Πάτρα:Αναρχοφασίστες χτύπησαν 18χρονο γιατί είχε στο Facebook φωτογραφία με την ελληνική σημαία!

http://logia-starata.blogspot.gr/2013/09/18-facebook.html



Σοβαρά επεισόδια σημειώθηκαν το βράδυ της Παρασκευής στην Πάτρα, με συνολικά τρεις τραυματίες. Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, φασίστες που αποκαλούνται αντιεξουσιαστές επιτέθηκαν σε έναν 18χρονο, ο οποίος καθόταν σε παγκάκι της πλατείας Εθνικής Αντίστασης, γιατί είχαν δει ανάρτηση που είχε κάνει ο νεαρός στο Facebook με ελληνική σημαία.
Ο 18χρονος διακομίστηκε στο νοσοκομείο, όπου διαπιστώθηκε ότι φέρει ελαφρά τραύματα και του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες.

Νωρίτερα, σύμφωνα με το thebest.gr, είχαν προηγηθεί επεισόδια με δύο τραυματίες στην πλατεία Όλγας, μεταξύ ατόμων που ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο και οπαδών της Χρυσής Αυγής, και ενώ προηγουμένως βρισκόταν σε εξέλιξη συνέλευση αντιεξουσιαστών στα γραφεία του Εργατικού Κέντρου, που βρίσκεται στη συγκεκριμένη πλατεία.

Λόγω των περιστατικών, η παρουσία της αστυνομίας στο κέντρο είναι ισχυρή, ενώ σε ετοιμότητα τέθηκαν και διμοιρίες των ΜΑΤ.


protothema.gr

“SEX JIHAD”: ΒΙΑΖΑΝ ΟΜΑΔΙΚΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΥΝΗΣΙΑ ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ ΤΩΝ ΒΕΝΙΖΕΛΟΚΟΥΒΕΛΗΔΩΝ! ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΦΡΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΥΝΗΣΙΟ ΥΠΟΥΡΓΟ.

http://olympia.gr/2013/09/20/sex-jihad-%CE%B2%CE%B9%CE%B1%CE%B6%CE%B1%CE%BD-%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1-%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CF%85%CE%BD/

ΦΡΙΚΗ ΧΩΡΙΣ ΟΡΙΑ!

“Σουνίτες μουφτήδες παραπλανούσαν κορίτσια και τα έστελναν στην Συρία για να βοηθήσουν τους ισλαμιστές μαχητές. Η βοήθεια όμως που παρείχαν δεν ήταν αυτή που φανταζόντουσαν”.

Μαρτυρία φωτιά σήμερα στην Τυνησία, από υπουργό που αηδιασμένος αποκάλυψε ότι εκατοντάδες κορίτσια που εστάλησαν για το τζιχάντ στην Συρία, προσέφεραν “σεξουαλικές υπηρεσίες” στους ισλαμιστές που πολεμούν κατά της Συριακής κυβέρνησης! Οι κοπέλες γυρνούσαν σε κατάσταση εγκυμοσύνης, ενώ αναγκαζόντουσαν να υποκύπτουν στις σεξουαλικές ορέξεις 20 εως 100 “μαχητών”!

Όλα αυτά με την βούλα των ισλαμοπαραφρόνων, τους οποίους οι εδώ βενιζελοκουβέληδες παρουσίαζαν ως “εξεγερμένους” που έπρεπε να βοηθήσουμε…

Η κτηνωδία όμως δεν σταματά εδώ. Ο υπουργός Lotfi ben Jeddou καταφέρθηκε και σε “οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων” που τον είχαν επιπλήξει όταν απαγόρευσε αυτά τα ταξίδια του αίσχους προς την Συρία είτε επρόκειτο για κοπέλες ή ισλαμιστές μαχαιροβγάλτες. “Εϊχαν το θράσος να βγουν να με κατηγορήσουν για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων” δήλωσε και τα λόγια του έχουν ιδιαίτερη σημασία αφού πρόσκειται στο ισλαμικό κόμμα της Τυνησίας.

Οι αποκαλύψεις του υπουργού έγιναν στο κοινοβούλιο της Τυνησίας και έχουν εξοργίσει όχι μόνο τους δημοκρατικούς πολίτες της αντιπολίτευσης, αλλά και πολλούς μετριοπαθείς. Ο πρώην Μουφτής της Τυνησίας, Sheikh Othman Battikh, αποκάλυψε πως ο ίδιος γνωρίζει προσωπικά 13 περιπτώσεις κοριτσιών που εξαπατήθηκαν και ταξίδεψαν στην Συρία για να πέσουν στα χέρια των βιαστών τους. Όπως είπε μάλιστα, οι μουλάδες που τις έστειλαν, ονομάζουν αυτή την ενέργεια “Σεξουαλική Τζιχάντ” ενώ είναι ξεκάθαρη πορνεία! Για να “αγιάσουν” μάλιστα την θηριωδία, εκδίδουν και ανάλογα Φετφά όπου επιτρέπουν τους “μαχητές” να τελούν προσωρινούς γάμους με τις άτυχες κοπέλες, οι οποίοι λήγουν μετά τον βιασμό. Έτσι, οι κοπέλες μπορούν να βιάζονται δεκάδες φορές την ημέρα, χωρίς αυτό να αποτελεί “αμαρτία”.

Ο Γενικός διευθυντής των υπηρεσιών ασφαλείας, Mostafa Bin Omar αποκάλυψε ότι στην Δυτική Τυνησία λειτουργούν κέντρα στρατολόγησης της Αλ Κάιντα όπου ανήλικα κορίτσια κλειδωμένα σε κελιά προσφέρονται ως “ανταμοιβή” στους ισλαμιστές, έχοντας καλυμμένα τα πρόσωπα τους ώστε να μην φαίνεται η ηλικία τους.

Όλα αυτά βεβαίως μαζί με τις ασύλληπτες θηριωδίες των ισλαμιστών αποτελούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Παραμένει εύλογα το ερώτημα “Γιατί πολιτικοί όπως ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης αρθρώνουν λόγο υπέρ αυτών των καθαρμάτων; Τι συμβαίνει άραγε; Ποιούς εξυπηρετούν”;

Πληροφορίες από το Russia Today και το Al Arabyia.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ-ΣΟΚ> Ο Παύλος Φύσσας αργοσβήνει στην αγκαλιά της φίλης του!

http://www.kourdistoportocali.com/articles/23905.htm

Nτοκουμέντο σοκ από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ. 
Ο Παύλος Φύσσας αργοσβήνει στην αγκαλιά της φίλης του μετά το δολοφονικό χτύπημα τουΡουπακιά.

Σαβ 21 Σεπ 2013 | 12:02 | Share

Η αστυνομικίνα (που συνέλαβε τον φονιά του Π. Φύσσα)

http://logia-starata.blogspot.gr/2013/09/blog-post_3900.html

Τη λένε Αγγελική και ήταν η αστυνομικίνα που συνέλαβε τον φονιά του Π. Φύσσα. Έτσι διάβασα στα σχετικά ρεπορτάζ. Διάβασα ακόμη, πως μόνη αυτή από την ομάδα ΔΙΑΣ που βρέθηκε στον τόπο του φονικού, με την απειλή του όπλου της, φόρεσε τις χειροπέδες στον Γ. Ρουπακιά. Διάβασα, τέλος, πως μονολόγησε «ε, όχι και μαχαίρι» και πως σήμερα βρίσκεται σε κακή ψυχολογική κατάσταση.

Τα διάβασα και μου κάθισε μια πέτρα στο στομάχι. Έγιναν έτσι τα πράγματα; Δεν ξέρω, αλλά αν η περιγραφή είναι σωστή, πώς περνά ασχολίαστη μια τέτοια είδηση; Πώς να μην αισθανθείς μικρός απέναντι σ΄ αυτή την κοπέλα, που έκανε στην μπάντα τους απαθείς, τους δειλούς, τους αμήχανους ή και τους τρομαγμένους και φέρθηκε σαν σωστός άνθρωπος; Που έδωσε πρόσωπο στην «πολιτεία», στην έννοια του κράτους, στην ανθρωπιά;

Γεια σου, κορίτσι μου, για τη λεβεντιά σου! Για τη θαρραλέα αποκοτιά σου να χωθείς - κορίτσι πράμα… - ανάμεσα στα λεβεντόπαιδα που χάζευαν το φονικό, να δώσεις ένα χέρι βοήθειας και να συλλάβεις τον φονιά. Γεια σου και πάλι γεια σου, για τα αντανακλαστικά σου, την καθαρή σου συνείδηση και το υψηλό αίσθημα ευθύνης.

Φυσικά η κοπέλα θα στοχοποιηθεί από τους Χρυσαυγίτες. Φυσικά θα απομονωθεί από όσους συναδέλφους της νιώθουν ντροπή για τη δική τους απραξία. Φυσικά δεν θα μπορεί να αντικρίσει αυτούς, που ως τη Δευτέρα το βράδυ καβαλούσαν μαζί τις μοτοσικλέτες, νέα παιδιά της βιοπάλης και που, όμως, στην κρίσιμη στιγμή την άφησαν μόνη – με τα θεριά.

Αχ, βρε κορίτσι μου, στις μέρες μας η ανθρωπιά φέρνει μοναξιά.


Χριστίνα Πουλίδου

Η ιδεολογία της προσοδιθηρίας και η έξοδος απ’ αυτήν

http://feltor.wordpress.com/2013/09/19/6546-2/

ἀπὸ τὸν/τὴν Γιάννης Φαίλτωρ

Αν στην παρούσα φάση της κρίσης δεν καταπολεμηθεί η στείρα και αντιπαραγωγική προσοδοθηρική αντίληψη στην Ελλάδα, πραγματική ανάπτυξη ποτέ δεν θα υπάρξει.

Του Γιώργου Πρεβελάκη *

Όσο ποτέ άλλοτε, για να βγει από την κρίση η Ελλάδα έχει ανάγκη από ανάπτυξη, προσανατολισμένη στις απαιτήσεις του 21ου αιώνα. Και το ερώτημα είναι αν μπορεί να επιτευχθεί ένας παρόμοιος στόχος, με δεδομένες τάσεις και συμπεριφορές που επικρατούν στην ελληνική κοινωνία.

Η νεώτερη ιστορία της Ελλάδας χαρακτηρίζεται από την πάλη ανάμεσα σε δύο τάσεις: α) Η μία έχει ρίζες στην γαιοκτησία, στον παλαιοελλαδίτικο κοτζαμπασισμό. Είναι η αναζήτηση της προσόδου, η οποία, στην παραδοσιακή κοινωνία, προερχόταν αποκλειστικά από την γη –κατόπιν έλαβε την μορφή δανείων, ξένης βοήθειας, εισροών από την ναυτιλία και την μετανάστευση• β) Η άλλη τάση ανάγεται στην διασπορά, στις ελληνικές κοινότητες της Κωνσταντινούπολης, της Σμύρνης, της Θεσσαλονίκης, της Αλεξάνδρειας, της Τεργέστης. Αναζητεί πλούτο και επιτυχία στο εμπόριο και, γενικότερα, στις αστικές δραστηριότητες.

Καθώς αναπτύχθηκε το νεοελληνικό κράτος, οι δύο τάσεις συναντήθηκαν στην νεοσύστατη εθνική ελίτ. Το προσοδοθηρικό τμήμα, καθ’ ό,τι πλέον εντόπιο, διέθετε εξ αρχής πολιτικό πλεονέκτημα –αν και υποχρεωνόταν να μοιράζεται την εξουσία με το παραγωγικό, ιδιαιτέρως όταν η πολιτική του κατέληγε σε αδιέξοδο.

Η υπερδιόγκωση του κράτους εν σχέσει με την ιδιωτική οικονομία αντανακλά την πολιτική ανισότητα ανάμεσα στις δύο εθνικές τάσεις. Το κράτος, αρμόδιο να απορροφά και να διανέμει την έξωθεν πρόσοδο, έγινε φρούριο της προσοδοφόρα.

Η διασπορά, λειτούργησε ως καταφύγιο για τις ασφυκτιούσες ή διωκόμενες δημιουργικές δυνάμεις. Η δυναμική ελληνική παρουσία στο εξωτερικό και η υπανάπτυκτη Ελλάδα αντιπροσωπεύουν τις δύο φαινομενικά αντικρατικές, ουσία συμπληρωματικές, όψεις του Ελληνισμού.

Μετά από την Κατοχή και τον Εμφύλιο, οι δύο τάσεις ισορρόπησαν επί μια περίπου τριακονταετία, οπότε έγιναν κάποια βήματα ανάπτυξης. Από το 1981, επανέκαμψε η ιδεολογία της προσοδοφθηρίας. Η ένταξη στην Κοινή Αγορά, αντί να ενισχύσει την παραγωγική πτέρυγα, όπως ευελπιστούσαν οι υποστηρικτές της, έδωσε πρόσθετες δυνατότητες για άντληση προσόδων. Έτσι εξηγείται η μετεκλογική φιλοευρωπαϊκή στροφή του ΠΑΣΟΚ, το οποίο, διαστρέφοντας την ευρωπαϊκή λογική, τροφοδότησε τα προσοδοθηρικά κυκλώματα με πόρους που προορίζονταν για την ενίσχυση της παραγωγικότητας. Το πνεύμα του κοτζαμπασισμού θριάμβευσε, εις βάρος των «κουτόφραγκων» –και της Ελλάδας.

Με τις συνέπειες της πολιτικής αυτής προφανείς, υπάρχουν σήμερα ελπίδες για αλλαγή; Μήπως το αδιέξοδο οδηγεί σε ριζικές αναθεωρήσεις ώστε να αξιοποιηθούν τα τεράστια γεωοικονομικά και γεωπολιτικά πλεονεκτήματα της χώρας; Οι καλόπιστοι υποστηρικτές του Μνημονίου κινδυνεύουν να διαψευσθούν, όπως διαψεύσθηκαν οι προσδοκίες από την είσοδο στην Ευρώπη.

Η προσοδοθηρική παράταξη έχει εμπεδώσει την εξουσία της. Ελίσσεται, αλλά δεν παραιτείται. Διαθέτει ισχυρά πολιτικά ερείσματα και κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει την κατάρρευση του παρασιτισμού. Έτσι, μπορεί η χώρα με διάφορα οριζόντια μέτρα να αποφεύγει την χρεοκοπία, πλην όμως η τελευταία δεν θα παύσει να βρίσκεται στον ορίζοντα όσο η Ελλάδα δεν μπαίνει σε ουσιαστική περίοδο ανάπτυξης. Και η τελευταία απαιτεί σε βάθος θεσμικές μεταρρυθμίσεις, που να μην μετατρέπουν την γη σε κυρίαρχη πηγή προσόδου, σε παράγοντα αδράνειας, όπως συνέβαινε στην εποχή των τσιφλικάδων.

* Καθηγητής Πανεπιστημίου στο Παρίσι, εκπρόσωπος της Ελλάδας στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ)

Πηγή

Αποπροσανατολιστικοί και βλαπτικοί για την αντιμετώπιση της ΒΙΑΣ της «Χρυσής Αυγής» (αλλά και «άλλων») οι διαπληκτισμοί για τη «θεωρία του συνταγματικού τόξου» (του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλου)

Από τους ΑΝΤΙΛΟΓΟΥΣ (www.antilogoi.gr) Ενότητα ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αποπροσανατολιστικοί και βλαπτικοί για την αντιμετώπιση της ΒΙΑΣ της «Χρυσής Αυγής» (αλλά και «άλλων») οι διαπληκτισμοί για τη «θεωρία του συνταγματικού τόξου»

του Ραφαήλ Μεν. Μαϊόπουλου

1.           Εδώ      και χρόνια οι πολίτες ζούμε τη ΒΙΑ παντού, στους δρόμους, στις πλατείες, στα λιμάνια, στις γειτονιές, στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στις δημόσιες υπηρεσίες...

Ζούμε τους ξυλοδαρμούς, τους εμπρησμούς, τις καταστροφές περιουσιών, τις καταλήψεις, τους προπηλακισμούς πολιτικών, καθηγητών ανώτατων σχολών, καλλιτεχνών ή άλλων μη αρεστών σε κάποιους, την παρεμπόδιση της ελεύθερης έκφρασης, ακόμα και την απώλεια της ζωής συνανθρώπων μας...

Με δυο λόγια, την κατάφορη παραβίαση του ποινικού νόμου από δυναμικές μειοψηφίες. 

                  Και βλέπουμε πολιτικούς και ΜΜΕ –τηλεοπτικούς σταθμούς ιδιαίτερα– αντί να επιβάλουν, οι πρώτοι, και να απαιτούν, οι δεύτεροι, τη χωρίς διακρίσεις εφαρμογή του Νόμου, να  μεταχειρίζονται τις πράξεις βίας, ανάλογα με το πολιτικό χρώμα των δραστών.

                  Μ’ αυτή την ανοχή ή τη στήριξη, άμεση ή έμμεση, που φτάνει μέχρι τις αίθουσες των δικαστηρίων (με τους πρόθυμους  να καταθέτουν ότι «το παιδί ήταν μαζί μας στην ταβέρνα, όταν κάηκε το μαγαζί»), οι κακοποιοί δεν έχουν τίποτε να φοβηθούν, δεν έχουνν κανένα λόγο να μην «επιχειρήσουν» ξανά.

                  Και οι πολίτες, απογοητευμένοι, υποτασσόμαστε και μαθαίνουμε να ζούμε πλάι στη βία, κοιτώντας ο καθένας να προφυλάξει τον εαυτό του.       

2.            Αυτές τις μέρες η ΒΙΑ έφτασε στο έσχατο άκρο, ένας νέος άντρας δολοφονήθηκε.

                  Και ενώ το πρόβλημα στο οποίο πρέπει όλοι να επικεντρωθούμε είναι η ΒΙΑ, που καταστρέφει και σκοτώνει, κάποιοι –πολιτικοί και πολιτικοί σχολιαστές των ΜΜΕ– μας αποπροσανατολίζουν, με διαπληκτισμούς πάνω  σε ένα, άσχετο με τη ΒΙΑ, καινοφανές «ερώτημα»: «Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ή όχι κόμμα ‘του συνταγματικού τόξου;’»!

Διαπληκτισμούς που είναι:

- ουσία, εκτός θέματος, αφού το αντικείμενό τους, το «ερώτημα», είναι άσχετο με τη ΒΙΑ,

- λογικά, α-νόητοι, αφού οι διαπληκτιζόμενοι απαντούν στο «ερώτημα» αυτό, χωρίς να έχουν προσδιορίσει την έννοια του όρου «συνταγματικό τόξο», νεολογισμού που οι ίδιοι έχουν πρόσφατα εφεύρει,

- πολιτικά, επικίνδυνοι.

                  Και στους οποίους επιδίδονται, οι διαπληκτιζόμενοι, για κομματικούς ή προσωπικούς λόγους, για να πλήξουν το αντίπαλο κόμμα ή ενδοκομματικούς τους αντιπάλους.

3.            Εμάς τους πολίτες, όμως, δεν μας ενδιαφέρουν οι θεωρίες –«του  συνταγματικού τόξου» ή η άλλη «των δύο άκρων».

                  Μας ενδιαφέρει να πατάσσονται οι πράξεις ΒΙΑΣ, που με απόλυτη σαφήνεια ο Ποινικός Κώδικας της Χώρας ορίζει –και που δεν τις διακρίνει σε μαύρες, μπλέ, πράσινες, ροζ ή κόκκινες– με τη σύλληψη, δίωξη και καταδίκη των δραστών.

Όποτε, όπου, από όποιους και με οποιαδήποτε δικαιολογία διαπράττονται.

4.            Όσο για τη «Χρυσή Αυγή», αυτή μόνο με τη ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ εφαρμογή του Νόμου, μπορεί να αντιμετωπιστεί.

Με την ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ εφαρμογή του, όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται αλλά, αντίθετα, ενισχύεται!  

Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας: "H ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΜΕΙΞΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ !!!"

H AΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ! www.dimopolis.gr info@dimopolis.gr Ιπποκράτους 125 - Αθήνα ************ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Ένας απρόκλητος φόνος, μια από τις στημένες ενέδρες, πολλά ψέματα, ύβρεις, προκλήσεις, προπηλακισμοί, τάγματα εφόδου. Αυτή είναι μία από τις χαρακτηριστικές εικόνες ενός κόμματος που βρίσκεται σήμερα στη Βουλή, εξαιτίας της Φαυλότητας μιας πολιτικής εξουσίας, που προτιμά να αναδεικνύεται αυτό ως δήθεν αντισυστημικό μόρφωμα, ενώ παραβλέπεται συστηματικά η ήδη 18ετής συνεχής παρουσία και με διάφορες μορφές θεωρητική αντισυστημική άποψη του Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας-www.dimopolis.gr Μιας πολιτικής εξουσίας, που περιλαμβάνει ως πολιτικό ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ σύστημα και την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, όσο κι αν ακούγονται αποπροσανατολιστικά φληναφήματα για δήθεν συνταγματικό τόξο, που υποτίθεται ότι διαφέρει από αυτήν και που έφερε μια ολόκληρη χώρα μέσα στον δυτικοευρωπαϊκό γκρεμό, που εμπαίζει τους πολίτες του και τους έχει οδηγήσει στην απελπισία, μια απελπισία και ένα αδιέξοδο που τους οδήγησε στην εκλογή ενός νεοναζιστικού κόμματος με άδηλους αρχικούς πόρους και την κατάλληλη στιγμή εκμεταλλεύθηκε την απουσία και χρεωκοπία του κράτους, παριστάνοντας τον σωτήρα του έθνους. Όλα ανεξαίρετα τα σημερινά κόμματα και οι εκπρόσωποί τους φέρουν ακέραια την ευθύνη της ανάδειξης σε κόμμα ανάμεσά τους της Χρυσής Αυγής, θεωρώντας προφανώς ότιαποτελεί μικρότερη απειλή για την αφαίμαξη των Ελλήνων, που όλοι τους επί δεκαετίες αρμέγουν ασύστολα, από την διαφανή πρόταση για Άμεση Δημοκρατία, με κύριο σημείο αναφοράς το ελβετικό πολιτικό σύστημα, που προβάλλει το Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας. Όλα τα κόμματα , οι δημοσιογράφοι και το ισχύον πολιτικό σύστημα αποσιωπά την εντελώς αντίθετη στάση μας στη προσέγγιση της Χρυσής Αυγής, δηλαδή της θεσμικής αντιπαράθεσης με αντισυστημικούς όρους, που έχουν κρατήσει απέναντι στους Χρυσαυγίτες όλοι οι θιασώτες του Κινήματος της Αμεσης Δημοκρατίας, πιστεύοντας ότι η ανόθευτη και γνήσια φωνή των πολιτών, όπως εκφράζεται επί τρία ήδη χρόνια από το Δημοβούλιο Πολιτών (www.dimovoulio.gr) αποτελεί την κύρια πραγματική βάση και στήριγμα του ενός αυθεντικά δημοκρατικού πολιτεύματος. Δυστυχώς όμως φαίνεται ότι η προβολή των πραγματικά αμεσοδημοκρατικών πρακτικών και εφαρμογών, στις οποίες είναι αφιερωμένες οι ΓΙΑ ΠΕΜΠΤΗ ΣΥΝΕΧΗ ΧΡΟΝΙΑ τελούμενες φέτος γιορτές άμεσης Δημοκρατίας «ΚΛΕΙΣΘΕΝΕΙΑ» (διαβάστε το πρόγραμμα ΕΔΩ) αποτελεί την μόνη απειλή για το πολιτικό μας σύστημα, που έχει ευτελίσει κάθε έννοια εθνικής αξιοπρέπειας, απαξιώνοντας την ψήφο αυτών που τους εμπιστεύθηκαν τις τύχες αυτής της χώρας. Όμως το Κίνημα της Άμεσης Δημοκρατίας δίνει εδώ το παρόν στους αγώνες για ανατροπή της σημερινής πολιτικής κατάστασης και επιχειρεί να δώσει μια πραγματική και ρεαλιστική διέξοδο με βάση την πραγματική και ανόθευτη έκφραση της λαϊκής βούλησης, μιας βούλησης που θα εκφράζεται πραγματικά δημοκρατικά κι ελεύθερα και θα ελέγχει τους κρατούντες, χωρίς να αφήνει περιθώρια δημιουργίας ακραίων και επικίνδυνων φαινομένων. Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 2013 Ελληνικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας

Βιβλίο: «35 Κομμάτια Μνήμης και Μάχης» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του πολιτικού μηχανικού Κώστα Τσαντίλη, το οποίο κυκλοφόρησε προσφάτως στη Λάρισα (Από πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου)

Βιβλίο: «35 Κομμάτια Μνήμης και Μάχης» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του πολιτικού μηχανικού Κώστα Τσαντίλη, το οποίο κυκλοφόρησε προσφάτως στη Λάρισα.

Γέννημα θρέμμα της Λάρισας ο συγγραφέας, είδε το φως της ζωής όταν γιορτάζαμε την απελευθέρωση της Λάρισας από γα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Ενεργός και ανήσυχος πολίτης  ο συγγραφέας έδωσε τις μάχες του και μέσα από την ιδεολογική και πολιτική δραστηριότητα της Ανανεωτικής Αριστεράς για τα προβλήματα της πόλης μας και όχι μόνον.

Από τη θέση του δημοτικού συμβούλου για πολλά χρόνια στο Δήμο της Λάρισας, ο Κ. Τσαντίλης αντιμετώπισε πλείστα όσα προβλήματα της υπό το πρίσμα της επιστήμης από την οποία τόση ζωτική ανάγκη έχει η αυτοδιοίκηση.

Τα «35 κομμάτια Μνήμης και Μάχης» εκτείνονται σ’ ένα μεγάλο φάσμα επιστημονικών, κοινωνικών πολιτικών και περιβαλλοντολογικών θεμάτων, τα οποία αρχίζουν από την προσπάθεια για την οικοδόμηση της «ανεξάρτητης αυτοδιοίκησης» και την προβληματική της Ανανεωτικής και Οικολογικής Αριστεράς περνά από τα ουσιώδη προβλήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης, όπως π.χ. στα ζητήματα της αποκέντρωσης και της λαϊκής συμμετοχής, και καταλήγει στη διαμόρφωση και διαχείριση του περιβάλλοντος και τις προτάσεις γύρω από την «αξιοβίωτη πόλη», μέσα «από την πολεοδομική οργάνωση της Λάρισας».

Πρόκειται, σε ό,τι αφορά τα κείμενα για την αυτοδιοίκηση, για προσπάθεια να μπάσει την επιστημονική γνώση και έρευνα, η οποία υπερβαίνει την παλιά βλαχοδημαρχική πεπατημένη του ακράτου εμπειρισμού και κομματισμού.

Κατεχόμενος από το πάθος της κοινωνικής προσφοράς, ο συγγραφέας – μέσα και από το θέατρο και τα δημοσιεύματα και τον γνήσιο επιστημονικό συνδικαλισμό επιμένει στο όραμά του για μια Αριστερά – υπό τύπον ερωτήματος – γράφοντας: «Μπορεί να βρει στις σημερινές συγκυρίες της κρίσης τον βηματισμό της, να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις της και τον ξύλινο λόγο της…»;

Αυτό το ερώτημα θα το απαντήσει η Ιστορία.

Όμως, ο συγγραφέας αγωνιά για τη συνολική πορεία της Ελλάδας θέτοντας το αγωνιώδες ερώτημα: «Η ελληνική κοινωνία έχει διατηρήσει μέσα της εκείνες τις δυνάμειςαναζωογόνησης, οι οποίες μπορούν να ενταφιάσουν πια αυτό που έλεγε πριν 160 χρόνια ο στρατηγός Μακρυγιάννης: «Αυτός ο τόπος ούτε φτιάχνεται, ούτε χαλιέται, έτσι θα σέρνεται».

Ο ίδιος, με το φορτίο της κοινωνικής ευθύνης και πολύμορφης εμπειρίας, δίνει την απάντηση; «Φοβάμαι, ότι οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα σκιάζουν τα όνειρά μας και τους εφιάλτες μας για πολλά χρόνια».

Ερώτημα σταυρικό που πλανάται στα χείλη όλων εκείνων – που δυστυχώς είναι ελάχιστοι – οι οποίοι έξω από τα μαντριά, τις μίζες και τις μάσες, αγωνιούν για την πορεία της πατρίδας.

Τέλος, μελετώντας τα διεισδυτικά και πρωτοποριακά κείμενα του σ. διαπίστωσα με ευχάριστη έκπληξη ότι έχουμε παραλλήλους βίους και ενδιαφέροντα τόσο στην τοπική αυτοδιοίκηση όσο και στη σημασία του αληθινού και ενεργού πολίτη.

Αυτοί οι «παράλληλοι βίοι» προκύπτουν από το γεγονός ότι ήδη από το 1983 ο Κώστας Τσαντίλης εισηγήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το θέμα: «Τοπική αυτοδιοίκηση και λαϊκή συμμαχία», στα πλαίσια του «Ελεύθερου Πολιτικού Εργαστηρίου», με προεδρεύουσα την Βιργινία Τσουδερού, η οποία, μια δεκαετία αργότερα, θα αποτελέσει ενεργό μέλος της πρώτη «Κίνησης Ενεργών Πολιτών» στην Ελλάδα, η οποία δημιουργήθηκε στα πλαίσια του περιοδικού «Πολιτικά Θέματα» με εκδότη τον Κώστα τον Κύρκο και τον γράφοντα.

Σε εκείνη την ενδιαφέρουσα εισήγησή του ο σ. καινοτόμος στους προβληματισμούς του, αναδεικνύοντας την καίρια σημασία της λαϊκής συμμετοχής, μέσα από την οποία σφυρηλατείται και διαμορφώνεται ο αληθινός πολίτης, έλεγε: «Οι πολίτες βλέποντας την περιθωριοποίηση της αυτοδιοίκησης και μη προσδοκώντας ουσιαστικά τίποτα από αυτή, την εγκατέλειψαν. Το γεγονός αυτό έθαψε μαζί με την αυτοδιοίκηση και τη λαϊκή συμμετοχή»  (σελ. 114).

Ήταν τότε, το 1983, που υπήρχε η προσδοκία ότι κάτι καινούργιο θα γίνει στην αυτοδιοίκηση και προς αυτή την κατεύθυνση συνέδραμε ο γράφων με τις επιστημονικές του γνώσεις μιας δεκαπενταετίας (τότε), έξω από κάθε κομματικό σχηματισμό.

Ο γράφων, ήδη από το 1978, είχε επισημάνει τον καθοριστικό ρόλο της λαϊκής συμμετοχής με πολλά του κείμενα (βλ. π.χ. «Η συνειδητή συμμετοχή του λαού στη λειτουργία της Τ.Α.» και «Η λαϊκή συμμετοχή και η δημοτική εξουσία» (Τα κείμενα αυτά, όπως και δεκάδες άλλα περιλαμβάνονται στο έργο μου: «Ιδέες – Προτάσεις – Προβληματισμοί για την Τ.Α.», εκδ. ΤΕΔΚ Ν. Λάρισας 2003).

Εν όψει του γεγονότος της ισχνής και αφυδατωμένης λαϊκής συμμετοχής στα δρώμενα της Τ.Α., που επηρέασε αρνητικά στη σμίλευση αληθινών πολιτών, στα 1992, όπως ήδη σημειώθηκε, ιδρύσαμε την πρώτη Κίνηση Ενεργών Πολιτών, η οποία μάλιστα πήρε και τη μορφή του Σωματείου (Αρ. απόφ. 498/1994 Πρωτοδικείο Αθηνών).

Της ιδρύσεως προηγήθηκε μια σειρά άρθρων του γράφοντος με το γενικό τίτλο: «Η Ελλάδα χωρίς πολίτες» (στα «Πολιτικά Θέματα»  από 15/5 έως 26/6/1992).

Παχυλή αδιαφορία από παντού, με αποτέλεσμα η Κίνηση να σβήσει μέσα στη συνωμοσία της σιωπής. Η νεολαία εντελώς απούσα. Έτρεχε πίσω από τους φαύλους πολιτικούς όχι πάντοτε ανιδιοτελώς.

Το μόνο που έμεινε από την Κίνηση αυτή ήταν τούτος ο «Ύμνος του Πολίτη», που συνέταξε η λογοτέχνις Ελευθερία Παπαγαρυφάλλου (δημοσιεύθηκε στα «Πολιτικά Θέματα» της 3 Μαρτίου 1993, σελ. 41).

Να, λοιπόν, οι στίχοι του!

Ύμνος του Πολίτη

Πολίτη, ψυχή της πολιτείας

και κινητήρια δύναμη της ιστορίας,

έξω απ’ τα δόντια τη γνώμη σου λες

σε βασιλιάδες και κάθε λογής διαφεντευτές.

Ο λόγος σου να ’ναι τσεκουράτος

Σαν αστροπελέκι, φωτιά και φως γεμάτος

Κόκαλα να τσακίζει

Θεμέλια γερά να χτίζει.

Ο θολός λαϊκισμός τη σκέψη σου να μη νοθεύει

τον καθάριο λόγο η γλώσσα πάντα να γυρεύει

μη ξεχνάς πως ο λόγος ο αληθινός

μεταμορφώνει τον κόσμο και τον σπρώχνει εμπρός

γίνεται οδηγός και φως.

Εσύ πολίτη σ’ όλους τους καιρούς

με την ενεργό συμμετοχή σου

υφαίνεις της πολιτείας τους ιστούς

και η προσφορά σου στα κοινά

ανοίγει της κοινωνίας τα φτερά.

Όταν με γνώση και ευθύνη αυτά τολμήσεις

τότε μπορείς να προχωρήσεις

και την πολιτεία μ’ αληθινά ιδανικά να ντύσεις.

Καταλήγοντας θα έλεγα:

Η υπεύθυνη και η άδολη ψυχή του Κ. Τσαντίλη ερωτά, αμφιβάλλει και αγωνιά μην αποκλείοντας τους εφιάλτες που θα συνοδεύουν όχι αυτούς που προδίδουν αλλά όσους αγωνιούν για την πορεία  της Ελλάδας και του λαού της, για τον οποίο ο γράφων άσκησε οξύτατη κριτική εδώ και πολλά χρόνια.

Αν ο Κ. Τσαντίλης γνώριζε τα κείμενά μου θα ήταν πιο απαισιόδοξος. Ενδεικτικά αναφέρω: «Η Ελλάδα χωρίς πολίτες» (σειρά άρθρων στα «Πολιτικά Θέματα» από 15 Μαΐου έως 26/6/1992) – «Η Ελλάδα χωρίς πολιτική ιδεολογία» στα Π.Θ. της 8/1/1993) – «Η κοινωνική εξαχρείωση και ο κοινωνικός εκμαυλισμός» (στα Π.Θ. της 25/7/1993) – «Ο δοσίλογος λαός» (στα Π.Θ. της 18/6/1993) – «Σάπισε το πολιτικό σύστημα» (στα Π.Θ. της 18/7/2003) – «Η μετάλλαξη των Ελλήνων και ο επερχόμενος εθνικός αφανισμός(στα Π.Θ. της 7/12/2003) – «Εισαγωγή λαού» (στα Π.Θ. της 9/1/2004) και «Αυτό τον σάπιο λαό ποιος θα τον αγοράσει;» (στα Π.Θ. της 3/10/2003).

Από το τελευταίο κείμενο πέρασαν δέκα χρόνια στα οποία επιβεβαιώθηκε η αγορά του «κυρίαρχου» λαού. Του φαύλου λαού στον οποίο ο Κ. Τσαντίλης στηρίζει τις ελπίδες του.

Αθήνα, 20/09/2013

Ο πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου

Βιβλίο: «35 Κομμάτια Μνήμης και Μάχης» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του πολιτικού μηχανικού Κώστα Τσαντίλη, το οποίο κυκλοφόρησε προσφάτως στη Λάρισα (Από πολίτη Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου)

Βιβλίο: «35 Κομμάτια Μνήμης και Μάχης» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του πολιτικού μηχανικού Κώστα Τσαντίλη, το οποίο κυκλοφόρησε προσφάτως στη Λάρισα.

Γέννημα θρέμμα της Λάρισας ο συγγραφέας, είδε το φως της ζωής όταν γιορτάζαμε την απελευθέρωση της Λάρισας από γα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Ενεργός και ανήσυχος πολίτης  ο συγγραφέας έδωσε τις μάχες του και μέσα από την ιδεολογική και πολιτική δραστηριότητα της Ανανεωτικής Αριστεράς για τα προβλήματα της πόλης μας και όχι μόνον.

Από τη θέση του δημοτικού συμβούλου για πολλά χρόνια στο Δήμο της Λάρισας, ο Κ. Τσαντίλης αντιμετώπισε πλείστα όσα προβλήματα της υπό το πρίσμα της επιστήμης από την οποία τόση ζωτική ανάγκη έχει η αυτοδιοίκηση.

Τα «35 κομμάτια Μνήμης και Μάχης» εκτείνονται σ’ ένα μεγάλο φάσμα επιστημονικών, κοινωνικών πολιτικών και περιβαλλοντολογικών θεμάτων, τα οποία αρχίζουν από την προσπάθεια για την οικοδόμηση της «ανεξάρτητης αυτοδιοίκησης» και την προβληματική της Ανανεωτικής και Οικολογικής Αριστεράς περνά από τα ουσιώδη προβλήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης, όπως π.χ. στα ζητήματα της αποκέντρωσης και της λαϊκής συμμετοχής, και καταλήγει στη διαμόρφωση και διαχείριση του περιβάλλοντος και τις προτάσεις γύρω από την «αξιοβίωτη πόλη», μέσα «από την πολεοδομική οργάνωση της Λάρισας».

Πρόκειται, σε ό,τι αφορά τα κείμενα για την αυτοδιοίκηση, για προσπάθεια να μπάσει την επιστημονική γνώση και έρευνα, η οποία υπερβαίνει την παλιά βλαχοδημαρχική πεπατημένη του ακράτου εμπειρισμού και κομματισμού.

Κατεχόμενος από το πάθος της κοινωνικής προσφοράς, ο συγγραφέας – μέσα και από το θέατρο και τα δημοσιεύματα και τον γνήσιο επιστημονικό συνδικαλισμό επιμένει στο όραμά του για μια Αριστερά – υπό τύπον ερωτήματος – γράφοντας: «Μπορεί να βρει στις σημερινές συγκυρίες της κρίσης τον βηματισμό της, να ξεπεράσει τις αγκυλώσεις της και τον ξύλινο λόγο της…»;

Αυτό το ερώτημα θα το απαντήσει η Ιστορία.

Όμως, ο συγγραφέας αγωνιά για τη συνολική πορεία της Ελλάδας θέτοντας το αγωνιώδες ερώτημα: «Η ελληνική κοινωνία έχει διατηρήσει μέσα της εκείνες τις δυνάμειςαναζωογόνησης, οι οποίες μπορούν να ενταφιάσουν πια αυτό που έλεγε πριν 160 χρόνια ο στρατηγός Μακρυγιάννης: «Αυτός ο τόπος ούτε φτιάχνεται, ούτε χαλιέται, έτσι θα σέρνεται».

Ο ίδιος, με το φορτίο της κοινωνικής ευθύνης και πολύμορφης εμπειρίας, δίνει την απάντηση; «Φοβάμαι, ότι οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα σκιάζουν τα όνειρά μας και τους εφιάλτες μας για πολλά χρόνια».

Ερώτημα σταυρικό που πλανάται στα χείλη όλων εκείνων – που δυστυχώς είναι ελάχιστοι – οι οποίοι έξω από τα μαντριά, τις μίζες και τις μάσες, αγωνιούν για την πορεία της πατρίδας.

Τέλος, μελετώντας τα διεισδυτικά και πρωτοποριακά κείμενα του σ. διαπίστωσα με ευχάριστη έκπληξη ότι έχουμε παραλλήλους βίους και ενδιαφέροντα τόσο στην τοπική αυτοδιοίκηση όσο και στη σημασία του αληθινού και ενεργού πολίτη.

Αυτοί οι «παράλληλοι βίοι» προκύπτουν από το γεγονός ότι ήδη από το 1983 ο Κώστας Τσαντίλης εισηγήθηκε στην Αλεξανδρούπολη το θέμα: «Τοπική αυτοδιοίκηση και λαϊκή συμμαχία», στα πλαίσια του «Ελεύθερου Πολιτικού Εργαστηρίου», με προεδρεύουσα την Βιργινία Τσουδερού, η οποία, μια δεκαετία αργότερα, θα αποτελέσει ενεργό μέλος της πρώτη «Κίνησης Ενεργών Πολιτών» στην Ελλάδα, η οποία δημιουργήθηκε στα πλαίσια του περιοδικού «Πολιτικά Θέματα» με εκδότη τον Κώστα τον Κύρκο και τον γράφοντα.

Σε εκείνη την ενδιαφέρουσα εισήγησή του ο σ. καινοτόμος στους προβληματισμούς του, αναδεικνύοντας την καίρια σημασία της λαϊκής συμμετοχής, μέσα από την οποία σφυρηλατείται και διαμορφώνεται ο αληθινός πολίτης, έλεγε: «Οι πολίτες βλέποντας την περιθωριοποίηση της αυτοδιοίκησης και μη προσδοκώντας ουσιαστικά τίποτα από αυτή, την εγκατέλειψαν. Το γεγονός αυτό έθαψε μαζί με την αυτοδιοίκηση και τη λαϊκή συμμετοχή»  (σελ. 114).

Ήταν τότε, το 1983, που υπήρχε η προσδοκία ότι κάτι καινούργιο θα γίνει στην αυτοδιοίκηση και προς αυτή την κατεύθυνση συνέδραμε ο γράφων με τις επιστημονικές του γνώσεις μιας δεκαπενταετίας (τότε), έξω από κάθε κομματικό σχηματισμό.

Ο γράφων, ήδη από το 1978, είχε επισημάνει τον καθοριστικό ρόλο της λαϊκής συμμετοχής με πολλά του κείμενα (βλ. π.χ. «Η συνειδητή συμμετοχή του λαού στη λειτουργία της Τ.Α.» και «Η λαϊκή συμμετοχή και η δημοτική εξουσία» (Τα κείμενα αυτά, όπως και δεκάδες άλλα περιλαμβάνονται στο έργο μου: «Ιδέες – Προτάσεις – Προβληματισμοί για την Τ.Α.», εκδ. ΤΕΔΚ Ν. Λάρισας 2003).

Εν όψει του γεγονότος της ισχνής και αφυδατωμένης λαϊκής συμμετοχής στα δρώμενα της Τ.Α., που επηρέασε αρνητικά στη σμίλευση αληθινών πολιτών, στα 1992, όπως ήδη σημειώθηκε, ιδρύσαμε την πρώτη Κίνηση Ενεργών Πολιτών, η οποία μάλιστα πήρε και τη μορφή του Σωματείου (Αρ. απόφ. 498/1994 Πρωτοδικείο Αθηνών).

Της ιδρύσεως προηγήθηκε μια σειρά άρθρων του γράφοντος με το γενικό τίτλο: «Η Ελλάδα χωρίς πολίτες» (στα «Πολιτικά Θέματα»  από 15/5 έως 26/6/1992).

Παχυλή αδιαφορία από παντού, με αποτέλεσμα η Κίνηση να σβήσει μέσα στη συνωμοσία της σιωπής. Η νεολαία εντελώς απούσα. Έτρεχε πίσω από τους φαύλους πολιτικούς όχι πάντοτε ανιδιοτελώς.

Το μόνο που έμεινε από την Κίνηση αυτή ήταν τούτος ο «Ύμνος του Πολίτη», που συνέταξε η λογοτέχνις Ελευθερία Παπαγαρυφάλλου (δημοσιεύθηκε στα «Πολιτικά Θέματα» της 3 Μαρτίου 1993, σελ. 41).

Να, λοιπόν, οι στίχοι του!

Ύμνος του Πολίτη

Πολίτη, ψυχή της πολιτείας

και κινητήρια δύναμη της ιστορίας,

έξω απ’ τα δόντια τη γνώμη σου λες

σε βασιλιάδες και κάθε λογής διαφεντευτές.

Ο λόγος σου να ’ναι τσεκουράτος

Σαν αστροπελέκι, φωτιά και φως γεμάτος

Κόκαλα να τσακίζει

Θεμέλια γερά να χτίζει.

Ο θολός λαϊκισμός τη σκέψη σου να μη νοθεύει

τον καθάριο λόγο η γλώσσα πάντα να γυρεύει

μη ξεχνάς πως ο λόγος ο αληθινός

μεταμορφώνει τον κόσμο και τον σπρώχνει εμπρός

γίνεται οδηγός και φως.

Εσύ πολίτη σ’ όλους τους καιρούς

με την ενεργό συμμετοχή σου

υφαίνεις της πολιτείας τους ιστούς

και η προσφορά σου στα κοινά

ανοίγει της κοινωνίας τα φτερά.

Όταν με γνώση και ευθύνη αυτά τολμήσεις

τότε μπορείς να προχωρήσεις

και την πολιτεία μ’ αληθινά ιδανικά να ντύσεις.

Καταλήγοντας θα έλεγα:

Η υπεύθυνη και η άδολη ψυχή του Κ. Τσαντίλη ερωτά, αμφιβάλλει και αγωνιά μην αποκλείοντας τους εφιάλτες που θα συνοδεύουν όχι αυτούς που προδίδουν αλλά όσους αγωνιούν για την πορεία  της Ελλάδας και του λαού της, για τον οποίο ο γράφων άσκησε οξύτατη κριτική εδώ και πολλά χρόνια.

Αν ο Κ. Τσαντίλης γνώριζε τα κείμενά μου θα ήταν πιο απαισιόδοξος. Ενδεικτικά αναφέρω: «Η Ελλάδα χωρίς πολίτες» (σειρά άρθρων στα «Πολιτικά Θέματα» από 15 Μαΐου έως 26/6/1992) – «Η Ελλάδα χωρίς πολιτική ιδεολογία» στα Π.Θ. της 8/1/1993) – «Η κοινωνική εξαχρείωση και ο κοινωνικός εκμαυλισμός» (στα Π.Θ. της 25/7/1993) – «Ο δοσίλογος λαός» (στα Π.Θ. της 18/6/1993) – «Σάπισε το πολιτικό σύστημα» (στα Π.Θ. της 18/7/2003) – «Η μετάλλαξη των Ελλήνων και ο επερχόμενος εθνικός αφανισμός(στα Π.Θ. της 7/12/2003) – «Εισαγωγή λαού» (στα Π.Θ. της 9/1/2004) και «Αυτό τον σάπιο λαό ποιος θα τον αγοράσει;» (στα Π.Θ. της 3/10/2003).

Από το τελευταίο κείμενο πέρασαν δέκα χρόνια στα οποία επιβεβαιώθηκε η αγορά του «κυρίαρχου» λαού. Του φαύλου λαού στον οποίο ο Κ. Τσαντίλης στηρίζει τις ελπίδες του.

Αθήνα, 20/09/2013

Ο πολίτης Π.Λ.Παπαγαρυφάλλου

1942, ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ - ΘΑΥΜΑ: ΤΟ ΛΑΔΑΚΙ ΣΤΑ ΝΗΣΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ Η ΣΤΟ ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙ;

http://www.agioritikovima.gr/thavmata/28867-to-ladaki-ta-n

Ήταν παραμονή του Ευαγγελισμού, 24 Μαρτίου του 1942, και ήμασταν στη Δράμα, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα. Η ξένη κατοχή ήταν Βουλγάρικη. Οι στερήσεις, οι αρρώστιες και η πείνα είχαν πάρει τρο­μακτικές διαστάσεις και ο θάνατος θέριζε κάθε μέρα μικρούς και με­γάλους και ιδιαιτέρως τα παιδιά.

Μεταξύ των συγγενών μου είχα και μια μακρινή θεία, χήρα με πέντε παιδιά. Τον άνδρα της τον είχαν σκοτώσει οι κατακτητές πριν από έξι μήνες στις σφαγές στις 29 Σεπτεμβρίου του 1941. Από τρό­φιμα της είχαν απομείνει ένα δάχτυλο ελαιόλαδο και μια "χούφτα" κα­λαμποκάλευρο.

Εκείνο λοιπόν το απόγευμα, σκέφτηκε ότι αύριο, του Ευαγγε­λισμού, είχε έστω και κάτι λίγο για τροφή στα παιδιά: εκατό δράμια αλευράκι κι ένα δάχτυλο λαδάκι.

Ξαφνικά τα μάτια της έπεσαν πάνω στο σβησμένο καντήλι, που ήταν κρεμασμένο μπροστά στο εικονοστάσι και τότε μπήκε στο δί­λημμα: Το λαδάκι στα νηστικά παιδιά της ή στο εικονοστάσι με την εικόνα του Ευαγγελισμού;

Αποφασιστικά όμως έκανε τον Σταυρό της και είπε στην Παναγία: "Παναγία μου! Εγώ θα Σου ανάψω το καντήλι, γιατί η μέρα που ξημε­ρώνει είναι πολύ μεγάλη για την πίστη μας, αλλά και Συ όμως ανάλαβε να μου Θρέψεις τα παιδιά".

Πήρε το λιγοστό λαδάκι και μ' αυτό άναψε το καντήλι της Πανα­γίας. Το ιλαρό του φως φώτισε το φτωχικό σπίτι και η καρδιά της γέμι­σε από γαλήνη. Αυτό τους συνόδευσε στη βραδινή τους προσευχή και στον ύπνο τους όλο εκείνο το αξέχαστο βράδυ.

Την άλλη μέρα, μετά τη Θεία Λειτουργία, η θεία μου άνοιξε το ντου­λάπι, για να πάρει το λιγοστό αλεύρι, και έμεινε άφωνη. Τι βλέπει; Το "λαδερό" γεμάτο λάδι μέχρι πάνω, και δυο σακούλες γεμάτες αλεύρι και μακαρόνια!!!

Σταυροκοπήθηκε η γυναίκα πολλές φορές, δοξάζοντας και ευχαρι­στώντας τον Θεό και την Παναγία για το μεγάλο Θαύμα, αλλά δεν είπε σε κανένα τίποτα. Για δυο χρόνια ούτε το λάδι άδειαζε από το μπουκάλι, ούτε και το αλεύρι "σώθηκε" ποτέ, παρά την καθημερινή τους χρήση για έξι στό­ματα, για ανταλλαγή με άλλα τρόφιμα και για κρυφή ελεημοσύνη. Αλλά και το καντήλι παρέμεινε από τότε μέρα - νύχτα αναμμένο, μαρτυ­ρώντας με το άσβεστο φως του τη ζωντανή πίστη αυτής της ευλο­γημένης γυναίκας.

Από το βιβλίο "Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία" του Πρ. Στέφανου Αναγνωστόπουλου. 

Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου: Γενέθλιο της Θεοτόκου στο Άγιο Όρος

http://www.diakonima.gr/2013/09/20/%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%AD%CE%B8%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B8%CE%B5%CE%BF%CF%84%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82/

Το Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου το Άγιο Όρος γιορτάζει τη Γέννηση της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου).

……..Στην Αγιοπαυλίτικη Νέα Σκήτη (φωτ. πάνω) και σε πολλά Κελλιά πραγματοποιείται η ετήσια ιερά πανήγυρη.

Το απόγευμα της Παρασκευής 20/9, θα τελεσθεί ο Εσπερινός και θ’ ακολουθήσει Αγρυπνία. Μετά τον Όρθρο η πανηγυρική Θεία Λειτουργία και η εορταστική Τράπεζα.

Το απόγευμα του Σαββάτου 21/9, Εσπερινός και τα Κτιτορικά, το μνημόσυνο δηλαδή υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κτιτόρων. Στη  συνεχεία, πλούσια τράπεζα, η λεγόμενη «Κτιτορική» όπου ψάλλονται εόρτιοι ύμνοι.

……..Για όλα αυτά θα τα ξαναπούμε (με πλούσιο φωτογραφικό υλικό) σε λίγες μέρες, όταν, πρώτα ο Θεός, επιστρέψω από την πανήγυρη του Χιλιανδαρινού Κελλιού Μαρουδά (φωτ. πάνω)

Πηγή: agioritikesmnimes.blogspot.gr