ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΑΙΤΩΛΙΑΣ & ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ  ΑΙΤΩΛΙΑΣ  &  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
200 ΧΡΟΝΙΑ - ΕΞΟΔΟΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΙΕΡΑ ΠΟΛΗ

Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

Αποτυχία το ταξείδι του Σαμαρά στην Κίνα. Η προπαγάνδα καλά κρατεί…


 http://www.pentapostagma.gr/2013/05/apotyxia-to-taxidi-samara-sthn-kina.html

 Συνέλληνας από Ιαπωνία γράφει … 

Αποτυχία το ταξείδι του Σαμαρά στην Κίνα. Η προπαγάνδα καλά κρατεί… 
Δεν ξέρω τί σας ταίζουν ή με τί σας ραντίζουν απο τον ουρανό αλλά πρέπει να το ψάξετε. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι σας έχουν σε κατάσταση ύπνωσης. Δεν αντιδράτε με τίποτα και σε τίποτα. Ότι σας δώσουν το μασάτε σαν προβατάκια χωρίς να το εξετάσετε.
Ή κοιμάστε όρθιοι ή θέλετε να προσποιείστε ότι τα πράγματα  είναι τόσο ανθηρά όσο τα περιγράφει η κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που παρέδωσε την Εθνική κυριαρχία. Συμπεριφέρεστε έτσι, γιατί δεν έχετε τα “κρεμμύδια” να δείτε κατάμματα τη ψεύτικη πραγματικότητα που σας σερβίρει η κυβέρνηση και γιατί δεν μπορείτε να αναλάβετε τις ευθύνες σας. Σας λυπάμαι πραγματικά.  Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Εσείς τα διαθέτετε;
Ο αντιρατσιστικός νόμος ήρθε στην επιφάνεια για να φέρει σε αντιπαράθεση τον Μr.Alexis, τον Πρωθυπουργό του Σωλήνα και την ΧΑ. Σκοπό έχει να δημιουργήσει μεταξύ τους μια αντιπαλότητα, που θα εκφραστεί στη συνέχεια με ισχυρές αντιπαραθέσεις σε διάφορα επίπεδα και θα επιφέρει τη μεγάλη πολιτική φθορά αμφοτέρων. Επειδή αυτοί στην Ελλάδα κάνουν πάντα ότι τους λένε “άλλοι”, η επινόηση του σχεδίου αυτού είναι σαφώς εισαγόμενη. Ποιός θέλει την παρούσα κυβέρνηση στην εξουσία; Η Γερμανία.


Ο Αποστόλης…

O Καμίνης ήταν εκείνος που οδήγησε τις εξελίξεις στη προώθηση του αντιρατσιστικού νόμου. Ηταν εκείνος που εκμεταλλευόμενος την πολιτική ανεπάρκεια της ΧΑ έφερε με τις αποφάσεις του στο προσκήνιο τον αντιρατσιστικό νόμο. Εκανε κάτι απλό. Προκάλεσε την ΧΑ. Εκείνοι τσίμπησαν. Επαιξαν και έχασαν. Μαζί όμως με τη ΧΑ έχασε και η Ελλάδα.
Ο αντιρατσιστικός νόμος που θέλουν να φέρουν προς ψήφιση ξεχωρίζει τους πολίτες σε ρατσιστές και σε αντιρατσιστές, περιορίζει την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης, οδηγεί σε αναγκαστική αλλαγή των ιστορικών και των θρησκευτικών βιβλίων, αναγορεύει το νόμο σε δικαστή της ελεύθερης άποψης και του τρόπου διδασκαλίας αλλά και αναδιατάσσει την ερευνητική κατεύθυνση επι πολλών κοινωνικών και ιστορικών γεγονότων αμφιλεγομένων ή όχι. Αυτό σε μια δημοκρατία είναι επικίνδυνο.
Ο αντιρατσιστικός νόμος ή καλύτερα η κίνηση περί το μεταναστευτικό που εντάθηκε όταν επέστρεψε ο Καμίνης από τις ΗΠΑ έχει έντονη την οσμή Ροκφέλερ, που στηρίζει και την Αμερικάνικη ΜΚΟ την οποία επισκέφτηκε ο Καμίνης ατην Αμερική. Αυτό αντανακλάται και στην άμεση υπακοή της κυβέρνησης να προωθήσει τον αντιρατσιστικό νόμο και να επιθυμεί να τον περάσει νύχτα. Οταν αναφέρεται κανείς στο Ροκφέλερ θα πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι πίσω του  υπάρχουν σχέδια της νέας τάξης που αφορούν και τη μελλοντική εφαρμογή νέων τεχνολογιών στις κοινωνικές δομές και στον τρόπο που θα λαμβάνονται οι αποφάσεις. Αυτά που έλεγε π.χ. ο GAP περί e-government είναι μια γνωστή θέση που φανερά σχετίζει τις νέες τεχνολογίες με την πραγμάτωση μιας ψευδο-άμεσης δημοκρατίας σε μεγάλη κλίμακα. Δεν είναι όμως το συγκεκριμένο τόσο απλό όσο δείχνει και τόσο ωραίο όσο φαίνεται (αυτό θα το συζητήσω άλλη φορά).
Υπενθυμίζω, ότι πρίν το ταξείδι του “απεσταλμένου” Καμίνη στις ΗΠΑ, είχε προηγηθεί το ταξείδι Τσίπρα στην Αμερική και τη Γερμανία για να υπάρχει επί τάπητος – άν χρειασθεί – μια άλλη προοδευτική εναλλακτική λύση μνημονιακού χαρακτήρα. Οι καλοί παίχτες τα προσέχουν όλα… Αυτό το λέμε παίγνιο μηδενικού αθροίσματος.
ΑΛΛΑ, μετά από όσα προανέφερα γίνεται φανερό  ότι μερικοί είναι καταδικασμένοι να μείνουν για πάντα Πρωθυπουργοί του Σωλήνα, αφού είναι απλοί ουραγοί των αποφάσεων που λαμβάνονται στο εξωτερικό. Ο Αλέξης έχει κάνει σωρία πολιτικών λαθών και συνεχίζει. Το βαπόρι του ΣΥΡΙΖΑ βουλιάζει και το πρόβλημα δεν είναι οι συνιστώσες…

Ο κάθε αντιρατσιστικός νόμος είναι αντισυνταγματικός πέρα ως πέρα.
Δεν είναι θέμα για μας τους υπόλοιπους οι αντιπαραθέσεις μεταξύ του ενός ή του άλλου αλλά η σωστή λειτουργία της δημοκρατίας. Η Ελλάδα στη συγκεκριμένη συγκυρία δεν χρειάζεται μια δημοκρατία λιγότερη αλλά μια δημοκρατία περισσότερη. Οδηγίες της Ευρωζώνης που αυξάνουν τις αντιπαραθέσεις για το ρατσισμό ενισχύουν απαρατήρητες διαφορές και αναδύουν τα πάθη. Σαφώς, όσα προωθούνται δεν αφορούν το παρελθόν, αφού τίποτα δεν μπορεί να γίνει χειρότερα απο όσα εξελίσσονται γύρω από το μεταναστευτικό καθημερινά αλλά αφορούν το μέλλον. Σε αυτό το σημείο πρέπει όλοι να κοιτάτε. Πρέπει όμως και να θυμόσαστε όσα έχουν συμβεί, πρέπει να ασχολείστε με το “δήμο”, γιατί στην Ελλάδα ξεχνάτε συνέχεια και είστε ευθυνόφοβοι…

From Human to Humanoids

Ο αντιρατσιστικός νόμος θέτει τις βάσεις ενός νέου ιδιότυπου τύπου σκλαβιάς, που δεν περιορίζεται μόνο στη φυσική κίνηση και τις πράξεις των πολιτών αλλά διαταράσσει και τη λογική τους τάξη, την οποία περιορίζει σε καλούπια και την αποκλείει απο “απαγορευμένα” μονοπάπια. Αυτό γίνεται έμμεσα με τον περιορισμό του αποτελέσματος δηλαδή της έκφρασης. Περιορίζοντας  την έκφραση αυτόματα περιορίζεται και η περιοχή στην οποία ψάχνει να βρεί λύσεις σε προβλήματα η σκέψη με τη λογική. .
Έχουμε μπροστά μας ένα νέο ιδιότυπο τύπο σκλαβιάς. Πρόκειται για πνευματική σκλαβιά την οποία κανείς δεν πρέπει να αποδεχτεί. Η ποινικοποίηση κάποιων “απαγορευμένων” σκέψεων θα είναι το επόμενο βήμα της νέας τάξης, αφού η χαρτογράφηση του εγκεφάλου και η παρακολούθηση των λειτουργιών του θα το επιτρέπει τεχνολογικά. Ενα chip πόνου θα έλυνε και το πρόβλημα.
Σύμφωνα με όσα είπα, ο αντιρατστικός νόμος χρειαζόταν και για αυτό το λόγο προωθείται η ψήφισή του σε ένα ή σε δύο στάδια. Ομως η δημοκρατία δεν τον χρειάζεται.

Στηρίζεις τον ψεύτη, τον ψηφοθήρα;

Αν θυμάται κανείς ότι αυτή η κυβέρνηση στήριξε τα αντισυνταγματικά μνημόνια και παράδωσε την Eθνική κυριαρχία, θα πρέπει ο καθένας να μη στηρίζει κάθε “στρατηγικό” της στόχο. Για ποιό λόγο η κυβέρνηση αυτή θα γινόταν ξαφνικά πιο φιλελληνική; Για κανένα… Από το 2009 έχει ειπωθεί εκ των υστέρων ότι ήταν λάθος τα μνημόνια αλλά η Ελλάδα κάθε 3-4 μήνες ψηφίζει νέα για το καλό της…!
Η Ελλάδα θα πάρει δύο δόσεις λέει η κυβέρνηση. Αλλά την δεύτερη, όπως η κυβέρνηση διευκρινίζει μέσω του Στουρνάρη θα την πάρει αφου προυπάρξουν τρείς προυποθέσεις, Για το 2014 πάλι αναμένεται να ληφθούν νέα μέτρα εφόσον δεν έχουν μπεί στα ταμεία 5 δις ευρώ που περιμένει να μπούν η κυβέρνηση και πολλά άλλα…
Ο αντιρατσιστικός νόμος αποτελεί και πόλο έλξης σε συγκεκριμένα κόμματα όσων μεταναστών ψηφίζουν. Εϊναι ο μόνος τρόπος για να πάρει το ΠΑΣΟΚ πάνω από 3%… Ο ΓΑΠ τον τελείωσε τον σοσιαλισμό. Η Διεθνής του ομάδα διαλύεται. Ο ρόλος του συνέχεια αποκαλύπτεται και η βοήθεια που του προσφέρεται απο τις Αμερικάνικες ΜΚΟ δεν φαίνεται να διασώζει την υστεροφημία του. Ολοι στην Ευρωζώνη ξέρουν, ξέρουν και πληρώνουν. 5000 Ελληνες που αυτοκτόνησαν ήδη πλήρωσαν τον φόρο αίματος στη πολιτική του ΓΑΠ. Πρέπει κάποτε οι ηθικοί αυτουργοί να συλληφθούν και να πληρώσουν.

Πώς επιβαρύνεται η οικονομία, η ασφάλεια και ο πολιτισμός της χώρας απο τους μετανάστες;

Ο αντιρατσισμός δεν αφορά τους Ελληνες και την Ελληνική κουλτούρα αφορά όσους στηρίζουν αυτούς που μπήκαν ή μπαίνουν απο τα παράθυρα παράνομα και στους οποίους κατοχυρώνονται πολιτικά δικαιώματα χάριν εξυπηρέτησης τρίτων και χάριν ψηφοθηρίας. Αν εκμεταλλευτείς τους μετανάστες για φτηνό εργατικό δυναμικό τότε αυτό βοηθάει την πολιτική του οικονομικά ισχυρότερου αλλά δεν βασίζεται στην ευρεία διεθνιστική αντίληψη, ότι όλοι ανεξαρτήτως Ελληνες και ξένοι πρέπει να πληρώνονται το ίδιο και όχι κάτω φυσικά απο τον κατώτερο μισθό. Σε αυτό το θέμα όλα τα Ελληνικά διεθνιστικά κόμματα και οι ξενοπληρωμένες ΜΚΟ δεν έχουν άποψη. Αυτό λέει πολλά.
Οπως σας έχω ξαναπεί παλαιότερα, μια οικονομία δεν μπορεί να απορροφήσει έστω και ευεργετικά πέραν ενός ορίου ένα αριθμό μεταναναστών. Ο ΓΑΠ όμως δεν στηρίχτηκε σε αυτή τη λογική όπως και η ΔΗΜΑΡ και το ΣΥΡΙΖΑ. Το μεταναστευτικό θα αποτελέσει το μεγάλο όπλο της κυβέρνησης στις επόμενες εκλογές. Για κανένα κόμμα στόχος δεν είναι η προστασία των μεταναστών. Εξυπηρετήσεις κάνουν και προστατεύουν τα συμφέροντά τους.
Σε ένα σοβαρό κράτος θα έπρεπε να δίνεται υπό ορισμένες συνθήκες η μόνιμη κατοικία σε ένα μετανάστη μετά από χρόνια νόμιμης και χωρίς προβλήματα διαμονής καί όχι να του δίνεται διαβατήριο τόσο εύκολα. Είναι πολλά τα λεφτά… Και πρέπει να γνωρίζετε ήδη από το ποιοί επενδύουν στην Ελλάδα, ποιοί “επένδυσαν” και στις αποφάσεις των Ελλήνων πολιτικών που έζουν διαλύσει τον κοινωνικό ιστό της χώρας απο την παρουσία 2 εκ. μεταναστών.

Δύο εκατομμύρια είναι οι μετανάστες στην Ελλάδα, οι πόρτες είναι ανοιχτές και μιλούν για αντιρατσιστικό νόμο;
Στον στρατό δεν θα έπρεπε επίσης να υπάρχουν άλλης ή διπλής υπηκοόητας πολίτες. Μπορείς να αγαπάς δύο πατρίδες αλλά μία μόνο μπορείς να υπερασπίζεις. Για το λόγο αυτό σε πολλά κράτη παιδιά μεταναστών είναι υποχρεωμένα μετά κάποια ηλικία να επιλέξουν τη μία απο τις δύο υπηκοόητες που έχουν.
Το δικαίωμα του εκλέγεσθαι στη θέση του Πρωθυπουργού επίσης θα πρέπει να το έχουν μόνο Ελληνες πολίτες τριών γενεών. Τα “όσα” του Ρουπακιώτη και των αγώνων του, ότι έχει περάσει πάνω απο το επίπεδο του δημοτικού και τα περι σεβασμού που πρέπει να του δείχνουν (?) μάλλον αφορούν εμένα περισσότερο παρά αυτόν. Η συζήτηση κομμένη.
Ας μας πούν με αριθμούς άμεσα απο τη κυβέρνηση με νούμερα, πόσο εχει επιβαρυνθεί η Ελληνική οικονομία παο την παρουσία τόσων μεταναστών. Αηδιάζω μόνο και που το ρωτάω γιατί ξέρω ότι οι προδότες έχουν όνομα και προισταμένους… Ολοι οι πολίτες πρέπει να φορολογούνται το ίδιο χωρίς διάκριση. Αν αυτό δεν γίνεται, τότε αυτό είναι πολύ χειρότερο απο αυτό που μερικοί στην Ελλάδα ονομάζουν ρατσισμό. Αλλού αυτά.

Σχετικά με τις επενδύσεις των Κινέζων ολιγαρχών στην Ελλάδα και αντιστρόφως

Για την επίσκεψη Σαμαρά στην Κίνα έχω ήδη μιλήσει. Η επανάληψη είναι μήτηρ της μαθήσεως…
Στην Ελλάδα θα στήσουν China Towns και οι βίζες που θα δοθούν σε Κινέζους πολίτες, γιατί αυτοί δεν θα μπορέσουν να έρθουν κολυμπώντας, θα πάνε σύννεφο… Μην ερεθίζεστε όταν ακούτε για τη δημιουργία Εργαστηρίων Ελληνοκινεζικής Ερευνας και Τεχνολογίας. Αυτά είναι τρίχες. Η κυβέρνηση τα λέει για να ρίχνει στάχτη στα μάτια του κόσμου. Τα λέει για να έρθουν χωρίς να ανοίξει ρουθούνι Κινέζοι εργάτες εδώ. Οτι έγινε με τις πόρτες που άνοιξε στους Αλβανούς ο Σαμαράς θα επαναληφθεί. Οι Κινέζοι που θα έλθουν θα εργασθούν στις Κινεζικες επιχειρήσεις που θα ανοίξουν. Ετσι είναι οι Κινέζοι.
Ας δούμε λίγο τι έχει ακουστεί. Ανα παράγραφο προσθέτω σχόλια…

ΑΠΕ: «Απόλυτα επιτυχημένο το ταξίδι στην Κίνα»  «Απόλυτα επιτυχημένο» θεωρεί η κυβέρνηση το ταξίδι του πρωθυπουργού στην Κίνα.
«Από το ταξίδι αυτό βγήκαν μόνο θετικά στοιχεία. Η Ελλάδα κοιτάζει το αύριο, οι προσπάθειες όλων είναι να γίνουν επενδύσεις για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Το όνειρό μας είναι ο Έλληνας νέος να μην αναγκαστεί να βγει από την Ελλάδα λόγω ανεργίας αλλά να βρει δουλειά στην χώρα του», ανέφερε κυβερνητική πηγή συμπυκνώνοντας το αποτέλεσμα της επίσκεψης.
«Υπάρχουν και εκείνοι που για λόγους μικροπολιτικού και πρόσκαιρου συμφέροντος επενδύουν στο να αποτύχουμε. Ξέρω ότι οι Έλληνες πολίτες χαίρονται με τα θετικά που πετύχαμε, σε εκείνους που ποντάρουν στην αποτυχία μας δεν θα τους κάνω την χάρη να υποχωρήσω και δεν θα τους κάνει την χάρη αυτή ούτε ο ελληνικός λαός, άλλωστε με τον κ. Τσίπρα δεν συμφωνούν και ορισμένες τουλάχιστον από τις συνιστώσες του», ανέφερε η ίδια ανώτατη πηγή απαντώντας στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ και στις δηλώσεις του για την ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων.

Απάντηση
Αυτό είναι καταφανέστατο ψέμμα.
Η Ελλάδα δεν έχει την ικανότητα να δεί το “αύριο” με μια κυβέρνηση και μια αντιπολίτευση που παρέδωσαν την Εθνική κυριαρχία, που γονάτισαν οικονομικά τον Eλληνικό λαό για να στηρίξουν το ξέπλυμα στις τράπεζες χρεώνοντας με δάνεια τους πολίτες, των οποίων τα ταμεία βρέθηκαν άδεια δηλαδή οι καταθέσεις είχαν πετάξει σε offshore και ποιός ξέρει που αλλού. 
Δεν επενδύει κανένας στο να αποτύχει η κυβέρνηση αλλά δεν μπορεί να την αφήνει να λέει και χοντρές ασυναρτησίες. Εγω προσωπικά πρόβλεψα ότι θα χρεοκοπούσε η χώρα και χρεωκόπησε. Εκείνοι επί τόσα χρόνια που είναι στην εξουσία δεν μπόρεσαν να το προβλέψουν; 
Δεν επιθυμεί κανείς να προδοθεί η Ελλάδα αλλά η κυβέρνηση παραχώρησε την Eθνική κυριαρχία. Υπήρχαν άλλες λύσεις, τις οποίες δεν “είδε”. Ανάπτυξη δεν είναι η παρουσία θέσεων εργασίας αφού η εξαγωγή κερδών απο τους οιουσδήποτε επενδυτές θα οδηγήσει σε αύξηση της διαφοράς ανταγνωιστικότητας. Η εξυγίανση χρειάζεται αλλά χρειάζονται και άλλα πράγματα. 
Τα τέσσερα τελευταία χρόνια ποιά σημαντική βιομηχανία χτίστηκε στην Ελλάδα; Καμμία.Τί έγινε για τη γεωργία και τη κτηνοτροφία; Τίποτα. Απολύτως τίποτα. Βγαίνουν οι υπουργοί στα ΜΜΕ και απλά αναφέρουν τί διαπιστώνουν! Γελοιότητες. 
Το γιαούρτι φτειάχνεται με Γερμανικό γάλα. Τι συζητάμε τώρα… Η εστίαση της κυβέρνησης στον Πρωθυπουργό του Σωλήνα δεν σημαίνει τίποτα για τη ζωή του Ελληνα, διότι η προπαγάνδα της δεν θίγει την ουσία, δηλαδή ότι στο ΣΥΡΙΖΑ το οικονομικό πρόγραμμα είναι της πλάκας. Σε κανενα κόμμα άλλωστε δεν υπάρχει οικονομικό πρόγραμμα. Ολοι υπάλληλοι είναι…
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση μαλώνουν για τα αφεντικά τους που στοιχηματίζουν πάνω τους. Λαγοί είναι που συμπαρασύρουν τον Ελληνικό λαό άλλες φορές πρός τα δεξιά, άλλες φορές προς τα αριστερά και άλλες φορές πρός την εξέδρα…
Υπάρχουν δύο λόγοι που οι Κινέζοι θέλουν σταθερότητα στην Ελλάδα: ο πρώτος είναι ότι η ΕΕ είναι ο μεγαλύτερος κυβερνητικός εταίρος της Κίνας. Ο δεύτερος είναι ότι ένα σημαντικό μέρος των αποθεματικών τους το έχουν σε ευρώ. Ενδεχόμενη αποσταθεροποίηση της Ελλάδας θα έχει συνέπειες και στην ΕΕ.

Απάντηση
Αυτό το λέει η κυβέρνηση. Αλλά δεν είναι έτσι. Πρόκειται για προπαγάνδα.
Οι Κινέζοι όπως και οι Γερμανοί θέλουν να πάρουν για μια δραχμή ότι πουλάει το ΤΑΙΠΕΔ. Τα κέρση οι Κινζέζοι θα τα επαναεξάγουν όπως και όλοι οι άλλοι “επενδυτές”. Η κυβέρνηση δεν έχει νομο που να εξανγκάζει τον επενδυτή σε επανεπένδυση των κερδών του στην Ελλάδα ώστε να υπάρχει ανάπτυξη. Θα προκύψει δηλαδή μια κατάσταση που καποιοι θα έχουν δουλειά αλλά με φτηνά μεροκάματα αφου οι ανάγκες των μεταναστών θα τους αναγκάζουν να δουλεύουν με λιγότερα χρήματα.
Ετσι, ο ρατσισμός κατά των μεταναστών θα προκύψει όχι σαν αντίδραση σε αυτούς αλλά σάν πόλεμος επιβίωσης. Σε κάποια στιγμή θα σπάσουν  και οι απομένοντες συνδετικοί κρίκοι της Ελληνικής κοινωνίας – έρχεται και αλλαγή του στυντάγματος – οπότε μια αναταραχή θα έχει αποτέλεσμα η Ελλάδα να μικρύνει. Αυτός είναι ο ρόλος του αντιρατσιστικού νόμου, να βάλει το αλάτι στις πληγές που η κυβέρνηση έχει ανοίξει.
Η ΧΑ είναι και αυτή ένα εργαλείο, μπορεί και αυτών που τη στοχεύουν.  Η ΧΑ πολλές φορές στηρίζει αποφάσεις που ενισχύουν τοις τράπεζες και όπως όλα τα κόμματα δεν αναφέρονται στο γεγονός ότι οι εφοπλιστές δεν πληρώνουν φόρους. Η κυβέρνηση αναφέρεται στο ότι οι εφοπλιστές συνεισφέρουν το 7% στο ΑΕΠ αλλά δεν λέει πώς άμα πλήρωναν κανονικά φόρους η συνεισφορά τους θα έφτανε το 15%!
Ποιός να απαιτήσει τί σε αυτή τη χώρα; Μεταξύ κατεργαρέων…
Η στόχευση της κυβέρνησης με το συγκεκριμένο ταξίδι ήταν να μπει η Ελλάδα στα επενδυτικά πλάνα της Κίνας, επενδυτικά με την συμμετοχή τους στις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις με την ανάπτυξη τουριστικών ρευμάτων προς την χώρα μας.

Απάντηση
Κανένας Πρωθυπουργός ανεξάρτητης χώρας δεν ζητάει να ενταχθεί η  χώρα του στο επενδυτικό πρόγραμμα άλλης χώρας. Αν δεν καταλαβαίνουν τί λενε και πώς εκφράζονται στην Ελληνική κυβέρνηση να ξαναπάνε στο δημοτικό. Δεν το λέω αστεία. Στην Ιαπωνία τα παιδάκια ξέρουν τα όρια της Ιαπωνικής ΑΟΖ. Στην Ελλάδα ο Πρωθυπουργός της ΔΕΝ τα ξέρει και αυτό δεν σβύννεται με σφουγγάρι και εξυπνάδες του Αμερικάνικου κολλεγίου. Εντάξει;
Το έχω πεί και άλλες φορές, μια χώρα δεν μπορεί να στηρίζει την ανάπτυξη της μόνο στο τουρισμό και τη δημοσιογραφία… Πρέπει να αναπτύσσει όλες τις υποδομές της και σε  όλους τους τομείς  της οικονομίας, ώστε αν  κάποιος τομέας δεν παράγει για κάποιο λόγο να μπορεί να παράγει κάποιος άλλος. Tουρισμό έχουν και άλλες χώρες. Δεν μπορεί η Ελλάδα να φτειάχνει δρόμους για να πουλάνε οι Γερμανοί αυτοκίνητα… Εντάξει;
Δέστε, πόσο άχρηστα έχουν αποδειχτεί τα Ελληνικά ΑΕΙ; Επί δεκαετίες δεν έχουν δώσει τίποτα στην Ελληνική οικονομία. Αυτό που λένε μερικά ΜΜΕ, ότι δήθεν τα ΕΛληνικά ΑΕΙ είναι πέμπτα στη διεθνή κατάσταση είναι “Αμερικάνικες αβρότητες” και θα έπρεπε να είχατε τη λογική να το αντιλαμβάνεστε σαν black humor χωρίς να χρειάζεται εγώ να σας το αναφέρω.
Πρόσφατα διάβασα για κάποιες μοναδικές παγκόσμιου επιπέδου ανακαλύψεις που έγιναν σε Ελληνικό ΑΕΙ! Πιστέψτε με είναι προπαγάνδα. Αυτά που κάνουν είναι κοινότυπα projects και η συμμετοχή των Ελληνικών ομάδων σε σοβαρά Ευρωπαικά projects των οποίων την επιτυχία μερικές φορές επικαρπώνονται οι Ελληνικές ομάδες λόγω της συμμετοχής τους, είναι πολύ μικρή. Αυτό είναι κάτι που κρύβεται απο τα μέσα προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου.
Αλοίμονο πιά, κάθε επιστημονική ανακοίνωση ενός ΑΕΙ θα βαπτίζεται απο την κυβερνητική προπαγάνδα σαν παγκόσμια επιτυχία; Να σοβαρευτούν λίγο. Μας τα έχουν κάνει βότσαλα…
Ενδεικτικά μόνο για τις δυνατότητες στον τουρισμό, κυβερνητικό στέλεχος έλεγε ότι «στην συνάντηση με τον κ. Σαμαρά ο πρόεδρος της Κίνας του είπε ότι 400 εκατομμύρια Κινέζοι θα ταξιδεύσουν εκτός Κίνας σε επτά χρόνια.
Ο πρωθυπουργός του απάντησε με χιούμορ ότι εφέτος θα έχουμε 17 εκατομμύρια τουρίστες στην Ελλάδα, αυτό που θέλω είναι άλλοι τόσοι Κινέζοι, ένα μικρό κομμάτι από τους δικούς σας να έλθουν στην χώρα μας».
Ειδικά για τον τομέα του τουρισμού η κυβέρνηση ξεκίνησε ήδη μία διαδικασία προβολής της Ελλάδας σε συνεργασία με κινεζικά κανάλια. Θα γυριστεί μέχρι και ταινία στην χώρα μας με Κινέζους σταρ που θα προβάλλει τις φυσικές ομορφιές της χώρας. Επιπλέον υπάρχει ενδιαφέρον για την παραθεριστική κατοικία στην Ελλάδα. 
Παράλληλα δημιουργεί βίζα σέντερς για να ξεπεραστεί το πρόβλημα που υπάρχει με την έκδοση βίζας για τους Κινέζους, κάτι με το οποίο ασχολείται το υπουργείο των Εξωτερικών.

Απάντηση
Προσέξετε πόσο ωραίο ανοίγει τον παιγνίδι της εισόδου Κινέζων εργατών στην Ελλάδα ο Σαμαράς. Προσέξετε πώς άνοιξαν τα Visa Centers για Κινέζους. Χρόνια πολλά…
«Δημιουργήσαμε σχέσεις και επαφές και εμείς και η επιχειρηματική ομάδα που ήλθε μαζί μας είδε τους σωστούς ανθρώπους και συζητήσαμε πρακτικά πράγματα.
Είναι όμως σημαντικό να γίνει «follow up» κάτι που μέχρι τώρα δεν κάνει η χώρα μας. Θα συγκροτηθεί συγκεκριμένη κυβερνητική ομάδα για να δει που άνοιξαν παράθυρα και ευκαιρίες, θα δει ποιες είναι οι δουλειές που μπορούν να γίνουν, ποιοι είναι οι άνθρωποι που εμπλέκονται, αν έγινε η δουλειά, αν κόλλησε πού κόλλησε και τι μπορεί να γίνει για να προχωρήσει.
Τη γενική κατεύθυνση ακόμη και στην επιχειρηματικότητα την δίνει το κράτος της Κίνας, αν και υπάρχει και ο καθαρά ιδιωτικός τομέας κυρίως στην Σανγκάη» έλεγε κυβερνητικό στέλεχος.

Απάντηση
Oπως βλέπετε ο Σαμαράς κατέβασε και εδώ πλήρως τα βρακιά του. Είπε στους Κινέζους “εσεις αποφασίζετε”, όπως είπε το ίδιο και στους άλλους που μας δανείζουν. Eχει μάθει το ρόλο του. Ξεφτέρι είναι στο προσκύνημα.
Αυτό δεν είναι παράδοση Εθνικής κυριαρχίας; Πας να συνεργαστείς με μια χώρα  και κατεβάζεις τα σώβρακα; Πάς χωρίς σχέδιο;
Aυτοί στην κυβέρνηση έχουν μάθει να κάνουν business ή πάνε από δώ και απο κεί και ότι κάτσει; 
Τα κυβερνητικά στελέχη είδαν μία σειρά ανθρώπους, ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι ο δεύτερος ευρωπαίος ηγέτης μετά τον κ. Ολάντ που είδε την κινεζική ηγεσία. Τόσο ο πρωθυπουργός όσο και ο πρόεδρος της Κίνας είναι άνθρωποι που αντιλαμβάνονται την σύγχρονη πραγματικότητα και την δική μας πραγματικότητα.
«Έχουν μία διάθεση φιλική προς την Ελλάδα και γι αυτό θα πρέπει να τηρήσουμε αυτά που τους είπαμε. Δημιουργήθηκε ισχυρή δυναμική με την παρουσία μας και πρέπει να την διατηρήσουμε» έλεγε υπουργός που μετείχε στην επίσκεψη.
Έχουν υπάρξει συνεννοήσεις του πρωθυπουργού τόσο με τον δήμαρχο της Σαγκάης όσο και με τον κυβερνήτη της περιφέρειας αλλά και με άλλες περιφέρειες που δεν είναι γνωστές, ότι θα έλθουν στην Ελλάδα για να διερευνήσουν τις δυνατότητες ανάπτυξης οικονομικών σχέσεων.

Απάντηση
Φυσικά, αφού πήγαν με κατεβασμένα βρακιά, αφού πήγαν με φτηνά πωλητήρια του ορυκτού καιτου  κρατικού πλούτου στα υγρά τους χέρια, αφού δεν βάζουν όρους σε τίποτα στις επενδύσεις άλλων χωρών ακόμη και σε αυτές που είναι έξω απο την ΕΕ, γιατί ένας Πρόεδρος ενός άλλου κράτους να μη θέλει να δεί τους “Nαιναίκους”;
Φιλική δεν θα έλεγα μόνο τη στάση των Κινέζων… Θα πρόσθετα και ερωτική… Με τέτοιο ξεπούλημα…
Τι λμκς εκπροσωπούν αυτή τη χώρα; Μήπως αυτοί που την εκπροσωπούν στα κέντρα επαφών, οι “περιπτεράδες” των υπουργείων, δεν έχουν την Ελληνική κουλτούρα αλλά κάποια άλλη; Πρέπει να εξεταστεί και αυτό.
«Φεύγουμε με το νέο ότι οι κινέζικοι σιδηρόδρομοι και η COSCO θα συμμετάσχουν στην αποκρατικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Επίσης έχουμε επιβεβαίωση του ενδιαφέροντος κινεζικών επιχειρήσεων για το αεροδρόμιο της Αθήνας αν και θα πρέπει να συζητήσουμε με την Hochtief και τους Καναδούς εφόσον αγοράσουν το μερίδιό τους. Επίσης -και αυτή είναι τελευταία εξέλιξη- κινέζικος όμιλος, εκδηλώνει ενδιαφέρον για τα περιφερειακά αεροδρόμια. Υπάρχουν δύο συστάδες 13 περιφερειακών αεροδρομίων.

Απάντηση
Εδω η Cosco δεν πληρώνει φόρο εισαγωγής ατην Ελλάδα.
Ολα (ΦΠΑ, φόροι κλπ) θα πληρώνονται στη χώρα που θα φτάνουν τα Κινεζικά προιόντα. Η Ελλάδα με απόφαση της κυβέρνησης τον αποποιήθηκε. Το έχω συζητήσει σε προηγούμενο άρθρο. Η Ελλάδα θα έχει χώρους transit και στα λιμάνια της και στα αεροδρόμια.
ΕΟΖ γίνονται και στα αεροδρόμια. Στο transit των αεροδρομίων στήνονται πολλές ΕΟΖ.
Κακομοίρηδες. Ανάπτυξη είναι αυτό; Αυτό είναι πλιάτσικο.

Είδαμε την Huawey και την ΖΤΕ δύο από τις μεγαλύτερες εταιρείες υψηλής τεχνολογίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Huawey σήμερα έχει τζίρο 35 δισ. δολάρια και σε τρία χρόνια θα πάνε στα 70 δισ. Και οι δύο πάντως εκδήλωσαν συγκεκριμένο ενδιαφέρον να δημιουργήσουν ερευνητικό κέντρο στην Ελλάδα. Επίσης σκέπτονται να δημιουργήσουν και ένα logistic center όπως η Hewlett Packard. Τέλος επιβεβαιώθηκε το ενδιαφέρον κινεζικών επιχειρήσεων να συμμετάσχουν στην αποκρατικοποίηση του Καστελίου της Κρήτης», ανέφερε κυβερνητικό στέλεχος για τα πρακτικά αποτελέσματα της επίσκεψης.

Απάντηση
Μη λέμε τα ίδια. Οπως η Hewlett Packard θα φέρνουν και αυτές τα προιόντα τους στην Ελλάδα.
Στην καλύτερη περίτπωση να τα συναρμολογούν εδώ (με Κινέζους τουρίστες…) και να τα βαπτίζουν Ελληνικά για να φανεί ότι η χώρα παράγει και να αυξηθούν οι εξαγωγές.
Η Ελλάδα κάνει μόνο βασική έρευνα στα ΑΕΙ της και το εργαστήριο που θα στηθεί το ίδιο θα κάνει. Αυτό δεν θα συνεισφέρει στη δημιουργία νέων βιομηχανιών στην Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν υστερεί σε βασική έρευνα αλλά σε εφαρμοσμένη.
Η Κίνα δεν δίνει τεχνολογία σε κανένα, όπως και καμμία χώρα της υφηλίου.
Ο Σαμαράς είναι πολύ χαμηλών αξιώσεων και επιδεξιοτήτων. Δυστυχώς και οι άλλοι αρχηγοί των κομμάτων τα ίδια είναι.
Τέλος μεγάλο περιθώριο υπάρχει και στον τομέα της ναυτιλίας. Είναι ενδεικτικό των ευκαιριών που ανοίγονται ότι 60% του πετρελαίου και 50% των εισαγωγών της Κίνας διακινείται με ελληνόκτητα πλοία. Παράλληλα 146 ελληνικά πλοία κατασκευάζονται αυτή την εποχή σε κινεζικά ναυπηγεία.
Είναι δεδομένο ότι η COSCO θα αυξήσει την δραστηριότητά της στο λιμάνι του Πειραιά σε κάθε περίπτωση. Το ενδιαφέρον τους μάλιστα δεν περιορίζεται πια μόνο στα εμπορευματοκιβώτια αλλά εκτείνεται στο σύνολο της δραστηριότητας του λιμανιού.

Απάντηση
Για το τέλος άφησαν το καλό…
Αμα δώσει ο Σαμαράς όλο το λιμάνι του Πειριαά όπως και άλλα λιμάνια στους Κινέζουν ολιγάρχες, τότε θα ανοίξουν οι δουλειές και για τους Ελληνες εφοπλιστές που δεν πληρώνουν φόρους.
Πόσα πλοία να έχει πια η Cosco για να εξυπηρετηθεί. Οι Ελληνες εφοπλιστές θα βρούν ναύλα στη Κίνα, εκτός απο το φυσικό αέριο που θα μεταφέρουν απο Κύπρο γιατί ο αγωγός είναι ακριβός να γίνει…
Εγώ  σας τα εξήγησα. Αλλά έχετε μικρά μυαλά και σας αρέσει να εξισώνετε τους πάντες. Να πάτε στους Αγιους Πάντες τότε να σας ανοίξουν τα μάτια. Κορόιδα.
O κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Οι Ελληνες έχουν τους χειρότερους, Ολη τη παγκόσμια σκατίλα.
πηγη

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/05/apotyxia-to-taxidi-samara-sthn-kina.html#ixzz2ToH4v3JZ

ΚΛΙΜΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗ ΜΑΡΦΙΝ: ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΠΟΥ ΣΟΚΑΡΟΥΝ! «ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΠΕΡΓΗΣΟΥΜΕ»!


http://www.makeleio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=16416:-------l----r-&catid=4:2012-02-11-12-49-59&Itemid=2

MARFIN35R
Κλίμα τρομοκρατίας από τη διοίκηση της τράπεζας, προκειμένου να μην συμμετάσχουν οι εργαζόμενοι στη μεγαλειώδη απεργιακή κινητοποίηση της 5ης Μαΐου 2010 κατήγγειλε μάρτυρας στη δίκη για τον εμπρησμό της Marfin που στοίχισε τη ζωή σε τρεις εργαζόμενους. Οι περιγραφές των υπαλλήλων που βίωσαν τον απόλυτο τρόμο στο εντελώς ακατάλληλο κτίριο της τράπεζας ήταν για μια ακόμα φορά συγκλονιστικές...
"Δεν είχαμε το δικαίωμα να απεργήσουμε. Αν το είχαμε, θα το ασκούσαμε. Υπήρχε μια τρομοκρατία" είπε στην κατάθεσή της η Κατερίνα Ιωαννίδου, στέλεχος εξυπηρέτησης πελατών στην τράπεζα. Περιγράφοντας τη μοιραία ημέρα, η υπάλληλος με φωνή να "σπάει" από τους λυγμούς, είπε: "Εκείνο το πρωί ήταν όλα κλειστά, η Αθήνα έμοιαζε έρημη πόλη. Μόνο η τράπεζα ήταν ανοιχτή και δεχόταν πελάτες. Είχαμε αγωνία και εσωτερική ταραχή, ρωτάγαμε πότε θα φύγουμε. Όταν ξέσπασε η φωτιά, παλεύαμε για τις ζωές μας. Δεν είχαμε εκπαιδευτεί ποτέ να κάνουμε οτιδήποτε. Οι καπνοί ήταν τόσο πυκνοί που δεν βλέπαμε τίποτα. Ήταν σαν να ζούσα εξωσωματική εμπειρία, σαν να μην ήμουν εγώ αλλά κάποιος άλλος"...
Στη συνέχεια η μάρτυρας με δάκρυα στα μάτια είπε στο δικαστήριο ότι άκουγε μανάδες συναδέλφισές της να ουρλιάζουν "Παναγία μου, θ' αφήσουμε τα παιδιά μας ορφανά" και μετέφερε την καθημερινή αγωνία των υπαλλήλων, καθώς η τράπεζα επανειλημμένα είχε γίνει στόχος: "Κάθε φορά είχαμε αγωνία και χτυποκάρδι. Λέγαμε πώς θα πάμε στις δουλειές μας σήμερα. Νιώθαμε σαν να είμαστε στα χαρακώματα. Τραπεζικοί υπάλληλοι είμαστε, όχι κομάντος για να ζούμε τέτοια πράγματα...".
Σύμφωνα με την Κ. Ιωαννίδου, επίσης, ουδέποτε είχε γίνει άσκηση ασφαλείας στο κατάστημα, "δεν είχα ακούσει ποτέ τον όρο υπεύθυνος ασφαλείας του καταστήματος", όπως είπε χαρακτηριστικά, ενώ σε παρατήρηση συνηγόρου υπεράσπισης για το αν εδόθη εντολή να εκκενωθεί το κτήριο τόνισε: "Το να μην εκκενωθεί το κτήριο δεν λέει κάτι. Το να εκκενωθεί λέει. Κι αυτή η εντολή δεν δόθηκε ποτέ...".
Νωρίτερα είχε καταθέσει ο ταμίας της τράπεζας Ευθύμης Μπαλάσκας, ο οποίος επισήμανε την απουσία μέτρων ασφαλείας και τόνισε ότι "υπήρχαν πυροσβεστήρες αλλά κανένας δεν μας είχε δείξει πώς δουλεύουν". Ο ίδιος πρόσθεσε ότι το μόνο επιμορφωτικό σεμινάριο που είχε παρακολουθήσει είχε να κάνει με το ενδεχόμενο ληστείας.
Εντύπωση τέλος προκάλεσε το γεγονός ότι η Marfin ζήτησε από τους υπαλλήλους της που παρίστανται ως μάρτυρες να προσκομίσουν βεβαιώσεις από το δικαστήριο...

Μικρό αριστούργημα. Μεταθανάτια Συνέντευξη Με Έναν Χίτλερ (Βίντεο)


http://loutraki1.blogspot.gr/2013/05/blog-post_4259.html


Ένα μικρό αριστούργημα!!! Δεν θα πω τίποτα παραπάνω, απλά δείτε “το.


Σοκ> Η Μέρκελ βουλιάζει στις δημοσκοπήσεις. Αναζητεί απεγνωσμένα σωσίβιο στην (με το στανιό) επιτυχία του ελληνικού πειράματος!


http://www.kourdistoportocali.com/articles/21182.htm

Η αντίστροφη μέτρηση για την Μέρκελ έχει αρχίσει. 
Και όσο πιο πολύ, η άλλοτε σιδηρά κυρία, θα πέφτει στις δημοσκοπήσεις τόσο πιο πολλά λεφτά θα μοιράζονται ανάμεσα στα εγχώρια παπαγαλάκια του συστήματος για να δίνουν μια επική διάσταση στις “επιτυχίες” της κυβέρνησης. Τα “μπράβο” των γερμανικών εφημερίδων στον Σαμαρά δεν είναι παρά η απέλπιδα προσπάθεια της Μέρκελ να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της. 
Η Μέρκελ στην καλύτερη για κείνη περίπτωση θα αναγκασθεί να συγκυβερνήσει με τους Σοσιαλδημοκράτες.
Στην χειρότερη θα  ηττηθεί και θα βρεθεί εκτός παιγνιδιού. Τι θα σημάνει αυτό για την Ελλάδα; Την απάντηση την έχει δώσει η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ σ΄εκείνη την συνέντευξη του Σταύρου Θεοδωράκη

-Κράτος θα έχετε ως τις γερμανικές εκλογές. Μετά πάπαλα…
Το γεγονός ότι τα εγχώρια παπαγαλάκια κάνουν ομαδικά λόγο για έξοδο από το τούνελ αποκαλύπτει τον “συντονισμό” της επιχείρησης.
Η αισιοδοξία που καλλιεργείται είναι για να μας κοιμίσουν ως τις γερμανικές εκλογές, να γίνουν οι μεγάλες αρπαχτές από την θερινή φούσκα του Χρηματιστηρίου, να πέσει ένα κούρεμα αλά Κύπρος και στη συνέχεια εκεί κατά τον Νοέμβριο να μας δείξουν την έξοδο από το ευρώ.
Για το πόσο μας παραμυθιάζουν σχετικά με την Ελλάδα που παίρνει τα πάνω της (πως θα γίνει αυτό με όλους τους νταβατζήδες στις θέσεις τους;) διαβάστε το άρθρο του Γιώργου Δελαστίκ.
Αντε και καλή τύχη μάγκες…

"Εκάεν και το Τσάμπασιν" (video)

http://logia-starata.blogspot.gr/2013/05/blog-post_6268.html



Η ονομασία Τσάμπασιν στον Πόντο, προέρχεται από την τούρκικη έκφραση Çam başı που σημαίνει «κορυφή των πεύκων» και αποτελούσε ‘τουριστικό’ προορισμό επειδή είχε πολύ καλύτερο κλίμα κατά τους θερινούς μήνες.

Το τραγούδι αναφέρεται σε μια πυρκαγιά που έκαψε το Τσάμπασιν και την τριγύρω περιοχή το 1913.
Εικάζεται όμως πως η πυρκαγιά ήταν στην πραγματικότητα εμπρησμός, και όπως αναφέρει και ο Γερμανός πρεσβευτής στην Τουρκία, Κόουλμαν:



“…Μέχρι τώρα (1916) δολοφονήθηκαν 250 αντάρτες. Αιχμαλώτους δεν κρατούν (οι Νεότουρκοι). Πέντε χωριά πυρπολήθηκαν…”


Κυριακή 19 Μαΐου 2013

Oι δύο Ελλάδες: Ανάπτυξη και Τιμωρία


http://mavrhlista.wordpress.com/2013/05/18/o%CE%B9-%CE%B4%CF%8D%CE%BF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%80%CF%84%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CF%89%CF%81%CE%AF%CE%B1/
εφοπ-tile
«δεν υπάρχει ανάπτυξη χωρίς πολιτισμό και πολιτισμός χωρίς ανάπτυξη. Η αρμονία με το περιβάλλον είναι το ζητούμενο. Αρμονία σημαίνει αρετή, ευημερία και ομορφιά»Αντώνης Σαμαράς Πρωθυπουργός της Ελλάδας και γιουσουφάκι των ευρωπαίων και ντόπιων πλουτοκρατών.
Διαβάζω στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων,ακούω στα κανάλια για ανάπτυξη το 2014.Διαβάζω διθυράμβους προερχόμενους απο Γερμανία μεριά για τον οδηγητή,τον άνθρωπο που νίκησε την κρίση.Κι ύστερα διαβάζω και την παραπάνω ρήση που εκστόμισε αυτός ο μεγάλος άνδρας-πολιτικός της σύγχρονης Ελλάδας μπροστά στην κινεζική πλουτοκρατία,αποδεικνύοντας πως  εκτός απο το πώς να φτωχαίνει τον κοσμάκη γνωρίζει ΚΑΙ απο φένγκ σούϊ.
Ο ελληνικός λαός μπορεί να είναι υπερήφανος για αυτόν τον σύγχρονο ήρωα και απόστολο του πολιτισμού και της ευημερίας.Μας συγκίνησε όλους για μιά ακόμη φορά η ειλικρίνεια που διακατέχει αυτόν και το συνάφι του.
Νομίζετε πως τυχαία επιλέχθηκε η Κίνα;Μα υπάρχει πιό χαρακτηριστικό παράδειγμα απο τον γνωστό κινεζικό τρόπο αξιοποίησης εργατικού δυναμικού;
Βέβαια είναι και μεγάλη ευκαιρία τώρα που οι Κινέζοι άρχοντες ενδιαφέρονται για ανοίγματα και επενδύσεις,έτρεξε και ο Σαμαράς να απλώσει το χέρι του επαίτη.
Στα σοβαρά τώρα.
Ο Σαμαράς κι ο κάθε Σαμαράς όπως και τα υπόλοιπα μέλη της  συμμορίας, γνωρίζουν καλύτερα  απο τον καθένα μας την τέχνη της δημαγωγίας και της παραπλάνησης.
Έχοντας και την στήριξη των αστικών μέσων προπαγάνδας,τα φράγκα των τραπεζών και την εθελοτυφλία της δικαιοσύνης καταφέρνουν όχι μόνο να παραπλανούν τον λαό,για να φάνε ό,τι είναι να φάνε τα τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης-έτσι γινόταν μέχρι πρότινος-,αλλά πλέον για να επιβάλλουν με κάθε τρόπο τις εντολές των ευρωπαίων και εγχώριων αφεντικών για να μας σκλαβώσουν για καμιά εικοσαριά χρονάκια και μετά να φάμε και εμείς κανα κοκκαλάκι,σάν αυτά που τρώγανε κάποιοι την εποχή της χρυσής ολυμπιάδας και του ευρωπαϊκού κυπέλλου.
Εντάξει κάποιοι δέν έφαγαν κοκκαλάκια αλλά ολόκληρα μοσχάρια.Για εμάς τους υπόλοιπους μιλάω,την πλέμπα.
Τί έχουμε εδώ τώρα;Έχουμε το εξής σκηνικό του παραλόγου.
Πρώτα έχουμε τον βιασμό των λέξεων και των εννοιών.
Η ανάπτυξη επιτυγχάνεται με την δραματική μείωση του βιοτικού επιπέδου του μέσου πολίτη.
Και ο πολιτισμός της διαλυμένης κοινωνικά χώρας φαίνεται απο τον κανιβαλισμό που επιδεικνύει καθημερινά ο πολίτης φανερώνοντας την απόγνωση και το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται.
Φαίνεται απο την ανεξήγητη εμμονή του στο να συντηρεί στην εξουσία κάτι άπληστα καθάρματα σάν αυτά που μας κυβερνάνε.
Φαίνεται απο την στροφή στους υμνητές των ναζί,καθότι αυτοί που κραυγάζουν για την πατρίδα τους ξεχνούν πως οι πρόγονοί τους σκότωσαν εκατοντάδες χιλιάδες σε αυτό τον τόπο και αφήσανε εκατομμύρια να λιμοκτονήσουν.
Φαίνεται απο την απάθεια που δείχνει η μεγάλη κοιμώμενη πλειοψηφία στην κατάλυση της “δημοκρατίας”.
Στην παράδοση άνευ όρων στους διεθνείς τοκογλύφους.
Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης για αυτούς που αδυνατούν να πληρώσουν.
Στις μεσαιωνικές εργασιακές συνθήκες.
Αυτού του είδους την ανάπτυξη και τον πολιτισμό  θέλουνε ο Σαμαράς και η συμμορία του.
Όσο για την αρμονία, την αρετή και την ευημερία αυτές οι τρείς λέξεις μπορεί να ακούγονται υπέροχες σε κάθε νοήμων όν στον πλανήτη,όμως η πραγματικότητα και οι αριθμοί είναι αμείλικτα στοιχεία για την απόδειξη πως οι παραπάνω έννοιες ΔΕΝ υφίστανται σε καμία περίπτωση.
Οι ουρές των πεινασμένων και τα υποσιτισμένα παιδιά καταμαρτυρούν την ευημερία.
Οι χιλιάδες των αυτοκτονημένων καταμαρτυρούν την αρμονία.
Και η αρετή,είναι ξεκάθαρη στο χρέος της ανύπαρκτης πολιτείας μπροστά στην αντιμετώπιση της φτώχειας,των αστέγων,των νέων που αργοσβήνουν στα σοκάκια απο τα ναρκωτικά,στα παιδιά που έχουνε όνειρα και ανύπαρκτο μέλλον.
Αυτό είναι το φένγκ σούϊ των κυβερνώντων.Η Ελλάδα που θέλουνε.Μιά χώρα κοιμισμένων σκλάβων των 500 ευρώ που παρακολουθεί με κυνική απάθεια τηλεσκουπίδια την στιγμή που δίπλα μας γκρεμίζεται το σύμπαν.
Μιά κοινωνία που στρέφει όλο το κομπλεξικό μίσος της στον εαυτό της,και δίνει χαρά στους άψυχους και άπληστους εξουσιολάγνους πολιτικούς και τα αφεντικά που καιροφυλακτούν απο κάτω.
Όλοι τους διψούν για αίμα αθώων.Διψούν για φτηνό εργατικό δυναμικό,για σιωπηλούς καταναλωτές στην αρένα του ανταγωνισμού.
Αυτή θα είναι η άλλη Ελλάδα.
Η χώρα που τα σκάνδαλα των διαπλεκόμενων θα παραγράφονται ή θα κρύβονται επιμελώς κάτω απο το χαλί της  “δημοκρατίας” και της κοινωνικής ευημερίας.
Η χώρα όπου οι μεγαλοβιομήχανοι και οι εφοπλιστάδες θα απολαμβάνουν φοροασυλία,την στιγμή που η πλέμπα θα βρίσκεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή στις φυλακές γιατί δέν θα έχει φράγκο.
Η χώρα που θα ευδοκιμούν οι αόρατες όφ σόρ και ο κάθε μικρομεσαίος θα αγωνίζεται για να βγάλει το μίζερο μεροκάματο.
Αυτό είναι το ελληνικό γίν-γιάν όπου η δική μας σκλαβιά θα συμπληρώνει την δική τους ανάπτυξη.
Και αυτή η αρρωστημένη συνύπαρξη θα είναι η τιμωρία μας.
Μια τιμωρία που μας επιβάλλεται όχι γιατί τα φάγαμε και τα χρωστάμε,αλλά γιατί δέν κάναμε τίποτε όλα αυτά τα χρόνια για να πνίξουμε στην θάλασσα όλα αυτά τα λαμόγια που κερδοσκοπούν εις βάρος μας.
Τα παράσιτα που τρώνε το ψωμί μας.Τις κατσαρίδες και τα σκουλήκια που ρητορεύουν και δημαγωγούν.Μαζί με το υπόλοιπο γαμωσύστημα.
Γι αυτό και η αυτοοργάνωση η ενότητα και η μαζική αντεπίθεση είναι ο μόνος δρόμος για το αύριο.
Και η τιμωρία των ενόχων θα πρέπει να είναι αμείλικτη.
Ας οργανώσουμε τις λαϊκές μαχόμενες επιτροπές των πόλεων και των χωριών.Χωρίς μεσάζοντες,χωρίς ηγέτες και ψευτοσωτήρες.
Να διεκδικήσουμε μόνοι μας το δίκιο μας.Να μή ζήσουμε σάν δούλοι.

ΑΝΩΝΥΜΟς & ΜΑΥΡΗ ΛΙΣΤΑ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ!!!ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ!!! ΟΙ ΜΑΣΚΕΣ ΕΠΕΣΑΝ!!! ΤΟΥΣ ΕΠΟΜΕΝΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΘΑ ΣΥΖΗΤΗΘΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ Ο ΔΙΑΜΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ!!!! ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ!!!


Οι πολιτικές εξελίξεις στην παγκόσμια πολιτικό – οικονομική σκακίερα είναι τουλάχιστον σε εμάς γνωστές…..μέσα απο αυτό το
βίντεο μπορείτε δείτε και να μάθετε την αλήθεια .Η μικρή λέξη ” ενωθειτε ” είναι η μήτρα του υπομόχλιου και της αντίστασης με την οποία μπορούμε να επιδράσουμε , υπερ μας ,στην παγκοσμιοποίηση!!!
Τους επόμενους μήνες θα συζητηθεί στην Ευρώπη ο διαμελισμός της Ελλάδας ως λύση στην κρίση αυτή όπως και η κατάργηση του σταυρού στην ελληνική σημαία !!!
Ενημερώστε τους φίλους σας , τις οικογένειές σας …μείνετε μαζί μας !!!
Αποκτήστε κριτική σκέψη…

Η φοβερή, ανέκδοτη μαρτυρία της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.

http://pisoapothnkoyrtina.blogspot.gr/2013/05/blog-post_613.html
σχόλιο Γ.Θ : Οι Μαυροθαλασσίτες του Γένους μας, όπως και όλος ο Ελληνισμός, ακολούθησαν ΟΣΟ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ λαός τη μαρτυρική Οδό του Κυρίου μας.
Ο Θεός στους "εκλεκτούς" του δεν επιφυλάσσει ζωή στρωμένη με ροδοπέταλα σ' αυτή την ζωή...
Στα παλικάρια του επιφυλάσσει ό,τι και για τον Θεανθρώπινο εαυτό Του. Γολγοθά... και μετά Ανάσταση!
Καλή Ανάσταση, αδέρφια Μαυροθαλασσίτες!

Διάβασε οπωσδήποτε. Πρέπει να ξέρεις...



Διαβάστε τα συγκλονιστικά αποσπάσματα από την εφημερίδα “Ποντιακή Γνώμη“. Πρωτογενείς μαρτυρίες που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση. Η γενοκτονία των πανάρχαιων, γηγενών πληθυσμών από τους εχθρούς της ανθρωπότητας.
Η μαρτυρία που αποδεικνύει τον σχεδιασμό της φρίκης και δείχνει πως το ολοκαύτωμα αυτό δεν πρέπει να λησμονηθεί, ούτε όμως να μείνει ατιμώρητο. Αυτές οι κραυγές πόνου απαιτούν δικαίωση. Η λήθη είναι η μεγαλύτερη ύβρις, ιδιαίτερα όταν προέρχεται από τα εγγόνια των μαρτύρων.
Οφείλουμε όλοι να θυμόμαστε. Οφείλουμε όλοι να τιμούμε, οφείλουμε όλοι να επιβάλλουμε στο Ελληνικό κράτος τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με δύο απλές απαιτήσεις:
- Αναγνώριση της γενοκτονίας των γηγενών του Πόντου από την ΕΕ και καθιέρωση ημέρας μνήμης
- Αποδοχή της “σύγχρονης” Τουρκίας των εγκλημάτων αυτών και έμπρακτη συγνώμμη.
Διαβάστε τις συγκλονιστικές μαρτυρίες:
Μνήμες του διωγμού και της προσφυγιάς
Μοναδική ανέκδοτη μαρτυρία του Θανάση Γ. Κακογιάννη από Αλάτσατα Ερυθραίας
Σεπτέμβριος 1987
στον Δημήτρη Κρασσά

Πάντα ξυπνούν οι βαθιά θαμμένες μα ολοζώντανες, φοβερές κι ανατριχιαστικές παιδικές θύμησες. Να, εκεί, που όσο περνούν τα χρόνια, γυρίζει ο νους πολλές φορές σε όλα εκείνα που έζησε κανείς και τα θυμάται ένα-ένα, με τα κύρια και καταλυτικά γεγονότα, χωρίς να τα ‘χει αμαυρώσει ο χρόνος, με τις εικόνες των ζωηρές και ανεξίτηλες, γεγονότα και εικόνες που σημάδεψαν τη ζωή των όσων τα έζησαν και τις είδαν. Ακόμα εκεί που διαβάζεις κείμενα για τη Μικρασία, εκεί που αναζητάς στον όποιο χάρτη δεις τα παράλια της Μικρασίας, τον τόπο που γεννήθηκες με τα νησιά μας απέναντι. Και σε κάθε πια επέτειο, ατόφιες μπροστά σου οι σκηνές, οι γιομάτες δέος και ανατριχίλα θανάτου, οι σκηνές του βασανισμού, του βιασμού και της ατίμωσης, βαθιά χαραγμένες και άσβεστες.
Η πονεμένη μορφή της χαροκαμένης μάνας, η ορφάνια, τα πονεμένα παιδικά πρόσωπα, είναι ό,τι απόμεινε από εκείνη την εποχή του διωγμού και μετά για πολλά κατοπινά χρόνια. Και μέσα σ’ αυτό το ζοφερό κύκλο του φονικού, της καταστροφής και του ξεριζωμού, άσβεστη και ζωντανή η απέραντη άφθαρτη μνήμη.
Το δίλημμα μετά την πρώτη προσφυγιάΈτσι κι έγινε στη Μικρασία, στα ξακουστά ελληνικά παράλια της. Ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, που άρχισε το 1914, άγγιξε από τις πρώτες του μέρες εκείνους τους τόπους. Κι οι πάτριοι εκείνοι τόποι με τη σφύζουσα ελληνική πνοή και πίστη άδειασαν. Ο αλλόθρησκος εχθρός σκόρπισε τους πληθυσμούς των Χριστιανών κατοίκων στην Ελλάδα. Προσφυγιά κάπου έξι χρόνια. Κι’ ύστερα ξαναγύρισμα στις Πατρίδες. Μύριοι κόποι να ξαναναστηθεί στους πατρογονικούς τόπους η ζωή.
Στα Αλάτσατα, μία μικρή κωμόπολη με 15.000 κατοίκους Έλληνες και ελάχιστους Τούρκους, που βρίσκεται στη χερσόνησο Ερυθραίας, δυτικά της Σμύρνης, και σε απόσταση 70 χλμ., είχε φθάσει εκείνο τον Αύγουστο του 1922 ο απόηχος του Ελληνοτουρκικού Πολέμου, στο μέτωπο της Μικρασίας. Ημέρα με την ημέρα βάραινε πάνω σε όλους τους κατοίκους το φοβερό προαίσθημα της επερχόμενης συμφοράς. Μία αβεβαιότητα ανάμικτη με τρόμο σκέπαζε το χωριό, όπως έλεγαν τη μικρή τους κωμόπολη οι κάτοικοί της, όσο πλήθαιναν τα νέα του μετώπου που κατέρρεε. Οι κάτοικοι, μπροστά στ’ αποκαρδιωτικά μηνύματα της υποχώρησης του στρατού μας και της καθόδου των διαβόητων Τσετών και του Τουρκικού Στρατού, που μαζί απλώνονταν αιμοχαρείς, νικηφόροι και εκδικητές προς τη Σμύρνη και τα παράλια, αντιμετώπιζαν το παράλογο δίλημμα να μείνουν στον τόπο τους, στην πατρίδα, ή να την αφήσουν πάλι και να φύγουν στην ξενιτιά.
Στη μικρή αυτή πολιτειούλα ήταν πολύ ζωντανά τα πατριωτικά αισθήματα των κατοίκων της και βαθιά η χριστιανική πίστη τους. Ήταν αφέλεια ακόμα και η σκέψη να μείνουν. Κι όμως ο καημός και τα βάσανα της πρώτης προσφυγιάς, κι ύστερα το ξαναζωντάνεμα της πατρίδας, να, η αιτία του διλήμματος. Οι χριστιανοί ήταν σχεδόν το σύνολο των κατοίκων. Ελάχιστες οι τουρκικές οικογένειες, γι’ αυτό και πολύ λίγοι κάτοικοι ήξεραν την τουρκική γλώσσα.
Στο γυρισμό, στα 1920, ύστερα από τον πρώτο διωγμό στα 1914, όσοι γύρισαν στην πατρίδα είχαν ξαναδημιουργήσει τα νοικοκυριά τους. Ξανακαλλιέργησαν την καρπερή γη της πατρίδας, ξαναστόλισαν τις εκκλησίες τους, αποτελείωσαν και τον Άγιο Κωνσταντίνο στο Κάτω Χωριό και τον στύλωσαν ωραίο κι επιβλητικό. Η σταφίδα γέμισε και πάλι τα σπίτια, τα χέρσα χωράφια με τα σπαρτά και τα καρποφόρα δέντρα ομόρφυναν όπως πριν τον τόπο τους. Το εμπόριο με τη Σμύρνη ξανάρχισε και η ζωή είχε βρει ξανά τον ήρεμο ρυθμό της, με τις καινούργιες εμπειρίες της προσφυγιάς μα και της προόδου.
Και να τώρα, μπροστά στο αδυσώπητο δίλημμα: Να τ’ αφήσουν πάλι όλα, χαμένος πάλι ο ιδρώτας και ο μόχθος, και να φύγουν, να πάρουν και πάλι το δρόμο της προσφυγιάς, ή να μείνουν;
Ολέθρια συμβουλήΌντας μακριά από τα μέτωπα, δεν είχαν επίγνωση των καταστροφών, των φονικών μαχών, του ολέθρου που κάθε μάχη σκορπούσε παντού. Έτσι τους έμενε κάποια αμυδρή ελπίδα πως ίσως δεν πειραχτούν από τον Κεμάλ. Με κάποιες τέτοιες σκέψεις, ολότελα αντίθετες με την εξέλιξη του πολέμου, οι Προεστοί συμβούλεψαν να μην εγκαταλειφθεί ο πατρογονικός τόπος.
Όλοι έρμαια των Τσετών μετά την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού
Στο μεταξύ οι φήμες μέρα με τη μέρα προμηνούσαν τον όλεθρο. Ο τρόμος και η αγωνία συνείχε τους πάντες. Η δράση των άτακτων Τούρκων, των Τσετών, ήταν από παλιότερα γνωστή. Εκείνες τις μέρες του τρόμου και της αγωνίας, κατέφθασε στα Αλάτσατα, οπισθοχωρώντας, η οπισθοφυλακή του Ελληνικού Στρατού με τον Πλαστήρα επί κεφαλής. Το μόνο που είπε στους κατοίκους που είχαν συγκεντρωθεί στην είσοδο του χωριού ήταν ο πικρός του λόγος: «Λυπάμαι που σας αφήνουμε…».
Ήταν πια οι πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη του 1922. Ο Ελληνικός Στρατός είχε αποχωρήσει. Ο Τουρκικός Στρατός, με προπομπό τους άτακτους Τσέτες, κατέβαινε στις πόλεις και στα χωριά. Κι άρχισε το απερίγραπτο δράμα των χριστιανών.
Στις 4 του Σεπτέμβρη εισέβαλαν με πυροβολισμούς και κραυγές. Τα σπίτια αμπαρώθηκαν, ερημιά παντού. Έρμαια της μανίας των άτακτων στιφών τα πάντα. Όλοι περίμεναν τη μοίρα τους. Πολλές οικογένειες μαζεύονταν σ’ ένα σπίτι, έτσι για να μη μένουν μόνοι και με την παρηγοριά ο ένας του άλλου. Οι χτύποι στις πόρτες, οι κοντακιές και τα σπασίματα για ν’ ανοίξουν και να μπουν μέσα στα σπίτια, η χλαλοή και τα τρεχοβολητά, κατακορύφωναν το δέος και την αγωνία. Όσο μπορούσαν οι κάτοικοι να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, μάθαιναν τα όσα γίνονταν. Παντού σφαγή, βασανισμοί και βιασμοί. Όλοι έρμαια των Τσετών. Έτσι, μια παγωμένη θανατερή αναμονή πλάκωνε τις καρδιές όλων.
Και η σειρά μας ήρθε μαζεμένοι στο σπίτι του παππού, η οικογένεια ζούσε τον εφιάλτη της προσμονής της δικής μας δοκιμασίας. Οι Τσέτες μπαινόβγαιναν και ανεβοκατέβαιναν στα σπίτια των χριστιανών. Σκοπός τους η διαρπαγή, η λεηλασία, η σφαγή, οι βιασμοί. Το ακόρεστο πάθος κυρίαρχο και ανελέητο καταπάνω σε γέροντες, γυναίκες και παιδιά. Με αισθήματα αφόρητης αγωνίας, περίμεναν οι μεγάλοι, ο παππούς, η γιαγιά, η μάνα και ο Μήτσος μας τη σειρά μας. Τα μικρά, εμείς, κουλουριασμένα, φοβισμένα και χωρίς συναίσθηση του τι μας περίμενε, το ένα κοντά στο άλλο, πιασμένα από τα φουστάνια της μάνας και της γιαγιάς. Ο πατέρας άφαντος κάπου για να γλιτώσει.
Και η σειρά μας ήρθε. Αγρία χτυπήματα στην αμπαρωμένη πόρτα με φοβερές φωνές. Ο μεγάλος αδελφός, ο Μήτσος, κατέβηκε και άνοιξε την πόρτα. Ήταν ο πρώτος που δοκίμασε την επιδρομή μιας ομάδας από Τσέτες. Αφού τον κοπάνισαν με τα κοντάκια των τουφεκιών τους, αγρίμια αληθινά, όρμησαν ανεβαίνοντας τις σκάλες. Άρπαξαν το γέρο παππού ζητώντας να τους δώσει χρήματα και ό,τι άλλο είχε. Συνέχεια άρπαξαν από τα μαλλιά τη γιαγιά και ζητούσαν να τους δώσει δαχτυλίδια, ρούχα και τρόφιμα. Δεν τους έφταναν ό,τι έπαιρναν. Άρχισαν να χτυπούν. Μ’ ένα γουδοχέρι πέτρινο έσπασαν το κεφάλι του παππού, συνέχισαν τα χτυπήματα στη γιαγιά, ώσπου και οι δύο τους έπεσαν αναίσθητοι. Όλοι κλαίγαμε, το μωρό στην αγκαλιά της μάνας τσίριζε. Ένας θρήνος γιόμισε το σπίτι, που εν τω μεταξύ το είχαν κάμει άνω-κάτω ψάχνοντας, ζητώντας πουγκιά και χρυσαφικά. Αγρίμια αληθινά, δεν αρκέστηκαν σε ό,τι βρήκαν και άρπαξαν.
Οι βιασμοίΣε μια γωνιά του σπιτιού ήταν καθισμένη, έχοντας στα γόνατά της το μικρό της γιο, μια γειτόνισσα που είχε ζητήσει να μείνει μαζί μας από το φόβο που ήταν μοναχή και έρημη. Πριν από έναν μήνα είχε μάθει το θάνατο του άνδρα της που σκοτώθηκε στο μέτωπο. Είχε φορέσει ό,τι παλιόρουχα είχε κι είχε σκεπάσει το κεφάλι της με διπλό τσεμπέρι για να κρύψει το πρόσωπό της και τα χρόνια της. Πώς όμως να ξεφύγει η δύστυχη από τ’ άγρια θηρία;
Μυρίστηκαν το θήραμά τους. Κοντοστάθηκαν απέναντί της, έσκυψαν και με μιας της τράβηξαν τα τσεμπέρια από το κεφάλι. Ξεχύθηκαν τα μαύρα μαλλιά της και άστραψαν μπροστά τους τα μεγάλα μαύρα μάτια της και το ωραίο λευκό πρόσωπο. Με βία παραμέρισαν το αγόρι της και την τράβηξαν σέρνοντάς την στο διπλανό δωμάτιο. Σε λίγες στιγμές ακούσαμε τα βογκητά και τις οιμωγές της… Μια κρυάδα μ’ έναν αποτροπιασμό μας πάγωσε μικρούς και μεγάλους. Η φρίκη γιόμισε όλο το σπίτι μπροστά στο κατοπινό θέαμα της βιασμένης γυναίκας. Ένα ματωμένο κουρέλι σύρθηκε κοντά μας με σκισμένα τα ρούχα και ματωμένο όλο της το κορμί, με ασταμάτητους λυγμούς. Μάζεψε το αγόρι της και διπλώθηκε στα γόνατά της. Η γιαγιά πήγε κοντά της και με λίγο νερό της ξέπλυνε το πονεμένο της πρόσωπο.
Μα της δύστυχης δεν της έφτανε το δικό της μαρτύριο. Πάνω σ’ όλα αυτά, να κι ένας πολίτης Τούρκος. Θα ήταν έως είκοσι χρονών, ήταν από τους λίγους Τούρκους του χωριού. Χωρίς μιλιά γύρισε μια ματιά σε όλους κι ύστερα κοντοστάθηκε μπροστά στη γυναίκα που ολοφυρόταν. Έσκυψε και σήκωσε το αγόρι και κρατώντας το από το χέρι, τράβηξε κατά τη σκάλα. Η δύστυχη με το έντονο προαίσθημα του κακού για το αγόρι της, χίμηξε ν’ αρπάξει από τα χέρια του μισερού τουρκόπουλου το παιδί της. Κι ο νεαρός, πάντα στυγνός και αμίλητος, με μια κλωτσιά την ξάπλωσε στο πάτωμα κι ευθύς τραβώντας το παιδί, κατέβηκε. Λίγο πιο κάτω από το σπίτι του παππού ήταν κάτι χαλάσματα. Από το μισάνοιχτο παραθύρι έγειρε ο Μήτσος μας και είδε πως έσυρε το αγόρι μέσα σ’ εκείνα τα χαλάσματα… Δεν θα είχε περάσει μισή ώρα και το αγοράκι γύρισε κατατρομαγμένο και μέσα στα κλάματα. Εξουθενωμένο έπεσε στην αγκαλιά της βιασμένης μάνας του. Του σήκωσε τα ρουχαλάκια του κι ύστερα με λίγο νερό προσπάθησε να το συνεφέρει. Μια νεκρική σιγή σκέπασε όλο το σπίτι. Οι μεγάλοι αμίλητοι κι εμείς τα μικρά τρέμαμε ολοσούσουμα.
Δεν άργησαν πάλι τα χτυπήματα της πόρτας
Την άλλη μέρα, κι ενώ οι πυροβολισμοί και τα τρεχοβολητά δικών μας που έτρεχαν να κρυφτούν και των Τούρκων που κυνηγούσαν τα θύματά τους, ανήμποροι να κάνουμε οτιδήποτε, μιας και βρισκόμασταν στο έλεος των αιμοδιψών πάνοπλων ληστών, περιμέναμε ανυπεράσπιστοι την τύχη μας. Και δεν άργησαν πάλι τα χτυπήματα της πόρτας. Έφτασε αυτή τη φορά ένα μπουλούκι. Άρχισαν κι έψαχναν παντού, μοιράζοντας κοντακιές. Τσουβάλια με σταφίδα, τενεκέδες με πετιμέζι και τυριά, ό,τι ρούχα είχαν απομείνει από τους χτεσινούς. Βρισιές, κλωτσιές και με τις λόγχες κομμάτιαζαν τις εικόνες. Ύστερα φόρτωναν τη λεία τους κι έφευγαν, ώσπου να έρθουν άλλοι για ν’ αποσώσουν τη διαρπαγή.
Άλλοι, μη βρίσκοντας ό,τι γύρευαν, ξεσπούσαν πάνω στα κορμιά μικρών και μεγάλων. Η σαδιστική μανία τους ξεπερνούσε κάθε όριο. Έφτασαν ν’ αρπάξουν από την αγκαλιά της μάνας μας το μωρό της έξι μηνών, να το αναποδογυρίσει ο άγριος Τσέτης, να το κρατήσει ανάποδα από τα δυο του ποδαράκια και με ξεγυμνωμένο μαχαίρι να θέλει να το σχίσει στα δύο. Μπροστά στα ουρλιαχτά της μάνας κι όλων μας και στην προτροπή ενός συντρόφου του ν’ αφήσει το μωρό, το πέταξε κάτω και παίρνοντας ό,τι ρουχικό και τρόφιμα βρήκαν, βρίζοντας στη γλώσσα τους έφυγαν. Έτσι κόρεσαν τα πάθη τους τα στίφη των Τσετών. Μετά από κάθε αναχώρηση, χαμός και θρήνος.
Η θεία Γιασεμή και ο θείος ΤζώρτζηςΗ θεία Γιασεμή, η μικρή αδελφή της μάνας, ως είκοσι χρονών, λίγο ακόμα και θα έσκαζε μέσα στο αμπάρι με το σιτάρι που από την αρχή κάθε τόσο την έχωνε ο παππούς για να γλιτώσει το βιασμό. Μόλις κατέβαιναν τα μπουλούκια, ο θείος Τζώρτζης Γκίρδης, αδελφός της μάνας, που έκανε τον σφαγμένο κι ήταν ξαπλωμένος πάνω από το αμπάρι που μέσα του κρυβόταν η θεία, ανασηκωνόταν να πάρει κι αυτός αναπνοή. Ήταν σκεπασμένος μ’ ένα σεντόνι που ήταν καταματωμένο από τις πληγές που μόνος του προκάλεσε στο σώμα του. Στην τελευταία επιδρομή, μόλις έφυγαν, τράβηξε μια τάβλα πάνω από το αμπάρι, το άνοιξε για να πάρει αέρα η αδελφή του. Και μόλις ήταν καιρός, μελανιασμένη και λιγοθυμισμένη την τράβηξαν στο δωμάτιο με χίλιους φόβους. Τη δρόσισαν και πάλι ύστερα στο αμπάρι, κι από πάνω βουτηγμένος στα αίματα ο θείος Τζώρτης και σκεπασμένος με το σεντόνι.
Με το αιμάτινο αυτό καμουφλάζ ο θείος Τζώρτης περίμενε να σωθεί. Η οικογένειά του, που γλίτωσε στη Χίο, τον είχε για χαμένο. Τελικά ανταμώθηκαν, όταν γύρισε από την αιχμαλωσία, από την όποια όμως δεν κατάφερε να γλιτώσει.
Οι χτύποι και τα τρεχοβολητά στους δρόμους, από τους κυνηγημένους κι από τις ομάδες των Τσετών, μας έκαναν όλους να τρέμουμε από το φόβο. Αυτοί οι χτύποι σημάδεψαν τα παιδικά μας και τα εφηβικά μας χρόνια. Κατοπινά, κι ύστερα ακόμα από μερικά χρόνια οι χτύποι στις πόρτες τη νύχτα, θες από τους αέρηδες ή από τους γειτόνους και τους επισκέπτες, ζωντάνευαν τις φριχτές ώρες της αγωνίας και του τρόμου. Και στον ύπνο πάντα ο εφιάλτης του απάνθρωπου Τσέτη.
Έφυγαν οι Τσέτες, ήρθε ο Τουρκικός Στρατός και η αιχμαλωσία
Το μαρτύριο της επιδρομής των Τσετών, με τους ξυλοδαρμούς, τις λεηλασίες και τους βιασμούς, κράτησε πέντε ολόκληρα μερόνυχτα. Κι αφού πια είχαν κορέσει κάθε ταπεινό τους ένστιχτο, τα άταχτα μπουλούκια τους τραβήχτηκαν σε άλλους τόπους για να συνεχίσουν το μισερό τους έργο.
Θα ‘ταν η 10 του Σεπτέμβρη, όταν μπήκαν στα Αλάτσατα τμήματα του Τούρκικου Στρατού. Η πρώτη διαταγή τους ήταν να παρουσιαστούν όλοι οι άντρες από 18 χρονών μέχρι 60. Έτσι μάζεψαν όλους, όσους δεν είχαν καταφέρει να φύγουν. Ανάμεσά τους ο Δημητρός μας, ο θείος Τζώρτζης, που γλίτωσε την κακοποίηση χάρη στο ματωμένο σεντόνι με το οποίο είχε κουκουλωθεί, όχι όμως και την αιχμαλωσία, οι δύο θείοι Γιαννακός και Δημήτρης Κακογιάννης κι άλλοι πολλοί φίλοι και συγγενείς της οικογένειας. Ο πατέρας από κεραμίδι σε κεραμίδι είχε ξεφύγει στην αρχή από τους Τσέτες, μα δεν ξαναφάνηκε ποτέ πια. Κάπου άφησε το κορμί του. Ποιός ξέρει πώς. Πάντως ανάμεσα στους αιχμαλώτους Αλατσατιανούς δεν ήταν.
Σε μακρινές σειρές, χωρίς να μπορέσουν να πάρουν τίποτα μαζί τους, πήραν το δρόμο της αιχμαλωσίας μαζί με τους άντρες άλλων χωριών και πόλεων της Μικρασίας. Από τη Σμύρνη που έφτασαν, τράβηξαν ως τα βάθη της Ανατολής. Η αιχμαλωσία με ανείπωτα μαρτύρια διάρκεσε δύο και πλέον χρόνια. Όσοι μπόρεσαν κι επέζησαν, γύρισαν στην Ελλάδα. Μα αυτοί ήταν πολύ λίγοι. Οι πολλοί περισσότεροι άφησαν τα κόκαλά τους στους κάμπους και στις ερημιές της Μικρασίας.
Η αρχή της προσφυγιάςΑφού μάζεψαν τους άντρες, με άλλη διαταγή όλα τα γυναικόπαιδα μαζί με τους ηλικιωμένους έπρεπε να μαζευτούμε στις εκκλησίες και ιδίως στη μεγάλη εκκλησία Εισοδίων της Θεοτόκου. Εκεί, στο προαύλιο της εκκλησίας ήταν ένα πηγάδι. Οι φήμες λένε ότι έπεσαν μέσα για να γλιτώσουν το βιασμό από τους Τούρκους πολλές νέες. Η μάνα με το μωρό της στην αγκαλιά και με μια σκεπασμένη εικόνα της Υπαπαντής, που δεν την αποχωρίστηκε σε όλες τις μέρες της δοκιμασίας, κρύβοντάς την κατά τις επιδρομές των Τσετών, μας μάζεψε σε μια γωνιά. Η δύσμοιρη, μονάχη, χωρίς τον νοικοκύρη της, χωρίς τον μεγάλο αδερφό, με τέσσερα παιδιά από έξι μηνών έως δώδεκα χρονών. Όλη τη νύχτα βαριαναστέναζε κι έκλαιγε σιωπηλά. Σαν σταματούσαν τα δάκρυα, ένωνε μαζί με τις άλλες γυναίκες και μανάδες τις προσευχές της. Έτσι ξενυχτήσαμε τα γυναικόπαιδα δυο βραδιές. Την άλλη μέρα, νηστικούς και πεινασμένους, μας ξεσήκωσαν για τον Τσεσμέ, όπως ήμασταν, χωρίς να πάρει κανείς τίποτα μαζί του. Πολλοί γυμνοί και ξυπόλητοι ξεκίνησαν. Οι μεγάλοι κατάλαβαν πως οδηγούμασταν στην προσφυγιά.
Θυμάμαι που φεύγοντας για τον Τσεσμέ περάσαμε μπροστά από το σπίτι μας, που ήταν στον κεντρικό δρόμο. Η πόρτα του ισογείου ήταν ανοιχτή. Η μάνα γύρισε και κοίταξε, θυμάμαι. Το ίδιο κι εγώ. Είδαμε το μαξούλι της χρονιάς, το σωρό της ψιλόροης σταφίδας που ήταν μαζεμένη εκεί μπροστά να την τσουβαλιάζουν οι Τούρκοι. Η μάνα δεν κρατήθηκε, κοντοστάθηκε, κοίταξε για μια στιγμή με πίκρα και για τελευταία φορά το σπίτι μας και συνέχισε ύστερα από την προσταγή του στρατιώτη που βάδιζε παράπλευρά μας. Τα δάκρυα την είχαν πνίξει. Θρήνος για τον χαμένο πατέρα, για τον αιχμάλωτο γιο, για ό,τι αφήναμε, σπίτι και πατρίδα.
Ο δρόμος για τον Τσεσμέ και μετά στο άγνωστοΜαζεμένα πλάι της και πιασμένα από τη φούστα της, συνεχίσαμε, κάτω απ’ τον καυτό ήλιο εκείνων των πρώτων ημερών του Σεπτέμβρη, το δρόμο για τον Τσεσμέ. Πεινασμένοι, ρακένδυτοι, άυπνοι, συντρίμμια, σερνόμασταν. Η μάνα δεν είχε αποχωριστεί από τις πρώτες μέρες της συμφοράς την κάπως μεγάλη εικόνα της Υπαπαντής που είχαμε στο εικονοστάσι του σπιτιού μας. Την είχε σκεπάσει μ’ ένα τραπεζομάντιλο και τη φύλαγε όλες εκείνες τις μέρες, έχοντάς την κρυμμένη πότε εδώ και πότε εκεί. Την είχε σαν τα μάτια της. Όσο είχε την έγνοια για μας, άλλο τόσο και για την Παναγιά. Κι όσο ήμασταν στο σπίτι του παππού κι ύστερα στην εκκλησιά κλεισμένοι, δεν έδινε βάρος για τη φύλαξή της. Τώρα όμως στην πορεία, ήταν δύσκολο το έργο της μάνας. Είχε στην αγκαλιά το μωρό, τη μικρή μας αδελφούλα, μαζί και την εικόνα. Ο δρόμος μακρύς και η κούραση έλυνε τα γόνατα. Όταν πια είχε αποκάμει από την κούραση, κοντοστάθηκε. Δίνει στο πιο μεγάλο αδέρφι, τον Γιαννάκη μας, να κρατήσει για λίγο το μωρό κι εκείνη γρήγορα-γρήγορα σκύβει και απιθώνει τη σκεπασμένη εικόνα στο πλαϊνό χαντάκι. Γονατίζει, σταυροκοπιέται και την ασπάζεται. Τη σκεπάζει όσο πιο καλά γίνεται κι ύστερα με δακρυσμένα μάτια, ολολύζοντας σα να ‘χε απέναντί της την ίδια την Παναγιά, μονολογάει: «Παναγιά μου, συγχώρεσέ με, ή το παιδί μου πρέπει ν’ αφήσω ή Εσένα». Ξανάκανε το σταυρό της, ξαναπήρε το μωρό στην αγκαλιά της και συνεχίσαμε το δρόμο.
Ύστερα από μια κουραστική πορεία τριών και πλέον ωρών, διψασμένοι, κατάκοποι και με ματωμένα τα πόδια, φτάσαμε στον Τσεσμέ. Μας μάζεψαν στις εκκλησίες. Το δικό μας μπουλούκι το σπρώξανε στον πολιούχο του Τσεσμέ, τον Άγιο Χαράλαμπο. Εκεί που μας πήγαιναν, πριν μπούμε στην εκκλησιά, είδα χάμω στα βοτσαλάκια ένα μικρούτσικο βιβλιαράκι μ’ ένα σταυρό ζωγραφισμένο στο εξώφυλλό του. Έσκυψα το πήρα και το έχωσα στην τσέπη μου. Ήταν μια ιερή σύνοψη. Θυμάμαι αργότερα στη Μυτιλήνη, σημείωσα στο τελευταίο λευκό φύλλο του: «Ιερό ενθύμιο των αλησμόνητων ημερών του διωγμού μας, 12 Σεπτεμβρίου 1922» και το όνομά μου από κάτω. Αυτό το μικρό ενθύμιο το έχω πάντα στη βιβλιοθήκη μου. Ξεφυλλίζοντάς το, να μπροστά μου μια-μια οι φοβερές κι αξέχαστες εκείνες ημέρες.
Μυτιλήνη – Σάμος και η απαρηγόρητη μάναΜα να, ύστερα από ένα ταξίδι μιας ημέρας, μας έβγαλαν σε μια προκυμαία. Ήμασταν στη Μυτιλήνη. Όλη την οικογένεια μας πήγαν σ’ ένα στάβλο. Θυμάμαι τις αγελάδες που ήταν αραδιασμένες και αναμασούσαν την τροφή τους. Όσο κι αν οι μεγάλοι ένοιωθαν άβολα, όμως η λύτρωση από τους Τσέτες ήταν η πιο μεγάλη ανακούφιση.
Οι φοβερές νύχτες με τις θυμίσεις των Τσετών και οι μέρες αγωνίας
Εκείνες τις πρώτες νύχτες ο ύπνος δεν μας έπαιρνε. Ήταν φοβερές, σαν να ξαναζούσαμε τα όσα μαρτύρια ζήσαμε πριν από λίγες μέρες. Η έντονη και έμμονη θύμησή τους μας έριχναν σε μια αβάσταχτη θλίψη που κορυφωνόταν με το ασίγαστο κλάμα της μάνας. Οι νύχτες ήταν φοβερές. Οι δυνατοί άνεμοι χτυπούσαν μέρα-νύχτα τις ξεχαρβαλωμένες πόρτες και τα παραθύρια. Τις νύχτες ήταν που ολοζώντανες οι μνήμες ξανάφερναν μπροστά μας τους Τσέτες, τη δύστυχη γειτόνισσα με το μικρό της γιο, τους ξυλοδαρμούς του παππού, της γιαγιάς, της μάνας με το μωρό που θέλησαν να σφάξουν. Κάθε κτύπος στις πόρτες και στα παράθυρα απ’ τους αέρηδες μάς ανατάραζε όλους, μικρούς και μεγάλους. Σα να ήταν ν’ ανεβούν οι Τσέτες. Κατατρομαγμένα, ιδίως εμείς τα μικρά, ζαρώναμε το ένα πάνω στο άλλο. Όλα μα όλα όσα ζήσαμε, τα ξαναζούσαμε. Ήταν τόσο ζωντανές στη φαντασία μας όλες εκείνες οι σκηνές, οι βασανισμοί, ο βιασμός κι ο θρήνος, το αλαφιασμένο βλέμμα και τα δάκρυα του μικρού που τρέμοντας έπεσε στην αγκαλιά της πονεμένης μάνας του σαν γύρισε από τα χαλάσματα, η θέα της πρησμένης μέσα στο αμπάρι θείας Γιασεμής, το ματωμένο σεντόνι που σκέπαζε το θείο Τζώρτζη.
Οι μέρες περνούσαν χωρίς να ξέρουμε πού θα εγκατασταθούμε και τι θ’ απογίνουμε. Τα λιγοστά τρόφιμα που μας χορηγούσαν και η ευσπλαχνία που έδειχναν οι Καρλοβασίτες, δεν έφταναν να καλύψουν τις ανάγκες μας. Πάσχιζαν ο παππούς, η γιαγιά, η μάνα πηγαίνοντας στο Καρλόβασι να μάθουν τι μας μέλλεται, αν θα μέναμε, αν θα φεύγαμε πάλι και προς πού. Κι ακόμα αν μπορούσαν να δουλέψουν πουθενά για να συντηρηθούμε. Όμως ο τόπος ήταν μικρός και δουλειές δεν υπήρχαν. Έτσι στερημένα περνούσε εκείνος ο καιρός. Και σα να μην έφτανε η τόση δυστυχία μας, είχαμε γίνει και αντικείμενα περιέργειας. Κάθε τόσο μας έρχονταν περίεργοι επισκέπτες, ιδίως μερικοί νεαροί να δουν τους πρόσφυγες και πρώτα-πρώτα τις προσφυγοπούλες. Ανάμεσα στους επισκέπτες και κάποτε-κάποτε μερικοί που έρχονταν μας έφερναν ό,τι μπορούσαν για να μας βοηθήσουν.
Μετά από δυο μήνες περίπου, παραχώρησε η Κοινότητα στην οικογένειά μας ένα δωμάτιο σ’ ένα ερειπωμένο κι ακατοίκητο σπίτι στον Όρμο, κοντά στη θάλασσα, για να κατοικήσουμε. Τον παππού κάπου εκεί στα πευκάκια. Μια ξυλένια σκάλα, ξεχαρβαλωμένη, ήταν ένας κίνδυνος για μας τα παιδιά. Έτσι η μάνα μας κρατούσε όσο μπορούσε στο δωμάτιο, και μόνο για τις ανάγκες μας μάς άφηνε να πάμε εκεί κοντά σ’ ένα χωράφι, είτε έβρεχε, είτε χιόνιζε.
Οι δάσκαλοι θυμάμαι με είδαν με στοργή. Καλοί και πονετικοί για το προσφυγάκι. Και δεν άργησαν οι φιλίες που πράυναν και μαλάκωναν τον πόνο και την τόση δυστυχία. Όμως οι καημοί κι ο αβάσταχτος πόνος της μάνας, οι κάθε λογής στερήσεις, ήταν το καθημερινό βίωμα εκείνου του καιρού της προσφυγιάς. Αχ, έλεγε και ξανάλεγε, να όψονται οι αίτιοι.
Ο γυρισμός του ΔημήτρηΚατά το τέλος του 1924, γύρισε από την αιχμαλωσία ο Δημήτρης μας. Ευτυχώς γύρισε γερός. Μέρες και νύχτες μάς ιστορούσε το τι πέρασε αυτός και χιλιάδες Μικρασιάτες αιχμάλωτοι. Η μάνα το πρώτο που τον ρώτησε, ήταν αν συνάντησε ή αν άκουσε τίποτα για τον πατέρα μας. Ο αδελφός μου γυρίζοντας από την αιχμαλωσία, περίμενε πως θα εύρισκε τον πατέρα μαζί μας. Ούτε είχε μάθει, ούτε είχε ακούσει τίποτε, γι’ αυτό και περίμενε να τον βρει μαζί μας. Τότε κατάλαβε πως εκείνες τις μέρες της επιδρομής των Τσετών χάθηκε, όπως χάθηκαν και τα αδέρφια του, οι θείοι μας, Γιάννης και Δημητρός…
Κι άρχισε να μας διηγείται τις ατέλειωτες ιστορίες της φοβερής εκείνης αιχμαλωσίας. Τις ολοήμερες πορείες, το γδύσιμο από τα ρούχα και τα παπούτσια τους. Το σχίσιμο, το γδάρσιμο των ποδιών, την αφόρητη καθημερινή πείνα και δίψα. Και κει στο δρόμο του Γολγοθά τους, κάθε τόσο κι αραίωνε η φάλαγγά τους από όσους έμεναν πίσω, που δεν τους ξανάβλεπαν. Η άφατη, η απέραντη αγωνία όταν ξεδιάλεγαν οι Τούρκοι χωρικοί όσους ήθελαν για να κορέσουν το μίσος τους, ήταν μια καθημερινή δοκιμασία που τους παρέλυε. Τα τσουβάλια, που ήταν το κοινό ρούχο όλων των αιχμαλώτων, γιομάτο από την ψείρα, κι από το χτύπημά τους με την πέτρα για να λυτρωθούν από το μαρτύριό της, είχε καταντήσει ένας σκληρός κετσές που σκέπαζε χειμώνα-καλοκαίρι το βασανισμένο κορμί. Το ξεθέωμα στους δρόμους, μέσα στο χιόνι το χειμώνα και κάτω από το λιοπύρι το καλοκαίρι, με το σπάσιμο της πέτρας για χαλίκι. Το ξεφόρτωμα από τα τραίνα των τσουβαλιών με λογής-λογής περιεχόμενο. Την καθημερινή εξάντληση κι από πάνω το μαστίγωμα για όσους έπεφταν λιπόθυμοι.
Τα Τουρκιά στο Αξάρι, στο Ικόνιο, στο Αϊδίνι που μαζεύονταν στο πέρασμα των αιχμαλώτων κι ο καταβασανισμός τους με πετροβολητό, με φτυσίματα, με ξυλοδαρμούς, κι ακόμα οι σκοτωμοί εκεί στις ξέρες που τους τραβούσαν. Για τις αρρώστιες; Πως τους θέριζε η δυσεντερία κι ο τύφος. Πως όσοι αρρώσταιναν έμεναν στο δρόμο όπου τους αποτελείωναν. Για το μαρτύριο της δίψας μέσα στο κατακαλόκαιρο, που δεν τους άφηναν περνώντας από πηγές να πιουν νερό και πως τους άφηναν να πέφτουν στα βαλτονέρια κι ύστερα οι θανατεροί πόνοι της κοιλιάς, ο τύφος και στο τέλος ο μαρτυρικός θάνατος. Η καθημερινή πίκρα για το χάσιμο των συντρόφων που άφηναν το κουφάρι των για βορά στα όρνια και στα τσακάλια.
Μία δίχρονη βασανιστική πορεία χωρίς καμιά προσωπικότητα, ένα ασκέρι μισόγυμνων βασανισμένων ανθρώπων. Κι ήταν θείο δώρο όταν Τούρκοι χωρικοί ξεδιάλεγαν όσους ήθελαν για να τους πάρουν για δουλείες και αγγαρείες. Κι όταν κάθε τόσο σταματούσαν τα κοπάδια αυτών των ανθρώπων που σέρνονταν χωρίς κανένα οίκτο για να σπάνε το χαλίκι, για να ξεφορτώνουν και να κουβαλούν φορτία ολόκληρα στις πλάτες, να, κατέφθαναν οι αχόρταγοι κανίβαλοι Τσέτες κι οι Εφέδες τους, εκεί στους υπαίθριους καταυλισμούς, περικύκλωναν τη φάλαγγα και ορμούσαν στο πανάθλιο πλήθος των αιχμαλώτων χριστιανών.
Δεν ήθελαν μόνο να σκοτώσουν, ήθελαν να βασανίσουν, ήθελαν ακόμα να εκτονωθούν πάνω στα βασανισμένα κορμιά, να κορέσουν τα πάθη των. Κι όσες γυναίκες έτυχε να συμπορεύονται με τους άνδρες των και τα παιδιά τους, αφού τις βίαζαν μπροστά τους, στο τέλος τις ξεκοίλιαζαν. Μέσα στις κοπριές των ζώων χωμένοι, προσπαθούσαν να ζεστάνουν τα κορμιά τους.
Ναι, διαβάζοντας ύστερα από χρόνια το «Νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη, ήταν σαν μία επανάληψη των όσων ο αδελφός μας εξιστορούσε εκείνες τις πρώτες μα και τις κατοπινές ημέρες. Σελίδες ολόκληρες δεν παράλλαζαν από τις αφηγήσεις του αδελφού. Στο τέλος κάθε αφήγησης η μάνα αναστέναζε κι ανέβαινε στα χείλη της το χιλιοειπωμένο: Ας όψονται οι αίτιοι.
Σάμος – Αγρίνιο και ο χαμός του 14άχρονη αδελφούΌλα πια είχαν τελειώσει. Κι ο πατέρας ουσιαστικά χαμένος κι ο αδελφός κοντά μας, ευτυχώς γερός. Η προσφυγιά έχει τους δικούς της νόμους. Ν’ αποζητά ο ξεριζωμένος από τον πατρογονικό τόπο του να ριζοβολήσει για να ξαναστεριώσει με όσα δεινά κι αν πέρασε. Το πρόβλημα της επιβίωσης αμείλιχτο για μία οικογένεια με τέσσερα ανήλικα, χωρίς σπίτι, χωρίς κανένα πόρο, χωρίς γνωστούς και φίλους, ξένοι και πάρα πολλές φορές χωρίς καμία κατανόηση ή και συμπαράσταση σε αυτή τη δοκιμασία από τους συνανθρώπους τους.
Γι’ αυτό κι η προσφυγιά μάς οδήγησε, χωρίς να ξέρουμε πού πάμε, σε άλλους τόπους. Κι ο μεγάλος αδελφός, που γύρισε από τη δίχρονη θανατερή πορεία ως τα βάθη της Μικρασίας, να τώρα, μοναδικός προστάτης της απορφανισμένης οικογένειάς μας.
Έτσι αφήσαμε τη Σάμο. Μαζί με άλλες οικογένειες, ένα καραβάνι πάμπτωχο κι ορφανεμένο, με κατάληξη εκεί, στο Αγρίνιο, όπου, όπως έλεγαν, στις καπναποθήκες δούλευε πολύς κόσμος. Τον τελευταίο καιρό στο Καρλόβασι, το μεγαλύτερο από μένα αδελφάκι η μάνα το ‘χε βάλει σε μία οικογένεια σαν παραγιό. Το καημένο, αδύνατο όπως όλοι μας, δουλεύοντας μέρα-νύχτα στο σπίτι και στο καφενείο του αφεντικού για ένα πιάτο φαΐ, είχε καταντήσει φυματικό, χωρίς κανένας να το πάρει είδηση. Σ’ ένα χρόνο ύστερα από το φευγιό μας από τη Σάμο, η δύστυχη μάνα το πήρε και το πήγε στην Αθήνα, όπου το έβαλε για νοσηλεία στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο. Ολομόναχη, χωρίς καμία βοήθεια, έμεινε κοντά του όσες μέρες έζησε. Η καλπάζουσα το είχε σακατέψει το άμοιρο. Μονάχη της του έκλεισε τα μάτια και ολομόναχη το ‘θαψε κάπου σ’ ένα νεκροταφείο της Αθήνας. Μονάχη της, χωρίς την παρηγοριά κανενός, το αγοράκι της, 14 μόλις χρονών. Η δύστυχη μάνα, τσακισμένη, γύρισε πάνω στο μήνα. Πού τη βρήκε εκείνη τη δύναμη να σταθεί ολόρθη για να μπορέσει να διαφεντέψει μια ορφανεμένη οικογένεια, να μεγαλώσει τρία ανήλικα, με μοναδική βοήθεια το μεροκάματο στην καπναποθήκη του μεγάλου αδελφού;
Καινούργια ζωή… με τη θλιβερή επέτειοΩς εδώ τα παιδικά χρόνια. Μια καινούργια ζωή άρχιζε. Πικρή, πολύ πικρή η προσφυγιά. Η ορφάνια, η μεγάλη φτώχια, η στερημένη ζωή, σημάδευε τα παιδικά και τα πρώτα εφηβικά χρόνια. Οι μνήμες βαθιά ριζωμένες, ένα με την ύπαρξη των κατατρεγμένων προσφύγων. Η αναπόληση των όσων δεινών, ένα καθημερινό βίωμα εκείνα τα πρώτα χρόνια. Μα και τα κατοπινά. Ένας ολόκληρος κόσμος, χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες καταβασανισμένες οικογένειες ζούσαν την προσφυγιά, κατασπαρμένες σε όλη την Ελλάδα, που όμως ταυτόχρονα πορεύονταν μιαν άλλη καινούργια ζωή.
Και κάθε χρόνο, η θλιβερή επέτειος που φέρνει στο νου τις αναλλοίωτες φοβερές μνήμες, που ασίγαστες, άφθαρτες, πάντα ζωντανές, μας φέρνουν κοντά στα όσα έζησε εκεί, στην πανέμορφη Ιωνία, ένας ολόκληρος κόσμος.
Ολόκληρο το αφιέρωμα και τις συγκλονιστικές μαρτυρίες μπορείτε να το διαβάσετε στην εφημερίδα “Ποντιακή Γνώμη”, μία εξαιρετική έκδοση με πρωτογενές υλικό.

http://agiotokos-kappadokia.gr/2012/03/16


κλικ για μεγέθυνση



http://yiorgosthalassis.blogspot.com

Απ' τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, και σαν πρώτα ανδρειωμένη, χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Recent Posts

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου