Μίσος. (Του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου.)

Αθήνα, 14 Μαΐου 2013.

Μίσος.

Του Σταύρου Βιτάλη, Προέδρου του Πατριωτικού Μετώπου.

Εβδομήντα χρόνια μετά τον καταστροφικό Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το μίσος, έγινε και πάλι κοινός παρανομαστής της συμπεριφοράς των «ταγών», των οργανωμένων ανθρωπίνων κοινωνιών.

Και αυτή τη φορά, όπως στις διάφορες φάσεις της ιστορίας των ανθρωπίνων κοινωνιών, το μίσος τους στρέφεται, σε οτιδήποτε προσομοιάζει με τη συμπεριφορά της ίδιας της φύσης, γήινης ή  και συμπαντικής.

Ξεκινώντας από τα Ηθικά Νικομάχεια του Αριστοτέλη και φτάνοντας στους τελευταίους ανθρωποκεντρικούς φιλοσόφους, όπως  το 1710 ο Σκωτσέζος Ντέηβιντ Χιουμ, οι τάσεις της ανθρώπινης φύσης, χαρακτηρίζονταν από τον προσανατολισμό τους στην ειρηνική συνεύρεση και την ανθρώπινη αλληλεγγύη.

Ο Χιουμ μάλιστα, είναι ο τελευταίος δυτικός φιλόσοφος που συνδέεται με την αρχαία ελληνική σκέψη και ο οποίος υποστήριξε ότι «το ανώτατο ηθικό καλό, είναι η καλοσύνη, ένα ανιδιοτελές ενδιαφέρον για τη γενική ευδαιμονία της κοινωνίας» το οποίο ο Σκωτσέζος φιλόσοφος, θεωρούσε συνώνυμο με την ανθρώπινη ευτυχία.

Από εκεί και πέρα, με ελάχιστες εξαιρέσεις (όπως η Ελβετία του Ιωάννη Καποδίστρια), η κοινωνία των ανθρώπων, καθοδηγήθηκε με νεωτερικά θεωρήματα μίσους (π.χ. ιστορικός υλισμός, μαρξισμός, φασισμός, ναζισμός, λατινοαμερικάνικου τύπου μιλιταριστικά προνουντσιαμέντα κλπ), μπάσταρδα παιδιά της βιομηχανικής επανάστασης. Θεωρήματα που κατασκευάστηκαν στο όνομα μάλιστα του «κοινού καλού», αλλά στην ουσία για την επιβολή  των συλλογικών υποστάσεων (όπως πχ τα κόμματα), πάνω στις μάζες, και τα οποία υποστήριξαν την ανάγκη «γενοκτονίας» του παλιού, για την γέννηση του καλύτερου και νεώτερου.

Από τα μέσα του 17^ου αιώνα, η μη φυσική, άρα στρεβλή αυτή πορεία της υποτιθέμενης πνευματικής ελίτ της Δύσης, οδήγησε με μέθοδο, προγραμματισμένα και με σύστημα, στην αναπαραγωγή δογμάτων με διάφορα προσωπεία. Δόγματα τα οποία, θεμελίωσαν και σε επίπεδο θεωρίας αλλά και πρακτικής το μίσος, ως αναγκαίο συστατικό για την εξέλιξη της παγκόσμιας κοινότητας των ανθρώπων.

Έτσι, η νεωτερικότητα, δεδομένου ότι βρήκε εύφορο έδαφος στην αβάσταχτη ελαφρότητα των ανθρωπίνων κοινωνιών, (των παραζαλισμένων από την ραγδαία ανάπτυξη της τεχνολογίας), μετεξελίχθηκε στην ακόμη πιο συμφέρουσα για τις οικονομικές ελίτ ψευδοφιλοσοφία της μετανεωτερικότητας. Με τελευταίους εκφραστές της, αλλά και «μέντορες» των διαχειριστικών συστημάτων, τύπου USA Administration, τους διάφορους χαζοχαρούμενους τύπους όπως οι Χάντικτον και Φουκουγιάμα. Και με κεντρικό στόχο αυτή την φορά, την εξαφάνιση της εθνικής κυριαρχίας, την επιβολή της παγκόσμιας νέας τάξης, την ομογενοποίηση της κουλτούρας αλλά και τους ευέλικτους τρόπους συσσώρευσης κεφαλαίου (λέγε με Ρόθτσιλντ και Σόρος).

Η μετανεωτερικότητα, δείχνει να έλκεται, με πάθος μάλιστα, στο εφήμερο και την ασυνέχεια, στις θεωρίες του χάους. Και με απλούστερα λόγια αν μου επιτρέπετε, στο παλιό, κακό και ελληναροπρεπές, «ότι φάμε ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κ…ς μας». Μια πονηρά στημένη ωφελιμιστική, χρησιμοθηρική παραλλαγή δηλαδή  (παλιά μου τέχνη κόσκινο) των ανομολόγητων στόχων των εξουσιαστών/ευδαιμονιστών/ατομικιστών, που άνθισαν ως άνθη του κακού, σε όλες τις παρακμιακές φάσεις της ιστορίας των ανθρωπίνων κοινωνιών.

Δυστυχώς όμως, το χειρότερο απ’ όλα με τη μετανεωτερικότητα, είναι το γεγονός ότι, το βασικό χαρακτηριστικό της, παραμένει το μίσος προς κάθε ανθρωποκεντρικό χαρακτηριστικό. Κυρίως μάλιστα γι’  αυτά που συνδέονται με την υπέρβαση του εγώ, το κοινό καλό, την εσωτερική χαρά που γεννά η αλληλεγγύη και το «δωρεάν λάβατε, δωρεάν δώσατε», των δίκαιων τακτικών στις ανθρώπινες συναλλαγές.

Έτσι, το τέρας του  μίσους, γνήσιου τέκνου της μετανεωτερικότητας, επανεμφανίζεται με το εφιαλτικότερο του πρόσωπο: Αυτό της προσωποποίησης του σατανικού, που δίνει έντονα την μεταφυσική αίσθηση, πως ο ίδιος ο βελζεβούλης, άνοιξε γραφείο στη γη και κυβερνά πια αυτοπροσώπως το ...μαγαζί που λέγεται υδρόγειος.

Και άιντε τώρα εσύ απλέ καθημερινέ μου συνάνθρωπε, που χαίρεσαι με την αρμονία του σύμπαντος κόσμου, με το χαμόγελο των παιδιών, με τη γέννηση της ζωής, με τον αγέρα που χαϊδεύει τα πρωινά την κεφαλή σου, με το να μοιράζεις το ψωμί σου με τον συνάνθρωπό σου, να καταλάβεις:

·                     Το USA Administration, να ισοπεδώνει με καταστροφική μανία, οτιδήποτε έχει διαφορετική άποψη από τη δική του μετανεωτερική (αν)αλήθεια.

·                     Τους ισλαμιστές που τρώνε τις σάρκες των ομόθρησκων τους στη Συρία.

·                     Τους άπληστους Ρώσους ολιγάρχες να περιτριγυρίζονται από χαρέμια μέσα στο απίθανο καρακιτσαριό του νεοπλουτισμού τους.

·                     Τη Μέρκελ να προσπαθεί να αναβιώσει το Ράιχ των παππούδων της.

·                     Τον Σαμαρά να εξαπατά έναν Ελύτη, για να γίνει ο σημερινός χατζηαβάτης της μεγάλης πύλης του Σουλτάνου Ερντογάν.

·                     Τον Μπόμπολα να θέλει να βάλει διόδια, ει δυνατόν στην αυλόπορτά σου.

·                     Τον Κυριακού να σου ζητά την κόρη σου για να τη γδύσει στα κα(κ)ιστεία του.

·                     Τον Αλαφούζο με τα μονοπύθμενά του, να «χτυπιέται» για το περιβάλλον.

·                     Τον Τσίπρα να σε κοροϊδεύει κατάμουτρα, με ανδρεοπαπανδρεϊκές φανφάρες.

·                     Τον Μιχαλολιάκο να σου ζητά ψήφο, για να δυναμώσει τα τάγματα εφόδου του.

·                     Τα γελοία ανθρωπάκια της τρόϊκας να ζητούν θανάτωση των αδέσποτων, γιατί τους γαυγίζουν.

·                     Τους ποιητάδες να επιστρέφουν στην εποχή των «ποιητών εκ του προχείρου», κατά το «άσπρα κοράκια, μαύρα κοράκια, κόκκινα κοράκια».

·                     Τέλος το λαό, να  θέλει να φύγουν οι λαθρομετανάστες, αλλά την ίδια ώρα, να τους νοικιάζει τα σπίτια του και να τους εκμεταλλεύεται, να θέλει επανεκκίνηση της οικονομίας, αλλά να μην επιθυμεί να επιστρέψει στο χωράφι και στη βιοτεχνία του, να δηλώνει πως θέλει επιστροφή στα ιδανικά, αλλά να επιμένει στα …δανεικά.

Το πιο πιθανό φυσικά είναι, να αναφωνήσεις όπως ο Άμλετ, πως «κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας», το «o tempora omores!» του Κικέρωνα, ή ακόμη το «γίναμε …αμερικαν μπαρ» του δικού μας αείμνηστου Διονύση Παπαγιαννόπουλου.

Και θα κλείσω λέγοντάς σου Έλληνα μου: Κάτω από τη ζοφερή σκιά της μετανεωτερικότητας και της αναπαραγωγής του μίσους που αυτή διακαώς επιθυμεί αλλά και καλλιεργεί, εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας, σε ολάκερη την υφήλιο αντιστέκονται.

Σε Ισλανδία, Καναδά, Αυστραλία, ΗΠΑ, Νέα Ζηλανδία, Γαλλία, Αγγλία, Σουηδία, Νορβηγία κλπ κλπ χώρες της αναπτυγμένης Δύσης, αλλά και σε χώρες υπό ανάπτυξη και ακόμη τριτοκοσμικές, έχει ήδη εδώ και χρόνια αρχίσει να φυσά ο καθαρός αέρας της ανάγκης, για επιστροφή στην κοινωνία της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας.

Και για μια ακόμη φορά, σαν μυστικό που είναι γραμμένο με ανεξίτηλη μελάνι στη συλλογική συνείδηση των ανθρωπίνων κοινωνιών, αυτό το μυστικό, έρχεται από τα βάθη των αιώνων, από το αθάνατο πνεύμα του φωτός και της ομορφιάς της ζωής, που πρώτοι αποκάλυψαν, οι μακρινοί μας πρόγονοι. Ένα μυστικό, που ήδη κυκλοφορεί με δυνατή πια φωνή και απ’ άκρου σε άκρη σε όλη την υδρόγειο και ακούει στο όνομα, Direct Democracy. Επιστροφή δηλαδή στη κοινωνία των ανθρώπων/πολιτών, στην άσκηση της διαχείρισης των κοινών από τους ίδιους τους Λαούς, στο θεμέλιο της αλληλέγγυας κοινωνίας, όπου ο Άνθρωπος, είναι πάνω από πολυεθνικές, κονσόρτσια, κόμματα και εξουσίες.

Η Άμεση Δημοκρατία, την οποία πολιτικά και ολοκληρωμένα εκφράζει στη Χώρα μας το Κίνημά μας, το Πατριωτικό Μέτωπο. Και το μόνο που ζητά από εσένα Έλληνα μου, είναι να κατανοήσεις πως είναι η μοναδική σου διέξοδος, από την σημερινή πολλαπλή κρίση που βιώνεις. Και αντάμα με τις επαναστατημένες κοινωνίες όλου του κόσμου, να γκρεμίσεις το μίσος των εξουσιαστών κάθε είδους και να βάλεις το δικό σου λιθάρι στο φιλόξενο σπίτι του αύριο.

Υπάρχει λοιπόν όπλο για να χτυπηθεί το μίσος που καλλιεργεί και επεκτείνει η μετανεωτερικότητα της Νέας Τάξης: Η Άμεση Δημοκρατία.

Δείτε την στην πλήρη της διάσταση, όπως αυτή αναλυτικά περιγράφεται στο Νέο Σύνταγμα Άμεσης Δημοκρατίας. Ένα έργο ζωής, που επεξεργαζόμαστε εδώ και 30 χρόνια και το παραδώσαμε στον ελληνικό Λαό ολοκληρωμένο, το 2011.

Είναι το πιο ισχυρό, το πλέον αποτελεσματικό όπλο, απέναντι στη βία και στο μίσος τους. Είναι το όπλο σας, το όπλο όλων των Λαών του Κόσμου.

Οπλιστείτε με αυτό και χρησιμοποιείστε το.

Πατριωτικό Μέτωπο
Πολιτικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας
Συνδεδεμένο Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης 

Γραφεία Αθηνών:
Διδυμοτείχου 15-17,
10444, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141413, Φαξ: 2105141442
Τηλ. Προέδρου: 6980292626 http://www.pamet.gr pametopo@gmail.com

«Αλληλέγγυον»
Συνεταιριστικό Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Κεντρικό:
Αγίας Σοφίας 50
10444, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141443, Φαξ: 2105141442www.allilegion.gr allilegion@gmail.com 

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΒΟΥΛΙΟΥ ΠΟΛΙΤΩΝ 16/05/2013 ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

www.dimovoulio.gr info@dimovoulio.gr Ιπποκράτους 125 - Αθήνα ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΔΗΜΟΒΟΥΛΙΟΥ ΠΟΛΙΤΩΝ 16/05/2013 ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ  ************ Την Πέμπτη 16 Μαΐου σας προσκαλούμε στην έκτακτη Ολομέλεια του Δημοβουλίου Πολιτών για τον μήνα Μάιο, 16:00 - 19:00, στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Δημοσίου Δικαίου, Αχαιού 16 στο Κολωνάκι. Για τη θεματολογία της ημερήσιας διάταξης της Ολομέλειας πατήστε ΕΔΩ Επίσης μπορείτε να ενημερωθείτε για το το σχέδιο Δημοψηφίσματος του Γ. Φαρμάκη, κατόπιν εισηγήσεως και ψήφισης του στην προηγούμενη Ολομέλεια του Απριλίου, πατώντας ΕΔΩ Η συμμετοχή και συμβολή σας είναι πολύτιμη για τη συνέχεια των εργασιών του Δημοβουλίου Πολιτών. Ας κάνουμε όλοι μαζί πράξη το όραμά μας για μια νέα κοινωνία, δημοκρατική, ισότιμη, αλληλέγγυα. Γιατί το μέλλον της χώρας μας είναι στα χέρια μας! Αθήνα, 13 Μαΐου 2013 Εκ μέρους της Συντονιστικής Επιτροπής του ΔΗΜΟΒΟΥΛΙΟΥ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΩΡΓΟΣ Λ. ΚΟΚΚΑΣ Δικηγόρος Εκπρόσωπος του Ελληνικού Κινήματος Άμεσης Δημοκρατίας

ΙΝΚΑ – ΔΤ 436 14.05.13: ΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΦΟΡΟ ΦΠΑ!

ΙΝΚΑ – ΔΤ 436 14.05.13

Δεν μιλάμε για αγριότητα

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΠΕΡΑΣΜΑ ΣΤΟ ΧΩΡΟΥ ΤΟΥ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟΥ

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ

ΝΑ ΠΕΡΙΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΑΜΙΛΗΤΟΙ

ΩΣ ΑΟΡΑΤΟΙ

Ο ΤΕΣΛΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΑΡΑΓΕ ΝΑ ΤΟ ΕΞΗΓΗΣΕΙ ?????

ΦΟΡΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΦΟΡΟ ΦΠΑ

ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΕΞΥΠΝΑ

Η κινητή τηλεφωνία έχει φόρο και στο ποσό του φόρου έχει ΦΠΑ 23%

Η επικοινωνία στην καύση

Η Ιωάννα της Ελλάδας καίγεται από τους κ.κ. Στουρνάρα και το Κυβερνητικό τρικωματικό συγκρότημα της φοροκαταναγκασμού

Πνεύμα Θεατρικό 71ο Μήδεια+Impro+Bob+Πλεύσις ( από την Ηρώ Μητρούτσικου)

Ο θεατρικός χώρος Λύχνος τέχνης & πολιτισμού παραχωρείται σε θεατρικές ομάδες για παραστάσεις για τους μήνες Μάιο και Ιούνιο.
Ο χώρος είναι στο Γκάζι, 5 λεπτά από το μετρό Κεραμεικός, είναι 75 θέσεων και πλήρως εξοπλισμένος.
Διατίθεται με ποσοστά 50-50 (με μίνιμουμ guarantee 50€ την ημέρα). Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται και ο ηλεκτρολόγος - χειριστής.
Για πληροφορίες 6981 982591 (υπεύθυνος: Γιώργος Κατινάς)

Μαθήματα κίνησης

ομάδα σύγχρονου χορού πρόσχημα
 

Μέσα από ένα ήρεμο και εις βάθος ζέσταμα, χρησιμοποιώντας τεχνικές συγκέντρωσης, ενεργοποίησης και ενδυνάμωσης, μαθαίνουμε να ακούμε το σώμα μας και να το αφήνουμε να αναπνέει ελεύθερα μέσα από την κίνησή μας.

 Μέσα από αυτοσχεδιαστικές και χορογραφημένες φόρμες ψάχνουμε την ελευθερία στην κίνησή μας χωρίς να χρειάζεται να επιδείξουμε κάποια ικανότητα, απλά κινούμαστε σε σχέση με τις ανάγκες και τις αισθήσεις μας, ενώ μοιραζόμαστε τον ίδιο χορό.Συνδέοντας την φυσική εκγύμναση με την εμπειρία της κίνησης, το μάθημα αυτό εστιάζει στο σώμα και στην ξεχωριστή δυνατότητα έκφρασης και συναίσθησής του.

Έναρξη E’ Κύκλου: 14 Μαίου 
Τρίτη – Πέμπτη 11.00 - 12.30 @ Athens Aikido, Ξανθίππου 3,Μετρό Εθνικής Άμυνας 

                    Δήλωση συμμετοχής: τηλ. 6972-502001, mariakoliopoulou@gmail.com

 Για ένα κύκλο 8 μαθημάτων: 50 ευρώ

(14.5, 16.5, 21.5, 23.5, 28.5, 30.5, 4.6, 6.6)

Δύο ενδιαφέρουσες παραστάσεις στο καινούργιο θέατρο-bar ΕΝΔΟΡΦΙΝΗ & δύο φεστιβάλ

http://www.attikipress.gr/51046/dyo-endiaferoyses-parastaseis-sto-kainoyrgio-theatro-bar-endorfinh-dyo-festival

Από την Ηρώ Μητρούτσικου

Ένας νέος θεατρικός -και όχι μόνο- χώρος άνοιξε σε μια παλιά αποθήκη ανταλλακτικών, εκεί όπου πριν στεγαζόταν το εστιατόριο El Bandoneon. Το πέτρινο βιομηχανικό κτήριο διακοσμημένο με μίνιμαλ κλασσικές πινελιές απέχει 2 λεπτά από το μετρό Μεταξουργείο και αυτόν τον καιρό εκεί, εκτός από συναυλίες, συμβαίνουν ενδιαφέρονται θεατρικά γεγονότα! Κάθε Πέμπτη του Μαΐου παρουσιάζονται παραστάσεις αυτοσχεδιασμού από την «Improvibe», κάθε δεύτερη Παρασκευή το κοινό μπορεί να παίζει ενδιαφέροντα παιχνίδια στον «Κύκλο των Χαμένων Παιχνιδιών» με ελεύθερη είσοδο και κάθε Τρίτη και Τετάρτη να παρακολουθήσει μια πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση.

Μήδεια του Μποστ

Ο Χρύσανθος (Μέντης) Μποσταντζόγλου, γνωστός με το ψευδώνυμο Μποστ (1918-1995), ήταν ζωγράφος, σκιτσογράφος, γελοιογράφος, συγγραφέας (θεατρικός και όχι μόνο), στιχουργός και χρονογράφος σε πολλές εφημερίδες. Σε όλες τις καλλιτεχνικές του εκφάνσεις είχε ένα εντελώς προσωπικό και αναγνωρίσιμο σατιρικό ύφος. Αποτελεί ένα ξεχωριστό και μοναδικό είδος καλλιτέχνη. Οι εικόνες του παραπέμπουν συγχρόνως στον Θεόφιλο και τον Καραγκιόζη και συνοδεύονται από λεζάντες με μεγάλα ανορθόγραφα κείμενα (ένα απόλυτα ελληνικό κόμικ). Τρεις οι χαρακτηριστικοί του ήρωες-σκίτσα: η Μαμά Ελλάς και τα παιδιά της, ο Πειναλέων και η Ανεργίτσα. Προκειμένου να σατιρίσει την καθαρεύουσα, ανακάτευε λόγιες εκφράσεις με λαϊκές και έγραφε εντελώς ανορθόγραφα, διεκτραγωδώντας τον ημιμαθή Έλληνα. Με την παραφθορά των λέξεων δημιουργούσε εσκεμμένα συνειρμούς με άλλες έννοιες και, συχνά, χρησιμοποιούσε μεταφορικές εκφράσεις με την κυριολεκτική τους έννοια. Στηλίτευε τον καθωσπρεπισμό, την ημιμάθεια και τον νεοπλουτισμό, την ξενομανία, τις έντονες ταξικές αντιθέσεις της μεταπολεμικής Ελλάδας, καθώς και την ελληνική πολιτική . Έγραψε, επίσης, 10 περίπου θεατρικά έργα. Ανάμεσά τους: «Μήδεια», «Φαύστα ή η απωλεσθείς κόρη», «Μαρία Πενταγιώτισσα», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», «Δον Κιχώτης» κ.ά. Μέσα από την κωμωδία και τον δεκαπεντασύλλαβό του στίχο υπάρχει πάντα από πίσω μια σκέψη κι ένα βλέμμα μελαγχολίας. Ο Μποστ πίστευε στη δύναμη του κειμένου, όπως πίστευε και στον απλό πολίτη.

Από τα πιο σπαρταριστά και αστεία έργα του ελληνικού ρεπερτορίου, η «Μήδεια» του Μποστ μετατρέπει την τραγική ηρωίδα του Ευριπίδη σε κωμικοτραγική φιγούρα που προκαλεί άφθονο γέλιο και η οποία σκοτώνει τα παιδιά της γιατί ελευθεριάζουν! Η μοναδικότητα της γραφής του Μποστ του επιτρέπει να σατιρίζει με την πένα του τη νεοελληνική πραγματικότητα. Η ενασχόληση του με μεγάλα θεατρικά κείμενα ξεκίνησε από μια απλή πρόταση των συνεργατών του στο θέατρο «Στοά». Αυτοί πρωτόπαιξαν τα περισσότερα έργα του και το 1993 η «Στοά» έκανε πάταγο με την «Μήδειά» του. Το 2003 το ξαναπαίξανε και στο Ηρώδειο!

Η παράσταση του θεάτρου «Ενδορφίνη» είναι εξίσου ξεκαρδιστική, τραγικά επίκαιρη ακόμα (παρότι το κείμενο έχει γραφτεί το 1987, τίποτα δεν έχει αλλάξει) αλλά, επίσης, πηγαίνει και δύο βήματα πιο πέρα. Το ένα βήμα είναι σκηνογραφικό-ενδυματολογικό. Η παράσταση παίζεται σαν να εκτυλίσσεται σε τσίρκο (όπως είναι η πολιτική ζωή της Ελλάδας), σαν να είναι μεσαιωνικό θέατρο δρόμου ή μια σατιρική παράσταση γελωτοποιών που διασκεδάζουν τον κόσμο σε μια πλατεία, στηλιτεύοντας συγχρόνως τα κακώς κείμενα της εξουσίας... Ωστόσο, οι ήρωες της συγκεκριμένης παράστασης είναι σαν να είναι βγαλμένοι από ασπρόμαυρα κόμικς για ενήλικες! Και η αρχική σκηνογραφία του Γιώργου Λυριτζή (πριν εξελιχθεί σε τέντα τσίρκου), αλλά και τα περισσότερα κουστούμια της Βανέσσας Τουζλούκωφ, παραπέμπουν σε χάρτινους υπερήρωες (και όχι μόνο) των κόμικς. Αποκορύφωμα αυτού το κουστούμι της Μήδειας, ένας συνδυασμός από την catwoman του Μπάτμαν και ενός φανταστικού θηλυκού Superman, αλλά με τη σεξουαλικότητα που αποπνέει ο Milo Manara.

Το δεύτερο βήμα είναι ότι οι δύο ηθοποιοί, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη Νίκου Δημητρόπουλου, ερμηνεύουν και τους δεκαπέντε ρόλους του έργου (τύφλα να έχει η Ίρμα Βερμπ)! Την Ιφιγένεια Αστεριάδη και τον Γιάννη Στεφόπουλο τους είχα θαυμάσει πριν 14 χρόνια στο εκπληκτικό «Καπέλο από ψάθα Ιταλίας», στις καλές εποχές του Γιάννη Κακλέα στο θέατρό του, τον «Τεχνοχώρο». Τώρα τους ξαναείδα ακούραστους να δίνουν ρέστα επί σκηνής... Η μόνη μου διαφωνία ήταν τα βίντεο που θα μπορούσαν να λείπουν από την κατά τα άλλα εντελώς χειροποίητη, πανέμορφη αυτή παράσταση.

Αυτοσχεδιασμός Imprοvibe

Τα τελευταία δύο χρόνια έχει έρθει στην Ελλάδα ένα καινούργιο είδος θεατρικής έκφρασης. Δεν είναι το devised theatre (τύπου «Κατσαρίδα»), το οποίο αποτελεί μια παγιωμένη παράσταση που γεννήθηκε μέσα από αυτοσχεδιασμούς, αλλά κάτι το οποίο δημιουργείται εκείνη τη στιγμή που παρακολουθεί ο θεατής. Δηλαδή, οι περφόρμερς δεν ξέρουν τι θα παίξουν, τι λόγια θα πουν ή πώς θα αντιδράσει ο συμπαίκτης τους, γιατί απλά δεν έχει υπάρξει καμία πρόβα!

Τρεις άνθρωποι κάνουν αυτό το πράγμα στην Αθήνα: ο Λάμπρος Φισφής (γνωστός από το «Κάψε το σενάριο» στο Mega και την ομάδα 8-kick), ο Λάμπρος Γιώτης, ψυχίατρος-σκηνοθέτης (ομάδα Playback Ψ), και ο Μενέλαος Πρόκος, που φέτος ίδρυσε την πρώτη Σχολή Αυτοσχεδιασμού, την «Improvibe», στο Γκάζι. Οι μαθητές και οι τελειόφοιτοι της σχολής θα δίνουν κάθε Πέμπτη αυτοσχεδιαστικές παραστάσεις στο stage της Ενδορφίνης με το κοινό να συμμετέχει, να τους δίνει θέματα, φανταστικές συνθήκες, να βαθμολογεί, να επιβραβεύει ή να γιουχάρει τους περφόρμερς και προπάντων να ξεκαρδίζεται στα γέλια απολαμβάνοντας το ποτό του! Είσοδος 5€ (έκτος αν ρίξετε το ζάρι και φέρετε 6!).

Bob festival

Μάλιστα, ο Φισφής και οι 8-kick την άλλη Κυριακή (19/5) συμπράττουν μαζί με τον Μενέλαο Πρόκο για πρώτη φορά, για να κλείσουν πανηγυρικά το 6ο Bob Theatre Festival 2013. Το Bob Festival διοργανώνεται από την θεατρική ομάδα AbOvo στο Bios (14-19/5) και έχει τρία γνωρίσματα. Οι AbΟvo επιλέγουν μερικές από τις καλύτερες νεανικές παραστάσεις που παίχτηκαν τη θεατρική σεζόν που πέρασε, και τις ξαναπαρουσιάζουν (για όσους τις έχασαν ή απλά θέλουν να τις ξαναδούν) με χαμηλό εισιτήριο (9€). Επίσης, έχουν τρεις πρεμιέρες, καθώς και διαγωνιστικό τμήμα: δίνουν 15’ σε νεοσύστατες ομάδες (Scratch nights) και η νικήτρια ομάδα παίζει την επόμενη σεζόν στο bios! 

Σώματα & αντικείμενα σε κίνηση

Έκτη χρονιά και για τον Αντώνη Κουτρουμπή και την αξιόλογη ομάδα μιμικής και χορού «Πλεύσις», που διοργανώνει, πάντα στο θέατρο «Φούρνος», το συγκεκριμένο φεστιβάλ σιωπής! Φιλοξενούνται νέες παραστατικές προτάσεις από τους χώρους του χοροθεάτρου, της μιμικής, του θεάτρου αντικειμένων, καθώς και επιλεγμένες παλιότερες δουλειές καλεσμένων από την «Πλεύσις». Φέτος το φεστιβάλ μεγάλωσε και θα παρουσιαστεί για τρία ΠΣΚ στις 9.30 (κι όχι μεσάνυχτα όπως είχαμε συνηθίσει) με ενιαίο εισιτήριο 8€.

Η κυβέρνηση αγαπάει τα παιδιά σας...(Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ)

από τον "Ριζοσπάστη"

Η κυβέρνηση αποφάσισε, λοιπόν, να δράσει... προληπτικώς. Αυτό περιγράφεται κι έτσι: Πλην της πράξης, διώκεται και η σκέψη! Μόνο που ακόμα και η χούντα, σε επίπεδο προσχημάτων, ισχυριζόταν πως «η σκέψις δεν διώκεται, μόνο η πράξις - έλεγαν - διώκεται»...

Βεβαίως, η κυβέρνηση έχει αγαθές προθέσεις. Διαπνέεται από την αρχή «κάλλιον του θεραπεύειν, το προλαμβάνειν».

(Ασχετο: Το ίδιο κάνουν, για παράδειγμα, οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους: Βομβαρδίζουν προληπτικά)...

Αλλά ας γυρίσουμε στο θέμα μας. Η κυβέρνηση επιστρατεύει τους καθηγητές πριν αυτοί κάνουν απεργία. Γιατί; Μα για να μην κάνουν την απεργία που σκέφτονται. Η κυβέρνηση, συνεπώς, τους επιστρατεύει επειδή θέλει να προλάβει την «αρρώστια» (σ.σ.: για την κυβέρνηση η απεργία είναι «αρρώστια»). Για την ακρίβεια, η κυβέρνηση θέλει να προλάβει το «έγκλημα» (σ.σ.: για την κυβέρνηση η απεργία είναι «έγκλημα») πριν τη διάπραξή του (σ.σ.: πριν δηλαδή γίνει απεργία).

Αν το δει κανείς από αυτή την σκοπιά (την κυβερνητική), τότε η κυβέρνηση θα πρέπει ίσως να δει και το ενδεχόμενο μιας εξ ολοκλήρου «προληπτικής» θεραπείας της κοινωνίας από την «ασθένεια» της απεργίας. Γιατί, δηλαδή, οι απεργίες - «αρρώστια», οι απεργίες - «έγκλημα» να απαγορεύονται μόνο όταν γίνονται; Γιατί να απαγορεύεται η απεργία μόνο όταν κάποιος τη σκέφτεται; Και γιατί να μην απαγορεύεται, αν πρόκειται για «αρρώστια» και «έγκλημα», πριν καν ακόμα την σκεφτεί!

*

Αυτά θα τα δούμε, ενδεχομένως, εν καιρώ. Προς το παρόν έχουμε απαγόρευση απεργίας και επιστράτευση μελλοντικών απεργών διότι περιέπεσαν (αποδεδειγμένα) στο αδίκημα της... σκέψης.

Αλήθεια, ο δημοκράτης Σαμαράς, ο συνταγματολόγος Βενιζέλος και ο «αριστερός» Κουβέλης δεν ξέρουν ότι η ενέργειά τους μπορεί να εκληφθεί σαν «αυταρχισμός»; Σαν «αυθαιρεσία»; Σαν «αντιδημοκρατική εκτροπή»;

Το ξέρουν, αλλά η κυβέρνηση, πιστή στο καθήκον, είναι έτοιμη να επωμιστεί στωικά κάθε άδικη (σ.σ.: επισημαίνουμε το «άδικη») εναντίον της κατηγορία, αρκεί να πράξει το χρέος της. Και το χρέος της είναι να προστατεύει τα παιδιά. Τους μαθητές. Ολους τους νέους. Οπως επίσης να προστατεύει και τους γονείς των παιδιών.

Οποιος το εξετάσει ψύχραιμα θα το διαπιστώσει:

• Μια κυβέρνηση που με την πολιτική της έχει οδηγήσει το 65% των νέων στην ανεργία, γιατί να μη θέλει να δώσουν τα παιδιά μας κανονικά τις εξετάσεις τους ώστε - χωρίς καθυστέρηση - να γίνουν άνεργα;
• Μια κυβέρνηση που με την πολιτική της έχει οδηγήσει σε μια τριετία 120.000 πτυχιούχους Ελληνες στη μετανάστευση, γιατί να μη θέλει να δώσουν τα παιδιά μας κανονικά τις εξετάσεις τους ώστε να σπουδάσουν, να πάρουν το πτυχίο τους και - χωρίς καθυστέρηση - να μεταναστεύσουν;
• Μια κυβέρνηση που με την πολιτική της αφήνει τα παιδιά μας χωρίς θέρμανση στα σχολεία γιατί να μη θέλει να δώσουν τα παιδιά μας κανονικά τις εξετάσεις τους ώστε να φύγουν - χωρίς καθυστέρηση - από αυτό το «ανθυγιεινό» και «κρύο» σχολικό περιβάλλον;
• Μια κυβέρνηση που απαρτίζεται από εκείνους οι οποίοι έφτασαν να μοιράζουν στα σχολεία φωτοτυπίες αντί για βιβλία, είναι δυνατόν να μη σκέφτεται τα παιδιά μας;
• Μια κυβέρνηση που με την πολιτική της 500.000 παιδιά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, που με την πολιτική της έφτασαν να λιποθυμούν παιδιά στα σχολεία λόγω υποσιτισμού γιατί να μη θέλει να δώσουν τα παιδιά μας κανονικά τις εξετάσεις τους ώστε - χωρίς καθυστέρηση - να περιφέρουν την πείνα τους εκτός σχολείου;

Θα επαναλάβουμε πως - το ίδιο με τους μαθητές - η κυβέρνηση αγαπάει και τους γονείς των μαθητών.

Απόδειξη:

• Μια κυβέρνηση που έκοψε το μισό μισθό από τους γονείς των μαθητών πώς είναι δυνατόν να μη θέλει να δώσουν τα παιδιά μας κανονικά τις εξετάσεις τους, ώστε να μην πονάει (η κυβέρνηση...) με τα βάσανα των γονιών, που αφού τους τάραξε στα χαράτσια (η κυβέρνηση...), τώρα σπαράζεται η καρδιά της (της κυβέρνησης...) βλέποντας τους γονείς να αδυνατούν να σπουδάσουν τα παιδιά τους;
• Μια κυβέρνηση που με την πολιτική της έχει στείλει εκατοντάδες πατεράδες και μανάδες στην ανεργία είναι δυνατόν να μη θέλει να δώσουν τα παιδιά μας κανονικά τις εξετάσεις τους ώστε να απαλλάξει το συντομότερο τους (άνεργους) γονείς από φροντιστήρια κι άλλα τέτοια παρόμοια της «δημόσιας και δωρεάν Παιδείας»;
• Μια κυβέρνηση που με την πολιτική της εξαναγκάζει τις ελληνικές οικογένειες να πληρώνουν πάνω από 5 δισ. ευρώ ετησίως για ιδιωτικές δαπάνες Παιδείας είναι δυνατόν να μη θέτει το «δημόσιο συμφέρον» υπεράνω της «συντεχνίας» των καθηγητών;

*

Η κυβέρνηση είναι έτοιμη. Θα επωμιστεί μαρτυρικά όλες τις (άδικες) εναντίον της κρίσεις και επικρίσεις, μένοντας, όμως, απαρέγκλιτα στο δρόμο της. Βέβαια, ο κυβερνητικός δρόμος

(μέσα σε λίγους μήνες είχαμε: Επιστράτευση ναυτεργατών, επιστράτευση εργαζομένων στο μετρό, επιστράτευση εργαζομένων στους ΟΤΑ)

μπορεί να παίρνει ένα χρώμα επικίνδυνα «χακί», αλλά η κυβέρνηση έχει μια ασφαλή πυξίδα:

«Οποιος αγαπάει, παιδεύει»!

Και εδώ που τα λέμε, όσο να 'ναι ένας... μικρός παιδεμός της κοινωνίας και της δημοκρατίας προκαλείται όταν, μετά από εκείνους που επιστρατεύεις όταν κάνουν απεργία, φτάνεις να επιστρατεύεις και τους άλλους, επειδή σκέφτηκαν να κάνουν απεργία.

Αλλά είπαμε! Ο,τι κάνει η κυβέρνηση το κάνει γιατί αγαπάει τα παιδιά μας.

Αγαπάει και τους πατεράδες των παιδιών (που μπορεί πριν να ήταν επιστρατευμένοι ναυτεργάτες).

Αγαπάει και τις μανάδες των παιδιών (που μπορεί πριν να ήταν επιστρατευμένες εργαζόμενες του μετρό).

Φυσικά αγαπάει και τους καθηγητές των παιδιών, κι ας τους επιστρατεύει. Στο τέλος τέλος κι αυτούς για το δικό τους καλό τους επιστρατεύει. Για το δικό τους καλό θα τους απολύσει. Για τη «σωτηρία» της χώρας. 'Η μήπως δεν είναι για το καλό και των (απολυμένων) καθηγητών, και των (εν αναστολή ανέργων) μαθητών, και των (χρεοκοπημένων) γονιών, η «σωτηρία» της χώρας;

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ

http://www.agioritikovima.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=21669:ugklonitiki-i&catid=244:diafora-peri-zohs&Itemid=723

Η μητέρα του είχε μόνο ένα μάτι. Ντρεπόταν γι αυτήν κι ώρες- ώρες την μισούσε. Δούλευε ως μαγείρισσα στη φοιτητική λέσχη. Μαγείρευε για τους φοιτητές και τους καθηγητές για να βγάζει τα έξοδά τους. Δεν ήθελε να του μιλάει, για να μην μαθαίνουν ότι είναι παιδί μιας μητέρας με ένα μάτι, μονόφθαλμης.

Οι φοιτήτριες έφευγαν γρήγορα, όποτε την έβλεπαν να βγαίνει για λίγο από την κουζίνα κι έλεγαν πως δεν άντεχαν το θέαμα και πως τους προκαλούσε μια ανυπόφορη ανατριχίλα.
Μα, από μικρός είχε πρόβλημα με την εικόνα της μητέρας του! Μια μέρα όταν ακόμη πήγαινε στο Δημοτικό, πέρασε αυτή στο διάλειμμα να του πει ένα «γεια» και ένιωσε πολύ ταπεινωμένος! 

Πως μπόρεσε να του το κάνει αυτό, αναρωτιόταν. Την αγνόησε. Της έριξε μόνο ένα βλέμμα όλο μίσος κι έτρεξε μακριά! Την επόμενη μέρα ένας από τους συμμαθητές του φώναξε:«Εεεεε, η μητέρα σου έχει μόνο ένα μάτι!» Ήθελε να πεθάνει! Ήθελε να εξαφανιστεί! Και όταν γύρισε σπίτι του, της είπε: Άν είναι όλοι να γελάνε μαζί μου εξαιτίας σου, τότε καλύτερα να πεθάνεις! Αυτή δεν του απάντησε.

«Δεν μ' ένοιαζε τι είπα ή τι αισθάνθηκε, γιατί ήμουν πολύ νευριασμένος», έλεγε πολλά χρόνια μετά σ' ένα φίλο του. «Ήθελα να φύγω από κείνο το σπίτι και να μην έχω καμία σχέση μαζί της. Διάβασα πάρα πολύ σκληρά με σκοπό να φύγω μια μέρα μακριά της για σπουδές. Και τα κατάφερα. Μα λίγο μετά ήρθε κι έπιασε αυτή τη δουλειά στη φοιτητική λέσχη».

Αργότερα παντρεύτηκε! Αγόρασε δικό του σπίτι. Έκανε δύο παιδιά κι ήταν ευχαριστημένος με τη ζωή του, τα παιδιά του, τη γυναίκα του και τη δουλειά του. Και για τη μάνα του, τσιμουδιά σε κανέναν! Μια μέρα - μετά από χρόνια απουσίας, όπως ο ίδιος ήθελε - η μητέρα του πήγε να τον επισκεφτεί. Δεν είχε δει από κοντά τα εγγόνια της. Και μόλις εμφανίστηκε στη πόρτα, τα παιδιά του άρχισαν να γελάνε. Έξαλλος αυτός επειδή είχε πάει χωρίς να του το ζητήσει και χωρίς να τον προειδοποιήσει, της φώναξε: Πώς τολμάς να έρχεσαι ξαφνικά εδώ στο σπίτι μου και να τρομάζεις τα παιδιά μου; Βγές έξω! Φύγε! Η μητέρα του απάντησε γαλήνια:Αχ, πόσο λυπάμαι, κύριε...Μάλλον μου δώσανε λάθος διεύθυνση! Κι εξαφανίστηκε, χωρίς να καταλάβουν τα μικρά, πως ήταν η γιαγιά τους.

Πέρασαν χρόνια και μια μέρα έλαβε μια επιστολή - πρόσκληση για τη σχολική συγκέντρωση της τάξης του από το Δημοτικό σχολείο που θα γινόταν στην πόλη που γεννήθηκε! Είπε ψέματα στη γυναίκα του, ότι θα έκανε ένα επαγγελματικό ταξίδι και πήγε. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση των συμμαθητών, πήγε στο σπίτι που μεγάλωσε, μόνο και μόνο από περιέργεια. Οι γείτονες του είπαν ότι η μητέρα του είχε πολύ πρόσφατα πεθάνει. Δεν έβγαλε ούτε ένα δάκρυ στο άκουσμα του θανάτου της μάνας του. Του έδωσαν ένα γράμμα που είχε αφήσει γι αυτόν.

Έγραφε: Αγαπημένε μου γιε, σε σκέφτομαι συνέχεια. Λυπάμαι που ήρθα σπίτι σου και φόβισα τα παιδιά σου...Έμαθα ότι έρχεσαι για τη σχολική συγκέντρωση κι ένιωσα πολύ χαρούμενη. Αλλά φοβάμαι ότι μπορεί να μην είμαι σε θέση να σηκωθώ από το κρεβάτι για να έρθω να σε δω, έστω κι απ' την πόρτα. Έγραψα αυτό το γράμμα να στο δώσουν αν δεν με προφτάσεις. Στεναχωριέμαι που σε έφερνα σε δύσκολη θέση και ντρεπόσουν για μένα τη μονόφθαλμη. Αλλά, βλέπεις, όταν ήσουν πολύ μικρός, είχες ένα πολύ σοβαρό ατύχημα κι έχασες το μάτι σου. Δεν μπορούσα να σκεφθώ ότι θα μεγαλώσεις και θα ζήσεις με ένα μάτι. Έτσι, σου έδωσα το δικό μου. Ήμουν τόσο περήφανη που ο γιος μου θα έβλεπε τον κόσμο με τη δική μου βοήθεια, με το δικό μου μάτι, αψεγάδιαστος... Έχεις πάντα όλη την Αγάπη μου! Η μητέρα σου

Για την επίταξη των υπηρεσιών των εκπαιδευτικών μέσης εκπαίδευσης.(Του Κώστα Χρυσόγονου)

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/05/blog-post_942.html

Η απόφαση του πρωθυπουργού για επίταξη των προσωπικών υπηρεσιών (πολιτική επιστράτευση) των εκπαιδευτικών της μέσης εκπαίδευσης κατά τη διάρκεια των επικείμενων πανελλαδικών εξετάσεων παραβιάζει καταφανώς το άρθρο 22 παρ. 4 του Συντάγματος (απαγόρευση κάθε μορφής αναγκαστικής εργασίας). Η παραπάνω διάταξη επιτρέπει την επίταξη προσωπικών υπηρεσιών κατ΄ εξαίρεση, σε περιπτώσεις οι οποίες δεν συντρέχουν σήμερα (πόλεμος, στρατιωτική επιστράτευση, κλπ). Η πρωθυπουργική απόφαση μνημονεύει αόριστα κινδύνους για την «υγεία των υποψηφίων» των πανελλαδικών εξετάσεων από την ενδεχόμενη αναβολή των τελευταίων (!), αλλά τούτο δεν συνιστά «ανάγκη που μπορεί να θέσει σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία» κατά την έννοια του άρθρου 22 παρ. 4, διότι είναι εμφανές ότι αφορά εντελώς εξαιρετικές και υποθετικές περιπτώσεις μεμονωμένων υποψηφίων. 

Το γεγονός άλλωστε ότι η κυβερνητική πρόθεση για αλλαγή επί το δυσμενέστερο των εργασιακών σχέσεων στη μέση εκπαίδευση εξαγγέλθηκε στις παραμονές των πανελλαδικών εξετάσεων αφήνει να εννοηθεί ότι η παραβίαση του Συντάγματος είναι προσχεδιασμένη. Ενδέχεται δηλαδή σκοπός των κυβερνώντων να ήταν εξαρχής να προκαλέσουν μια εξαιρετικά δυσάρεστη για μεγάλο αριθμό οικογενειών απεργιακή κινητοποίηση, ώστε να ακολουθήσει η πολιτική επιστράτευση και να περιβληθεί έτσι με κοινωνική αποδοχή ο κυβερνητικός αυταρχισμός. Δεδομένου μάλιστα ότι πρόκειται για την πολλοστή φορά που κηρύσσεται πολιτική επιστράτευση από την παρούσα κυβέρνηση, χωρίς τη συνδρομή των απαραίτητων συνταγματικών προϋποθέσεων, κινδυνεύουμε με εθισμό στην αντισυνταγματική εκτροπή.

Tα κόμματα τελείωσαν: ώρα για πολιτική (Του Χρήστου Γιανναρά)

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/05/t_13.html

Τα κόμματα που συγκροτούν το σκηνικό εξουσίας στην Eλλάδα σήμερα δεν είναι πολιτικοί σχηματισμοί με κυριολεκτική σημασία. Eκφράζουν απόψεις, γνώμες, ιδέες για τα προβλήματα του τόπου, αλλά δεν έχουν πρόταση πολιτική, δεν υποψιάζονται την επιτελική λογική, την εργώδη συστηματική προετοιμασία που προϋποθέτει...

η συγκρότηση μιας πολιτικής πρότασης.

Eκφράζονται και αποφαίνονται για προβλήματα, ανάγκες, στοχεύσεις, αλλά με τη νοοτροπία του δημοσιολόγου, όχι του πολιτικού. Aναφέρονται στο όποιο τυχόν πρόβλημα, για να επιδείξουν δήθεν άποψη, προσχηματικό ενδιαφέρον, ενημερότητα – δεν διαθέτουν τη σοβαρότητα, τη σπουδή, την ανιδιοτέλεια που απαιτεί μια πρόταση λύσης του προβλήματος. Zητούν την ψήφο των πολιτών για τα «γκολ» που συγκυριακά ή με ατομική κάποιων δεξιοτεχνία πέτυχαν – όχι για το «παιχνίδι» που είναι ικανοί και προετοιμασμένοι να παίξουν, όχι για την αξία τους, όχι υπηρετώντας όραμα κοινωνικό και στόχους.

Δεν είναι πολιτικοί σχηματισμοί, είναι «κόμματα» όπως ακριβώς τα όρισε ο Pοΐδης από το 1875, χωρίς να έχουν φιλοδοξήσει να τον διαψεύσουν επί εκατόν τριάντα οχτώ ολόκληρα χρόνια. Kόμματα, δηλαδή συντεχνίες με αμιγώς εμπορευματικό χαρακτήρα, απολύτως υποταγμένες στους νόμους του μάρκετινγκ. Tο προϊόν που εμπορεύονται είναι επαγγελίες, συνταγές – ένα θαυματουργό φάρμακο για τη φαλάκρα. Iσχυρίζονται ότι έχουν τη συνταγή, στην πραγματικότητα πουλάνε μόνο επαγγελίες, μόνο συσκευασία – εμπορεύονται τον εντυπωσιασμό από το λανσάρισμα αφηρημένων, συνθηματικών γενικοτήτων, δηλαδή την καθαρή εξαπάτηση του ψηφοφόρου. Mιλάνε, λ.χ., για «ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό» ή για «δημοκρατικό σοσιαλισμό» ή για «ευρωπαϊκού προσανατολισμού Aριστερά», ακριβώς για να κερδίσουν πελάτες ολόιδια όπως οι οδοντόκρεμες λανσάρουν το «διπλό φλουόρ-ράιντ» ή όπως τα απορρυπαντικά τους «γαλάζιους ενεργειακούς κόκκους» – δηλαδή πλεονεκτήματα που ο πελάτης δεν καταλαβαίνει τι σημαίνουν, αλλά τον ξιπάζουν, κερδίζουν άλογα την προτίμησή του.

Aποκορύφωμα της φενάκης των τίτλων είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα: Eνα κόμμα της «ιστορικής Δεξιάς» (υποτίθεται) συγκυβερνάει με ένα κόμμα κατ’ επαγγελίαν «σοσιαλιστικό» και με ένα τρίτο τάχα «δημοκρατικά μαρξιστικό», προκειμένου να διεκπεραιώσουν από κοινού (για το «συμφέρον της χώρας» βεβαίως) το «δόγμα σοκ» της σισύφειας «εσωτερικής ύφεσης» – «να διασφαλίσουν τα συμφέροντα των πιστωτών της Eλλάδας».

H «Nέα Δημοκρατία» και το ΠAΣOK αναδείχθηκαν «κόμματα εξουσίας», επειδή κυβέρνησαν για μακρό διάστημα τη χώρα. Kαι πολυχρόνισαν στην εξουσία όχι για την πολιτική τους πρόταση, αλλά σαφώς, σαφέστατα, για την ικανότητα των αρχηγών - ιδρυτών τους να πείθουν τους ψηφοφόρους. Hταν κόμματα που ιδρύθηκαν με μοναδικό, αποκλειστικό στόχο να εξυπηρετήσουν τις προσωπικές φιλοδοξίες των ιδρυτών - αρχηγών τους – όχι για να υπηρετήσουν κάποιον τεθειμένο επιτελικό σχεδιασμό, επεξεργασμένο με σοβαρότητα, μόχθο και ιδιοφυΐα πολιτικό πρόγραμμα.

Στη N.Δ. το κενό από την απουσία μιας κοινής πίστης σε κοινωνικό όραμα, στοιχειώδους επίγνωσης ποιοι στόχοι και ποια ταυτότητα προτεραιοτήτων εξασφαλίζουν την κομματική συνοχή, ήταν και είναι έλλειψη τόσο κραυγαλέα και προκλητική, ώστε να δημιουργεί κρίσιμα, οδυνηρά ερωτήματα. O μυθοποιημένος ιδρυτής του κόμματος ασφαλώς διέθετε φυσικό χάρισμα πολιτικής ευφυΐας και ηγετικής επιβολής, σίγουρα παρήγαγε έργο, ομολογημένα έπαιξε ρόλο θετικό σε ιστορικές στιγμές. Aλλά τα προσόντα του ήταν σαφώς ενορμητικά, αντανακλούσαν τη σοφία του ενστίκτου, ήταν παντελώς άσχετος με επιτελική δουλειά, με προγραμματισμό συνέχειας και διάρκειας, με διασάφηση κοινωνικών ή πολιτισμικών στόχων πέρα από τη χρηστική αποτελεσματικότητα.

Δύο είναι τα πιο εξόφθαλμα παραδείγματα της πολιτικής ανεπάρκειας του ιδρυτή της N.Δ.: Δεν κατάλαβε ποτέ την πολιτική σημασία και ανάγκη να εκφράσει (και να μεταγγίσει στο κόμμα του) καύχηση για την πατριωτική αντίσταση των Eλλήνων στο μεταπολεμικό πολυαίμακτο πραξικόπημα των οπαδών του σταλινικού ολοκληρωτισμού. H N.Δ. φορτώθηκε, με μαζοχισμό κυριολεκτικά ηλίθιο, μιαν εντελώς παράλογη μειονεξία ενοχής για τον «εμφύλιο», άφησε να εξωραϊστεί το έγκλημα σε «ηρωική δημοκρατική αντίσταση», η πατριδοκτόνα παράνοια σε καύχηση «προοδευτικής» πρωτοπορίας. Tέτοιο πολιτικό Bατερλώ, σε επίπεδο νοηματοδότησης της πολιτικής, δεν έχει υποστεί ούτε ο μετριότερος κομματάρχης.

Στην ίδια παραλυτική μειονεξία παραπέμπει και το δεύτερο παράδειγμα πολιτικής ανεπάρκειας του ιδρυτή της N.Δ.: Oταν ήταν πια ολοφάνερο ότι το δημαγωγικό ταλέντο έφερνε τον Aνδρέα Παπανδρέου πλησίστιο στην εξουσία, ο Kων. Kαραμανλής επέλεξε όχι την αναμέτρηση (που θα επιδίωκε κάθε πολιτικός με πίστη σε στόχους και στο ταλέντο του), αλλά να τραπεί σε φυγή – να καταφύγει στην πολιτικά ανεύθυνη Προεδρία της Δημοκρατίας. Δεν είχε πολιτική αντιπρόταση να αντιτάξει στον Aνδρέα ούτε κριτήρια για να αντιληφθεί τον καταστροφικό, αντικοινωνικό χαρακτήρα του λαϊκισμού του. Kαι αυτό αποδείχθηκε περίτρανα επίσης από το γεγονός ότι, σε όλη τη διάρκεια που κυβερνούσε το ΠAΣOK, το κόμμα του Kων. Kαραμανλή ήταν πολιτικά εντελώς ανύπαρκτο – δεν άρθρωσε ούτε τον ελάχιστο ψίθυρο αντίρρησης για τον σαρωτικό «μετασχηματισμό» του κράτους, των θεσμών, της νοοτροπίας που οδήγησε στη ζούγκλα της γενικευμένης, αυτονόητης «αρπαχτής», στην εφιαλτική καταστροφή της ζωής μας σήμερα. O εκπασοκισμός της N.Δ. ήταν ο μοιραίος καταλύτης γι’ αυτή την καταστροφή.

Eίναι άραγε η ώρα που ευνοεί τη φυσιολογική εξαφάνιση των κομμάτων και την εμφάνιση, επιτέλους, πολιτικών σχηματισμών; Δεν υπάρχουν ερείσματα αισιοδοξίας. Σίγουρα το ΠAΣOK έχει πολιτικά εκπνεύσει, κυνηγάει ποσοστά μονοψήφια, δηλαδή πελατεία από τους περιθωριακούς ψυχοπαθολογικών εμμονών. Στο ίδιο περίπου κυνηγητό έχει αποδυθεί και η N.Δ. συντηρώντας όμως, με νύχια και με δόντια, το πλεονέκτημα να μοιράζει (ναι, ακόμα) διορισμούς και ευκαιρίες «αρπαχτής». Kάποιοι ελάχιστοι μέσα στον ΣYPIZA μιλάνε για την ιστορική ευκαιρία που έχει ο Aλέξης Tσίπρας να αναστήσει μέσα από αυτό το κόμμα ένα καινούργιο «πατριωτικό EAM» – αλλά το ψιθυριζόμενο είναι σκέτη ουτοπία: Πώς θα εξουδετερωθούν οι ορδές της ιδιοτέλειας που επέβαλαν τον «αριστερισμό» σαν εχέγγυο καριέρας και πώς να «αναστηθεί» ένα επινόημα που σκόπευε καταγωγικά στην εξαπάτηση των αφελών;

H ιστορική νομοτέλεια είναι στην περίπτωσή μας καταδικαστική. Σωρεύτηκε τόσο δυσθεώρητος όγκος λαθών, ανικανότητας και παλιανθρωπιάς, ώστε να μην υπάρχουν πια ούτε οι τεχνικές για λυτρωτική ανάκαμψη. Γονιμότητα ελπίδας θα μπορούσε ίσως να έχει η διευρυμένη, στο μέγιστο δυνατό, συνειδητοποίηση συγκεκριμένου στόχου: Xρειαζόμαστε πολιτικούς σχηματισμούς, όχι οδοντόπαστες, όχι απορρυπαντικά.

Πηγή:  kathimerini.gr

Όχι άλλα κροκοδείλια δάκρυα για τους μαθητές - Την Παιδεία τη σκοτώνει το μνημόνιο (του Πέτρου Τσάγκαρη)

http://zoornalistas.blogspot.gr/2013/05/blog-post_2272.html

ΩΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ των δημοσιογράφων στο Μεικτό Συμβούλιο, έχω ακούσει πολλές φορές, καλόπιστα, ότι στο ΑΠΕ-ΜΠΕ δεν έχει νόημα να απεργούμε γιατί δεν ενοχλούμε κανένα. Ακόμη κι αν μας διαλύουν τις ζωές. Αυτές τις ημέρες έχουμε μπροστά μας μια απεργία που καταφέρνει να ενοχλεί. Μιλάω για την απεργία των καθηγητών. Τώρα ωστόσο εγείρεται το επιχείρημα ότι ΑΚΡΙΒΩΣ γι’ αυτό το λόγο δεν πρέπει να γίνει η απεργία. Δηλαδή, οι απεργίες είτε δεν έχουν νόημα γιατί δεν ενοχλούν είτε δεν πρέπει να γίνονται γιατί ενοχλούν, ή, σύμφωνα με την κυβέρνηση και τους μεγαλοδημοσιογράφους, ότι πρέπει να απαγορεύονται.
Επειδή η υποκρισία από πολλές πλευρές περισσεύει. Επειδή πολλοί από εμάς έχουν παιδιά και ξέρουμε πολύ καλά ποιος καταστρέφει το παρόν και το μέλλον των μαθητών, ποιος τους ετοιμάζει..
να αμείβονται με 400 ευρώ ως επιστήμονες ή να μετατρέπονται σε μετανάστες. Αλλά και επειδή ίσως αύριο μεθαύριο χρειαστεί να κινητοποιηθούμε κι εμείς και ίσως θα δουλέψουν και τότε οι ανεμιστήρες της λάσπης εναντίον μας («ωράρια», «διπλοθεσίες», «υψηλές αμοιβές» κ.λπ.). Γι’ αυτούς τους λόγους αναδημοσιεύω ένα θαυμάσιο κείμενο του προέδρου της ΕΛΜΕ Ηλείας Γιάννη Γιαννόπουλου, το οποίο, υπό τον τίτλο «Ωδή στα παπαγαλάκια», νομίζω ότι αποκαθιστά την αλήθεια.
 Μεταξύ άλλων ο καθηγητής θυμίζει την επικείμενη απόλυση 12.000 αναπληρωτών, αλλά και το γεγονός πως ο κατώτατος μισθός του Έλληνα καθηγητή είναι το 19% του αντίστοιχου Λουξεμβούργιου, το 31% του Γερμανού ή το 45% του Ισπανού.
Σε κάθε περίπτωση αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο γιατί απευθύνεται στην επαγγελματική ευσυνειδησία όλων μας:
Αυτοί που αφορίζουν τους καθηγητές και τάχα νοιάζονται για τους μαθητές μας,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν η κυβέρνηση άφηνε τα σχολεία χωρίς καθηγητές, τους μαθητές χωρίς βιβλία,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν παιδιά μεταφέρονταν σε καρότσες αγροτικών από γονείς για να πάνε στο σχολείο γιατί δεν γινόταν η δωρεάν μεταφορά των μαθητών,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν χρόνια ολόκληρα μαθητές περνούσαν τα σχολική τους ζωή σε διαλυμένες λυόμενες αίθουσες, στη διπλοβάρδια, σε ακατάλληλα κτίρια,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν οι αποσπάσεις ημετέρων σε γραφεία άσχετα με την εκπαίδευση δημιουργούσαν κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία,

ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν το υπουργείο παραδεχόταν ότι ακόμα και τώρα στη λήξη του διδακτικού έτους οι μαθητές μας κάνουν λιγότερες από τις προβλεπόμενες ώρες σε κάποια μαθήματα γιατί «αδυνατεί» να προσλάβει αναπληρωτές,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν οι γονείς αναγκάζονταν να δίνουν χρήματα για πετρέλαιο στα σχολεία των παιδιών τους, αφού η κυβέρνηση έχει πετσοκόψει κατά 60% τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν η πρόσθετη διδακτική στήριξη, η ενισχυτική διδασκαλία, οι σχολικές βιβλιοθήκες σταμάτησαν να λειτουργούν επειδή αυτό προτάσσει η δημοσιονομική προσαρμογή,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν τα αθλητικά σχολεία καταργήθηκαν «εν μία νυκτί» αλλά τιμούν στα κανάλια τους ολυμπιακούς αγώνες του εμπορίου και του ντόπινγκ,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν όλα τα μουσικά σχολεία της χώρας υπολειτουργούν, χωρίς εκπαιδευτικούς μουσικούς αλλά χαιρετίζουν τους «διάσημους» μουσικούς όταν φέρνουν νούμερα στα κανάλια τους,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν χίλια σχολεία συγχωνεύονταν-έκλειναν, αναγκάζοντας μαθητές και μαθήτριες να ξυπνούν από τα χαράματα και να μετακινούνται σε μεγάλες αποστάσεις,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ όταν το υπουργείο ζητούσε να μετρηθούν με τον πήχη οι αίθουσες διδασκαλίας υπολογίζοντας 1,5 τ.μ ανά μαθητή δηλαδή λιγότερο από ότι τα αμνοερίφια σε στάβλισμα που είναι 2 τ.μ/ζώο, για να στοιβάξει περισσότερους μαθητές στις τάξεις.
ΔΕΝ ΜΙΛΗΣΑΝ για τα συνεχώς αυξανόμενα κρούσματα υποσιτιζόμενων παιδιών στα σχολεία σαν αποτέλεσμα της μνημονιακής πολιτικής που διαλύει τις λαϊκές οικογένειες αλλά προβάλλουν τα συσσίτια με τα σάπια φρούτα του υπουργείου και τις φιέστες της Χρυσής Αυγής μόνο για έλληνες,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τη μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών που αφιερώνουν δεκάδες ώρες για μαθήματα αλληλεγγύης σε μαθητές ανεξαρτήτως θρησκείας, χρώματος και καταγωγής, για προγράμματα πολιτιστικά, περιβαλλοντικά, αγωγής υγείας, πέρα από το σχολικό ωράριο, για πρόβες τα απογεύματα, Σάββατο, Κυριακές με μοναδική αμοιβή το χαμόγελο των μαθητών τους,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τους 12.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που σε ένα μήνα από τώρα θα γίνουν άνεργοι αορίστου χρόνου παρότι για σειρά ετών όργωναν απ’ άκρο σ’ άκρο την Ελλάδα, καλύπτοντας πάγιες ανάγκες του δημόσιου σχολείου,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τους 10.000 μόνιμους εκπαιδευτικούς που τεχνητά θα χαρακτηριστούν πλεονάζοντες από την αύξηση του ωραρίου, θα μετατεθούν βίαια σε οποιοδήποτε μέρος της χώρας εγκαταλείποντας την οικογένεια τους και θα αποτελέσουν τη μαγιά για τις επόμενες απολύσεις του κυρίου Μανιτάκη,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τις απολύσεις, την ανθρωποφαγία, τον ατομικισμό και τη χειραγώγηση που κρύβονται πίσω από την αξιολόγηση αλλά με συντονισμένη ιδεολογική ρύπανση προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για το νέο σχολείο της αγοράς,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τη στημένη βιομηχανία επιόρκων που εξυπηρετούν το μοντέλο άμεσων απολύσεων της τρόικας θέτοντας σε «αυτοδίκαιη» αργία εκπ/κούς, δημιουργώντας κλίμα τρομοκρατίας και στερώντας κάθε δικαίωμα υπεράσπισης της αξιοπρέπειάς μας,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για την έκθεση της UNESCO που αντιστοιχίζει 1 ώρα διδακτικού έργου ενός καθηγητή με 4 ώρες εργασίας γραφείου, ούτε ότι στην Ελλάδα το διδακτικό ωράριο είναι στον ευρωπαϊκό μέσο όρο,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για την διδακτική προετοιμασία που απαιτείται, τη διόρθωση γραπτών, τις εφημερίες, τη διοικητική και γραμματειακή υποστήριξη, τους πολλαπλούς ρόλους που αναλαμβάνουμε στο σχολείο ελλείψει εξειδικευμένου προσωπικού,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τους μισθούς της ντροπής όταν ο κατώτατος μισθός του έλληνα καθηγητή είναι το 19% του αντίστοιχου Λουξεμβούργιου, το 31% του Γερμανού ή το 45% του Ισπανού,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τις δαπάνες για τη δημόσια παιδεία που θα φτάσουν να είναι μόλις το 2,23 % του ΑΕΠ ποσοστό χαμηλότερο και από χώρες της υποσαχάριας Αφρικής,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ για τις πανελλαδικές εξετάσεις της ανεργίας που καταδικάζουν άμεσα όλους τους αποφοίτους των καθηγητικών σχολών σε ισόβια ανεργία αλλά και συνολικά τους νέους επιστήμονες σε μαζική μετανάστευση,
ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ τέλος για όλα αυτά που ψηφίστηκαν στα μνημόνια της ντροπής που καταδικάζουν τη νέα γενιά που τάχα υπερασπίζονται, σε μισθούς κάτω από 450 ευρώ, με ατομικές συμβάσεις εργασίας, σε ένα εφιαλτικό μέλλον.

Για όλα αυτά ΔΕ ΜΙΛΗΣΑΝ και ούτε θα μιλήσουν ποτέ ξεκάθαρα, οι ακριβοπληρωμένοι υπάλληλοι των καναλαρχών–εργολάβων-τραπεζιτών-εφοπλιστών. Όταν αναγκάζονται να μας δώσουν βήμα στα κανάλια τους, θα πνίξουν έντεχνα τις φωνές μας μέσα στη στημένη αρένα του σύγχρονου τηλεοπτικού «διαλόγου», για να απομείνει μόνο η δική τους φωνή, αυτή του ιεροεξεταστή για την αναγγελία της προαποφασισμένης καταδικαστικής απόφασης… Όποιοι αντιστέκονται, αρνούνται το νέο μεσαίωνα των μνημονίων και διεκδικούν, θα σπιλώνονται, θα λοιδορούνται, θα τσακίζονται. Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, στο μετρό, οι χαλυβουργοί, οι ναυτεργάτες, οι καθηγητές. Έχει αρχίσει λοιπόν συντονισμένα ο κοινωνικός κανιβαλισμός, θα κράζουν τα παπαγαλάκια στα δελτία των οκτώ των παράνομων καναλιών τους, θα πετούν λάσπη από τα ραδιόφωνά τους, θα στάζουν χολή οι πένες στις παλιοφυλλάδες τους. Όπλο τους η επικοινωνία, όπλο δικό μας να είναι η κοινωνία.

Όταν το δημόσιο σχολείο κατεδαφίζεται δεν υπάρχουν περιθώρια ανοχής. Δεν επιλέξαμε εμείς το χρόνο των αναγκαίων απεργιακών κινητοποιήσεων αλλά η κυβέρνηση ποντάροντας στον εκβιασμό. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή θα πάρουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και με θάρρος θα απαντήσουμε μαζικά στους δρόμους του αγώνα, μαζί με όλους αυτούς που δεν στρέφονται ενάντια στους άλλους εργαζόμενους αλλά σε όσους σπέρνουν τη φτώχεια με τις πολιτικές τους, με αυτούς που ακόμα πιστεύουν στη δημόσια παιδεία και στο ρόλο του εκπαιδευτικού. Για ένα σχολείο πραγματικά δημόσιο και δωρεάν, με υψηλής ποιότητας μόρφωση για όλα τα παιδιά, με παιδαγωγική αξιοπρέπεια και σταθερή εργασία.

πηγή: ergazomenoiapempe.blogspot.gr