Πατριωτικό Μέτωπο: Πας μη Έλλην βάρβαρος;(video)

…και ξαφνικά, όλοι ασχολούνται μαζί μας. Τόσα χρόνια που πεθαίνουμε, δεν ακούστηκε κιχ.

http://olympia.gr/2013/09/21/%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BE%CE%B1%CF%86%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%83%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%B6%CE%AF-%CE%BC%CE%B1/

VIDEO.EURONEWS. “Η Χρυσή Αυγή απορρίπτει την ετικέτα του Ναζί, ενώ χαιρετά χιτλερικά”

Greek far-right Golden Dawn rejects Nazi label while hailing Hitler

19/09

Η Ελληνική ακροδεξιά Χρυσή Αυγή απορρίπτει την ετικέτα του Ναζί, ενώ χαιρετά χιτλερικά.

Η Χρυσή Αυγή αναφέρεται στην παράνομη μετανάστευση στην Ελλάδα ως «ο ασιατικός κίνδυνος», και υπόσχεται να αγωνιστεί για την φυλετική επιβίωσή της.
Αυτό είναι το κοινό ιστορικό θέμα είναι μεταξύ των κεντρικών εκείνων που της χάρισαν την επωνυμία «νεοναζί».

Πέρυσι, κέρδισε αρκετή υποστήριξη στις εκλογές και 18 μέλη της έλαβαν θέσεις στο Κοινοβουλίου στην Αθήνα.

Καθώς η οικονομία επιδεινώθηκε, το κόμμα ξέφυγε από το ελάχιστο πσοστό, φτάνωντας να καταταχθεί ως  τρίτη πολιτική δύναμη στη χώρα.
Ο ιδρυτής Νικόλαος Μιχαλολιάκος είδε το ποσοστό των ψήφων να ανεβαίνει από λιγότερο από το ένα τρίτο του 1%, σε σχεδόν 7%. Τώρα πλέον δημοσκοπικά φτάνει πάνω από 10%.

Η συμπεριφορά του και το κόμμα του του έχει επανειλημμένα περιγραφεί ως συμπεριφορά χούλιγκαν: η Χρυσή Αυγή προσέβαλλε τους αντιπάλους βουλευτές , αποκαλώντας τους γίδια … ενώ ο ίδιος βουλευτής που αποπέμφθηκε από το σώμα, έκανε μια χειρονομία σαν “Heil Hitler”- και φώναξε αυτές τις λέξεις.

Το κόμμα υποστηρίζει ότι είναι χαιρετισμός του έλληνα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.απο τα τέλη της δεκαετίας του 1930
Το κίνημα που ξεκίνησε το 1980, έγινε κόμμα στις αρχές του 1990. Ο Μιχαλολιάκος αξιοποίησε την αηδία των συμπατριωτών του σχετικά με τα σκάνδαλα διαφθοράς, και με την γλώσσα του σώματός του δήλωσε ενάρετος.

“Μας αποκάλεσαν «ναζί», μία, δύο, δέκα φορές … αλλά δεν μπορούν να μας αποκαλέσουν κλέφτες! Αυτά τα χέρια μπορεί μερικές φορές να χαιρετούν έτσι, αλλά αυτά τα χέρια είναι καθαρά, δεν είναι βρώμικα, δεν έχουν κλέψει τίποτα. “

Η Χρυσή Αυγή περιγράφει την ιδεολογία της ως κοινωνικός εθνικισμός ή  εθνικοσοσιαλισμός. Επικρίνεται όμως η αυξανόμενη δημοτικότητά του σε μια χώρα που υπέφερε κάτω από τη ναζιστική κατοχή στο Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο. Έχει διανείμει τρόφιμα σε πληγέντες απο την κρίση, αλλά αποκλειστικά σε Έλληνες υπηκόους

Δεξιοί εξτρεμιστές πέρυσι ανέλαβαν δράση ως φύλακες της τάξης, απαιτώντας από αλλοδαπούς μικροπωλητές να αποδείξουν ότι ήταν στη χώρα νόμιμα, και εκείνοι που δεν μπορούσαν, είδαν τους πάγκους τους να καταστρέφονται.

Η Ελλάδα είναι η χώρα όπου πρωτοφτάνουν οι περισσότεροι παράνομοι μετανάστες κατά την είσοδό τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση – σε ποσοστό 80%. Οι μετανάστες αποτελούν το 10% του πληθυσμού στην Ελλάδα.

Μετάφραση – Απόδοση: LEFTeria-news

Ποιο είναι το αντίδοτο για το νεοναζισμό - Μια απάντηση από το Μάνο Χατζηδάκι

από e-mail

 

Λίγους μήνες πριν τον θάνατό του, ο Μάνος Χατζιδάκις αφιέρωσε την συναυλία της Ορχήστρας των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λιστ και Μπάρτον εναντίον του Νεοναζισμού. Κατέγραψε τις σκέψεις και τις ανησυχίες του στο κείμενο που ακολουθεί και προοριζόταν για το πρόγραμμα της συναυλίας, αλλά σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συμπολίτες μας δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:
«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του. 
Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται. 
Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». 

Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες. 

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει. 

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητου σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης). 
Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω. 
Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους). 
Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. 
Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία. 
Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε. 
Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. 
Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο.Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια. 
Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.»

ΑΣ ΛΕΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ: Παύλος Φύσσας

από e-mail

ΑΣ ΛΕΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ



Ας λέμε το όνομά του.

Παύλος Φύσσας.

Αμήχανες τηλεοπτικές κεφαλές πετροβολούν τώρα με ασυνάρτητες λέξεις
αποχαυνωμένους αστούς και τους υπαγορεύουν ότι πρέπει να ξυπνήσουν από
τον Όμορφο Μεγάλο  Ζαχαρωτό Ύπνο στον οποίο τους είχαν εκπαιδεύσει. Το
μασκαρεμένο Τέρας που συνόδευε γριούλες στην τράπεζα, το Λυσσασμένο
Σκυλί που τα βράδια, έστηνε φονικό καρτέρι σε σκουρόχρωμους, αυτό το
τόσο Βολικό Τέρας που χάριν διασκέδασης έριχνε κανένα χαστουκάκι, να
που έσπασε την αλυσίδα του φανερώνοντας, πίσω απ’ τον μπερντέ της
«δημοκρατίας» τα αφεντικά του και αφαιρώντας το άλλοθι από τους
μικροαστούς.



Ας λέμε το όνομά του.

Παύλος Φύσσας.

Εργάτης, μουσικός και ποιητής του δρόμου.

Ιδιότητες τις οποίες οι δίαυλοι της αντικειμενικής ενημέρωσης
προσπάθησαν, δεκαετίες τώρα να μας πείσουν ότι είναι ασύμβατες η μία
με την άλλη.

Ως εργάτης θα έπρεπε να είναι απαίδευτο ανδρείκελο, αποκτηνωμένος από
κούραση και κατανάλωση μαζικής χυδαιότητας. Θα έπρεπε να μισεί τους
πάντες και δηλητηριάζεται από τα αδιέξοδά του.

Ως καλλιτέχνης θα έπρεπε: να έχει αλλάξει γειτονιά, να βγάζει τους
δίσκους του, να κάνει όπως κάθε «καλό παιδί» τις δημόσιες σχέσεις του,
να κονομάει όπως μπορεί για να αυγαταίνει τους λογαριασμούς του, να
αλλάζει γυναίκα κάθε εξάμηνο, να δίνει συνεντεύξεις στις οποίες δεν
έχει τίποτα να πει, να χασκογελάει σαν ηλίθιος και να είναι
συγκρατημένα προπετής καθότι το «υφάκι» διδάσκεται ως τρόπος ζωής. Να
μιμείται την τάση της πιάτσας- με το αποκρουστικό τσιφτετέλι της
ξανθιάς πάνω στα τραπέζια- παρά να φτύνει την αηδία του στην υποκρισία
με έμμετρη επανάσταση και μελωδικό έρωτα.

Και πάνω απ’ όλα θα έπρεπε να έχει ξεχάσει την καταγωγή του και να
δίνει συμβουλές για το πώς μπορεί κανείς να γίνει υποταγμένος και
ποταπός, δηλαδή «επιτυχημένος».



Ας λέμε το όνομά του.

Παύλος Φύσσας.

Εργάτης και καλλιτέχνης.

Ιδιότητες οι οποίες όταν συνυπάρχουν δημιουργούν αρρυθμίες στην
Θεριζοαλωνιστική Μηχανή του υφέρποντος φασισμού.



Παύλος Φύσσας.

Τον δολοφόνησαν ναζιστές.




Απόστολος Λυκεσάς

TO ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΕΟΡΤΑΖΕΙ ΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

http://www.agioritikovima.gr/agnea/28886-agio-oros-eo

Σε εξέλιξη είναι η Ιερά Αγρυπνία στην Νέα Σκήτη της Ιεράς Μονής Αγίου Παύλου για τον πανηγυρικό εορτασμό του Γενεθλίου της Θεοτόκου, όπως και σε άλλα κελιά που πανηγυρίζουν σήμερα 8 Σεπτεμβρίου με το παλαιό/ 21 με το Νεό ημερολόγιο.
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και κατάνυξη τιμούν οι Αγιορείτες πατέρες  την  θεομητορική εορτή της Γεννήσεως της Θεοτόκου με πολύωρες ακολουθίες και εξαίσιους  ύμνους που ψάλλουν πρωτοψάλτες της Αθωνικής Πολιτείας.

Ο σταυρός του καθενός μας, κι ο Σταυρός του Χριστού (Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσιανίνωφ)

http://ahdoni.blogspot.gr/2012/01/blog-post_7704.html

Ο Κύριος είπε στους μαθητές Του: «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ΄ 24).

Τί σημαίνει «ο σταυρός του καθενός μας»; Και γιατί αυτό «ο σταυρός του καθενός μας», δηλαδή ο ιδιαίτερος σταυρός του κάθε ανθρώπου, ονομάζεται συνάμα και «σταυρός του Χριστού»;

Ο σταυρός του καθενός μας είναι οι θλίψεις και τα βάσανα της γήινης ζωής, που για τον κάθε άνθρωπο είναι δικά του.

Ο σταυρός του καθενός μας είναι η νηστεία, η αγρυπνία και άλλα ευλαβή κατορθώματα, με τα οποία ταπεινώνεται η σάρκα και υποτάσσεται στο πνεύμα. Τα κατορθώματα αυτά πρέπει να είναι ανάλογα με τις δυνάμεις του καθενός και στον κάθε άνθρωπο είναι δικά του.

Ο σταυρός του καθενός μας είναι τα αμαρτωλά ασθενήματα, ή πάθη, που – στον κάθε άνθρωπο – είναι δικά του! Με άλλα απ’ αυτά τα πάθη γεννιόμαστε και μ’ άλλα μολυνόμαστε στην πορεία του γήινου βίου μας.

Ο σταυρός του Χριστού είναι η διδασκαλία του Χριστού.

Μάταιος και άκαρπος είναι «ο σταυρός του καθενός μας» – όσο βαρύς κι αν είναι – αν δεν μεταμορφωθεί σε «σταυρό του Χριστού» με το ν’ ακλουθούμε τον Χριστό.

«Ο σταυρός του καθενός μας», για τον μαθητή του Χριστού γίνεται «σταυρός του Χριστού», γιατί ο μαθητής του Χριστού είναι στερρά πεπεισμένος, ότι πάνω απ’ αυτόν (τον μαθητή) αγρυπνάει ακοίμητος ο Χριστός, ότι ο Χριστός επιτρέπει να του έρθουν θλίψεις σαν μια αναγκαία και αναπόφευκτη προϋπόθεση της χριστιανικής πίστεως, ότι καμιά θλίψη δεν θα τον πλησίαζε, αν δεν το είχε επιτρέψει ο Χριστός, κι ότι με τις θλίψεις που του συμβαίνουν, ο Χριστιανός γίνεται οικείος του Χριστού και καθίσταται κοινωνός της μοίρας Του στη γη και, για τον λόγο αυτό, και στον ουρανό.

«Ο σταυρός του καθενός μας» γίνεται για τον μαθητή του Χριστού «σταυρός του Χριστού», γιατί ο αληθινός μαθητής του Χριστού σέβεται και θεωρεί την τήρηση των εντολών του Χριστού σαν τον μόνο σκοπό της ζωής του. Αυτές οι πανίερες εντολές γίνονται γι’ αυτόν σταυρός, πάνω στον οποίο συνεχώς σταυρώνει τον παλαιό άνθρωπο «συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» του (Γαλ. ε΄ 24).

Απ’ αυτά είναι φανερό γιατί, για να λάβουμε τον σταυρό μας, είναι ανάγκη ν’ απαρνηθούμε προηγουμένως τον εαυτό μας μέχρι και ν’ απολέσουμε ακόμα τη ζωή μας.

Τόσο βαθιά και τόσο πολύ έχει συνηθίσει στην αμαρτία και οικειώθηκε σ’ αυτήν η πεσμένη στην αμαρτία φύση μας, που ο Λόγος του Θεού δεν παύει να αποκαλεί αυτή τη φύση ψυχή του πεπτωκότος ανθρώπου.

Για να δεχτούμε τον σταυρό στους ώμους μας, πρέπει πρώτα να πάψουμε να ικανοποιούμε το σώμα στις ιδιότροπές του επιθυμίες παρέχοντάς του μονάχα ό,τι είναι αναγκαίο για την ύπαρξή του· πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η αλήθεια μας είναι ένα σκληρότατο ψέμα μπροστά στο Θεό και η λογική μας είναι μια τέλεια ανοησία· τέλος, αφού παραδοθούμε στο Θεό μ’ όλη τη δύναμη της πίστης μας και ριχτούμε στη μελέτη του Ευαγγελίου, πρέπει να απαρνηθούμε το δικό μας θέλημα

Όποιος πραγμάτωσε μια τέτοια απάρνηση του εαυτού του είναι ικανός να λάβει τον σταυρό του. Με υπακοή και υποταγή στο Θεό και επικαλούμενος τη βοήθειά Του για να ενισχυθεί έναντι της αδυναμίας του, κοιτάει δίχως φόβο και αμηχανία τη θλίψη που προσεγγίζει, προετοιμάζεται μεγαλόψυχα και γενναία να την υπομείνει, ελπίζει ότι μέσω αυτής της θλίψεως θα γίνει κοινωνός και συμμέτοχος των παθών του Χριστού και φτάνει τη μυστική ομολογία του Χριστού, όχι μόνο με το νου και την καρδιά του, αλλά και με την ίδια την πράξη, την ίδια τη ζωή του.

Ο σταυρός είναι και παραμένει βαρύς και καταθλιπτικός, ενόσω παραμένει ο σταυρός μας. Όταν όμως μεταμορφωθεί σε σταυρό του Χριστού, τότε γίνεται ασυνήθιστα ελαφρός. «Ο ζυγός μου», είπε ο Κύριος, «χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν έστιν» (Ματθ. ια΄ 30).

Ο μαθητής του Χριστού λαμβάνει τον σταυρό στους ώμους του, όταν παραδέχεται πως είναι άξιος των θλίψεων που η Πρόνοια του Θεού του καταπέμπει.

Ο μαθητής του Χριστού τότε φέρει και υπομένει τον σταυρό του σωστά όταν αναγνωρίζει ότι είναι ακριβώς εκείνες οι θλίψεις που του στάλθηκαν και όχι άλλες, που είναι αναγκαίες για την εν Χριστώ μόρφωσή του και τη σωτηρία του.

Τότε φέρουμε καρτερικά τον σταυρό μας, όταν αληθινά αντιλαμβανόμαστε και αναγνωρίζουμε το αμάρτημά μας. Σ’ αυτή τη συναίσθηση του αμαρτήματός μας δεν υπάρχει καμιά αυταπάτη. Ωστόσο, οποίος παραδέχεται τον εαυτό του αμαρτωλό και ταυτόχρονα γογγύζει και μοιρολογεί από το ύψος του σταυρού του αποδεικνύει μ’ αυτό ότι με το να παραδέχεται την αμαρτία του επιφανειακά κολακεύει μονάχα τον εαυτό του και τον ξεγελά.

Το να υπομένουμε καρτερικά τον σταυρό μας αποτελεί αληθινή μετάνοια

Εσύ, αδελφέ, που είσαι σταυρωμένος στον σταυρό, εξομολογήσου στον Κύριο μέσα στη δικαιοσύνη και τη χρηστότητα των κριμάτων Του. Με την αυτοκατάκριση δικαίωσε την κρίση του Θεού και θα λάβεις άφεση των αμαρτιών σου.

Εσύ, που είσαι σταυρωμένος στον σταυρό, γνώρισε τον Χριστό – και θα σου ανοιχτεί η πύλη του Παραδείσου.

Από τον σταυρό σου δοξολόγησε τον Κύριο, αποκρούοντας από τον εαυτό σου κάθε λογισμό μεμψιμοιρίας και γογγυσμού, απορρίπτοντάς τον σαν έγκλημα και σαν βλασφημία εναντίον του Θεού.

Από την κορυφή του σταυρού σου ευχαρίστησε τον Κύριο για την ανεκτίμητη δωρεά, για τον σταυρό σου, για το πολύτιμο προνόμιο σου, το προνόμιο να μιμείσαι τον Χριστό με τα βάσανα και το μαρτύριό σου.

Από τον σταυρό, όπου είσαι σταυρωμένος, θεολόγησε, γιατί ο σταυρός είναι το αληθινό και μόνο σχολειό, φυλακτήριο και αγία τράπεζα της αληθινής Θεολογίας. Έξω από τον σταυρό, δίχως τον σταυρό, δεν υπάρχει ζώσα γνώση Χριστού.

Μην αναζητάς τη χριστιανική τελείωση στις ανθρώπινες αρετές. Εκεί δεν υπάρχει αυτή η τελείωση· αυτή είναι κρυμμένη στον σταυρό του Χριστού.

Ο σταυρός του καθενός μετατρέπεται σε σταυρό του Χριστού, όταν ο μαθητής του Χριστού φέρει τον σταυρό του με ενεργό τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς του, που έχει ανάγκη κολασμού, όταν φέρει τον σταυρό του με ευχαριστία προς τον Χριστό και με δοξολόγησή Του. Σαν αποτέλεσμα αυτής της δοξολογίας και ευχαριστίας μέσα στον βασανισμένο άνθρωπο εμφανίζεται η πνευματική παρηγοριά· η ευχαριστία και η δοξολογία αυτή γίνονται πλουσιότατη πηγή ασύλληπτης και αιώνιας χαράς, που ξεπηδάει με χάρη από την καρδιά, ξεχύνεται στην ψυχή και στο ίδιο το σώμα

Ο σταυρός του Χριστού, μονάχα στην εξωτερική του όψη, για τους σαρκικούς οφθαλμούς, είναι πεδίο και χώρος σκληρός και δύσκολος.

Για τον μαθητή του Χριστού, που Τον ακολουθεί, ο σταυρός είναι πεδίο και χώρος ύψιστης πνευματικής ηδονής και απολαύσεως. Τόσο μεγάλη είναι αυτή η ηδονή και απόλαυση, ώστε η θλίψη πνίγεται και σβήνει ολότελα από την απόλαυση και ο μαθητής του Χριστού, που τον ακολουθεί, αισθάνεται μονάχα ηδονή στο μέσο και των πιο σκληρών βασάνων.

Έλεγε η νεαρή Μαύρα στον νεαρό σύζυγό της Τιμόθεο, ο οποίος υπέμενε φοβερά βασανιστήρια και πόνους και την καλούσε να δεχτεί κι εκείνη το μαρτύριο: «Φοβούμαι, αδελφέ μου, μήπως τρομάξω, όταν θα δω τα φοβερά βασανιστήρια και τον εξοργισμένο ηγεμόνα μήπως αποκάμω σε καρτερία και υποκύψω εξαιτίας της νεανικής μου ηλικίας». Ο μάρτυρας Τιμόθεος της απάντησε τότε: «Έλπιζε στον Κύριο μας Ιησού Χριστό και τα βασανιστήρια θα είναι για σένα λάδι, που ξεχύνεται επάνω στο σώμα σου και πνεύμα δρόσου στα κόκκαλά σου, που θα ανακουφίζει όλες σου τις ασθένειες».

Ο σταυρός είναι η ισχύς και η δόξα όλων των απ’ αιώνος Άγιων.

Ο σταυρός είναι ιατήρας των παθών, εξολοθρευτής των δαιμόνων.

Θανάσιμος είναι ο σταυρός για εκείνους, που τον σταυρό τους δεν τον μεταμόρφωσαν σε σταυρό του Χριστού, που από τον σταυρό τους γογγύζουν κατά της Πρόνοιας του Θεού, για εκείνους που τον μέμφονται και τον βλασφημούν και παραδίδονται στην απελπισία και την απόγνωση. Οι αμαρτωλοί, που δεν εξομολογούνται και δεν μετανοούν, πεθαίνουν πάνω στον σταυρό τους με θάνατο αιώνιο και με το να μην υπομένουν καρτερικά αποστερούνται την αληθινή ζωή, τη ζωή μέσα στον Θεό. Τους αποκαθηλώνουν από τον σταυρό τους, για να κατέβουν σαν ψυχές στον αιώνιο τάφο, στις φυλακές του άδη.

Ο σταυρός του Χριστού ανυψώνει από τη γη τον μαθητή του Χριστού που είναι σταυρωμένος επάνω του. Ο μαθητής του Χριστού, που είναι σταυρωμένος πάνω στον σταυρό του, φρονεί τα άνω, με τον νου και την καρδιά του ζει στον ουρανό και καθορά τα μυστήρια του Αγίου Πνεύματος εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. «Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν», είπε ο Κύριος, «απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι».

(«Ασκητικές Εμπειρίες», τ. Α΄. Μετάφραση από τα ρωσικά: Χαράλαμπος Ασσιώτης, Θεολόγος. Από το περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία», εκδ. Παγκυπρίου συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως, Οι φίλοι του Αγ. Όρους.)


http://vatopaidi.wordpress.com/

ΘΕΕ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΨΑ;

http://www.agioritikovima.gr/perizois/28871-thee-mou-giati

Μπροστά στο φάσμα της γενικευμένης κρίσης που διερχόμαστε πνευματικής, οικονομικής, οικογενειακής, προσωπικών σχέσεων, έχουμε και την σοβαρότητα του φαινομένου στον άλλοτε πιστό άνθρωπο και την απομάκρυνσή του από το Θεό, σε μία υφιστάμενη πλέον κρίση σχέσεως του ανθρώπου με το Θεό Πατέρα και Δημιουργό μας.

Σωστά μας είπαν, πως η ουσία της πνευματικής κρίσης είναι η απουσία νοήματος ζωής και ο εγκλωβισμός του ανθρώπου στο ευθύγραμμο παρόν, δηλαδή ο εγκλωβισμός του στο εγωκρατούμενο ένστικτο. Ένα παρόν δίχως μέλλον, χωρίς όραμα, καταδικασμένο στο ανιαρό και μονότονο. 

Eπόμενο είναι μία απουσία νοήματος της ζωής να την οδηγεί σε κυνήγι ευδαιμονίας, σε αναζήτηση εγωιστικής απόλαυσης. Αυτή η απουσία συνιστά την πιο ριζική προσωπική ανθρώπινη κρίση. Σηματοδοτεί την υπαρξιακή του απουσία με όλες τις τραγικές συνέπειες, την ανικανότητά του να αντισταθεί σε ό,τι τον ευτελίζει.

Είναι πολύ σημαντικό να μην ξεχάσουμε πως είμαστε όντα καθ' ομοίωσιν, δηλαδή, ό,τι κι αν γίνει, κυνηγάμε να μοιάσουμε σε κάτι. Είναι πολύ σημαντικό να κατανοήσουμε ότι κάποιος δυνατός με ηρωϊκές επεμβάσεις θα καθορίσει τις επιλογές μας. Στον κόσμο που ζούμε, οι ήρωες μήτε χαϊδεύουν, μήτε κλαίνε, μήτε συμπονούν. Μόνο κατακτούν.

Και τότε ; Ποιός θάναι αυτός ο ήρωας ; Η Εκκλησία δίνει την λύση.Η Εκκλησία είναι ένα σχολείο σχέσεως παιδιών μ' έναν Πατέρα απύθμενης ταπείνωσης και νικητή κάθε μορφής εξουσίας. Όσο κρατιέται ζωντανή αυτή η εικόνα του Θεού, κρατιέται ζωντανό το όραμα μιας Βασιλείας με πολίτες που έχουν μάθει να ανήκουν και να αγωνίζονται για σκοπούς και όνειρα, που ξεπερνούν τα μικρά και στενά ατομικά τους όρια, το ψέμα και τον πανικό, ότι η ζωή είναι ένα εγώ εξουσίας.

Για να τα πούμε τα πράγματα και με τ' όνομά τους, ας γνωρίζουμε ότι τα παιδιά εν πολλοίς στην πατρίδα μας, είναι είδος εν ανεπαρκεία και μοιραία είδος εν ανεπαρκεία είναι και οι καλοί πατεράδες. Συμβαίνει στα σπίτια, συμβαίνει στην Εκκλησία, συμβαίνει οπουδήποτε. Ο πειρασμός μή νομίζετε ότι καταλαβαίνει από ετικέτες χώρου, μήτε κάν από την ετικέτα “εκκλησία”. Καραδοκεί να μετατρέψει την οποιαδήποτε σχέση, ακόμη και την πιο “πνευματική”, σε σχέση εξουσίας. Καλό είναι όμως να θυμόμαστε ότι δυνατότερη κι από την πιο πικρή “πατρική” προδοσία στη ζωή αυτή στέκει η προσευχή “μη εισενέγκεις ημας εις πειρασμόν” προς τον Πατέρα πατέρων και υιών και μητέρων και θυγατέρων. Τι Του ζητάμε εκείνη την ώρα ; Να μην επιτρέψει ποτέ να ξεχάσουμε να Τον φωνάζουμε Πατέρα μου και να μη τον εγκαταλείψουμε.

Μόνο ο Θεός γνωρίζει πόσοι έχασαν το πρόσωπο του επουρανίου Πατέρα εξαιτίας λαθών και αστοχιών κάποιων επιγείων πατέρων. Πόσοι και πόσες δεν αναζήτησαν την....ωριμότητα και τη χειραφέτησή τους μέσα από τη ρήξη με τους προπάτορές τους. Ορφανές γενιές ορφάνεψαν τις επόμενες, μπλεγμένες στο παιχνίδι των ισορροποιών ανάμεσα στις αρχές και τη σχέση, στο δέον και το συναίσθημα, στην εξουσία και την τρυφερότητα.

Οδυνηρές πορείες σε δρόμους αδιέξοδους, στρωμένους με τις καλύτερες των προθέσεων. Όποιος όμως συμφιλιώθηκε με τον Θεό-Πατέρα της θυσίας και της αποδοχής του ως παιδιού του Θεού, κράτησε και για το δικό του παιδί ανοιχτό τον δρόμο της συνάντησης με τον Πατέρα όλων μας και ξαναβρήκε και ο ίδιος τον άγγελο των παιδιάστικων χρόνων του, ώριμος πλέον να αποδεχθεί το δώρο της ζωής, έτοιμος να γεννήσει και να αναθρέψει υιούς και θυγατέρες με συνείδηση των ορίων τους, με αξιοπρέπεια και χριστιανική παιδαγώγηση, πολίτες της επερχομένης Βασιλείας.

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή
Αρχιερατικού Επιτρόπου Καμπανίας 

Οι ευρωπαϊκές συνέπειες των γερμανικών εκλογών

http://www.antinews.gr/2013/09/21/227859/

Σχεδόν έναν αιώνα πριν, το 1919, ο Τζον Μέιναρτν Κέινς ανέλυσε τις οικονομικές συνέπειες της ειρήνης μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Να είστε σίγουροι ότι οι συνέπειες των γενικών εκλογών της Γερμανίας στις 22 Σεπτεμβρίου δεν θα είναι τόσο βαρυσήμαντες. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν θα είναι ούτε τόσο ασήμαντο όσο υποστηρίζουν περισσότεροι αναλυτές σήμερα, σχολιάζει ο Κεμάλ Ντερβίς, Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Brookings .
Για αρχή, ακόμη και αν ο τρέχον συνασπισμός  Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) – Ελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος (FDP) σχηματίσει την επόμενη κυβέρνηση, η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ θα μπορούσε να λάβει πιο μακροπρόθεσμες και πιο γενναίες αποφάσεις , χωρίς να χρειάζεται να ανησυχεί για την άμεση εκλογική τους απήχηση. Θα είναι σε θέση να ακολουθήσει ένα διετές ή τριετές πρόγραμμα, αντί των σημερινών μηνιαίων στρατηγικών της.
Η μετεκλογική ατζέντα της Μέρκελ μπορεί να είναι ακόμα πολύ προσεκτική, τονίζοντας τη μεσοπρόθεσμη δημοσιονομική εξυγίανση για τη Γερμανία και την ευρωζώνη στο σύνολό της, σε βάρος της ενίσχυσης της απασχόλησης και της ανάπτυξης. Αλλά μια Μέρκελ που θα επανεκλεγεί θα είναι αναμφίβολα πρόθυμη να προχωρήσει, τουλάχιστον με μικρά βήματα, στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής τραπεζικής ένωσης, που θα συμπεριλαμβάνει έναν μηχανισμό επίλυσης ο οποίος θα βασίζεται σε πόρους της ευρωζώνης.
Επιπλέον, ακόμη και αν η Μέρκελ είναι επικεφαλής της ίδιας πολιτικής συμμαχίας, θα υποστηρίξει πιο έντονα τα προγράμματα της ευρωζώνης για την ενθάρρυνση της χορήγησης δανείων σε μικρές και μεσαίου μεγέθους επιχειρήσεις και τα ευρωπαϊκά προγραμμάτα εκπαίδευσης της ΕΕ, όπως το Erasmus. Θα ήταν επίσης πρόθυμη να εργαστεί  για θεσμικές μεταρρυθμίσεις με στόχο την ενίσχυση του συντονισμού των οικονομικών πολιτικών των κρατών μελών της ΕΕ.
Τελικά, ακόμη και εντός του στρατοπέδου CDU – FDP, υπάρχει αυξανόμενη αναγνώριση ότι το τεράστιο πλεόνασμα τρεχουσών συναλλαγών της Γερμανίας – πάνω από 6 % του ΑΕΠ και το μεγαλύτερο στον κόσμο σε απόλυτους όρους, στα περίπου 250 δισεκατομμύρια δολάρια – σημαίνει ότι οι Γερμανοί δεν λαμβάνουν σχεδόν καμία απόδοση για περίπου το 25 % των αποταμιεύσεών τους. Η κάπως ταχύτερη αύξηση της ζήτησης στη Γερμανία και ένα χαμηλότερο εξωτερικό πλεόνασμα θα βοηθήσει όχι μόνο τους εμπορικούς εταίρους της Γερμανίας, αλλά και τους Γερμανούς αποταμιευτές.

Φυσικά, ο συνασπισμός CDU – FDP μπορεί να μην επιστρέψει στην εξουσία. Τα άλλα μετεκλογικά σενάρια είναι ένας μεγάλος συνασπισμός μεταξύ του CDU και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SDP), ένας συνασπισμός μεταξύ του SDP και των Πρασίνων (αν και οι δύο τα καταφέρουν καλύτερα από τις προβλέψεις και το φιλελεύθερο FDP πέσει κάτω από το κατώτατο  όριο εκλογής του 5%), ενδεχομένως με τη σιωπηρή υποστήριξη του αριστερού Die Linke, ή ένας συνασπισμός CDU- Πράσινων.

Και στις τρεις περιπτώσεις, η κυβέρνηση θα είναι περισσότερο προσανατολισμένη προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και στην ευρωζώνη από ό,τι μια ανανεωμένη κυβέρνηση CDU-FDP. Είναι αλήθεια ότι το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο απέκλεισε αόριστες οικονομικές δεσμεύσεις επί των οποίων το γερμανικό κοινοβούλιο δεν έχει κανέναν έλεγχο, έτσι ώστε η Γερμανία μπορεί να προσχωρήσει προς το παρόν μόνο στη στήριξη της μεγαλύτερης οικονομικής ολοκλήρωσης, χωρίς μεγαλύτερη πολιτική ολοκλήρωση. Αλλά μια κυβέρνηση που περιλαμβάνει το SDP ή τους  Πράσινους θα περιέχει τουλάχιστον ένα κόμμα που είναι έτοιμο για πιο σημαντικά βήματα, προς μια οιονεί ομοσπονδιακή ευρωζώνη που θα χαρακτηρίζεται από στοιχεία δημοσιονομικής ένωσης (αν και περιορισμένα για λόγους συνταγματικής συμμόρφωσης).
Και τα δύο κόμματα είναι λιγότερο ικανοποιημένα από τη σημερινή κυβέρνηση για τη σταθερότητα της ευρωζώνης και τις προοπτικές ανάπτυξης της Ευρώπης. Και τα δύο πιστεύουν ότι υπάρχουν πάρα πολλές χαμηλά αμειβόμενες περιθωριακές θέσεις εργασίας στη Γερμανία για να δικαιολογήσουν τις  λαμπερές εκθέσεις σχετικά με την ποιότητα της απασχόλησης. Επίσης, ότι η αύξηση του εισοδήματος είναι πολύ αργή και ωφελεί δυσανάλογα τους πλουσιότερους. Και ότι μία κάπως μεγαλύτερη αλληλεγγύη στην ευρωζώνη είναι προς το μακροπρόθεσμο συμφέρον της Γερμανίας.

Οι γερμανικές εκλογές δεν θα προκαλέσουν έναν πολιτικό σεισμό και δεν θα ανοίξουν ξαφνικά την πόρτα σε μια ομοσπονδιακή Ευρώπη κατά το μοντέλο των Ηνωμένων Πολιτειών, με μεγάλες έμμεσες δημοσιονομικές μεταβιβάσεις και ιδιαίτερα συγκεντρωτική πολιτική στην άμυνα και τα εξωτερικά θέματα. Αλλά, τουλάχιστον, το αποτέλεσμα είναι πιθανό να επιταχύνει την εφαρμογή των αποφάσεων της ευρωζώνης που έχουν ήδη ληφθεί, οδηγώντας σε κάπως πιο επεκτατικές οικονομικές πολιτικές τόσο στη Γερμανία όσο και στην ευρωζώνη.
Μία κυβέρνηση που περιλαμβάνει το SDP ή τους Πράσινους – και οι δύο εκ των οποίων έχουν την ισοπολιτεία και τον διεθνισμό στο DNA τους – είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προχωρήσει περαιτέρω και θα στηρίξει μια ουσιαστική μεταρρύθμιση, την ανανέωση και την ενίσχυση των θεσμών της ευρωζώνης ως μεσοπρόθεσμο στόχο. Μια τέτοια κυβέρνηση θα στηρίξει μια στρατηγική της ευρωζώνης, με επικεφαλής τη Γερμανία και τη Γαλλία, που θα εστιάζει στην ανάπτυξη και την απασχόληση και η οποία θα εμποτίσει κάποιον εποικοδομητικό ενθουσιασμό στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 2014.
Ένας γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός που θα περιλαμβάνει το SDP ή τους Πράσινους (τώρα, έναν κεντρικό παίκτη στην γερμανική πολιτική) θα μπορούσε έτσι να επιταχύνει τη μεταρρύθμιση και την ολοκλήρωση που χρειάζεται η ευρωζώνη. Αυτό θα επιτρέψει στην Ευρώπη, πλέον με την πλήρη υποστήριξη της Γερμανίας, να ανακάμψει πιο γρήγορα από την οικονομική δυσπραγία της και να αναλάβει τον παγκόσμιο ηγετικό ρόλο που έχει χάσει για τόσο πολύ καιρό.

http://www.project-syndicate.org/commentary/the-european-consequences-of-germany-s-election-by-kemal-dervi

Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν" (του Τάσου Λειβαδίτη)

http://attikanea.blogspot.gr/2013/09/blog-post_506.html

Ναι αγαπημένη μου, εμείς γι'αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε.
Για να μπορούμε να'χουμε μια πόρτα, ένα άστρο, ένα σκαμνί, ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί, ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.
Για να έχουμε έναν έρωτα που να μην μας τον λερώνουν, ένα τραγούδι που να μπορούμε να τραγουδάμε.
Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας, πατάνε πάνω στον έρωτά μας.
Πριν πούμε το τραγούδι μας, μας σκοτώνουν.
Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν.
Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε, φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε, φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του παιδιού μας, φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά και να μοχθούν αντρίκια.
Φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυο μας με φωνή χαμηλωμένη, φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί.
Μας φοβούνται, αγάπη μου, και όταν μας σκοτώνουν νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ.




Πηγή

EKTAKTO>Έπαθε έρωτα ο Τζέρεμι Αιρονς και λιποθύμησε στην αγκαλιά της Όλγας Κεφαλογιάννη!

http://www.kourdistoportocali.com/articles/23892.htm

Με τον διάσημο ηθοποιό Τζέρεμι Άιρονς συναντήθηκε η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη. Ο βραβευμένος με όσκαρ ηθοποιός ήλθε στην Αθήνα, ύστερα από πρόσκληση  του υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ με αφορμή την πανευρωπαϊκή πρεμιέρα της ταινίας «Νυχτερινό Τρένο για την Λισαβόνα».

Η κ. Κεφαλογιάννη σήμερα το μεσημέρι, παρέθεσε γεύμα, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας,  προς τιμήν του. Ιδιαίτερα κομψή και χαμογελαστή έδειχνε να απολαμβάνει την παρέα του αστέρα του Χόλιγουντ όπως φαίνεται και από την κοινή τους φωτογραφία. 

«Είναι εξαιρετικά σημαντικό για τη χώρα μας, προσωπικότητες του βεληνεκούς του Τζέρεμι Άιρονς με σημαντική προσφορά στην τέχνη και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, να επισκέπτονται την Αθήνα και την Ελλάδα. Ιδίως, σε μια κρίσιμη στιγμή όπου έχουμε ανάγκη το φως του πολιτισμού, ως  απάντηση στο σκοτάδι της βαρβαρότητας. Καλωσορίζω τον φιλοξενούμενο μας, με την προτροπή να έρθει ξανά και ξανά στην Ελλάδα για να γνωρίσει ακόμα περισσότερες ομορφιές της πατρίδας μας» δήλωσε η υπουργός.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία θα προβληθεί  σήμερα Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου 2013, στις 20:30μ.μ, στο Μέγαρο Μουσικής.

newpost.gr

“Μαχαιροβγάλτης δεν γίνεται κανείς λόγω κρίσης”

http://www.antinews.gr/2013/09/21/227880/

Ναζί κανείς ή να μη ζει. Αναλόγως διαγωγής θα αποφασίζει η τοπική οργάνωση της ΧΑ. Αποκηρύσσει τον φόνο βεβαίως, αλλά δεν δίνει καμία πειστική εξήγηση για το έγκλημα. Ο θύτης δεν ήταν απλά μέλος της, δεν συμμετείχε στον καβγά και πήγε για να «καθαρίσει».

Μας είχαν προειδοποιήσει άλλωστε για ένα θερμό πολιτικά Φθινόπωρο και άρχισαν με συνεχείς προκλήσεις προς το σάπιο πολιτικό σύστημα: Μελιγαλάς, Πέραμα και κυρίως Νίκαια.

Φόνος εν ψυχρώ. Δολοφονία ειδεχθής. Τα «παλικάρια» δεν κερνάνε μόνο κλοτσιές τους λαθρομετανάστες, αλλά και μαχαιριές. «Επαγγελματικές», όπως είπαν οι έμπειροι ιατροδικαστές

Λοιπόν, τα παραμύθια κομμένα. Οι ιστορίες για ανήμπορες γριούλες, που βγαίνουν έξω από το σπίτι τους χάρη στη συμπονετική δράση της ΧΑ. Οι μύθοι για διαμερίσματα που είχαν καταληφθεί από αλλοδαπούς και μετά την επέμβαση των χρυσαυγιτών παρεδόθησαν στους ιδιοκτήτες βαμμένα, με αλλαγμένες κλειδαριές, συντήρηση στο παρκέ και καινούργιες μπαταρίες στα μπάνια.  Παρενθετικά και μόνο, αυτά τα διαμερίσματα πρέπει να ήταν τόσα πολλά, που είναι απορίας άξιον πως η ΧΑ δεν έχει μετατραπεί σε συνεργείο ελαιοχρωματιστών.

Όσοι «τρελαινόμασταν» με αυτά που βλέπαμε από τη ΧΑ, ήμασταν με τους «ψεύτες πολιτικούς». Ενώ στη ΧΑ είναι εκτός από ψεύτες και εγκληματίες. Δεν ήταν παρά «περαστικός από τα γραφεία» ο δράστης, ενώ συμμετείχε σε όλες τις εκδηλώσεις της ΧΑ, με ντοκουμέντα.

Όσοι ασκούσαμε σκληρή κριτική στη ΧΑ πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα, μας ένοιαζαν οι ψήφοι και δεν βλέπαμε ότι το  «ελληνόμετρο» είχε χτυπήσει κόκκινο. «Χρειάζονται και αυτοί», μας έλεγαν…

Έφτασαν στο σημείο να θεωρούν εαυτούς πολιτικούς απογόνους του Ίωνα Δραγούμη, μιας και αυτοπροσδιοριζόταν ως εθνικιστής, όπως και αυτοί. Από αυτό και μόνο αντιλαμβάνεται κανείς σε ποιο ακροατήριο απευθύνονται.

Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ότι η ακροδεξιά τελειώνει στον ΛΑΟΣ. Από εκεί και πέρα δεν μιλάμε για δεξιά. Δεξιά χωρίς κοινοβουλευτισμό, κράτος δικαίου και ελευθερίες (οικονομικές, κοινωνικές αλλά και έκφρασης) δεν υφίσταται.

Και ιστορικά αν θέλετε, τα περιβόητα «τάγματα ασφαλείας» (που λατρεύει η ΧΑ) στελεχώθηκαν κυρίως από απότακτους βενιζελικούς αξιωματικούς του αποτυχημένου κινήματος του 1935. Δεν ήταν «δεξιοί» με καμία έννοια.

Υπάρχει και η άλλη «θεωρία», ότι πρόκειται για «ακτιβιστές». Για να αποδειχτεί με τον πιο τραγικό τρόπο η αληθινή φύση τους.

Δύο πράγματα συμβαίνουν. Ή όλα αυτά γίνονται με κεντρική καθοδήγηση και οι «στρατιώτες» εκτελούν εντολές, πράγμα πιθανόν καθώς ο δράστης ενδέχεται να περίμενε «κάλυψη», ή υπάρχουν ομάδες που έχουν αυτονομηθεί και η κεντρική ηγεσία της ΧΑ δεν μπορεί να τους ελέγξει.

Όπως και να έχει το πράγμα, η ελληνική κοινωνία ταρακουνήθηκε και συνειδητοποίησε τι φίδι έχει στον κόρφο της. Οι επιθέσεις στους μετανάστες ήταν ο πρόλογος. Έχουν μπει στο κυρίως θέμα: επιθέσεις σε αριστερούς, σε δεξιούς, σε όποιον διαφωνεί μαζί τους. Φορείς της βίας, της «απόλυτης ιδέας» του ολοκληρωτισμού, σιχαίνονται κάθε ψήγμα διαφορετικότητας.

Και να σταματήσει το «άλλοθι» της κρίσης. Αν πήγαινε η πλειοψηφία των βαριά θιγόμενων από τα Μνημόνια, την ανεργία, τα μέτρα και τα χαράτσια, η ΧΑ θα είχε ήδη 50%. Ο ακραία απελπισμένος το μαχαίρι το στρέφει στον εαυτό του, όχι στους άλλους. Μαχαιροβγάλτης δεν γίνεται κανείς λόγω κρίσης. Την είχε την ειδικότητα και τώρα την ασκεί…

Γνωστός δημοσιογράφος προέτρεπε τη ΝΔ να συνεργαστεί με μια «πιο σοβαρή ΧΑ»; Πόσο σοβαρή; Με πόσα θύματα; Με βαρύ οπλισμό; Με τεθωρακισμένα; Σκέψεις ένταξης της ΧΑ στο «σύστημα». Δεν έχουν αντιληφθεί ότι η ΧΑ θέλει να παίξει το παιχνίδι με τους δικούς της όρους και μόνο με αυτούς.

Και τώρα τι γίνεται; Η αντεκδίκηση είναι προ των πυλών. Και μετά η εκδίκηση στην αντεκδίκηση. Ποια πρέπει να είναι η αντίδραση της οργανωμένης πολιτείας; Η αυστηρή τήρηση των Νόμων, ιδίως των ποινικών. Αλλιώς πάμε για μπάχαλο. Τα αντανακλαστικά των αρμοδίων λειτούργησαν και πρέπει να συνεχίσουν στην ίδια κατεύθυνση χωρίς κανένα δισταγμό.

Και τέλος προτρέπω όσους τους ψήφισαν να το επαναλάβουν. Αλλά να μην λένε ιστορίες για αγρίους ότι ψηφίζουν από «αντίδραση», «αντισυστημικά» και άλλες σαχλαμάρες. Ψηφίζουν νεοναζί. Τελεία.

Μ.Ο.

Φθινοπωρινή Ισημερία: Μια γιορτή που όμως… Αργεί!

http://olympia.gr/2013/09/21/%CF%86%CE%B8%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%80%CF%89%CF%81%CE%B9%CE%BD%CE%AE-%CE%B9%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%AE-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%8C/

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Κυριακής 22 Σεπτεμβρίου, στις 23:44 ώρα Ελλάδος, το βόρειο ημισφαίριο, στο οποίο ανήκει και η χώρα μας, υποδέχεται επισήμως το φθινόπωρο, καθώς την ώρα εκείνη θα λάβει χώρα η φετινή φθινοπωρινή ισημερία. Αντίστοιχα στο νότιο ημισφαίριο θα εγκαινιασθεί η άνοιξη με την εαρινή ισημερία.
Αν και υπάρχει η πεποίθηση ότι κατά την φθινοπωρινή ισημερία η διάρκεια της ημέρας και της νύχτας είναι ίσες, στην πραγματικότητα αυτό συμβαίνει μόνο στους τόπους που βρίσκονται ακριβώς πάνω στον Ισημερινό της Γης. Σύμφωνα με τον 
διευθυντή του Ευγενιδείου Πλανηταρίου Διονύση Σιμόπουλο, στις περιοχές που βρίσκονται είτε πάνω είτε κάτω από τον Ισημερινό, η «ίση μέρα-ίση νύχτα» συμβαίνει μερικές ημέρες πριν ή μετά από την ημερομηνία της «ισημερίας».
Έτσι, στην Αθήνα, που βρίσκεται 38 περίπου μοίρες βόρεια του Ισημερινού, η πραγματική «ίση ημέρα – ίση νύχτα» θα συμβεί στις 26 Σεπτεμβρίου. Έκτοτε, σταδιακά οι νύχτες (Ήλιος κάτω από τον ορίζοντα) θα αρχίσουν να διαρκούν περισσότερο από τις ημέρες (Ήλιος πάνω από τον ορίζοντα), έως το χειμερινό ηλιοστάσιο της 21ης Δεκεμβρίου φέτος, οπότε η διάρκεια της νύχτας θα βρεθεί στο ζενίθ της.

Πάγωσε η Αμερική όταν άκουσε τον Ομπάμα να λέει ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα χρεοκοπίας -Οι ΗΠΑ είναι ξοφλημένες!

http://www.kourdistoportocali.com/articles/23904.htm

Προειδοποίηση πως οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι «ξοφλημένες» σε περίπτωση που το Κογκρέσο δεν ψηφίσει υπέρ της αύξησης του ανώτατου ορίου δημοσίου χρέους απηύθυνε την Παρασκευή ο πρόεδρος της χώρας, Μπαράκ Ομπάμα, κατηγορώντας παράλληλα το σώμα πως προσπαθεί να προκαλέσει προβλήματα στον ίδιο, εκτροχιάζοντας βασικές λειτουργίες του κράτους.

«Εάν το Κογκρέσο δεν υπερψηφίσει αυτή [την αύξηση] του ορίου χρέους, οι ΗΠΑ θα πτωχεύσουν έναντι των υποχρεώσεών του. Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ στην αμερικανική ιστορία. Βασικά, η Αμερική γίνεται ένας ξοφλημένος», σχολίασε χαρακτηριστικά ο κ. Ομπάμα, κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εργοστάσιο αυτοκινήτων στο Μιζούρι.

Το όριο που υφίσταται για το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ στέκεται αυτή τη στιγμή στα 16,7 τρισεκατομμύρια δολάρια.

Η Ρεπουμπλικανική πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων υπερψήφισε νωρίτερα την Παρασκευή έναν ουσιαστικά μεταβατικό προϋπολογισμό, που καλύπτει τις ανάγκες του κράτους από την 1η Οκτωβρίου έως τα μέσα Δεκεμβρίου, αφαιρώντας ωστόσο τη χρηματοδότηση για την περίφημη μεταρρύθμιση στην Υγεία (Obamacare) που αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες στην θητεία του Δημοκρατικού προέδρου.

Φόβος του Λευκού Οίκου είναι πως οι Ρεπουμπλικάνοι θα θέσουν την απόσυρση τουObamacare ως προϋπόθεση για την αύξηση του ορίου του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ.

«Δυστυχώς, αυτή την ώρα, η συζήτηση που γίνεται στο Κογκρέσο δεν [...] βοηθάει τις οικογένειες της μεσαίας τάξης [...] Η προσοχή τους δεν είναι σε εσάς, η προσοχή τους βρίσκεται στην πολιτική. Η προσοχή τους είναι στο να προσπαθούν να προκαλέσουν προβλήματα σε εμένα (mess with me). [Η προσοχή] τους δεν είναι εστιασμένη σε εσάς», σχολίασε χαρακτηριστικά ο κ. Ομπάμα, μιλώντας σε εργοστάσιο αυτοκινήτων στο Μιζούρι.

skai.gr