Μαρία, κόρη του Κορράδου Μομφερατικού. Διατήρησε τον τίτλο μέχρι το 1225, οπότε και πέρασε στον Φρειδερίκο Β’ Βαρβαρόσσα, μέσω του γάμου του με την Ισαβέλλα (ή Γιολάντα εγγονή του Κορράδου). Το 1229 έλαβε πρόσκληση από τους Φράγκους της λατινοκρατούμενης Ελλάδος, ν’ αναλάβει τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης, ως αντιβασιλέας (Γεώργιος Ακροπολίτης, Χρονική Συγγραφή §27). Αποδέχθηκε την πρόσκληση με την προϋπόθεση να παντρευτεί ο νόμιμος διάδοχος Βαλδουίνος Β, γιος του Πέτρου de Courtenay, την δεύτερη κόρη του Μαρία (από την τρίτη του σύζυγο, Berenguela της Λεόν). Πέθανε το 1237 terminus post quem για την επιστολή. Ο Ιωάννης Βατάτζης γνώριζε πολύ καλά ότι όταν ο Jean de Brienne ανέλαβε τον θρόνο της Κωνσταντινούπολης είχε χάσει τον τίτλο του βασιλιά, κάτι που τονίζει στην απάντησή του στον πάπα.

Εμφύλιος ή ανατροπή; Μελιγαλάς ή Γοργοπόταμος;

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/11/blog-post_8814.html

Εννοείται ότι είναι ελάχιστοι οι πολιτικά αφελείς που πιστεύουν ότι ένας εμφύλιος θα κάνει καλό στη χώρα μας. Όλοι αντιλαμβάνονται πως ένας εμφύλιος, εκείνο που θα κάνει θα είναι, αφενός να διαλύσει το Έθνος αφετέρου να διασώσει την υπεύθυνη για την υποδούλωση της χώρας, σάπια πολιτικοοικονομική ολιγαρχία, μαζί με τα κλοπιμαία της.

Είναι ενθαρρυντικό το ότι κανείς δεν «τσίμπησε» στα εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα που σκόπευε να προκαλέσει η εν ψυχρώ δολοφονία των μελών της Χρυσής Αυγής. Και δεν «τσίμπησε» γιατί το δίπολο «Αριστερά – Δεξιά», δεν έχει πλέον ουσιαστικό αντίκρισμα στις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης. Σήμερα το πραγματικό δίπολο είναι «Παγκοσμιοποίηση – Έθνος». 

Είναι ενθαρρυντικό το ότι η κοινωνία έχει πλέον συνειδητοποιήσει πως το συμφέρον της είναι η ανατροπή του συνθηκολογημένου με τις δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης ολιγαρχικού συστήματος, η απελευθέρωση της χώρας από τις κατοχικές οικονομικές δυνάμεις και η σωτηρία του Έθνους και όχι ο εμφύλιος που θα κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα και θα μας διαλύσει εντελώς. 

Ναι μεν δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να πάμε σε εμφύλιο, αλλά ταυτόχρονα δεν υπάρχει περίπτωση να μην αντιδράσει ο κόσμος και να καθίσει ήσυχα στο καναπέ του, βλέποντας τις περιουσίες του να ρευστοποιούνται υπέρ της ολιγαρχίας και των δανειστών.  Επειδή είναι πολύ δύσκολο να πείσεις τους ανθρώπους ότι τους σκοτώνεις για το καλό τους, επειδή είναι πολύ δύσκολο να επιτύχεις τη συναίνεση της κοινωνίας σε μέτρα που προκαλούν την καταστροφή της, είναι επόμενο πως θα υπάρξει αντίδραση οπωσδήποτε. Όμως αυτή η αντίδραση θα πρέπει να είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και όχι προς τη λάθος κατεύθυνση. Δεν πρέπει να υποκύψουμε στην προπαγάνδα του συστήματος περί των "δύο άκρων" που στοχεύει στο να διασωθεί το σύστημα. Τώρα, το Έθνος έχει ανάγκη από "Γοργοπόταμους" και όχι "Μελιγαλάδες".

Ας διατηρήσουμε λοιπόν την ψυχραιμία μας και ας συμβάλλουμε όλοι μας με την ψύχραιμη στάση μας και την επιβαλλόμενη επανάσταση συνείδησης, στην κατάρρευση ενώπιον μας της πανικόβλητης συστημικής ολιγαρχίας, που συνεχίζει να μας εξαθλιώνει και να μας διαλύει, προκειμένου να επιβιώσει η ίδια.

Παναιτωλικάρα! Όρθιος και στο Περιστέρι, 1-1 με τον Ατρόμητο!

http://www.sport-fm.gr/article/ton-skotwse-giati-ton-agapouse/731295
Τον «σκότωσε» γιατί τον αγαπούσε…
Ο… πρώην του Καμαρά, «πλήγωσε» τον Ατρόμητο, ισοφαρίζοντας το γκολ του Παπαδόπουλου και έδωσε πολύτιμο πόντο, στον καλά διαβασμένο Παναιτωλικό, στο Περιστέρι.

Action Images

Ο Παναιτωλικός συνεχίζει την εξαιρετική του πορεία, φεύγοντας «αλώβητος» και από το Περιστέρι. Η ομάδα του Χάβου ήρθε 1-1 με τον Ατρόμητο, με τον Ανρί Καμαρά να ισοφαρίζει γκολ του Παπαδόπουλου και να «πληγώνει» την πρώην ομάδα του.

Καλά διαβασμένη και στημένη στον αγωνιστικό χώρο του Περιστερίου, η ομάδα του Αγρινίου, μπλόκαρε και «κλείδωσε» τα ατού του συνόλου του Παράσχου. Μέτριοι οι «κυανόλευκοι» δεν έβρισκαν διαδρόμους να πιέσουν και «πλήρωσαν» ένα λάθος του Σηφάκη και έχασαν το τρίποντο.


Το ματς:


Ανεβασμένες και οι δύο, με καλή… φόρα από τα προηγούμενά παιχνίδια τους, Ατρόμητος και Παναιτωλικός δεν έδειχναν να δικαιώνουν την αναμονή για καλό θέαμα στο Περιστέρι. Ο Ατρόμητος με επιθετική φιλοσοφία μπήκε στο παιχνίδι για να πάρει το προβάδισμα από νωρίς και να ελέγξει καλύτερα την αναμέτρηση. Από την άλλη πλευρά, ο Παναιτωλικός είχε τα… απρόοπτά του. Ο Χάβος είδε τον Μπόγιοβιτς να μην μπορεί να ξεκινήσει, έβαλε τον Θεοδωρίδη και το πλάνο άλλαξε.

Το 0-0 έμενε με σχετική ευκολία, χωρίς ιδιαίτερες φάσεις μπροστά από τις δύο εστίες. Ο Παπαδόπουλος, όμως, εκμεταλλευόμενος την σέντρα του Ούμπιντες άνοιξε το σκορ για να βάλει στη θέση του οδηγού την ομάδα του, σε αρκετά κομβικό χρονικό σημείο. Ο Παναιτωλικός δεν τα έχασε και ο Καμαρά «πλήγωσε» την πρώην ομάδα του, εκμεταλλευόμενος το λάθος του Σηφάκη και την κακή του έξοδο, βάζοντας τα πράγματα και πάλι στο μηδέν ή μάλλον… στο ένα!

Ξεκινώντας το δεύτερο ημίχρονο, αλλαγές δεν υπήρχαν από τους δύο προπονητές που έδειχναν ευχαριστημένοι από την εικόνα των ομάδων τους. Μετά την πρώτη πεντάλεπτη πίεση του Παναιτωλικού, το γήπεδο έγειρε προς την πλευρά του Ατρόμητου. Σωστή κυκλοφορία, καθολική κατοχή όμως και πάλι, φάσεις μπροστά από τον Ράφαελ δεν γίνονταν. Και πώς να γίνουν όταν στην άμυνα δέσποζε με την παρουσία του ο Μπικέι, ο οποίος έκανε το πιο ολοκληρωμένο παιχνίδι του με τον Παναιτωλικό.

Στα λεπτά που ακολούθησαν δεν άλλαξαν πολλά. Ο Ατρόμητος πίεσε πολύ, ανέβασε την αμυντική του γραμμή πιο ψηλά, έφτασε στην περιοχή του Μπρακάλι, αλλά δεν μπορούσε να σκοράρει. Δεν το έκανε ούτε στην μεγάλη ευκαιρία του Καραγκούνη, πάνω στη γραμμή, μετά την ασίστ του Καραμάνου. Ο Παναιτωλικός έφυγε από το Περιστέρι με έναν υπερπολύτιμο πόντο και σίγουρα με τις εντυπώσεις να είναι με το μέρος του.


Οι συνθέσεις των ομάδων:


Ατρόμητος (Γιώργος Παράσχος): Σηφάκης, Φυτανίδης, Γιαννούλης, Λαζαρίδης, Ταυλαρίδης, Ιγκλέσιας, Δημούτσος (69’ Πίτου Γκαρσία), Ούμπιντες (88’ Καραμάνος), Μπρίτο (69’ Καραγκούνης), Ναπολεόνι, Παπαδόπουλος.

Στον πάγκο: Τσενάμο, Νάστος, Μπάλλας, Γεωργίου.

Παναιτωλικός (Μάκης Χάβος): Ράφαελ, Γκάλο, Μελισσάς, Κούσας, Μπικέι, Γοδόι, Τζούνιορ (75’ Μπελόν), Σφακιανάκης (80’ Καλογέρης), Μπακάκης, Θεοδωρίδης (70’ Ιωάννου), Καμαρά.

Στον πάγκο: Στεφανάκος, Δάρλας, Παπουτσογιαννόπουλος, Καλί.

Διαιτητής: Μήτσιος (Ηπείρου)
Βοηθοί: Ποντίκης (Πρέβεζας), Βερρής (Λέσβου)
Γήπεδο: Δημοτικό Γήπεδο Περιστερίου

Η ΑΔΙΑΛΛΑΞΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΥΜΒΑΛΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΥΦΕΣΗ (του ΠΟΛ ΚΡΟΥΓΚΜΑΝ)

http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=14033:krugman&catid=58:oikonomiki-politiki&Itemid=182

Οι Γερμανοί αξιωματούχοι είναι έξαλλοι με την Αμερική και όχι μόνο εξαιτίας της παρακολούθησης του κινητού της Άνγκελα Μέρκελ. Αυτό που τους έχει εξοργίσει τώρα είναι ένα (μεγάλο) σημείο σε μια έκθεση του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ για τηνεξωτερική οικονομική και νομισματική πολιτική. Σε αυτό το σημείο, το υπουργείο υποστηρίζει ότι το τεράστιο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας – ένα ευρύ μέτρο του εμπορικού ισοζυγίου – είναι επιβλαβές, δημιουργώντας «μιααποπληθωριστική διαστρέβλωση στην ευρωζώνη, καθώς και στην παγκόσμια οικονομία».

Οι Γερμανοί χαρακτήρισαν  θυμωμένα αυτό το επιχείρημα «ακατανόητο». «Δεν υπάρχουνανισορροπίες στη Γερμανία, που να απαιτούν τη διόρθωση της φιλικής προς την ανάπτυξη οικονομικής  και δημοσιονομικής πολιτικής μας», δήλωσε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών της χώρας. Αλλά το Υπουργείο Οικονομικών είχε δίκιο και η γερμανική αντίδραση ήταν ενοχλητική. Αν μη τι άλλο, ήταν μια ένδειξη της συνεχιζόμενης άρνησης των πολιτικών στη Γερμανία, στην Ευρώπη ευρύτερα και για αυτό το θέμα σε όλο τον κόσμο, να αντιμετωπίσουμε τη φύση των οικονομικών προβλημάτων μας. Από την άλλη πλευρά, απέδειξε την ατυχή τάση της Γερμανίας να απαντήσει σε οποιαδήποτε κριτική των οικονομικών πολιτικών της με κραυγές θυματοποίησης.

Πρώτον, τα γεγονότα. Θυμηθείτε το σύνδρομο της Κίνας, στο οποίο η μεγαλύτερη οικονομία της Ασίας συνέχισε να έχει τεράστια εμπορικά πλεονάσματα χάρη σε ένα υποτιμημένο νόμισμα. Λοιπόν, η Κίνα εξακολουθεί να έχει πλεονάσματα, αλλά έχουν μειωθεί. Εν τω μεταξύ, η Γερμανία έλαβε τη θέση της Κίνας: πέρυσι η Γερμανία, και όχι η Κίνα, είχε το μεγαλύτερο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών στον κόσμο. Και, ως ποσοστό του ΑΕΠ, το πλεόνασμα της Γερμανίας ήταν περισσότερο από δύο φορές μεγαλύτερο από της Κίνας.

Τώρα, είναι αλήθεια ότι η Γερμανία έχει μεγάλα πλεονάσματα για σχεδόν μια δεκαετία. Αρχικά, όμως, τα πλεονάσματα αυτά συνδυάστηκαν με μεγάλα ελλείμματα στη νότια Ευρώπη, τα οποία χρηματοδοτηθήκαν από μεγάλες εισροές της γερμανικής πρωτεύουσας. Η Ευρώπη στο σύνολό της εξακολουθεί να έχει περίπου ισορροπημένο εμπόριο. Στη συνέχεια ήρθε η κρίση και οι ροές κεφαλαίων προς την περιφέρεια της Ευρώπης κατέρρευσαν. Τα έθνη οφειλέτες εξαναγκάστηκαν – εν μέρει εξαιτίας της επιμονής της Γερμανίας – σε σκληρή λιτότητα, η οποία εξάλειψε τα εμπορικά ελλείμματά τους. Αλλά κάτι πήγε στραβά. Η μείωση των εμπορικών ανισορροπιών θα έπρεπε να είναι συμμετρική, με τα πλεονάσματα της Γερμανίας να συρρικνώνονται, μαζί με τα ελλείμματα των οφειλετών. Αντ’ αυτού, όμως, η Γερμανία απέτυχε να κάνει οποιαδήποτε ρύθμιση: τα ελλείμματα στην Ισπανία, την Ελλάδακαι αλλού συρρικνώθηκαν, αλλά το πλεόνασμα της Γερμανίας όχι.

Αυτό ήταν ένα πολύ κακό πράγμα για την Ευρώπη, επειδή η αποτυχία της Γερμανίας να προσαρμοστεί μεγέθυνε το κόστος της λιτότητας. Πάρτε για παράδειγμα την Ισπανία, τη μεγαλύτερη χώρα με έλλειμμα πριν από την κρίση. Ήταν αναπόφευκτο ότι η Ισπανία θα αντιμετωπίσει μια περίοδοισχνών αγελάδων, καθώς έμαθε να ζει έτσι. Δεν ήταν, ωστόσο, αναπόφευκτο ότι η ισπανική ανεργία θα φτάσει σχεδόν 27 τοις εκατό και η ανεργία των νέων σχεδόν στο 57 τοις εκατό. Και η αδιαλλαξία της Γερμανίας συνέβαλε σημαντικά στα δεινά της Ισπανίας.

Ήταν επίσης κάτι κακό και για τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι απλά μαθηματικά: από τη στιγμή που η Νότια Ευρώπη αναγκάστηκε να τερματίσει τα ελλείμματά της, ενώ η Γερμανία δεν έχει μειώσει το πλεόνασμά της, η Ευρώπη στο σύνολό της έχει μεγάλα εμπορικά πλεονάσματα, βοηθώντας στο να διατηρηθεί η παγκόσμια οικονομία σε ύφεση. Οι Γερμανοί αξιωματούχοι, όπως έχουμε δει, απαντούν σε όλα αυτά με οργισμένες δηλώσεις, ότι η γερμανική πολιτική υπήρξε άψογη. Λυπούμαστε, αλλά αυτόπρώτον δεν έχει σημασία και δεύτερον δεν είναι αλήθεια.

Γιατί δεν έχει σημασία: Πέντε χρόνια μετά την πτώση της Lehman, η παγκόσμια οικονομία εξακολουθεί να είναι σε ύφεση, πάσχοντας από μια επίμονη έλλειψη ζήτησης. Σε αυτό το περιβάλλον, μια χώρα που έχει εμπορικό πλεόνασμα, το κάνει εις βάρος των γειτόνων της -για να χρησιμοποιήσω μια παλιά φράση. Εκτρέπει τις δαπάνες από τα αγαθά και τις υπηρεσίες τους προς τα δικά της και ως εκ τούτου αφαιρεί θέσεις εργασίας. Δεν έχει σημασία αν το κάνει αυτό κακόβουλα ή με τις καλύτερες προθέσεις, αλλά το κάνει πάντα.

Επιπλέον, όπως συμβαίνει, η Γερμανία δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Μοιράζεται ένα νόμισμα με τους γείτονές της, ωφελώντας σημαντικά τους γερμανούς εξαγωγείς που τιμολογούν τα προϊόντα τους σε ένα αδύναμο ευρώ, αντί για ένα σίγουρα δυνατό γερμανικό μάρκο. Ωστόσο, η Γερμανία απέτυχε να παραδώσει το δικό της παζάρι: για να αποφύγει μια ευρωπαϊκή ύφεση, έπρεπε να δαπανά περισσότερα καθώς οι γείτονές της αναγκάστηκαν να ξοδεύουν λιγότερα, και δεν το έπραξε.

Οι Γερμανοί αξιωματούχοι, φυσικά, δεν θα αποδεχτούν τίποτα από όλα αυτά. Θεωρούν τη χώρα τους ένα λαμπρό πρότυπο που πρέπει να υιοθετήσουν όλοι και το άχαρο γεγονός ότι δεν μπορούν όλοι να έχουν γιγαντιαία εμπορικά πλεονάσματα απλά δεν μετρά.

Και το θέμα είναι ότι δεν είναι μόνο οι Γερμανοί. Το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας είναι επιζήμιο γιατον ίδιο λόγο που η διακοπή των κουπονιών για τρόφιμα και τα επιδόματα ανεργίας στην Αμερική καταστρέφουν θέσεις εργασίας – και οι Ρεπουμπλικάνοι πολιτικοί είναι περίπου τόσο δεκτικοί όσο οι γερμανοί αξιωματούχοι με όποιον προσπαθεί να επισημάνει το λάθος τους. Κατά το έκτο έτος της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, της οποίας η ουσία είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετές δαπάνες, πολλοί πολιτικοί εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν. Και φαίνεται ότι δεν θα καταλάβουν ποτέ.

Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013.

Είναι στα καλά του ο Ταγίπ Ερντογάν; (Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ)

http://www.logiastarata.gr/2013/11/blog-post_5245.html

Δημιούργησε δικαιολογημένα αντιδράσεις στη Σερβία, την Αλβανία και το Κοσοβο ο ανιστόρητος ισχυρισμός του πρωθυπουργού της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος με το γνωστό ύφος σουλτάνου που τον διακρίνει –αν και με κομμένα τα φτερά εσχάτως- επέκτεινε τα σύνορα της χώρας του μέχρι το κέντρο της Βαλκανικής.

Η δήλωσή του ότι «το Κόσοβο είναι Τουρκία», προκάλεσε οργή στο Βελιγράδι, τα Τίρανα και την Πρίστινα και ελπίζω να τη σημείωσαν όσοι παίρνουν αποφάσεις στη Λευκωσία και την Αθήνα.

Αν και με έντονα ψυχολογικά προβλήματα, λόγω της οξύτατης κλειστοφοβίας που τον ταλαιπωρεί, ο κ. Ερντογάν δεν είναι ο τύπος του «αυθόρμητου ηγέτη», που λέει και καμία «βλακεία» για να γελάμε… Υπολογίζει τα στρατηγικά βήματα του, πόσο μάλλον τις δηλώσεις του. Και όσοι πραγματικά τον παρακολουθούν και τον αναλύουν, γνωρίζουν πως οτιδήποτε βγαίνει από το στόμα του, δυστυχώς το πιστεύει. Είναι απορίας άξιον ότι επέλεξε να στεναχωρέσει τους ηγέτες της Αλβανίας και του Κοσόβου, οι οποίοι για χάρη του κάθισαν οκλαδόν, όπως επιτάσσουν οι ισλαμικοί «νόμοι», σε ένα σπίτι της πόλης Πρίζρεν. Διότι οι πολίτες της Αλβανίας και οι αλβανόφωνοι του Κοσόβου έχουν διαβάσει στα βιβλία της ιστορίας τους ότι ο εθνικός τους ήρωας Σκεντέμπεης πολέμησε και νίκησε τους κατακτητές της πατρίδας του, τους οθωμανούς Τούρκους. Προηγουμένως είχε εγκαταλείψει τους κατακτητές, οι οποίοι τον είχαν εξισλαμίσει δίνοντάς του το όνομα Σκεντέρμπεης και είχε εκχριστιανιστεί.

Οι ασπόνδυλοι πολιτικοί ηγέτες της Αλβανίας, είτε πρόκειται για τους δεξιούς είτε τους σοσιαλιστές, έχουν επιλέξει τον κ. Ερντογάν ως τον «πατερούλη» τους και αυτή η επιλογή από μόνη της είναι πρόβλημα για την Ελλάδα. Η αλλαγή της απόφασης καθορισμού της ΑΟΖ με την Ελλάδα ήταν το δώρο των Αλβανών στην Αγκυρα, όταν αποφάσισαν να προχωρήσουν σε στρατηγική συμφωνία με την Τουρκία παραδίδοντας το λιμάνι του Δυρραχείου υπό τον έλεγχο της. Η δήλωση του κ. Ερντογάν για το «τουρκικό» Κόσοβο είναι αποτέλεσμα και αυτής της δουλοπρέπειας που επιδεικνύουν οι Αλβανοί ηγέτες,

Η Αλβανία συνεχίζει να λαμβάνει σημαντικό μεταναστευτικό συνάλλαγμα από την Ελλάδα. Πολλά εκατομμύρια ευρώ εισρέουν σε τραπεζικούς λογαριασμούς στη γειτονική χώρα στηρίζοντας την οικονομία της Αλβανίας, η οποία δεν είναι υπερβολή αν υπογραμμίσουμε ότι ξεπέρασε τα τραύματα της δικτατορίας του Χότζα και του Αλία με τη βοήθεια της Ελλάδας. Βέβαια, δεν είναι η μόνη χώρα που δάγκωσε το χέρι που την ευεργέτησε.

Η Κύπρος και η Ελλάδα δεν έχουν κανένα λόγο να εμπιστεύονται τον κ. Ερντογάν και την Τουρκία. Εάν θεωρεί τουρκικό έδαφος το Κοσσυφοπέδιο, όπου δεν διατηρεί κατοχικό στρατό, και εάν προκλητικά το δηλώνει ενώ κάθεται οκλαδόν με τους πρωθυπουργούς Χασίμ Θάτσι και Έντι Ράμα, φαντάζεται ο καθένας τί πιστεύει για την Κύπρο, όπου συντηρεί 35 χιλιάδες στρατιώτες και το κατοχικό καθεστώς με κόστος μισού και πλέον δισεκατομμυρίου ευρώ το χρόνο.

Τα σχέδια της Τουρκίας για την Κύπρο παραμένουν τα ίδια και απαράλλακτα από την εισβολή του 1974 μέχρι σήμερα. Ο τελικός της στόχος είναι να νομιμοποιήσει τον έλεγχο επί του νησιού με την υπογραφή των Κυπρίων ηγετών και να καταργήσει την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία αποτελεί μόνιμο εμπόδιο για την Αγκυρα. Κάθε προσπάθεια «ωραιοποίησης» της Τουρκίας και του πρωθυπουργού της από τη γνωστή κυπριακη «νομεκλατούρα της υποταγής» πρέπει να ηττηθεί εν τη γενέση της. Διότι εάν μας οδηγήσουν σε συμφωνία μέσω εκβιασμών και απειλών θα κάνουν ότι περνά από το χέρι τους για να την επιβάλουν.

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό www.epikaira.gr


mignatiou.com

Πιο κοντά στο μυστικό του Κ. Καραμανλή!

http://olympia.gr/2013/11/04/%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BA-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%BB%CE%AE/

Ξένες μυστικές υπηρεσίες αλλά και το ΠΑΣΟΚ -για τους δικούς της λόγους κάθε πλευρά- ήθελαν να βγάλουν από τη μέση τον Κώστα Καραμανλή. Αυτό είναι το συμπέρασμα που προκύπτει από τις νέες αποκαλύψεις για την περίοδο έως το 2009, προκαλώντας αίσθηση καθώς και πολλά ερωτήματα στην κοινή γνώμη.
Οι αποκαλύψεις αυτές για το θέμα των κοριών και των παρακολουθήσεων που σημειώνονταν εντός και εκτός Ελλάδας ρίχνουν κι άλλο φως στα μεγάλα μυστικά της πρόσφατης πολιτικής Ιστορίας. Εξηγούν ακόμη σαφέστερα γιατί ο πρώην πρωθυπουργός αντιμετωπιζόταν ως εμπόδιο, αφενός, από ξένους παράγοντες, που επιδίωκαν να καθορίζουν την πορεία της χώρας μας με βάση τα δικά τους συμφέροντα, και, αφετέρου, από την τότε αντιπολίτευση, υπό τον Γ. Παπανδρέου, που ήθελε να καταλάβει μανιωδώς την εξουσία για να παραδώσει στη συνέχεια την Ελλάδα στα νύχια της τρόικας και των διεθνών τοκογλύφων!Την περίοδο εκείνη μυστικές υπηρεσίες είχαν στην κυριολεξία τα «αυτιά» τους στα τηλέφωνα του τότε πρωθυπουργού, της συζύγου του, στενών συνεργατών του και υπουργών. Από τη μια οι ξένοι και από την άλλη το ΠΑΣΟΚ έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αποσταθεροποιήσουν την τότε κυβέρνηση, να την ανατρέψουν και να αλλάξουν μια σειρά από επιλογές και αποφάσεις που είχαν ληφθεί από τον Κώστα Καραμανλή.
Οσα αποκαλύπτονται, που φτάνουν ως το σχέδιο δολοφονίας του, προκαλούν σοκ και δέος τόσο για τη θρασύτητα των κοριών όσο και για τους λόγους που οι πράκτορες και οι παρακρατικοί προσπαθούσαν να μάθουν τα μυστικά του Κώστα Καραμανλή. Ακόμη και ότι συνέχισαν το έργο τους για δύο χρόνια (από το 2005 έως το 2007), αν και είχαν στο ενδιάμεσο ξεσκεπαστεί, δείχνει ότι η εντολή που είχαν ήταν να «εξοντώσουν» πάση θυσία τον Καραμανλή και την κυβέρνησή του.
Οσα κατέθεσε ο στενός συνεργάτης, πρώην υπουργός και προσωπικός φίλος του Γιάννης Βαληνάκης -ότι γνώριζαν ότι τους παρακολουθούν οι Αμερικανοί, γι’ αυτό άλλαζαν συνεχώς καρτοκινητά, αλλά και ότι αναγκαζόταν οι συμμετέχοντες σε συσκέψεις και ο πρωθυπουργός να μιλούν σε ανοιχτούς χώρους και με γκριμάτσες ώστε να μην τους ακούν- επιβεβαιώνουν τον ασφυκτικό κλοιό στον οποίο βρισκόταν η τότε κυβέρνηση.
Την ίδια ώρα ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ προκύπτει, όπως έγραψε και χθες η «κυριακάτικη δημοκρατία», από τις αποκαλύψεις για ένα κορυφαίο στέλεχός του. Πρόκειται για τον Μιχάλη Καρχιμάκη (στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου στο Μέγαρο Μαξίμου έως το 1995, συγγενής του Χρήστου Παπουτσή και έμπιστος του Γιώργου Παπανδρέου, που τοποθετήθηκε από αυτόν γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής), ο οποίος την Παρασκευή 8 Νοεμβρίου θα απολογηθεί στον ανακριτή που χειρίζεται την υπόθεση των υποκλοπών και τις καταγγελίες περί σχεδίου δολοφονίας του κ. Καραμανλή. Ο κ. Καρχιμάκης κατηγορείται για ηθική αυτουργία στην κακουργηματική πράξη της παραβίασης μυστικών της Πολιτείας, καθώς βρέθηκαν σε έφοδο στο σπίτι και το γραφείο του απόρρητα έγγραφα της ΕΥΠ για εκείνη την περίοδο!
Δημοκρατία

Αποκάλυψη ΣΟΚ: H ΕΛ.ΑΣ κατέσχεσε τα αλεξίσφαιρα της Χρυσής Αυγής!

http://koukfamily.blogspot.gr/2013/11/h.html

Αποκαλυπτικός τραγικός μαζί ο Θείος του νεκρού Φουντούλη μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του Γιώργου Παπαδάκη αποκάλυψε ότι τα μέλη της Χρυσής Αυγής του Ν. Ηρακλείου που είχαν ρόλο περιφρούρησης, είχαν κάνει έρανο και αγόρασαν αλεξίσφαιρα γιλέκα για την προστασία τους!

¨Ομως σε έλεγχο στα Γραφεία της Χρυσής Αυγής απο την ΕΛ.ΑΣ αυτά κατασχέθηκαν με αποτέλεσμα να μην υπήρχε καμιά προστασία των μελών της!

Αν αναλογιστούμε οτι η ΕΛ.ΑΣ απέσυρε την προστασία των Αστυνομικών απο στόχους γραφεία της Χρυσής Αυγής αλλά και από πρόσωπα που πιθανόν θα ήταν στόχοι μετά την δολοφονία του αδικοχαμένου Φύσσα ... Οι ευθύνες είναι τεράστιες της ΕΛ.ΑΣ!

Ακόμη και ιδιωτικές εταιρίες φύλαξης χρησιμοποιούν αλεξίσφαιρα γιλέκα για την προστασία του προσωπικού τους, τα αλεξίσφαιρα δεν αποτελούν όπλο αλλά καθαρά μέσο προστασίας και δεν μπορούν να χαρακτηριστούν ώς όπλα!!

Στο δαιμονοποίηση της πολιτικής ζωή του τόπου βιαστήκαμε να χαρακτηρίσουμε όλους εγκληματίες και στοχοποιήσαμε 20χρονα παιδιά που δεν είχαν καν κατηγορηθεί ούτε για πταίσμα ... Κρίμα !

Μπορεί οι θάνατοι νέων παιδιών να μην πουλάνε το ίδιο ...Αλλά πονάνε το ίδιο!

πηγή

Σκοτώνοντας τους Χρυσαυγίτες, πυροβόλησαν ξανά με σιγαστήρα και την Κύπρο (Του Πέτρου Αργυρίου)

http://agriazwa.blogspot.gr/2013/11/blog-post_4.html

Του Πέτρου Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com), 4/11/2013 

Η εκτέλεση των δύο μελών της ΧΑ προ τριημέρου ακολουθήθηκε ή/και συνέπεσε με μια ομοβροντία ειδήσεων. Την πίεση βουλευτών της ΝΔ για τη φορολογία αγροτεμαχίων, το σήριαλ εκβιασμών της έλευσης ή μη της Τρόικας, μια ευρεία συναίνεση στο εσωτερικό της Ελλάδας για το εξαρχής προφανές του αδιέξοδου του ελληνικού προγράμματος, τις πιέσεις της Γερμανίας προς τις ΗΠΑ για την υπόθεση του διεθνούς δικτύου παρακολουθήσεων και υποκλοπών, τις πλάτες που έκανε στα ΗΠΑ στριμώχνοντας παράλληλα την Ελλάδα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παπανδρέου Θεόδωρος Πάγκαλος, την αναβίωση της υπόθεσης των παρακολουθήσεων του τέως πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή και του μέχρι πρόσφατα καλά στεγανοποιημένου σχεδίου «δολοφονίας» του Πυθία (με την εξαίρεση των περιοδικών «Επίκαιρα» που ανέδειξε το θέμα και blogs όπως τοOlympia που τα αναδημοσίευσαν) και της πολιτικής του δολοφονίας, την κλήση του εισαγγελία που χειρίζεται το θέμα των υποκλοπών και του σχεδίου Πυθία, στον πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Καχριμάκη για τα διαβαθμισμένα έγγραφα που φαίνεται να του τα προμήθευε υπάλληλος της ΕΥΠ.

Άξαφνα, μέσα σε ένα καταιγισμό ειδήσεων, τα μήντια άρχισαν να καταγράφουν με φοβερή άνεση ως ειδησεογραφική πραγματικότητα καταστάσεις που πρότινος τις τοποθετούσαν στη σφαίρα της συνομωσιολογίας.

Μέσα σε όλα αυτόν τον καταιγισμό, όλως «τυχαίως» διέφυγε από τα ελληνικά μήντια, ακόμη και από τη μπλογκόσφαιρα ένα θέμα εξίσου σημαντικό που εξελίσσεται στον παρόντα χρόνο:

Το τελεσίγραφο τεσσάρων ημερών του Αλεξάντερ Ντάουνερ, ειδικού συμβούλου του γ.γ του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν προς τους Κυπρίους για την έναρξη διαπραγματεύσεων με την τουρκοκυπριακή πλευρά!

Είχα περιγράψει, ξανά και ξανά, πως η «ευρωπαϊκή κρίση» είναι μονάχα ένα κομμάτι, το πιο ορατό ενός ευρύτερου παιχνιδιού (εδώ) ξαναμοιράσματος της γεωπολιτικής πίτας και των ζωνών επιρροής. Όπως στις δεκαετίες του 1950 και 60 η γεωπολιτική πίτα περνούσε κυρίως από την πρώην αυτοκρατορική υπερδύναμη της Μ.Βρετανίας αλλά και άλλων ευρωπαϊκών αποικιοκρατών στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ  μέσω πραξικοπημάτων, εμφυλίων αλλά και επεμβάσεων, έτσι και σήμερα, αντιστρόφως κινδυνεύει να περάσει από τις αποδυναμωμένες ΗΠΑ στους άλλους νέους ισχυρούς πόλους, μια διαδικασία που οι ΗΠΑ πάλι προσπάθησαν να αναχαιτίσουν μέσω των προσφιλών τους πραξικοπημάτων, εμφυλίων και επεμβάσεων .

Αργά η γρήγορα θα βρισκόμασταν στο κέντρο των εξελίξεων καθώς βρισκόμαστε στη μέση της Γης, τη Μεσόγειο, σημείο αμείωτης γεωστρατηγικής σημασίας.

Έτσι λοιπόν, το σήμερα, με διαφορετικούς όρους αναλογεί για τα ελληνικά πράγματα στην περίοδο 1965-1974.

Ανάμεσα στους πολλαπλούς στόχους που εξυπηρετούσε η περίοδος αυτή, η ταμπακιέρα ήταν η Κύπρος, το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο». Η περίοδος αυτή έληξε με την πρώτη ελληνική προδοσία εις βάρος της Κύπρου, την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τη διχοτόμησή της.

Σήμερα, τα μέσα έχουν αλλάξει μόνο, όχι οι μέθοδοι. Σήμερα, όπως και τότε, η Κύπρος αποτελεί σημαντικό μέρος της ταμπακιέρας.

Ο  Ντάουνερ, αγγλοτραφής, πρώην υπουργός εξωτερικών της Αυστραλίας με σημαντικό ρόλο στην ανάμειξη της στην εισβολή στο Ιράκ, με υπόνοιες για γνώση του για το σκάνδαλο του προγράμματος του ΟΗΕ «Πετρέλαιο για φαγητό» καιφίλος του προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη, όχι μόνο έθεσε πολεμικού τύπου τελεσίγραφο, αλλά και ακύρωσε τις πρωτοβουλίες Αναστασιάδη για την τοποθέτηση επιτρόπου της ΕΕ για το Κυπριακό και για την επιστροφή της Αμμοχώστου.

Το τελεσίγραφο Ντάουνερ παρακάμπτει το διεθνές δίκαιο και πιέζει την κυπριακή πλευρά για την έναρξη διαπραγματεύσεων όπως φαίνεται από μηδενικής και ισότιμης βάσης λες και ήταν η Ελληνική πλευρά που εισέβαλε στα εδάφη της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Στην ουσία δηλαδή, το τελεσίγραφο του ΟΗΕ πιέζει προς μια άτυπη αναγνώριση του τουρκοκυπριακού κράτους από την πλευρά των ελληνοκυπρίων και ένα καθεστώς διεθνούς κηδεμονίας, ενός υβριδικού νεοπροτεκτοράτου.

 Και το κάνει αυτό με τον  Αναστασιάδη στο τιμόνι όχι μόνο γιατί αυτός είναι «φίλος» του αλλά και γιατί ο Αναστασιάδης ήταν και υπέρμαχος του σχεδίου Ανάν.  

Όσο και αν οι Χριστόφιας και Αναστασιάδης ήταν το αντίστοιχο του διδύμου Παπανδρέου-Σαμαρά, στην Κύπρο, η εθνική προδοσία έχει κόκκινες γραμμές που ούτε καν ο Αναστασιάδης τολμά να ξεπεράσει.

Η είδηση στην Ελλάδα εμφανίστηκε επιλεκτικά λίγο πριν η πρώτη μέρα του τελεσίγραφου λήξει. Με ελάχιστες εξαιρέσεις κάποιων μικρών θεμάτων μεγάλων εφημερίδων και του Μιχάλη Ιγνατίου με τη μεγάλη ευαισθησία του στα εθνικά θέματα και ιδίως στο Κυπριακό, η είδηση θάφτηκε.

Αυτήν την εκκωφαντική σιωπή με ένα και μόνο τρόπο μπορούμε να την ερμηνεύσουμε: Ως ένα είδος ομερτά μιας μητροπολιτικής Ελλάδας που έχει προαποφασίσει την εγκατάλειψη ή και την παράδοση της Κύπρου.

Σε προηγούμενα άρθρα μας είδαμε πως το ελληνικό πολιτικοοικονομικό σύστημα οδήγησε άμεσα και έμμεσα την Κύπρο στον υπερεθνικό μηχανισμό ελέγχου που λέγεται τρόικα.

Τους παρασύραμε στον ζουρλομανδύα του Ευρώ, μέσω του ελληνικού χρηματοπιστωτικού προωθήθηκαν τα κεφάλαια από το Κατάρ του Βγενόπουλου μέσω των οποίων το κυπριακό πολιτικό σύστημα διαβρώθηκε και το κυπριακό χρηματοπιστωτικό σύστημα εγκατέλειψε μεγάλο τμήμα των «καλών πρακτικών» του. Σα να μην έφτανε το φίδι που βάλαμε στον κόρφο τους, τους πείσαμε να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα και μετά τα κουρέψαμε, με αποτέλεσμα οι Κυπριακές τράπεζες να χάσουν 7 δις κεφαλαίων, λίγο λιγότερο από το μισό κυπριακό ΑΕΠ δηλαδή.   

Ακολούθησαν το κυπριακό μνημόνιο, η απομόνωση της Κύπρου από τη Ρωσία και το κούρεμα καταθέσεων τις οποίες προεκλογικά εγγυόταν ο Αναστασιάδης.

Αφού οι μνημονιακές πολιτικές έχουν προσδέσει την Ελλάδα άνευ όρων στο άρμα παράλληλα όλων των μεγάλων δυνάμεων και πρωτίστως σε αυτά των ΗΠΑ και Γερμανίας, αφού φλερτάρουν αδιάκοπα με ένα Ισραήλ το οποίο παίζει ένα περίεργο πολυμερές διπλωματικό παιχνίδι καθώς μετά την αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή βάζει τις μάρκες του πάνω από κάθε πιθανό σεναριακό τετράγωνο αλλά περιμένει να δει που θα κάτσει η μπίλια προτού διαμορφώσει πάγιες στρατηγικές συμμαχίες, μετά το φλερτ Βενιζέλου Νταβούτογλου,  σήμερα η Ελλάδα συνεχίζει να απομονώνει την Κύπρο και να κάνει τα στραβά μάτια σε ότι συμβαίνει.

Και η Ευρώπη; Ο εγγυητής της ασφάλειας και της σταθερότητας των κρατών μελών της, τι κάνει με το κράτος μέλος της Κύπρο;

Απολύτως τίποτε. Όλη η ΕΕ είναι επικεντρωμένη στο να δίνει οικονομικές και πολιτικές αβάντες στη Γερμανία, ενώ η Τρόικα πιέζει διακριτικά την Κύπρο να εξάγει στην Τουρκία το όποιο πλεόνασμα φυσικού αερίου μπορεί να αντλεί, παρότι η Ευρώπη και πολύ περισσότερο η Κύπρος παραμένει ενεργειακά εξαρτώμενη.

Και τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο: Οι ισραηλινοί που έχουν καπελώσει το υπεράκτιο κοίτασμα Λεβιάθαν, θέλουν να δώσουν φθηνό φυσικό αέριο στους Κύπριους μαζί με κάποια ψίχουλα από το κοίτασμα για να παρακάμψουν το Λίβανο το οποίο έχει επίσης βλέψεις στο κοίτασμα και να το φέρουν προ τετελεσμένων καταστάσεων και μειωμένων διεκδικήσεων, ενώ η συμφωνία άντλησης για το «τεμάχιο 12» που ανήκει στην Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Κύπρου είναι 70% για την αμερικανικών συμφερόντωνNoble Energy,  και 15% για τις ισραηλινές Delek Drilling και Ανner Oil Exploration.

Πρέπει να τονιστεί ότι τα κοιτάσματα αυτά, δεν πρόκειται ούτως ή άλλως να κάνουν την Κύπρο ζάμπλουτη. Έχουν τη δυναμική όμως να τονώσουν την οικονομία και να τη βοηθήσουν σε μια σταδιακή απεξάρτηση από τους δανειστές της. Ακόμη πιο σημαντικά, θα ενισχύσουν ακόμη περισσότερο τη διαπραγματευτική της θέση και θα δημιουργήσουν τετελεσμένα υπέρ της Κύπρου και των δικαιωμάτων της στο θαλάσσιο της χώρο. Για αυτό το λόγο ήδη από το 2011 η Άγκυρα πίεζε την Ουάσινγκτον να μην επιτρέψει στην Κύπρο την άντληση φυσικού αερίου πριν την ενοποίηση της Νήσου! «Μη θυσιάζετε τη διαδικασία πολιτικής ενοποίησης της Κύπρου για το εμπόριο» έλεγε σύμφωνα με τη Χουριέττούρκος αξιωματούχος στους αμερικανούς.

Το χθεσινό τελεσίγραφο Ντάουνερ είναι το επιστέγασμα της τουρκικής διπλωματίας όταν η μητροπολιτική Ελλάδα ποιεί την νήσσαν για την Νήσον.

Η Κύπρος και φυσικά και η Ελλάδα, σε αυτό το κρίσιμο σημείο του γεωπολιτικού ανασχεδιασμού, όφειλαν να βρίσκονται υπό καθεστώς διεθνούς επιτήρησης, προσωρινής ή διαρκούς.

Η ελληνική ηγεσία είναι πολλαπλά προδοτική καθώς έχει προδώσει όχι μόνο την μητροπολιτική Ελλάδα αλλά και για δεύτερη φορά την Κύπρο.

Και τα ελληνικά μήντια έκαναν πάλι πάρα πολύ καλά τη δουλειά τους: Ξεθάβοντας εθνικά σκάνδαλα του πρόσφατου παρελθόντος τα οποία τα κουκούλωναν επιμελώς, συγκάλυψαν το σκάνδαλο του τελεσίγραφου του ΟΗΕ και τη δεύτερη και διαρκή προδοσία της Κύπρου.

Κάποιοι θα σκότωναν για να καταφέρουν μια τέτοια συγκάλυψη.   Και θα ξανασκοτώσουν. Με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια…  Η οικονομία των πολλαπλών οφελών των πολιτικών δολοφονιών.

Σε αυτό το σημείο, με βαριά καρδία και πλήρως αηδιασμένος θα πω μια κουβέντα που δεν έχω τολμήσω να πω ποτέ καθώς αποτελεί συλλογική καταδίκη: Γίναμε άξιοι της μοίρας μας.

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Ι. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑ (Του π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού)

http://www.diakonima.gr/2013/11/04/%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%80%CF%81-%CE%B3%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%B4-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%BF-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84/

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Ι. ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Του πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού  

ΚΑΤΑ την ελεύθερη περίοδο του εθνικού μας βίου, που συμπίπτει με την ίδρυση (±1830) και πορεία του Ελληνικού Κράτους, γεννάται και διαμορφώνεται η καλλιεργούμενη, στους κύκλους πολιτικών και διανοουμένων κυρίως, (δήθεν) αντίθεση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας. Ο Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης προσφέρει σαφή μαρτυρία Ελληνορθοδόξου φρονήματος.

* * *

1. Οι επιχειρούμενες συνήθως προσεγγίσεις του προσώπου και του έργου του Στρατηγού Μακρυγιάννη από τους κάθε είδους ερευνητές του (ιστορικούς, πολιτειολόγους, κοινωνιολόγους, φιλοσόφους κ.λπ.) διακρίνονται για την αντιφατικότητά τους. Γιατί ποικίλλουν οι αφετηριακές ιδεολογικές τοποθετήσεις των ερευνητών και κάθε φορά Μακρυγιάννης θεωρείται μέσα από διαφορετικό ιδεολογικό πρίσμα. Και είναι γεγονός ότι έχει επανειλημμένα δεινοπαθήσει, διότι δεν είναι λίγοι εκείνοι που επιχειρούν να «χρησιμοποιήσουν» τα κείμενα του Μακρυγιάννη, για να στηρίξουν –και σ’ αυτόν– το ιδεολογικό τους «πιστεύω».

Το φοβερότερο σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι ο τεμαχισμός του Μακρυγιάννη, όταν λείπουν τα κατάλληλα κλειδιά ερμηνείας του, και τα οποία πρέπει να αναζητηθούν στα ίδια τα κείμενά του. Γι’ αυτό προκύπτει ο Μακρυγιάννης των συντηρητικών, ο Μακρυγιάννης των προοδευτικών και ενίοτε και ένας «τρελλός» Μακρυγιάννης, όλων εκείνων που θέλουν να απαλλαγούν από την ενοχλητική «θρησκοληψία» του, δηλαδή τη ρωμαίϊκη ευσέβειά του.

Χωρίς να διεκδικώ το αλάθητο, πιστεύω αμετακίνητα ότι στον Μακρυγιάννη διακρίνουμε μιαν ενιαία στάση ζωής σε μία αδιατάρακτη διαχρονία. Έτσι, οι διακριβώσεις και τοποθετήσεις του στη σύγχρονή του πραγματικότητα μπο- ρουν –και πρέπει– να ελέγχονται επιστημονικά, και είναι εύλογο να διαπιστώνονται ενίοτε αδυναμίες και αστοχίες η ανεπάρκειες, ποτέ όμως ηθελημένες παραποιήσεις και διαστρεβλώσεις. Όλα αυτά είναι φυσικά και νόμιμα, διότι ο Στρατηγός έχει το δικό του ερμηνευτικό πρίσμα. Η προσωπικότητά του όμως μένει ενιαία και σταθερά προσανατολισμένη στην παράδοση του Γένους και σύνολη την ιδεολογία του.

Πατρίς-Θρησκεία

2. Ο ιδεολογικός κόσμος του Μακρυγιάννη συνοψίζεται και εκφράζεται με δύο παράλληλες έννοιες, που σ’ όλο το έργο του συνυπάρχουν αδιαίρετα, την Πατρίδα και τη Θρησκεία. Οι δύο αυτές θεμελιακές έννοιες είναι η συνισταμένη της υποστάσεώς του, όπως και κάθε Ρωμηού (Ελληνορθοδόξου). Για τον Μακρυγιάννη, και τον άνθρωπο που αυτός νοεί ως Έλληνα, πατρίδα και θρησκεία «είναι το παν». Αυτό σημαίνει πως δεν αποτελούν δύο από τα διάφορα στοιχεία της ελληνικής ταυτότητας, αλλά την ίδια την ταυτότητα και ύπαρξη του Ρωμηού. Ποιό είναι όμως το ιδεολογικό φορτίο των εννοιών αυτών στη συνείδηση του Μακρυγιάννη.

Θρησκεία: Είναι η Ορθοδοξία, η «ενυπόστατος πίστις» των Πατέρων και Αγίων του Γένους με όλες τις ησυχαστικές πρακτικές της (άσκηση-μετάνοια- πνευματικό αγώνα για σωτηρία/θέωση). Είναι η παράδοση του ευσεβούς ελληνικού λαού. Οι εκκλησίες και τα μοναστήρια είναι οι χώροι πραγματώσεως της Ορθοδοξίας και συνάμα διαμορφώσεως του ανθρώπου του Μακρυγιάννη, του «χριστιανού ρωμηού», όπως θάλεγε ο φαναριώτης λόγιος του διαφωτισμού, Δημητράκης Καταρτζής. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της θρησκευτικής συνείδησης του Μακρυγιάννη είναι η ανεξιθρησκία του. Αίτημά του αμετακίνητο είναι, κάθε άνθρωπος να μπορεί ελεύθερα να λατρεύει τον Θεό σύμφωνα με τη θρησκεία του. Ένα αίτημα, που σκανδαλίζει τους συντηρητικούς της θρησκείας και παρασύρει σε παρερμηνείες όσους απορρίπτουν το θρησκευτικό κλίμα του Στρατηγού. Ως πατερικά όμως ορθόδοξος ο Μακρυγιάννης δέχεται την ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου και δεν μπορεί να ανεχθεί την οποι- αδήποτε αναίρεσή της. Η θρησκεία γι’ αυτόν δεν είναι μία (επι- βαλλόμενη) ιδεολογία, αλλά ενέργεια ελευθερίας, ελεύθερη δηλαδή προσωπική επιλογή. Ει τις θέλει…

Αντιμάχεται την αίρεσιν

Ενώ όμως είναι τόσο θετικός και ανοικτός στη θρησκευτική ελευθερία, με ανυποχώρητο πάθος αντιμάχεται την αίρεση, τη νόθευση της ορθόδοξης παράδοσης, η οποία είναι το πρωταρχικό συστατικό της συνειδήσεως του Γένους. Δεν μπορεί να ανεχθεί τον «αρχίθρησκο» (ιδρυτή άλλης θρησκείας) Καΐρη, όπως και εκείνους τους Έλληνες, που υποδουλώνουν το φρόνημά τους στην ετεροδοξία των δυτικών μισσιοναρίων (σήμερα θα λέγαμε: στην αθεΐα του δυτικού η ανατολικού ιμπεριαλισμού). Όλοι αυτοί για τον Μακρυγιάννη είναι αυτόχρημα εχθροί του Γένους. Η θρησκεία σώζει τον ελληνορθόδοξο πολιτισμό ως τρόπο ζωής και διαφοροποιεί το Γένος από τη Φραγκιά και την Τουρκιά.

Η Πατρίδα του Μακρυγιάννη είναι ο χώρος πραγμάτωσης της θρησκείας του, της Ορθοδοξίας. Και γι’ αυτό πρέπει να είναι ελεύθερη. Για να αυτοπραγματώνεται ο ορθόδοξος Έλλην και ο πολιτισμός του. Η πατρίδα μόνο ως κοινωνία δικαιοσύνης, ισοτιμίας και (ρωμαίικης) δημοκρατίας μπορεί να νοηθεί. Και αυτό είναι δυνατό μέσα στη Χάρη του Θεού. «Χωρίς αρετή και θρησκεία δεν σχηματίζεται κοινωνία, ούτε βασίλειον» (Απομνημονεύματα). Αν η ελληνική πατρίδα αποδεσμευθεί από την παραδοσιακή θρησκεία, αλλοτριώνεται. Ο στόχος όλων των εθνικών αγώνων είναι «να ελευθερωθή με τη δύναμη του Θεού η πατρική μας γη και να δοξασθή τ’ όνομά Του και να λαμπρυνθή ο σταυρός της ορθοδοξίας» (Απομν.). Αυτό είναι το πλαίσιο, στο οποίο κινείται ο μεγαλοϊδεατισμός του Μακρυγιάννη, που είναι καθαρά ρωμαίικος.Αμετακίνητος πόλος είναι η Πόλη και μαζί της η Ρωμηοσύνη, η οικουμενικότητα της ελληνορθόδοξης Ρωμανίας.

Θα έλεγε τα ίδια ακριβώς και σήμερα

Μιλώντας για την Πατρίδα ο Μακρυγιάννης εκστασιάζεται, γίνεται λυρικός και γεμίζουν δάκρυα τα μάτια και η καρδιά του: «Αχ, πατρίδα μου, δε θα σ’ αφήσουν ζωντανή…και κιντυνεύεις…είσαι ες τον γκρεμόν να τζακιστής, να χαθής…», «Καημένη πατρίδα, δεν θα σωθούνε τα δεινά σου… και είμαι δυστυχής, και κλαίγω και την δυστυχισμένη μου πατρίδα» (Απομν.). Είναι ορκισμένος «πατριδοφύλακας» – και αυτό του το αναγνωρίζουν όλοι. Αν ζούσε σήμερα τα ίδια θα έλεγε.

3. Έτσι εξηγείται η κριτική αποστασιοποίηση και η ανελέητη πολεμική του Μακρυγιάννη για διάφορα υπεροχικά πρόσωπα. Πολεμεί τον βασιλέα Όθωνα, όχι όμως γιατί υποτάσσεται σε κάποια δυτική έννοια δημοκρατίας – φραντσέζικου λ.χ. τύπου. Η δημοκρατία του Μακρυγιάννη είναι ρωμαίικη και διασφαλίζεται μέσα στο εκκλησιαστικό σώμα ως ισοτιμία και ομοτιμία, ως πιστότητα αρχόντων και αρχομένων στο θέλημα του Θεού, ως εν Χριστώ ενότητα και αγαπητική αλληλοπεριχώρηση των προσώπων. Για τις ξενόφερτες έννοιες δημοκρατίας θα πει: «αυτό το σύστημα της δημοκρατίας δεν το θέλομεν οι τίμιοι άνθρωποι» (Απομν.). Πολεμεί τον Όθωνα, όταν συντρέχει στην αλλοίωση της παράδοσης. Εδώ εντάσσεται η μάχη του στη Βουλή για το άρθρο 40 του Συντάγματος (αίτημα ορθοδόξου διαδόχου). Το ίδιο μένει έξω από κάθε μισαλλοδοξία και έχει τα ίδια κίνητρα η αντίθεσή του απέναντι στον «παπιστή» Κωλέττη και τους δυτικόφρονες, με πρώτο τον Καΐρη, γιατί ως ηγεσία (πολιτική και πνευματική) αλλοιώνουν αυτή τη σχέση πατρίδας και θρησκείας και αλλάζουν το ρωμαίικο. Με τη δράση τους διακόπτεται η συνέχεια του Γένους. Όλος ο αγώνας του Μακρυγιάννη εστιαζόταν στην προσπάθεια να εμποδίσει αυτή την αλλοτριωτική διαδικασία, που εντάθηκε με την ίδρυση του Ελληνικού Κράτους. Γι’ αυτό χύνει «καυτερά δάκρυα», βλέποντας τον Κίννη (King) και τους αγγλοαμερικανούς μισσιοναρίους να θέλουν να διαστρέψουν τον Έλληνα και να τον εξευρωπαΐσουν.

Τον ενδιέφερε η ζωή της Ορθοδοξίας –η σωτηρία του Γένους

Η αγωνία του Μακρυγιάννη ήταν να περιφρουρήσει τη ζωή της Ορθοδοξίας και να σώσει τη συνέχεια του Γένους. Είχε δε καθαρή συνείδηση της συνέχειας του ελληνισμού. Και είναι στο σημείο αυτό που συχνά παρεξηγείται. Αναφέρεται λ.χ. στους αρχαίους, στο Λυκούργο, το Σωκράτη, τον Πλάτωνα… Δεν είναι όμως ούτε ουτοπικός αρχαιολάτρης, ούτε αγνοεί τη θέση αυτών των ονομάτων στην ιστορία μας. Οπωσδήποτε θα είχε δει και αυτός αρχαίους σοφούς σε νάρθηκες Εκκλησιών μας. Τους επικαλείται, γιατί τους θεωρεί συνεχώς ζωντανούς, ως μάρτυρες της συνέχειας της πατρώας ευσέβειας που απειλείται στις ημέρες του. Τους καλεί να ελέγξουν τους απογόνους τους, που κινδυνεύουν να χωρισθούν από την αλήθεια που εκείνοι πόθησαν να γνωρίσουν.

Οράματα και θάματα

4. Οι δύο αυτοί πόλοι –Πατρίδα και Θρησκεία- συνθέτουν μιαν ενότητα ζωής. Ο κόσμος του Μακρυγιάννη δεν είναι μια δική του ιδιορρυθμία. Είναι ο κόσμος της πλατιάς λαϊκής βάσης στην πλειονότητά της. Και τούτο φαίνεται από τα πρόσωπα, που σχετίζονται μαζί του. Μόνο οι μεγαλοαστοί, οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι είχαν ήδη αρκετά αποστασιοποιηθεί και υποταχθεί στην Ευρώπη. Το κλίμα, στο οποίο αυτός ζει, είναι το ενιαίο πλαίσιο των λαϊκών νοοτροπιών και πρακτικών, που διέσωζε ακόμη τη συνέχειά του. Μία συνέχεια που θα εκταθεί μέχρι τον Παπαδιαμάντη και το δικό του κύκλο. Το παρελθόν μέσα σ’ αυτό το κλίμα ζούσε ως παρόν, ζωντανό και πολυδύναμο. Γι’ αυτό η συγχρονία κρίνεται με τα παραμόνιμα και αμετάβλητα ορθόδοξα κριτήρια.

Να γιατί μιλήσαμε για ενότητα προσώπου στο Μακρυγιάννη. Ο Μακρυγιάννης μένει πάντα ο ίδιος. Αν είναι «τρελλός» στα «Οράματα και θάματα», είναι τρελλός» και στα «Απομνημονεύματα». Από εκεί άλλωστε προέρχεται μεγάλο μέρος του πρώτου βιβλίου. Ο Μακρυγιάννης των Οραμάτων είναι και ο Μακρυγιάννης των Απομνημονευμάτων. Είναι το ίδιο ενιαίο και αδιάτμητο πρόσωπο. Δύο όψεις αλληλοσυμπληρούμενες της ίδιας κοινωνικής και πολιτισμικής διάρκειας. Όταν θεωρούνται αποσπασματικά η απομονώνονται κάποιες όψεις του, τότε χάνεται ο όλος Μακρυγιάννης και προβάλλεται ένας νόθος- ανύπαρκτος – Μακρυγιάννης. Μία καρικατούρα, που εμείς έχουμε φτιάξει.

5. Η ενότητα αυτή Πατρίδας και Θρησκείας, στη ρωμαίικη εκδοχή της, αναδύεται δυναμικά ιδιαίτερα στο βιβλίο του, τα «Οράματα και θάματα». Το βιβλίο αυτό συνδέεται άμεσα με τους ευρύτερους μεγα- λοϊδεατικούς οραματισμούς του. Μία νέα ανάγνωσή του με οδήγησε ενωρίς σε ορισμένα συμπεράσματα, που δίνουν κάποιο κλειδί για μία άμεση ερμηνευτική προσέγγισή τους, που παρά τις οποιεσδήποτε αντιρρήσεις – που οπωσδήποτε θα υπάρχουν – επιβεβαιώνουν όσα ειπώθηκαν παραπάνω. Στα «Ο-Θ» διαπιστώνει κανείς, ότι:

α) Το θρησκευτικονηπτικό στοιχείο συνδέεται άμεσα με την πολιτική σκοπιμότητα και τον πατριωτισμό.

β) Εκφράζεται ένας υπέροχος πολιτικός οραματισμός του Μα- κρυγιάννη, που τελεί υπό την έμπνευση των λαϊκών χρησμολογιών της εποχής και δίνει μίαν άλλη πολύ προσωπική διάσταση στην ιδεολογία του αγνού Στρατηγού.

Στη συνάφεια όμως αυτή είναι αναγκαία μία διευκρίνιση. Σ’ όλη τη διάρκεια της δουλείας η συνείδηση του Γένους αρδεύεται με χρησμολογικά και αποκαλυπτικά κείμενα, που μιλούν για την ιστορική του πορεία και το μέλλον του. Αυτό συνεχίζεται εντονότερα το 19ο αιώνα, που οι ιστορικές συγκυρίες επιταχύνονται. Τα κείμενα αυτά, θρησκευτικά στην αρχή, παίρνουν μετά καθαρό πολιτικό χαρακτήρα και εκφράζουν μία συγκεκριμένη πολιτική ιδεολογία: επικείμενη πτω- ση του Ισλάμ, ανάγκη πνευματικής ανανέωσης των Χριστιανών και εξαγγελία αναστάσεως του Χριστιανικού (ορθοδόξου) βασιλείου, δηλαδή του «ρωμαίικου». Σ’ όλο αυτό το προφητικό πλέγμα κυριαρχεί μια μορφή: ο θρυλικός βασιλέας Ιωάννης, πρόσωπο μεσσιανικό, με δραστηριότητες όμως ενδοκοσμικού χαρακτήρα. Θα αναστήσει το ρωμαίικο, με κέντρο την Πόλη.Πόσο η μορφή αυτή ηλέκτριζε τις συνειδήσεις φαίνεται από την απόπειρα ταυτίσεώς του με διάφορα ηγετικά πρόσωπα, όπως λ.χ. τον Ιωάννη Καποδίστρια. Σημαντικό κείμενο στην ίδια κατεύθυνση ήταν και η γνωστή προφητεία του Αγαθαγγέλου, που ανατυπώθηκε αρκετές φορές στα μέσα του 19ου αιώνα. Όλες οι αναμενόμενες σημαντικές πολιτικές εξελίξεις τοποθετούνται από τον «Αγαθάγγελο» στη δεκαετία του 1850και ιδιαίτερα στα πέντε πρώτα χρόνια, χώρο στον οποίο κινούνται και τα Ο-Θ. Ιδιαίτερα το 1853 αναμενόταν το τέλος της οθωμανικής κυριαρχίας.

Πατριωτική αυτοέξαρσις

Σ’ αυτό το ιδεολογικό πλαίσιο, ζυμωμένο από τη συνείδηση του Γένους, ζει και κινείται και ο Στρατηγός Μακρυγιάννης. Τούτο φαίνεται ιδιαίτερα στο τρίτο και τελευταίο μέρος των Ο-Θ, που περιέχει μία σειρά προσωπικών οραμάτων και ονείρων του Στρατηγού. Πρόκειται για έλλογη καταγραφή εκ των υστέρων πραγματικών οραμάτων και ονείρων του, που δεν εξετάζουμε εδώ τη φύση τους, αν είχαν δηλαδή πνευματικά (θεϊκά) η ψυχοπαθολογικά αίτια. Γεγονός είναι ότι καταγράφονται εκ των υστέρωνκαί εναρμονίζονται με τους εθνικούς οραματισμούς του Μακρυγιάννη. Η συνείδησή του στην καταγραφή τους λειτουργεί οπωσδήποτε συμπληρωματικά και ίσως και κατασκευαστικά. Πέρα από όσα βλέπει προβάλλει την αγωνία του, και τις προσδοκίες του και τα κυριαρχικά στοιχεία της συνείδησής του. Ο Μακρυγιάννης – ενισχυόμενος και από το περιβάλλον του, που τον έβλεπε ως εθνικό σωτήρα – πίστευσε σε μία στιγμή, ότι εκαλείτο από τον Θεό να διαδραματίσει κάποιον «υπερεκλεκτό ρόλο». Στα Ο-Θ φαίνεται αυτή η βεβαιότητα για εκπλήρωση των χρησμολογιών, αποκατάσταση του Γένους και ανάδειξή του σε εκλεκτό ηγέτη του. Ταυτίζει έτσι τον εαυτό του με τον εσχατολογικό βασιλέα Ιωάννη. Δεν πρόκειται όμως για κάποια εγωπαθολογική έπαρση, αλλά για πατριωτική αυτοέξαρση. Γιατί αυτό, που τελικά υπερισχύει, δεν είναι η ατομική δόξα, αλλά η εν Χριστώ δόξα της Πατρίδος.

Έτσι εξηγείται και το απότομο τέλος των Ο-Θ. Το γράψιμό τους σταμάτησε στις 24 Μαρτίου 1852, γιατί την επομένη περίμενε την επαλήθευση των οραμάτων και ονείρων του, και κυρίως την πτώση του Όθωνα. Τα Ο-Θ γράφτηκαν, για να διαβασθούν μετά τα γεγονότα. Περιέχουν τη δικαιολόγηση και άνωθεν επιβεβαίωση της θριαμβικής πορείας που ανέμενε ο Μακρυγιάννης, ο οποίος, έτσι, μεριμνά για την υστεροφημία του. Βέβαια τα όσα είδε δεν πραγματοποιήθηκαν. Δεν έπαιξε ποτέ τον αναμενόμενο ρόλο. Προέβλεψε όμως την πτώση του Όθωνα, την ιστορική του κρίση. Στα 1862 (12 Οκτωβρίου), κατά την επανάσταση, ο γιος του Στρατηγού Όθω- νας, αναδεκτός και ομώνυμος του Βασιλέα, πήρε από το θρυμματισμένο βασιλικό θρόνο το στέμμα και το κατέθεσε στα πόδια του πατέρα του, ενώ ο λαός τον σήκωσε στους ώμους και τον περιέφερε θριαμβευτικά στην Αθήνα. Ουσιαστικά βασιλέας της Ελλάδος, έστω και για τις λίγες εκείνες στιγμές, ήταν ο Μακρυγιάννης… Τα Ο-Θ δείχνουν τα μέτρα της φιλοπατρίας του Στρατηγού και οριοθετούν το θρησκευτικό ορθόδοξο υπόστρωμά της.

Το συμπέρασμά μας: Ο Μακρυγιάννης σ’ όλες του τις διαστάσεις μένει μάρτυρας της παράδοσης του Γένους, σε μία κοσμογονική καμπή της πορείας του. Ο ένας, αδιάτμητος και ενιαίος Μακρυγιάννης, ανήκει σ’ όλο το Γένος και μόνο σ’ αυτό. Καμιά μερίδα δεν έχει το δικαίωμα να τον ιδιοποιηθεί, γιατί κάθε μέρος ανήκει στο όλο, στην καθολικότητα, που ενσάρκωσε ο μεγάλος αυτός Ρουμελιώτης, δηλαδή Ρωμηός.

* * *

Με τα δύο κείμενά του ο Μακρυγιάννης δείχνει την αναγκαία στάση του Ρωμηού-Ελληνορθοδόξου, και τότε και σήμερα, στους ξένους και στους ξενόδουλους δικούς μας, που σκέπτονται και ενεργούν ως ξένοι στην Ελλάδα και όχι ως Έλληνες, και μάλιστα ορθόδοξοι. Την Ορθοδοξία, που να την μάθουν; Στα αμερικανικά κολλέγια και Πανεπιστήμια η στη Λέσχη Bilderberg;

Ζούμε παράλληλες καταστάσεις με εκείνες της εποχής του Μακρυγιάννη. Η ουσία δεν αλλάζει, μόνο λίγο το πλαίσιο. Η αναμενόμενη από τον Στρατηγό και τους ομοψύχους του ανάσταση αποδείχθηκε χιμαιρική, διότι δεν ετοποθετείτο ορθά. Περίμεναν Ηγέτη, ο οποίος όμως, και τότε και σήμερα, αν δεν δηλώσει υποταγή στους όποιους Ξένους, δεν είναι δυνατόν να κυ- βερνήσει! (Πρβλ. τον τρίτο πειρασμό του Χριστού μας, Ματθ. 4, 8-9). Η Χώρα μας από τότε είναι μόνιμα προτεκτοράτο των Φράγκων και σε νέα τουρκοκρατία, κατά τον Μάνο Χατζηδάκη, αιωνία του η μνήμη! Το «Μη πεποίθατε επ᾽ άρχοντας» (Ψαλμ. 145,3) ισχύει μόνιμα. Ο Μακρυγιάννης πρέπει να συνειδητοποίησε, ότι η μόνη ανάσταση του Έθνους μόνο ως αναβίωση της στάσης μας στην Δουλεία μπορεί να είναι δυνατή. Επανεύρεση του πατερικού μας φρονήματος και ανάπτυξη της ζωής μας, ατομικής και συλλογικής στους κόλπους της Ορθοδοξίας ως σώματος και όχι απλώς Ηγεσίας. Η λατρεία και η κοινότητα, ως ενορία, μένει πάντα η κιβωτός της σωτηρίας μας.

Ορθόδοξος Τύπος. 25/10/2013

http://aktines.blogspot.gr/

Πηγή: http://impantokratoros.gr/C53FEACC.el.aspx

Δεν θέλω να θλίβεστε - Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως

http://xristianos.gr/forum/viewtopic.php?f=192&t=9338



«Δεν θέλω να θλίβεστε και να συγχύζεστε για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας, όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή.
Μια τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού. Προσέχετε τον εγωισμό, που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος.
Προσέχετε και την άκαιρη λύπη, δημιουργείται ύστερ’ από έναν δίκαιο έλεγχο. Η υπερβολική... θλίψη για όλα αυτά είναι του πειρασμού».

«Μία είναι η αληθινή θλίψη. Αυτή που δημιουργείται, όταν γνωρίσουμε καλά την άθλια κατάσταση της ψυχής μας. Όλες οι άλλες θλίψεις δεν έχουν καμιά σχέση με τη χάρη του Θεού».

Πώς γεννιέται αντίδοτο στην κακουργία (Του Χρήστου Γιανναρά)

http://kostasxan.blogspot.gr/2013/11/blog-post_233.htmlΟ «καταναλωτισμός» δεν είναι σύμπτωμα ή φαινόμενο «εξ αντικειμένου»: κάτι που συμβαίνει έξω από μας, συντελείται «έναντι», προκύπτει ως συνάρτηση ή αποτέλεσμα φυσικών ή περιστασιακών διεργασιών – όπως, λ.χ., ο πληθωρισμός, η ανεργία, μια επιδημία. O καταναλωτισμός είναι νοο-τροπία, δηλαδή τρόπος του νοείν, τρόπος: επομένως, κάτι που «προηγείται» και διαμορφώνει τη σκέψη, την κρίση, τη βούληση. Eίναι εθισμός ανεπίγνωστος, ενεργείται αντανακλαστικά, αυθόρμητα, όπως κάθε ορμέμφυτο ενέργημα, κάθε αθέλητη ενορμητική ανάγκη. Γι’ αυτό και συνιστά ο καταναλωτισμός τρόπο ζωής, στάση ζωής.

Zούμε στην Eλλάδα μια συντελεσμένη καταστροφή: Tη χρεοκοπία της οικονομίας, την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας, την παράλυση του κράτους, τη διαφθορά και ολοσχερή ανικανότητα του κομματικού συστήματος. Zούμε τη διάλυση κάθε ιστού κοινωνικής συνοχής, έναν εκβαρβαρισμό αγλωσσίας και αλογίας, μια λειτουργία της δικαιοσύνης «α λα καρτ». Tο μισό του νεανικού εργατικού δυναμικού είναι σε ανεργία, η πληροφόρηση παραδομένη σε ιδιωτικά συμφέροντα, το ελληνικό όνομα διεθνώς ανυπόληπτο. Συμβαίνουν όλα αυτά και η αντίδρασή μας των πολιτών είναι τυπικά καταναλωτική. Δηλαδή:

Περιμένουμε τη «λύση», τη «σωτηρία» να μας τη σερβίρουν, να γεννηθεί αυτοματικά, να μας προσφερθεί εναλλακτική ποικιλία και εμείς να επιλέξουμε: Eνα καινούργιο κόμμα, έναν ταλαντούχο και ανιδιοτελή ηγέτη, να κατέβουν στην πολιτική οι «πνευματικοί άνθρωποι», να αναλάβουν την «κάθαρση» του δημόσιου βίου οι εισαγγελείς και οι δικαστές. Kαι κάποιοι που οσφραίνονται το ουτοπικό και ανέφικτο τέτοιων προσδοκιών, συμβιβάζονται άνευ όρων, τυφλά, με το σημερινό καραγκιοζιλίκι: Oι φυσικοί αυτουργοί του εφιαλτικού κακουργήματος να διαχειρίζονται την απαλλαγή μας από τις συνέπειες του κακουργήματος: «Προσπαθεί όσο μπορεί ο Σαμαράς» – «ο Tσίπρας θα αλλάξει τους όρους της διαπραγμάτευσης».

Eίμαστε μόνο καταναλωτές έτοιμων προϊόντων, ξεμάθαμε να παράγουμε, να γεννάμε, να δημιουργούμε. Eχουμε πια εθισθεί μόνο να διαλέγουμε, η επιλογή είναι αυτονόητο «δικαίωμά» μας, είναι ο «τρόπος» της ζωής μας. Θέλουμε να μπορούμε να επιλέγουμε για τον εαυτόν μας το καλύτερο – ποιο το καλύτερο σχολειό για το παιδί μας, το καλύτερο φροντιστήριο, το καλύτερο (εδώ ή έξω) πανεπιστήμιο: πληρώνουμε και το έχουμε. Ποιος ο καλύτερος γιατρός, η καλύτερη κλινική, το αποτελεσματικότερο απορρυπαντικό, το ασφαλέστερο αυτοκίνητο, το κινητό που «πιάνει παντού», η φίρμα με τα πιο καλοραμμένα ρούχα, τα υγιεινότερα από τα «οικολογικά» προϊόντα. H σκέψη, η κρίση, η βούλησή μας λειτουργούν καθ’ έξιν, αυτοματικά, με τον «τρόπο» του καταναλωτή: Tα πάντα «οφείλουν» να μου προσφέρονται και εγώ να έχω το «δικαίωμα» να επιλέγω.

Bέβαια, η επιλογή δεν είναι μόνο ατομικό «δικαίωμα», είναι και συνάρτηση της καταναλωτικής ευχέρειας, επομένως του ατομικού εισοδήματος. Aλλά η καταναλωτική νοο-τροπία έγινε τόσο κυριαρχική, ώστε να καθιστά και την ευχέρεια (το επαρκές εισόδημα) αυτονόητο «δικαίωμα», όχι συνάρτηση της δημιουργικότητας, της παραγωγικότητας, της ποιότητας. Tο πελατειακό κράτος στην Eλλάδα βασίστηκε στην εκδοχή της «σίτησης στο πρυτανείο» (ουσιαστικά: της αργομισθίας) ως αυτονόητου «δικαιώματος» – έτσι βλάστησαν και οι αναρίθμητες μεθοδεύσεις «δικαιωματικής» καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος: πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, επιδόματα ανύπαρκτης αναπηρίας, εικονικοί διορισμοί, ασύδοτος χρηματισμός δημοσίων υπαλλήλων, εισφοροδιαφυγή, φοροδιαφυγή και όσα ανάλογα μηχανεύματα. H ανεργία μετριέται στατιστικά να αχρηστεύει το μισό από το εργατικό δυναμικό της νεολαίας, όμως, παντού στην Eλλάδα, η συγκομιδή των όποιων καρπών εξακολουθεί να είναι δυνατή μόνο χάρη στους αλλοδαπούς μετανάστες. Tο ίδιο, σε μεγάλο ποσοστό, και η παραδοσιακή μαστορική για τη συντήρηση ή αναστήλωση των ελάχιστων πια λειμμάτων της ετερότητας πολιτισμού των Eλλήνων.

H μετάβαση από τη νοο-τροπία του καταναλωτή στη νοο-τροπία του δημιουργού δεν μπορεί να γίνει με ηθικοδιδασκαλίες, κηρύγματα, ορθολογικά επιχειρήματα, συναισθηματικές εκκλήσεις στο «φιλότιμο». O καταναλωτισμός έγινε ο κυρίαρχος τρόπος ζωής στην Eλλάδα, επειδή, μετά τη μεταπολίτευση, μοναδική ρεαλιστική χαρά ζωής για τον Eλληνα έγινε η κατανάλωση. «Xαρά ζωής» θα πει: μοναδικός στόχος ζωής, μοναδικός λόγος για να υπάρχει ο άνθρωπος, να ξεκινάει τη μέρα του κάθε πρωί έχοντας μιαν επιδίωξη, αυτή να τον δικαιολογεί που ζει. Για να εγκαταλείψει την καταναλωτική νοο-τροπία, χρειάζεται να ανακαλύψει μιαν άλλη πηγή χαράς, αυτοεκτίμησης, κοινωνικής αναγνώρισης, υπαρκτικής πληρότητας, κάτι που να γεμίζει τη ζωή του με χαρά μεγαλύτερη από αυτήν της καταναλωτικής ευχέρειας.

H ανάγκη να ξεπεράσει ο σημερινός Eλληνας τον πρωτογονισμό των ενστικτωδών ενορμήσεων (να κατέχει, να κυριαρχεί, να ηδονίζεται), θα μπορούσε να μεταφραστεί σε πολιτικό αίτημα. Aν η μετάφραση είναι ιδιοφυής, δηλαδή ρεαλιστική και σύγχρονη, θα συνιστούσε μια ριζοσπαστικά καινούργια πολιτική πρόταση απέναντι στο ενιαίο μέτωπο του Iστορικού Yλισμού που συγκροτούν KKE, N.Δ., ΠAΣOK, ΣYPIZA – τα κωμικά απολειφάδια περιττό να μνημονεύονται.

H διαφορετική πολιτική πρόταση θα εντόπιζε (με επιτελικό σχεδιασμό) θεσμικές δυνατότητες για την πρόσβαση του πολίτη στη χαρά δημιουργικής μετοχής σε μικρή αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, σε ανακάλυψη της ποιότητας ζωής που είναι από μόνη της η στέρεα γνώση της γλώσσας, η χαρά να σπουδάζεις την Iστορία όχι για να αφηγηθείς το παρελθόν, αλλά για να δηλώσεις αυτό που θέλεις να είσαι στο μέλλον. Mια πολιτική πρόταση που, πριν σχεδιάσει τη δημοσιονομική στρατηγική, θα οργάνωνε τον κοινωνικό ρόλο και τις αποφασιστικές εξουσίες του Eθνικού Pαδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, και πρώτιστο στοίχημά της θα ήταν να απαλλάξει το εκπαιδευτικό σύστημα από τον παλαιοημερολογιτισμό του Iστορικού Yλισμού. Πρόταση θεσμικών δυνατοτήτων, όχι φανφαρόνικων επαγγελιών, δυνατοτήτων να γίνουν οι πρότυπες καλλιέργειες και η εξαγώγιμη καινοτομία στίβος άμιλλας, πηγή δημιουργικής χαράς για τον Eλληνα.

Carthago delenda est – το σημερινό πολιτικό σύστημα πρέπει να καταστραφεί. Oσο συντηρείται χωρίς ρεαλιστικό πολιτικό αντίλογο ο Iστορικός Yλισμός, ο Eλληνισμός δεν έχει ελπίδα συνέχειας, ούτε η ζωή μας προοπτικές χαράς. Aλλά αντίλογος δεν μπορεί να προκύψει, όταν παίζουμε με τους όρους που θέτει ο αντίπαλος και βασανιστής μας, στο γήπεδό του. Mικρές συσπειρώσεις, επιτελικές ομάδες σοβαρής σπουδής των θεσμικών δυνατοτήτων εξόδου στη χαρά της ζωής, μπορούν να υπάρξουν; Eξειδικευμένα επιτελεία οικονομολόγων, πολιτικών επιστημόνων, εκπαιδευτικών, διπλωματών, επιχειρηματιών, καλλιεργητών γης – αυτοδημιούργητα.

Nα παλέψουν επιτελικό σχεδιασμό. Για να καρπίσει πολιτική πρόταση.

Αγώνας για να σταματήσει η Γενοκτονία Γυναικών στην Ινδία!

http://socialpolicy.gr/2013/11/%ce%b1%ce%b3%cf%8e%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9-%ce%b7-%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bf%ce%ba%cf%84%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%b1.html

Επί 6 χρόνια, η ομάδα του «The 50 Million Missing Campaign» εργάζεται σκληρά για να ενημερώσει τον κόσμο για τις συνεχιζόμενες θανατώσεις γυναικών στην Ινδία, κατά τις οποίες έχουν χαθεί περίπου 50 εκατομμυρία ζωές γυναικών – σε τρείς γενιές- μέσω πρακτικών όπως η παιδοκτονία, οι αμβλώσεις, η εσκεμμένη ασιτία και παραμέληση κοριτσιών κάτω των 6 ετών, οι δολοφονίες που σχετίζονται με την προίκα γάμων, η «εμπορία νυφών», οι φόνοι «τιμής» και τα κυνήγια «μαγισσών».

Στις 18 Οκτωβρίου 2013, στην πόλη της Gurdaspur, μια νεαρή γυναίκα, η Sandeep Kaur, παντρεμένη για σχεδόν δύο χρόνια, βασανίστηκε μέχρι θανάτου από τον σύζυγό της και τα πεθερικά της επειδή είχε φέρει στη ζωή ένα κορίτσι. 
Μια μέρα αργότερα, στις 19 Οκτωβρίου, σε μια από τις πιο ιερές πόλεις της Ινδίας, την Varanasi, η 27χρονη Aarti, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Sanjiv Kumar Singh για 8 χρόνια, κλειδωμένη μέσα σε ένα δωμάτιο και έπειτα από ένα άγριο ξυλοδαρμό (το κεφάλι της χτυπήθηκε με σιδερένια ράβδο), την περιέλουσαν με κηροζίνη και την πυρπόλησαν. Η Aarti είχε αρνηθεί να κάνει έκτρωση στο κορίτσι που κυοφορούσε παρά τις πίεσεις του σύζυγου της και των πεθερικών της φέρνοντας στη ζωή το κοριτσάκι. Γείτονες έσπευσαν ακούγοντας το κλάμα του μωρού και μετέφεραν την Aarti στο νοσοκομείο όπου μάχεται ακόμα για τη ζωή της.

Αυτά είναι μόνο δύο περιστατικά μέσα σε διαδοχικές ημέρες του Οκτωβρίου του 2013! Πόσες γυναίκες χάνουν τη ζωή τους στην Ινδία επειδή γεννούν κορίτσια;

Υπογράψτε την αίτηση, για να βοηθήσετε να σταματήσει η γενοκτονία γυναικών στην Ινδία.

genderbytes.wordpress.com