Ο ματωμένος Μάης του '36 στη Θεσσαλονίκη

http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=3347896&publDate=6/5/2001

Στην επέτειο των 70 χρόνων από ένα σημαντικό σταθμό της ιστορίας του ελληνικού εργατικού κινήματος

Μετά τη σφαγή, λίγα λουλούδια...

Το βράδυ της 9ης Μάη του 1936 ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς έδωσε διαταγή ένα σύνταγμα στρατού από τη Λάρισα να μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη και μοίρα του στόλου να καταπλεύσει στο λιμάνι της πόλης προς αντιμετώπιση των εργατών που βρίσκονταν σε απεργία. Ταυτόχρονα, προέβη σε δηλώσεις με τις οποίες δεν άφηνε κανένα περιθώριο παρερμηνειών αναφορικά με τις προθέσεις του¹: «Κατέστη φανερόν - τόνισε - ότι οι σκοποί οι επιδιωκόμενοι από τους διευθύνοντας την απεργιακήν κίνησιν είναι πολιτικοί, ανατρεπτικοί. Αν ήσαν οικονομικοί θα εδέχοντο οι ιθύνοντες τας δύο εργατικάς ομοσπονδίας την λύσιν, την οποίαν η κυβέρνησις επέβαλε εις τους καπνεμπόρους, και η οποία όχι μόνον καθορίζει κατώτατον ημερομίσθιον 90 δραχμών, αλλά προβλέπει και περί μέσου ημερομισθίου 100 περίπου δραχμών... Η κυβέρνησις δε θα εμποδίση βεβαίως το δικαίωμα της απεργίας από εκείνους οι οποίοι το έχουν, αλλά δε θα επιτρέψη διατάρραξιν της τάξεως. Οσοι το επιχειρήσουν, θα συναντήσουν το κράτος του νόμου».

Το πόσο σεβόταν το δικαίωμα της απεργίας ο Μεταξάς αλλά και τι εσήμαινε το κράτος του νόμου, οι εργάτες της Θεσσαλονίκης το ένιωσαν στο πετσί τους εκείνες τις μέρες. Το διαπίστωσε επίσης ολόκληρος ο ελληνικός λαός λίγους μήνες αργότερα, όταν επιβλήθηκε το δικτατορικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου με ηγέτη του τον Ιωάννη Μεταξά. Αν αξίζει όμως μια παρατήρηση για την προαναφερόμενη δήλωση του, τότε οφείλουμε να σημειώσουμε πως αυτή η δήλωση είναι μια δήλωση καρμπόν που εκφέρεται, πανομοιότυπα, πάντοτε από τα χείλη του εκάστοτε πρωθυπουργού ή υπουργού, στο πλαίσιο του αστικού καθεστώτος - με δικτατορική ή κοινοβουλευτική μορφή διακυβέρνησης - όταν αυτό το καθεστώς βρίσκεται αντιμέτωπο με εργατικές - λαϊκές κινητοποιήσεις, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτές είναι πετυχημένες. Ας εξετάσουμε όμως αναλυτικότερα το θέμα μας κι ας δούμε πώς φτάσαμε στην απεργία των εργατών στη Θεσσαλονίκη το Μάη του '36, αλλά και στις απειλές, λόγω και έργω, του επίδοξου δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

Η ταξική πάλη στο πρώτο μισό της δεκαετίας του '30

Τμήμα από τη μεγάλη απεργιακή συγκέντρωση του Μάη στη Θεσσσαλονίκη

Το πρώτο μισό της δεκαετίας του '30, στην Ελλάδα, χαρακτηρίζεται από οξύτατες κοινωνικοπολιτικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις που τελική κατάληξη θα έχουν την εγκαθίδρυση της μεταξικής δικτατορίας. Επρόκειτο για μια πορεία που δεν ήταν αναπόφευκτη αν κρίνουμε από τη σκοπιά των συμφερόντων του εργαζόμενου λαού, αλλά ούτε και εύκολη αν εξετάσουμε τα πράγματα από τη σκοπιά των συμφερόντων της άρχουσας τάξης. Προς αυτή την κατεύθυνση ευνοούσε η παγκόσμια οικονομική κρίση του καπιταλισμού 1929 - 1933, η χρεοκοπία του αστικού κοινοβουλευτισμού και η άνοδος του φασισμού, έμμεσα ή άμεσα, η κυριαρχία δηλαδή των πιο αντιδραστικών τμημάτων της χρηματιστικής ολιγαρχίας ως απάντηση των αστικών τάξεων σε αυτή την κρίση αλλά και για την αντιμετώπιση του ανερχόμενου εργατικού - επαναστατικού κινήματος.

Στο εξεταζόμενο διάστημα και πριν ο Μεταξάς εγκαθιδρύσει το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, η Ελλάδα γνώρισε σημαντικές αλλά αποτυχημένες απόπειρες επιβολής δικτατορικού καθεστώτος από τον χώρο του Κέντρου (Κίνημα Πλαστήρα το 1933, το Κίνημα των Βενιζελικών της 1ης Μάρτη 1935), ενώ ο άλλος πόλος του αστικού πολιτικού κόσμου, η λεγόμενη δεξιά και ακροδεξιά δουλεύοντας πιο μεθοδικά κατάφερε να επιτύχει την παλινόρθωση της μοναρχίας το Φθινόπωρο του 1935, αλλά και να θέσει ισχυρά θεμέλια για μια επιτυχημένη επιβολή πραξικοπήματος.

Λίγο πριν γενικευθεί η χρήση των όπλων. Με τις αντλίες ρίχνουν νερό στους απεργούς

Το 1935 παρουσιάζεται επίσης σοβαρή ανάπτυξη του απεργιακού κινήματος που συνοδεύεται από παλλαϊκά συλλαλητήρια. Σε 200.000 φτάνουν οι απεργοί εργάτες μέχρι τον Οκτώβρη του χρόνου εκείνου, χωρίς να υπολογίζονται οι μήνες Μάρτης - Απρίλης. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αυτών των αγώνων, που αγκαλιάζουν όλα σχεδόν τα μεγάλα αστικά κέντρα της χώρας, είναι η αποφασιστικότητα και το πείσμα των εργαζόμενων μαζών, που φτάνουν ακόμη και σε ανοιχτή σύγκρουση με τους εργοδότες και την αστυνομία. Το 1935 σημαδεύεται επίσης με το ματοκύλισμα δεκάδων εργατών και αγροτών².

Με την αυγή του 1936, ο ελληνικός λαός έζησε κορυφαία ιστορικά γεγονότα. Στις 26 Γενάρη η χώρα οδηγήθηκε σε εκλογές. Η Βενιζελική παράταξη - το λεγόμενο Κέντρο - που κατέβηκε στις εκλογές με 5 διαφορετικά κόμματα (Κόμμα Φιλελευθέρων, Δημοκρατικός Συνασπισμός, Πανδημοκρατική Ενωσις Κρήτης, Αγροτικό Σοφιανόπουλου και Νεοφιλελεύθεροι) συγκέντρωσε συνολικά 574.655 ψήφους και 142 έδρες. Η αντιβενιζελική παράταξη - η λεγόμενη Δεξιά και ακροδεξιά - πήρε μέρος στις εκλογές με τα κόμματα Λαϊκό, Λαϊκή Ριζοσπαστική Ενωσις, Κόμμα Ελευθεροφρόνων (Μεταξάς) και Εθνικόν Μεταρρυθμιστικόν Κόμμα και συγκέντρωσε 602.840 ψήφους και 143 έδρες. Το ΚΚΕ, που δημιούργησε με το Αγροτικό Κόμμα του Βογιατζή το Παλλαϊκό Μέτωπο, σημείωσε επιτυχία καθώς συγκέντρωσε 73.411 ψήφους και εξέλεξε 15 βουλευτές. Η επιτυχία αυτή αποκτούσε ξεχωριστή σημασία, δεδομένου ότι κανένα κόμμα δε συγκέντρωνε την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και το Παλλαϊκό Μέτωπο μπορούσε να παίξει ένα είδος ρυθμιστικού ρόλου κάτι και το οποίο έγινε με την υπογραφή, στις 19/2/1936, του γνωστού συμφώνου Σκλάβαινα - Σοφούλη. Βάσει των όρων της συμφωνίας, το Παλλαϊκό Μέτωπο αναλάμβανε την υποχρέωση να ψηφίσει τους Φιλελεύθερους για το προεδρείο της Βουλής και να δώσει ψήφο ανοχής σε κυβέρνηση που θα σχημάτιζε ο Σοφούλης. Από την πλευρά της, η κυβέρνηση θα ακύρωνε αναδρομικά τη διάταξη του εκλογικού νόμου που αφαιρούσε τα εκλογικά δικαιώματα από όσους είχαν καταδικαστεί για παράβαση του «ιδιώνυμου», θα καταργούσε τις επιτροπές ασφάλειας, θα έδινε αμνηστία στον Ν. Ζαχαριάδη, στον Β. Βερβέρη και στον Β. Νεφελούδη, καθώς και σε όλους τους πολιτικούς κατάδικους, τους φυλακισμένους και τους εξόριστους, θα διέλυε όλες τις φασιστικές οργανώσεις, θα καθιέρωνε σαν μόνιμο εκλογικό σύστημα την αναλογική, θα ελάττωνε, μέσα σε δυο μήνες, την τιμή του ψωμιού, θα απαγόρευε την προσωποκράτηση για οφειλές προς το Δημόσιο μέχρι τρεις χιλιάδες δραχμές, θα καθιέρωνε πεντάχρονο χρεοστάσιο χωρίς όρους για τα χρέη των αγροτών στις τράπεζες και στους ιδιώτες και θα προχωρούσε στην άμεση εφαρμογή των Κοινωνικών Ασφαλίσεων³.

Αγωνιστές με υψωμένες γροθιές, στην πρωτομαγιάτικη απεργία του '36, στη Θεσσαλονίκη

Τελικά, αυτό το σύμφωνο δεν τηρήθηκε με ευθύνη του Κόμματος των Φιλελευθέρων του Θ. Σοφούλη που υπαναχώρησε, υποστηρίζοντας μαζί με το δεξιό Λαϊκό Κόμμα τη λύση Δεμερτζή.

Η υπαναχώρηση των Φιλελευθέρων ήταν επιβεβλημένη από τα ταξικά συμφέροντα που υπηρετούσε ο χώρος του Κέντρου, δεδομένου ότι ήταν τέτοιες οι συνθήκες εκείνη την περίοδο που η συμμαχία με το Παλλαϊκό Μέτωπο ευνοούσε το λαϊκό κίνημα, η πάλη του οποίου γνώριζε πραγματική έκρηξη. Στους πρώτους μήνες του '36, το απεργιακό κίνημα της εργατικής τάξης αλλά και των μεσαίων στρωμάτων σημείωσε πρωτοφανή άνοδο απ' άκρη σ' άκρη της Ελλάδας. Μόνο στο τρίμηνο Γενάρη - Μάρτη απήργησαν πάνω από 200 χιλιάδες εργάτες, ενώ σε μια σειρά πόλεις (Δράμα, Καβάλα, Σέρρες, Ξάνθη κλπ.) πραγματοποιήθηκαν πετυχημένες απεργίες με τοπικού χαρακτήρα αιτήματα. Στο ίδιο χρονικό διάστημα οι αγρότες μιας σειράς επαρχιών (Ηρακλείου, Δωρίδας κλπ.) συγκροτούσαν συλλαλητήρια, ενώ οι επαγγελματίες των πόλεων κατέβαιναν σε απεργίες. Σ' αυτές τις παλλαϊκές κινητοποιήσεις το «παρών» έδωσε και η σπουδάζουσα νεολαία. Ολόκληρο το πρώτο δεκαήμερο του Μάρτη, οι φοιτητές των πανεπιστημίων και όλων των άλλων σχολών βρίσκονταν σε απεργία, απαιτώντας πανεπιστημιακές και γενικότερα δημοκρατικές ελευθερίες⁴.

Οι εργάτες στήνουν οδοφράγματα

Τη μεγάλη άνοδο των εργατικών και λαϊκών αγώνων φανερώνει και η αντίδραση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους. Ο απολογισμός της κρατικής τρομοκρατίας σε βάρος των λαϊκών μαζών, για τους μήνες Γενάρη, Φλεβάρη, Μάρτη και Απρίλη του 1936 που έδωσε στη δημοσιότητα η στατιστική υπηρεσία της οργάνωσης ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ είναι αποκαλυπτικός⁵. Το Γενάρη του '36, σε ολόκληρη την Ελλάδα έγιναν 117 συλλήψεις, 18 φυλακίσεις, 37 εξορισμοί, 33 τραυματισμοί, 1 δολοφονία, 38 βασανισμοί, 13 απαγορεύσεις συνεδρίων και συγκεντρώσεων, 1 αστυνομική έρευνα, 4 διαλύσεις σωματείων και 3 κατασχέσεις.

Το Φλεβάρη έγιναν 129 συλλήψεις, 91 φυλακίσεις, 6 εξορισμοί, 23 τραυματισμοί, 2 δολοφονίες, 17 βασανισμοί, 3 απαγορεύσεις συνεδρίων και συγκεντρώσεων, 14 αστυνομικές έρευνες και 3 κατασχέσεις.

Το Μάρτη έγιναν 198 συλλήψεις, 225 φυλακίσεις, 12 εξορισμοί, 17 τραυματισμοί, 1 δολοφονία, 36 βασανισμοί, 5 απαγορεύσεις συνεδρίων και συγκεντρώσεων, 2 αστυνομικές έρευνες και 1 κατάσχεση.

Τον Απρίλη του '36 έγιναν 198 συλλήψεις, 32 φυλακίσεις, 44 εξορισμοί, 35 τραυματισμοί, 1 δολοφονία, 34 βασανισμοί, 15 απαγορεύσεις συνεδρίων και συγκεντρώσεων, 19 αστυνομικές έρευνες και 470 κατασχέσεις.

Το σκηνικό, που δείχνει με ποια κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα φτάσαμε στα γεγονότα του Μάη στη Θεσσαλονίκη ολοκληρώνεται, αν προσθέσουμε τις πολιτικές εξελίξεις σε κεντρικό επίπεδο.

Ενας νεκρός στο δρόμο κοντά στο «Αλκαζάρ»

Στις 5 Μάρτη του 1936 ο Βασιλιάς Γεώργιος - χωρίς να συναντήσει την παραμικρή αντίσταση από τα αστικά κόμματα - διόρισε τον Ιωάννη Μεταξά στη θέση του υπουργού των Στρατιωτικών. Επίσης, καθολική ήταν από τον μονάρχη και τον αστικό πολιτικό κόσμο η στήριξη της κυβέρνησης Δεμερτζή, στην οποία ο Μεταξάς κατείχε και τη θέση του αντιπροέδρου. Λίγες βδομάδες αργότερα, στις 27 Απρίλη του ιδίου έτους, και αφού ο Δεμερτζής είχε αποδημήσει εις κύριον, τα αστικά κόμματα έκαναν το Μεταξά πρωθυπουργό, δίνοντάς του ψήφο εμπιστοσύνης και τρεις μέρες αργότερα η Βουλή αποφάσισε τη διακοπή των εργασιών της μέχρι το τέλος Σεπτέμβρη, δίνοντας στον μετέπειτα δικτάτορα και στην κυβέρνηση του ημιδικτατορικές εξουσίες. Αποτέλεσμα ήταν, από τα τέλη Απρίλη του '36 να εγκαθιδρυθεί στη χώρα ένα ιδιότυπο καθεστώς που αργότερα πολύ εύστοχα ονομάστηκε «καθεστώς της 3 1/2 Αυγούστου»⁶. Σε καθεστώς, λοιπόν «3 1/2 Αυγούστου» - που ήθελε να γίνει «4η Αυγούστου» - έγιναν τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης. Ας τα παρακολουθήσουμε.

Ο ματωμένος Μάης του '36

Τετάρτη 29 Απρίλη 1936. Δώδεκα χιλιάδες καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης - εκ των οποίων περίπου το 70% γυναίκες - αυτή τη μέρα δεν πιάνουν δουλιά, αλλά κατεβαίνουν σε απεργία, ύστερα από απόφαση του συνδικαλιστικού τους φορέα, της Πανελλήνιας Καπνεργατικής Ομοσπονδίας (ΠΚΟ). Κυριότερο αίτημά τους⁷ έχουν την αύξηση των ημερομισθίων στις 120 - 135 δραχμές με την εφαρμογή της σύμβασης του 1924⁸. Η απεργία ξεκινάει από τις 9.30 το πρωί. Τα καπνομάγαζα κλείνουν και οι απεργοί κατευθύνονται αρχικά στα γραφεία της Ομοσπονδίας και στη συνέχεια στον κινηματογράφο «Πάνθεον», όπου έχουν συγκέντρωση, για να συζητήσουν και να αποφασίσουν τα μέτρα που πρέπει να λάβουν για την περιφρούρηση του αγώνα τους. Εξω από τον κινηματογράφο, η αστυνομία με ισχυρές δυνάμεις δείχνει τα δόντια της, έτοιμη, ανά πάσα στιγμή να επιδοθεί στο ...θεάρεστο έργο της.

Από τη μεγάλη διαδήλωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Ελευθερίας για την άγρια δολοφονία των εργατών

Οι απεργοί αγνοούν την προκλητική αστυνομική παρουσία, εκλέγουν Κεντρική Επιτροπή Αγώνα και στις 12.30 το μεσημέρι η Επιτροπή κάνει παράσταση στον γενικό Διοικητή Μακεδονίας Κ. Πάλλη με το υπόμνημα των αιτημάτων των καπνεργατών. Την ίδια μέρα ξεσπά η απεργία στο Βόλο και τις Σέρρες.

Πολύ γρήγορα, η απεργία επεκτείνεται και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Την Πέμπτη 30 Απρίλη στην απεργία κατεβαίνουν τα Σωματεία καπνεργατών στην Καβάλα και στη Δράμα. Το Σάββατο 2 Μάη θα προστεθούν τα Σωματεία Αγρινίου, Κομοτηνής, Σάμου, Σιδηροκάστρου, Προσοτσάνης, Νιγρίτας, Ξάνθης, Λαγκαδά, Σιάτιστας, Καρδίτσας, Πειραιά κ.ά. Την Τρίτη 5 Μάη - 7η μέρα της απεργίας, κατεβαίνουν σε συμπαράσταση στη Θεσσαλονίκη οι κλωστοϋφαντουργοί, οι χαρτεργάτες, οι τσαγκαράδες και οι λαστιχάδες. Στις 6 Μάη το μεσημέρι μέλη φασιστικών οργανώσεων τους οποίους χρησιμοποιεί το κράτος πυροβολούν και τραυματίζουν τον καπνεργάτη Κώστα Σαμιώτη 20 χρονών.

Την επομένη, 7 Μάη, το Ενωτικό Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης καλεί την εργατική τάξη σε επιφυλακή για 24ωρη απεργία συμπαράστασης. Εν τω μεταξύ, η εργατική τάξη της Ελλάδας συμπαραστέκεται στους απεργούς. Οι πιο μαζικές ομοσπονδίες του Ηλεκτρισμού, Δέρματος, Οικοδόμων, Επισιτισμού, Ιματισμού, Κουρέων, Αρτεργατών, Φυματικών, το Ενωτικό Εργατικό Κέντρο Αθήνας, με τηλεγραφήματά τους προς τη Γενική Διοίκηση Μακεδονίας τονίζουν ότι αν δε λυθούν τα δίκαια αιτήματα των Καπνεργατών, των τσαγκαράδων και υφαντουργών και σε περίπτωση που εφαρμοστούν τα τρομοκρατικά μέτρα που εξαγγέλθηκαν, η εργατιά όλης της χώρας θα κατέβει σε πανελλαδική απεργία. Αυτή τη μέρα φτάνει στη Θεσσαλονίκη, επιστρέφοντας από το Βελιγράδι, ο πρωθυπουργός της χώρας και μετέπειτα δικτάτορας Ι. Μεταξάς, ο οποίος σε κοινή σύσκεψη που είχε με τον Γενικό Διευθυντή και τον Σωματάρχη του Γ΄ Σώματος Στρατού δίνει το «πράσινο φως» για την καταστολή της απεργίας.

Εφιπποι χωροφύλακες, με γυμνά τα σπαθιά, ενώ δίπλα τους οι απεργοί προσπαθούν να τους μιλήσουν

Σε λίγες ώρες, η συμπρωτεύουσα θα ζούσε μια από τις ηρωικότερες και τραγικότερες σελίδες της ιστορίας της.

Στις 8 Μάη, λίγο πριν το μεσημέρι, εφτά χιλιάδες απεργοί της Θεσσαλονίκης κατευθύνθηκαν προς τη γενική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος, για να απαιτήσουν την άμεση επίλυση των αιτημάτων τους. Δυνάμεις έφιππης και πεζής χωροφυλακής προσπάθησαν να τους σταματήσουν, χωρίς όμως να το πετύχουν. Τότε άρχισαν να πυροβολούν κατά του άοπλου πλήθους, που ύστερα από το πρώτο σοκ ανασύνταξε τις δυνάμεις του κι άρχισε να στήνει οδοφράγματα. Την ίδια ώρα, άλλη διαδήλωση από τρεις χιλιάδες περίπου εργάτες, που κατευθυνόταν επίσης προς το διοικητήριο, δέχτηκε κι αυτή επίθεση από τους χωροφύλακες. Οι εργάτες κατάφεραν να σπάσουν τις ζώνες των χωροφυλάκων και να ενωθούν με τους συναδέλφους τους στα οδοφράγματα.

Μέσα σε λίγη ώρα τα νέα είχαν φτάσει σε κάθε σημείο της πόλης κι ο κόσμος κατέβαινε από τις συνοικίες προς το κέντρο για να βοηθήσει τους αγωνιζόμενους εργάτες. Οι αρχές τρομοκρατήθηκαν. Ο Διοικητής της φρουράς Θεσσαλονίκης έδωσε διαταγή στο στρατό να χτυπήσει τους διαδηλωτές αλλά οι φαντάροι δεν υπάκουσαν. Τρεισήμισι ώρες κράτησαν οι οδομαχίες και τελικά οι διαδηλωτές υποχώρησαν. Πολλοί εργάτες είχαν τραυματιστεί αλλά η αγανάκτηση το λαού ήταν στο κατακόρυφο. Το βράδυ, πολλά σωματεία της Θεσσαλονίκης (αυτοκινητιστές, λιμενεργάτες, οικοδόμοι, τροχιοδρομικοί κ.ά.) κήρυξαν απεργία. Η κυβέρνηση σε απάντηση προχώρησε στην έκδοση διατάγματος επιστράτευσης των τροχιοδρομικών και των σιδηροδρομικών και διέταξε το Γ΄ Σώμα Στρατού να λάβει εξαιρετικά μέτρα προς εξασφάλιση της τάξης⁹.

«Η αστυνομία - έγραφε ο «Ρ» αναφερόμενος στα γεγονότα της 8ης Μαΐου¹⁰ - έδειξε σήμερα καθαρά πως παίζει το ρόλο του υπηρέτη του καπνεμπορικού και του άλλου κεφαλαίου. Με αγριότητα και βανδαλισμούς επιτέθηκε κατά των άοπλων καπνεργατών και καπνεργατριών, των υφαντουργών, των μικρών κοριτσιών (12 ως 15 χρόνων) και τους ματοκύλισε. Επί 3 1/2 ώρες η Θεσσαλονίκη βρισκότανε χτες σε κατάσταση μάχης, μεταξύ των δυνάμεων της αστυνομίας και ενός μέρους της εργατικής τάξης. Η στάση της αστυνομίας έχει εξεγείρει όλο το λαό».

Την επομένη, 9 Μαΐου, η απεργία στη συμπρωτεύουσα είχε γενικευτεί. Μαζί με τους εργάτες κατέβηκαν σε απεργία διαμαρτυρίας και οι επαγγελματίες, οι βιοτέχνες και οι φοιτητές. «Την πρωίαν της 9ης Μαΐου - γράφει ο Γρ. Δαφνής¹¹ - απήργησαν εις ένδειξιν αλληλεγγύης οι λιμενεργάται, αρτεργάται, μυλεργάται, εργάται πλεκτηρίων και άλλων κλάδων, έτσι που το σύνολο των απεργούντων εργατών εις Θεσσαλονίκην ανήλθε εις 25.000 περίπου. Οι δε έμποροι και επαγγελματίαι έκλεισαν τα καταστήματά των. Ολόκληρος δηλαδή ο λαός της Θεσσαλονίκης, ο εργαζόμενος, ενεφανίζετο ηνωμένος εις την κατά των κυβερνητικών μέτρων διαμαρτυρίαν».

Ετσι οι χωροφύλακες από νωρίς το πρωί άρχισαν τις επιθέσεις εναντίον εργατικών συγκεντρώσεων. Η πρώτη σοβαρή σύγκρουση έγινε μεταξύ χωροφυλακής και απεργών αυτοκινητιστών στην οδό Εγνατίας. Οι χωροφύλακες χτύπησαν στον ψαχνό και σε λίγο έπεσε ο πρώτος νεκρός απεργός: ήταν ο αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης. «Το πλακόστρωτο και οι γύρω δρόμοι βάφονται με αίμα. Παντού ακούγονται αγκομαχητά των πληγωμένων και οι κατάρες του πλήθους ενάντια στους φονιάδες. Γίνεται διαδήλωση με το νεκρό εργάτη πάνω σε μια πόρτα μπροστά προς το Διοικητήριο, από το οποίο απουσιάζει ο Διοικητής, όχι, όμως και οι χωροφύλακες που το φυλάνε πάνοπλοι. Την ίδια ώρα οι καμπάνες σε όλες τις συνοικίες κτυπάν συναγερμό, ο λαός ξεχύνεται στους δρόμους και κατηφορίζει προς το Κέντρο. Πορείες με υψωμένες τις γροθιές ενώνονται με τους απεργούς, ενώ κόκκινα λάβαρα βαμμένα από το αίμα των δολοφονημένων εργατών ανεμίζουν. Οι πρώτοι νεκροί: Β. Σταύρου, Ιντο Σενόρ, Γ. Πανόπουλος, Αγλαμίδης, Σαλβατόρ Ματαράσο, Δημ. Λαϊλάνης, Σ. Διαμαντόπουλος, Γιάννης Πιτάρης, Ευθύμης Μάνος, Μανώλης Ζαχαρίου, Αναστασία Καρανικόλα»¹².

Οι μαζικές δολοφονίες διαδηλωτών αντί να κάμψουν τη λαϊκή αντίσταση, τη θεριεύουν προκαλώντας νέα κύματα οργής και αγανάκτησης. Ολη η πόλη έχει ξεσηκωθεί ενώ οι στρατιώτες παραβαίνουν τις διαταγές, αρνούνται να σηκώσουν όπλο κατά του λαού και συγκρούονται με τους χωροφύλακες.

Το μεσημέρι ο διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού διατάσσει τους χωροφύλακες να κλειστούν στα αστυνομικά τμήματα, δίνει εντολή σε αξιωματικούς του στρατού να αναλάβουν τη Διοίκηση των αστυνομικών τμημάτων, και βγάζει ανακοίνωση που απαγορεύει κάθε συγκέντρωση ακόμα και λίγων ατόμων σε κλειστό ή ανοιχτό χώρο, ενώ κλείνει και τα μαγαζιά της Θεσσαλονίκης. Το γεγονός αυτό αντί να δράσει καταπραϋντικά οξύνει ακόμη περισσότερο τα πνεύματα. Στις 5 μ.μ. πραγματοποιείται νέα λαϊκή συγκέντρωση στη διασταύρωση των οδών Εγνατίας και Βενιζέλου χωρίς να υπάρξουν επεισόδια. Οι συγκεντρωμένοι εκδίδουν ψήφισμα το οποίο λέει:

«Απας ο λαός της Θεσσαλονίκης συγκεντρωθείς εις παλλαϊκήν συγκέντρωσιν και ακούσας των ρητόρων, αποφασίζει:

1) Εκφράζει τον αποτροπιασμόν και την αγανάκτησίν του διά τους δολοφόνους.

2) Διαδηλώνει τη συμπάθειάν του προς τους αγωνιζόμενους απεργούς.

Και ζητεί: 1) Παραίτησιν της κυβερνήσεως.

3) Αμεσον σύλληψιν του διευθυντού της Αστυνομίας Ντάκου και την αντικατάστασιν του Γενικού Διοικητού Πάλλη.

4) Επίλυση όλων των αιτημάτων των απεργών και ακύρωσιν της αποβολής του φοιτητή Καββαδία.

5) Απελευθέρωσιν όλων των συλληφθέντων.

6) Απόδοσιν των θυμάτων εις τα εργατικά Σωματεία προς κήδευσιν.

7) Να επιτραπεί αύριον η τέλεσις παλλαϊκού μνημοσύνου.

Δηλώνει:

ότι θα συνεχίσει την απεργίαν μέχρις της πλήρους επιλύσεως όλων των αιτημάτων και αναθέτει εις τον Διοικητήν του Γ. Σ. Στρατού τη διαβίβασιν του παρόντος ψηφίσματος εις την κυβέρνησιν».

Το βράδυ της 9ης Μαΐου ο λαός της Θεσσαλονίκης είναι η πραγματική εξουσία στην πόλη. «Οι αρχές είχαν ουσιαστικά καταλυθεί. Οι συνοικισμοί όλοι είχαν καταληφθή από τους διαδηλωτάς», γράφει ο επιμελητής του ημερολογίου του Ιωάννη Μεταξά, Π. Σιφναίος¹³. Και ο Γρ. Δαφνής συμπληρώνει: «Τη νύκτα της 9ης προς 10η Μαΐου, ούτε ο Γενικός Διοικητής, ούτε ο Σωματάρχης, ούτε καμία άλλη αρχή ημπορούσε να ασκήση εξουσίαν! Ητο εκτός πάσης αμφιβολίας ότι ο λαός της Θεσσαλονίκης ήτο κύριος της καταστάσεως»¹⁴. Μπρος σε αυτή την κατάσταση ο Μεταξάς δεν έκρυψε τον τρόμο του και διέταξε - όπως προαναφέραμε - να κινηθεί το Σύνταγμα Λαρίσης προς τη Θεσσαλονίκη και μοίρα του Στόλου να καταπλεύσει προς την πόλη¹⁵. Ηθελε προφανώς να σπείρει τον τρόμο και να δείξει πως ήταν αποφασισμένος για όλα, αλλά τα πράγματα δεν οδηγήθηκαν σε νέα σύγκρουση δεδομένου ότι η απεργία λύθηκε με συμβιβασμό που επιτεύχθηκε σε κεντρικό επίπεδο στον οποίο συνέβαλε και η Ενωτική ΓΣΕΕ με επικεφαλής τον Κ. Θέο¹⁶.

Αντί επιλόγου

Η βάρβαρη δολοφονική επίθεση εναντίον του λαού της Θεσσαλονίκης προκάλεσε έκρηξη κι απεργιακές κινητοποιήσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα¹⁷. Το απεργιακό αυτό ξέσπασμα το Μάη του '36, η κυβέρνηση του Μεταξά και ο αστικός πολιτικός κόσμος το απέδωσαν, κατά τη συνήθη πρακτική σε... κομμουνιστικό δάκτυλο. «Το 1936 - γράφει ο Mark Mazower¹⁸εξηγώντας αυτή την ερμηνεία των γεγονότων - καθώς δυνάμωνε η εργατική διαμαρτυρία, τα μεγάλα πολιτικά κόμματα αρχικά περιθωριοποιήθηκαν και κατόπιν ωθήθηκαν στην υποστήριξη της αντικομμουνιστικής καταστολής». Αναμφίβολα το ταξικό τους συμφέρον δεν μπορούσε να τα οδηγήσει σε άλλο δρόμο. Η αλήθεια όμως ήταν διαφορετική. Κανένα εργατικό κίνημα και καμία απεργία δε θα μπορούσε να υπάρξει αν δεν υπήρχαν πραγματικά προβλήματα που μάστιζαν τους εργαζόμενους. «Η εργατική αναταραχή - έγραφαν οι ιθύνοντες της βρετανικής πρεσβείας σε μία έκθεσή τους, με ημερομηνία 27/5/1936, για τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης - οφείλεται περισσότερο σε πραγματική δυσαρέσκεια για τα μόνιμα κακά παρά σε κομμουνιστική προπαγάνδα. Στη ρίζα του κακού βρίσκεται η μεγάλη οικονομική αθλιότητα που επικρατεί στα κατώτερα στρώματα και ειδικά στις εργαζόμενες τάξεις»¹⁹.

Τα γεγονότα του Μάη του '36 με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη θα μπορούσαν πιθανότατα να αποτελέσουν και την αρχή του τέλους της διακυβέρνησης του τόπου από τον Μεταξά αν τα αστικά κόμματα ανταποκρίνονταν στις σχετικές εκκλήσεις του ΚΚΕ, το οποίο σε απόφαση της ΚΕ του προφητικά τόνιζε²⁰: «Ο δολοφόνος Μεταξάς, εκπρόσωπος των πιο τρομοκρατικών, πλουτοκρατικών κύκλων, του βασιλιά και της φασιστικής στρατοκρατίας, επιταχύνει τις προσπάθειές του για να εγκαθιδρύσει στην Ελλάδα μοναρχοφασιστική δικτατορία». Δυστυχώς το ΚΚΕ δεν εισακούστηκε κι έμεινε μόνο του ως το τέλος να αγωνίζεται για να αποτρέψει το μοιραίο, την εγκαθίδρυση της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας. Το αποτέλεσμα της στάσης των αστικών κομμάτων, ήταν να λυθούν τα χέρια του Μεταξά κι αυτών που τον στήριζαν. Υπό αυτές τις συνθήκες έχει απόλυτο δίκιο ο Γρ. Δαφνής όταν σημειώνει:ι «Τα αιματηρά γεγονότα της Θεσσαλονίκης θα δώσουν την πρώτη δικαιολογίαν διά την κατάλυσιν του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού πολιτεύματος». Ο ίδιος συγγραφέας προσθέτει ότι στις 10 Μαΐου ο Μεταξάς συζήτησε και συμφώνησε με τον Γεώργιο Γλύξμπουργκ για την επιβολή της δικτατορίας²¹.

Σχετικά πάντως με τη στήριξη που βρήκε ο Μεταξάς στα αστικά κόμματα της εποχής, πιο αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός ότι πολυτιμότερη, για να επιβάλει εντέλει τα σχέδιά του, ήταν αντικειμενικά η στήριξη που του παρείχε το βενιζελικό κόμμα των Φιλελευθέρων. «Ο Σοφούλης - γράφει ο Γ. Ανδρικόπουλος ²²- αν και απέφυγε να αναφερθεί στην εξαθλίωση το λαού, καταδίκασε ωστόσο με μεγάλη οξύτητα ...την απάνθρωπον συμπεριφοράν του κράτους και των οργάνων του..., ...τας τσαρικάς σφαγάς. Ταυτόχρονα συνέχιζε να υποστηρίζει την κυβέρνηση Μεταξά... Το κόμμα των φιλελευθέρων είχε, για πρώτη φορά στην ιστορία του, βρεθεί μπροστά σε μια τέτοια κρίση. Τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης έδειχναν ότι η πολιτική του έναντι του Μεταξά αποδοκιμαζόταν από το λαό... Για να κερδίσει το έδαφος που είχε χάσει έπρεπε να κάνει στροφή προς τα αριστερά και να εγκαταλείψει τον Μεταξά. Αλλά την αναδίπλωση έκανε αδύνατη, πρώτο η πεποίθηση της ηγεσίας του ότι ο Μεταξάς αντιπροσώπευε τη μόνη ελπίδα επαναφοράς στο στρατό των απότακτων αξιωματικών, δεύτερο η βαθύτατα συντηρητική του φύση που απέτρεπε συνεργασία με ριζοσπαστικές δυνάμεις».

Χωρίς αμφιβολία τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης σηματοδοτούσαν μια περίοδο στην πολιτική ζωή της χώρας όπου το κέντρο βάρους των εξελίξεων, έστω και ελαφρά, μετατοπιζόταν από τα κέντρα συνωμοσίας στις οργανώσεις του λαού. Το ΚΚΕ μάλιστα, εναπόθετε - και δίκαια έπραττε - όλες τις ελπίδες για προοδευτικές εξελίξεις στη χώρα σ' αυτό το γεγονός. Την Ελλάδα²³, έλεγε, «ο παλλαϊκός απελευθερωτικός αγώνας θα τη σώσει». Ομως αυτό που για το ΚΚΕ ήταν σωτηρία της χώρας, προκαλούσε πανικό σε κάποιους άλλους. Η είσοδος του λαού στο προσκήνιο των πολιτικών εξελίξεων ήταν ένα γεγονός που όπως γράφει ο Ανδρικόπουλος²⁴ «δεν πέρασε απαρατήρητο από τις στήλες του Τύπου - βενιζελικού και αντιβενιζελικού - που άρχισε να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου». Η αστική τάξη και οι πολιτικοί εκπρόσωποί της είχαν την εμπειρία να καταλάβουν πως ο λαός στο προσκήνιο ήταν η μέγιστη και η κύρια απειλή για τα συμφέροντά τους. Επρεπε να λάβουν τα μέτρα τους. Και τα έλαβαν λίγο αργότερα με την επιβολή του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου.

Παραπομπές:

1. Μεταξά: «Το προσωπικό του Ημερολόγιο», εκδόσεις Γκοβόστη, τόμος Δ΄ σελ. 214

2. «Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του '36 - χρονικό», εκδόσεις Σ.Ε. σελ. 22-23

3. Βλέπε ολόκληρο το σύμφωνο: «Το ΚΚΕ - Επίσημα κείμενα», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 4ος, σελ. 342-343.

4. Δημήτρη Σάρλη: «Η πολιτική του ΚΚΕ στον αγώνα κατά του μοναρχοφασισμού», Αθήνα 1975, σελ. 383-384.

5. «Ριζοσπάστης» 21/4/1936.

6. Φ. Γρηγοριάδη: «Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1909-1940», εκδόσεις Καπόπουλος, τόμος 4ος, σελ. 134-136.

7. Συνολικά για τα αιτήματα των καπνεργατών βλέπε: «Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του '36 - χρονικό», εκδόσεις Σ.Ε. σελ. 22-23.

8. Η σύμβαση αυτή που είχε ονομαστεί και «σύμβαση Παπαναστασίου», προέβλεπε ότι ο μέσος όρος του ημερομισθίου των καπνεργατών θα έπρεπε να αντιστοιχεί σε 8 χρυσές δραχμές. Αυτό σήμαινε ότι το 1936 οι καπνεργάτες έπρεπε να παίρνουν ημερομίσθιο 140-150 δραχμών. Πληρώνονταν όμως με 40-50 δρχ. που με κάποιες επιμέρους αυξήσεις έφταναν τις 75-80. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι εξαιτίας της μεγάλης ανεργίας, πολλοί καπνεργάτες δούλευαν τζάμπα (κυρίως γυναίκες) έχοντας συμφωνήσει με τα αφεντικά να τους κολλάνε μόνο τα ένσημα στο ΤΑΚ (Ταμείο Ασφάλισης Καπνεργατών) για να μην χάνουν το δικαίωμα της περίθαλψης. (Σπ. Λιναρδάτου: «Πώς εφτάσαμε στην 4η Αυγούστου», εκδόσεις Θεμέλιο, 1965, σελ. 207-208).

9. Γρ. Δαφνή: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», εκδόσεις Ικαρος 1955, τόμος Β΄, σελ. 423.

10. «Ριζοσπάστης», 9 Μάη 1936.

11. Γρ. Δαφνή: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», εκδόσεις Ικαρος 1955, σελ. 424.

12. «Οι Καπνεργάτες και ο Μάης του '36», έκδοση «ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΚΑΠΝΕΡΓΑΤΩΝ-ΤΡΙΩΝ Ν. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ», σελ. 43 .Βλέπε αναλυτικά για το μακελειό: «Ρ», Κυριακή 10/5/1936 και «Ο ηρωικός Μάης της Θεσσαλονίκης του '36 - χρονικό», εκδόσεις Σ.Ε. σελ. 39- 51. Για τον αριθμό των νεκρών υπάρχει διχογνωμία. Θεωρείται πως ήταν περισσότεροι αλλά δε βρέθηκαν τα στοιχεία τους. Λέγεται ότι η αστυνομία προχώρησε σε μυστική ταφή νεκρών για να αποφευχθεί η έκρηξη της λαϊκής αγανάκτησης που θα προκαλούσε η γνωστοποίηση των συνολικών στοιχείων γύρω από το μακελειό.

13. Ι. Μεταξά: «Το προσωπικό του Ημερολόγιο», εκδόσεις Γκοβόστη, τόμος Δ΄ σελ. 213.

14. Γρ. Δαφνή: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», εκδόσεις Ικαρος 1955, τόμος Β΄ σελ. 425-426.

15. Σπ. Μαρκεζίνη: «Πολιτική Ιστορία της Συγχρόνου Ελλάδος», εκδόσεις Πάπυρος, τόμος 4ος, σελ. 304-307.

16. Η Κ.Ε. του ΚΚΕ άσκησε οξυτάτη κριτική στην Ενωτική ΓΣΕΕ και στον Κ. Θέο γι' αυτή τη συμβιβαστική πρακτική (Βλέπε: «Το ΚΚΕ - Επίσημα κείμενα», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 4ος, σελ. 375- 376).

17. «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ», εκδόσεις Σ.Ε. σελ. 298-299.

18. Mark Mazower: «Η Ελλάδα και η οικονομική κρίση του μεσοπολέμου», έκδοση του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, σελ. 371.

19. Βλέπε ολόκληρη την έκθεση: Γ. Ανρικόπουλου: «Οι ρίζες του ελληνικού φασισμού», εκδόσεις ΔΙΟΓΕΝΗΣ, σελ. 73-77.

20. «Το ΚΚΕ - Επίσημα κείμενα», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 4ος, σελ. 373.

21. Γρ. Δαφνή: «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», εκδόσεις Ικαρος 1955, τόμος Β΄ σελ. 422-423.

22. Γιάννη Ανδρικόπουλου: «Η Δημοκρατία του Μεσοπολέμου», εκδόσεις Φυτράκη, σελ. 221.

23. «Το ΚΚΕ - Επίσημα κείμενα», εκδόσεις Σ.Ε., τόμος 4ος, σελ. 372.

24. Γ. Ανδρικόπουλου, στο ίδιο, σελ. 217.

Γιώργος ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ

16/10/2011

 -- Ο αστικός πολιτικός κόσμος από την 4η Αυγούστου έως τον Εμφύλιο

2/8/2009

 -- Οι κομμουνιστές προειδοποίησαν και οργάνωσαν τη λαϊκή πάλη

9/5/2008

 -- ΑΤΙΤΛΟ

2/5/2004

 -- Ο ματωμένος Μάης του '36 στη Θεσσαλονίκη

6/5/2001

 -- Ο ματωμένος Μάης του '36 στη Θεσσαλονίκη

ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!!! ΑΝΑΒΛΥΖΕΙ ΜΥΡΟ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΑΠΟ ΧΘΕΣ, ΑΝΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ! ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ - ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ!!!

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2013/05/blog-post_3928.html

ΣΤΗΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΟΤΑΤΑ ΤΟ ΜΥΡΟ ΠΟΥ ΑΝΑΒΛΥΖΕΙ (ΔΕΙΤΕ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΛΟΓΟ)!!!

Οι πιστοί στο χωριό Καμπί του Φαρμακά είδαν χθες την εικόνα του Αγίου Γεωργίου να αναβλύζει μύρο και όπως ήταν επόμενο ανασταστώθηκαν. Σήμερα το πρωί οι καμπάνες του χωριού κτυπούσαν από τις 06.00.

Πρόκειται για εικόνα του 15ου αιώνα, ξεχωριστής αγιογραφικής αξίας, που απεικονίζει τον Άγιο Γεώργιο και βρίσκεται στην Εκκλησία της κοινότητας, η οποία είναι αφιερωμένη στον Άγιο. Σήμερα μάλιστα στην εκκλησία υπάρχει ολοήμερη λειτουργία για τους πιστούς, για να τιμήσουν τον Αγιο Γεώργιο.

Ο Μητροπολίτης Ταμασσού Ησαΐας, ανέφερε μετά το τέλος της χθεσινής Λιτανείας, ότι ένας από τους πιστούς διαπίστωσε πως από το χιτώνα του Αγίου ανέβλυζε ένα παχύρευστο υγρό, το οποίο ευωδίαζε και το οποίο αναμίχθηκε με το βερνίκι της εικόνας, που συντηρήθηκε πριν από 12 χρόνια.

Σύμφωνα με τον Μητροπολίτη, η συγκεκριμένη εικόνα ήταν υπερβολικά βαριά, και για τη μεταφορά της κατά τη λιτανεία χρειάστηκαν έξι άνδρες, κάτι που δεν είχε γίνει ποτέ στο παρελθόν.

Στο ναό σήμερα έσπευσε και ο Μητροπολίτης Ταμασσού και Ορεινής, μαζί με εμπειρογνώμονες, οι οποίοι εξέτασαν την εικόνα και εκ πρώτης όψεως δεν εντοπίζουν φυσικά αίτια για το φαινόμενο αυτό.

Το χωριό Καμπί του Φαρμακά είναι ιστορικό, βρίσκεται στην επαρχία Λευκωσίας στην Πιστιλιά. Στην απογραφή του 2001 είχε 104 μόνιμους κατοίκους.  

ΠΗΓΕΣ: ΕΙΚΟΝΑΣ & ΚΕΙΜΕΝΟΥ.

«Θα έρθει το ψευτορωμαίικο μην το πιστέψετε»...

http://www.pentapostagma.gr/2013/05/pseutoromeiko.html

Νομοσχέδιο  που θα φιμώσει οποιονδήποτε λέει τα αυτονόητα, ή μιλά με κοινή λογική που προβλέπει πρόστιμο 20.000 ευρώ, έξι χρόνια φυλάκιση, αλλά και τιμωρία της στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων, έχει σαν στόχο να προστατεύσει τους αλλοδαπούς και να κάνει πλέον τους Έλληνες, "μουγγούς" στην ίδια τους τη χώρα.

Όλα αυτά είναι μέρος του νομοσχεδίου περί "ξενοφοβίας και ρατσισμού" το οποίο, όπως γίνεται γνωστό, θα κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή μετά το Πάσχα. Δεν αποκλείεται στο άμεσο μέλον να προστεθούν τα καταναγκαστικά έργα, και πιο μετά μόλις μας έχουν "αναδιαπαιδαγωγήσει" ικανοποιητικά και γκιλοτίνα δημοσίως.

 
Αυτό για όσους - όποιους από πρόθεση δημόσια, προφορικά ή δια του Τύπου και διαδικτύου αλλά και με οποιονδήποτε άλλον τρόπο προκαλούν βιαιοπραγίες ή ωθούν σε βία εναντίον ομάδων και προσώπων με βάση τη φυλή, το χρώμα τη θρησκεία, την καταγωγή και το γενετήσιο προσανατολισμό. Δηλαδή εν ολίγοις οποιαδήποτε συζήτηση με λογικά επιχειρήματα, και έκφραση απόψεων θα μπορέι να κηρυχθεί άμεσα καταδικαστέα.

Μάλιστα το "έγκλημα" προβλέπεται να είναι διαρκές. Δηλαδή κάτι που είπατε μέχρι να περάσουν 5 έτη, μπορεί να σας χώσει στην"μπουζού", και να σας στερήσει την ιδιοκτησία του σπιτιού σας, ακόμα και αν έχετε αλλάξει γνώμη μέχρι τότε, φυσικά υποθέτουμε ότι θα ξεκινήσουν από τα στελέχη της Αριστεράς που είναι καθέξιν αρνητές της ελληνικής ιστορίας. Η ελευθερία του λόγου σε όλο της το μεγαλείο. Η Νέα Τάξη Πραγμάτων δεν έρχεται, είναι ήδη εδώ.
 
Το νομοσχέδιο όμως έχει τις ίδιες ποινές και για όσους αρνούνται ή εκμηδενίζουν τη σημασία των εγκλημάτων γενοκτονίας, των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, των εγκλημάτων πολέμου αλλά και του φασισμού - ναζισμού.

Είναι πολυ δύσκολο να ορίσει κανεις τη λέξη φασισμός. Πολλοί αναλυτές τον συγχέουν με τον εθνικισμό. Αλλά συχνά θεωρείται ότι αυτή η φράση του Μουσολίνι συνοψίζει την έννοια της λέξης : "Tutto nello Stato, niente al di fuori dello Stato, nulla contro lo Stato." "Τα πάντα στο κράτος, τίποτα έξω από το κράτος, τίποτα εναντίον του κράτους. " Αν σας θυμίζει κάτι είναι η Ελλάδα που ζούμε αυτή τη στιγμή, και μετά το νομοσχέδιο, θα είναι η στυγερή μας πραγματικότητα.

Και οταν κάποιος θα δικάζεται, πως θα ελέγχει ο δικαστής τι είναι φασισμός και τι δεν είναι, Θα αναφέρεται σε δίάφορα ξένα βιβλία "ειδικών" που έγραψαν για το θέμα αυτό - που δεν συμφωνούν μεταξυ τους - ή θα αναφέρεται σε φράσεις του Μουσολίνι; Αυτό δεν είναι αντισυνταγματικό;

Αφού επιθυμούν να φιμώσουν όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους, ας γίνει το ίδιο και με αυτούς, που προσπαθούν να επιβάλλουν ανιστόρητες, και αντεθνικές απόψεις.

Σε ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ ουκ ολίγοι είναι οι υποψήφιοι για να καταδικασθούν με βάση τον συγκεκριμένο νόμο. Η Αλ σαλέχ σπουδαία σύμβουλος του Ευάγγελου Βενιζέλου για θέματα (φευ) μεταναστευτικής πολιτικής, είχε γράψει ότι θα ήταν καλό για την ανθρωπότητα να εκλείψουν οι Έλληνες. Τι θα ισχύσει ως προς τον δικό της ρατσισμό;

Να απαιτηθεί τότε η εφαρμογή του νόμου στην κυρία Ρεπούση η οποία, αρνείται την Γενοκτονία των Ποντίων, αλλά και των υπόλοιπων Ελλήνων αφού τους συνώστησε...στην Σμύρνη στο περιβόητο βιβλίο της, και θυμίζουμε την έξοδό της από την Βουλή όταν κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή για τα θύματα του Ποντιακού Ελληνισμού.Εάν αυτή η κυρία θεωρεί ότι οι Πόντιοι δεν είναι Έλληνες, τότε τι ποινή θα της επιβληθεί;

Να θυμήσουμε τον κύριο Τατσόπουλο και τις περιλάλητες αφηγήσεις του στο "αντικειμενικό" ντοκιμαντερ του Σκάι "1821" όποου υποστήριζε ότι την επανάσταση την έκαναν Αρβανίτες!, Ότι Έλληνες δεν υπήρχαν, και ελάχιστοι μιλούσαν ελληνικά. Να θυμίσουμε και τις "πλακίτσες" του στο facebook όπου αποκαλούσε τον Κολοκοτρώνη "αδερφή", για να γελάσουμε. Θυμίζουμε ότι για ένα αναπαραγώμενο αστείο (και όχι πρωτότυπο) η Βούλα Παπαχρήστου "αποκεφαλίστηκε" αθλητικά, όπως και ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Κατής για τον περιβόητο χαιρετισμό του στην εξέδρα. Γιατί δεν τιμωρούνται έτσι και οι της διεθνιστικής πλευράς; Γιατί είναι νόμιμη η φίμωση στην μία πλευρά, και όχι στην άλλη;

Παραδόξως υπάρχει μεγάλη ομοιότητα με τους σκοπούς της Νέας Τάξης Πραγμάτων, όπου επιθυμεί την καταστροφή των εθνών, τη δημιουργία φυλετικών πολτών, και τη φίμωση όποιου σκέφτεται και αντιδρά σε πρώτη φάση, και την εξασφάλιση της κατάργησης της σκέψης στο επόμενο στάδιο, με τελικό στόχο τη δημιουργία ενός παγκόσμιου δικτατορικού καθεστώτος, όπου μπροστά του το καθεστώς Πινοσέτ θα μοιάζει με προσκοπική λέσχη.Εμείς στις συμπτώσεις δεν πιστεύουμε

Τι ποινές θα προβλέπονται για όσους λαθρομετανάστες, και αντεξουσιαστές θα φωνάζουν "γ@μ@ την Ελλάδα σας", αυτά δεν είναι ρατσιστικά σχόλια; Εκέι οι Αρχές θα το κάνουν α..βα..βα;

Ο εθνικός μας ήρωας Θεόδωρος Κολοκοτρώνης που είπε "φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους" θα χαρακτηριστεί ρατσιστής, και θα σταματήσει η διδασκαλία της ιστορίας του; Το "πας μη Έλλην βάρβαρος" των Αρχαίων Ελλήνων, θα σταματήσει να ανφέρεται στην ιστορία;

Τι θα συμβεί στα βιβλία που θα χαρακτηριστουν "ρατσιστικά" θα τα καίνε στην πυρά όπως επι Αδόλφου Χίτλερ στην Ναζιστική Γερμανία; Ή όπως έκαιγαν δημοσίως τα βιβλία του Βίλχελμ Ράιχ στην "δημοκρατικότατη" Αμερική (ΗΠΑ) τη δεκαετία του 50;

Αφού πρώτα οι "αντιρατσιστές" ενέκριναν τη συνθήκη δουβλίνο ΙΙ, μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης λαθρομεταναστών, δημιουργώντας χιλιάδες μανωλάδες σε όλη την επικράτεια της Ελλάδας, πλήττοντας έτσι το θεσμό της εργασίας και κτίζοντας φυλακές για την αντιμετώπιση της υψηλής εγκληματικότητας, τώρα θα τολμούν να παίζουν και με την ελευθερία έκφρασής μας.

Σύμφωνα με το νεο νομοσχέδιο, κανονικά θα πρεπει να αποζημιώνονται και ΟΛΟΙ οι παθόντες (ληστευμένοι, βιασμένοι, ξυλοδαρμένοι και μαγαρισμένοι) απο τους λαθρο με 20000 ευρω τουλαχιστον για αντισταθμισμα, τι σκοπεύει η πολιτεία να πράξει με τα ρατσιστικά εγκλήματα των αλλοδαπών κατά των Ελλήνων, αλλά και μεταξύ τους;

Εντύπωση προκαλεί ΄το γεγονός ότι ενώ πρώτο μέλημα των πολιτικών έπρεπε να είναι η κατάργηση του νόμου περίευθύνης υπουργών, αυτοί παραμένουν αλώβητοι ενώ μας φέρνουν έναν νόμο που μας απαγορεύει πλέον να μιλάμε.

Άλλο κενό του νόμου " Για όσους από πρόθεση, δημόσια, προφορικά ή δια του Τύπου ή του Διαδικτύου ή με οποιοδήποτε άλλο μέσο ή άλλο τρόπο ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ Ή ΔΙΕΓΕΙΡΟΥΝ ΣΕ ΒΙΑΙΟΠΡΑΓΙΕΣ κατά ομάδας ή προσώπου που προσδιορίζεται με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, την καταγωγή και τον γενετήσιο προσανατολισμό. "

Παράδειγμα: Αν κάποιος έλεγε "πάμε να δείρουμε τους μαύρους" θα είναι παράνομο. Και πολύ σωστό να είναι παράνομο.Δεν επιτρέπεται σε μια δημοκρατική χώρα τέτοια ενέργεια, και δεν συνάδει σε μια πολιτισμένη κοινωνία.

Βέβαια, δε μας λέει τί ισχύει για ομάδες ανθρώπων που προσδιορίζονται βάσει της πολιτικής τους (και άλλης) ιδεολογίας. Δηλαδή: "το τσακίστε τους ...(φασίστες, ή κομμουνιστές, ή Ολυμπιακούς,ή Παναθηναϊκούς, ή ότιδήποτε άλλο) σε κάθε γειτονιά" επιφέρει ποινές φυλάκισης ;

Aλβανοί επιδίδονται συστηματικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε ρατσιστικά σχόλια που προτρέπουν σε βία κατά των Ελλήνων και σε κατάκτηση εδαφών της Ελλάδος. Κάποιοι έμπαιναν και έκαναν like στο βιντεο του τύπου ( μαζί με ένοπλη ομάδα Αλβανών στον Χελμό που έφεραν και ναζιστικά σύμβολα) που πυροβολούσε την σημαία και απειλούσε.

Μουσουλμάνοι το 2010 κατά την διάρκεια προσευχής (!) στα προπύλαια Πανεπιστημίου ανήρτησαν πανό με Δήμιο και μια αλυσοδεμένη ημίγυμνη γυναίκα. Υποθέτω ότι συμφωνείς ότι αυτό προτρέπει στην βία κατά των γυναικών σύμφωνα άλλωστε με τις επιταγές της Σαρία.

Μουσουλμάνοι τον Αύγουστο 2012 κατά την διαμαρτυρία για την ταινία της ζωής του Μωάμεθ (που δεν προβλήθηκε φυσικά στην Ελλάδα) εκτός από τις καταστροφές και τον τσαμπουκά ανήρτησαν πανό ΅΅Democracy and freedom on death row. Islam is coming."

Τι σκοπεύει να κάνει το ελληνικό\(;) κράτος σε αυτές τις περιπτώσεις, η το νόμο τον φτιάχνει μόνο για μας τους ΓΗΓΕΝΕΙΣ;

Κλείνουμε με την ρήση του ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ Πατροκοσμά "Θα 'ρθει το Ψευτορωμαίικο, να μην το πιστέψετε, αυτό που θα γίνει μετά, αυτό θα είναι ρωμαίικο", του Άγιου αυτού ανθρώπου πριν χαρακτηριστεί, ρατσιστής. Γιατί αυτό το κράτος δεν ξέρουμε αν είναι ψευτορωμαίικο, αλλά μάλλον ελληνικό δεν είναι.

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Οι ανθρωπιστές ρουφιάνοι της αστυνομίας σκέψης (Για την "ρατσίστρια" Κική Δημουλά) - Του Πέτρου Αργυρίου

http://agriazwa.blogspot.gr/2013/05/blog-post_7.html

Οι ανθρωπιστές ρουφιάνοι της αστυνομίας σκέψης.

Του Πέτρου Αργυρίου (Agriazwa.blogspot.com)

 

 

(Για την ρατσίστρια Κική Δημουλά, τα γεράματα της ποίησης και του αντιρατσισμού, την αντιρατσιστική αστυνομία σκέψης και τον επιλεκτικό ρατσισμό κατά των ιθαγενών και πάνω από όλα το δίκαιο και το αληθινό)  

 

Είναι το τρίτο κατά σειρά άρθρο που προσπαθεί να αναχαιτίσει τον ολοκληρωτισμό που έχει κατακτήσει τμήματα του αντιρατσιστικού χώρου. Ελπίζουμε να είναι και το τελευταίο.

Σε καμία περίπτωση δεν κάνουμε πλάτη στους ρατσιστές, θα ξεκινήσουμε όμως το άρθρο με μια ρατσιστική διάκριση: Θα διακρίνουμε τις σχέσεις ρατσισμού σε δύο κατηγορίες: Σε αυτές που εκμεταλλεύονται το ρατσισμό και σε αυτές που γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από το ρατσισμό:

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν πολιτικοί, δημοσιογράφοι, εργολάβοι και εργοδότες που αντλούν οφέλη από την ύπαρξη του ρατσισμού και που μπορεί να παρουσιάζονται ως ρατσιστές ή αντιρατσιστές, ανάλογα με το από ποια πλευρά των φαινομένων που προκαλεί ο ρατσισμός αντλούν αυτοί τα οφέλη τους.

Στη δεύτερη ανήκουν εκείνοι που είναι τα θύματα τα ρατσισμού ανεξάρτητα από το αν στη συνέχεια θα γίνουν και αυτοί θύτες: Οι πολιτικοποιημένοι πολίτες και οι μετανάστες. Πρώτα θύματα και μετά θύτες είναι οι πολίτες που τα φαινόμενα των καιρών τους έχουν σπρώξει στις αγκάλες αυτών που αντλούν οφέλη από το ρατσισμό, στις αγκάλες των «επαγγελματιών του ρατσισμού» αλλά και του αντιρατσισμού. Θύματα όλων των παραπάνω είναι οι μετανάστες .

Το ότι οι μετανάστες είναι θύματα, δεν αποκλείει μαθηματικά την πιθανότητα να είναι και θύτες όσον αφορά άλλα ζητήματα. Θύμα δε σημαίνει άγιος ή οσιομάρτυρας. Θύμα σημαίνει ότι απαιτείται άμεσα απονομή δικαιοσύνης και περισσότερη σπουδή για την αποτροπή των παραγόντων που οδηγούν στη θυματοποίηση ανθρώπων.

Με το σημερινό άρθρο της (7/5/2013) στη στήλη της στην Εφημερίδα των Συντακτών «Τρίτη Ματιά» η πρώην των Νέων, της Αυγής, της κρατικής τηλεόρασης και νυν της Athens Voiceκαι κατά τα άλλα συμπαθέστατή μας Άννα Δαμιανίδη μας μπερδεύει ως το σε ποια κατηγορία ανήκει: Στους «επαγγελματίες» του διπόλου ρατσισμού/αντιρατσισμού ή στους χρήσιμους ηλιθίους του αν και ενδόμυχα ελπίζουμε να μην έχει προσχωρήσει σε καμία από τις άνωθεν κατηγορίες.

Επαγγελματίες του διπόλου ρατσισμού/αντιρατσισμού;

Ως παράδειγμα των επαγγελματιών του αντιρατσισμού σας παραπέμπουμε σε παλαιότερο άρθρο μας (Φρούτα εποχής) όπου έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν του καταζητούμενου από την Interpol για σωματεμπορία «προέδρου της πακιστανικής κοινότητας» Javed Alsamκαι τη σχέση του με συγκεκριμένο αντιρατσιστικό πολιτικό χώρο στην Ελλάδα[1] όπου θεωρούμε ότι καταδεικνύεται πως η εκμετάλλευση των μεταναστών δε γίνεται μόνο από τους ρατσιστές αλλά και από χώρους με αντιρατσιστική ρητορική.

Χειρότερα ακόμη, η αντιρατσιστική ρητορική έχει φθάσει σε τέτοιες ακρότητες που αποτελεί πλέον μια νέα αστυνομία σκέψης όπως ακριβώς αποτελούσε η παλαιά αντικομμουνιστική δεξιά.

Και για αυτήν ακριβώς την αστυνομία σκέψης η κατ’ άλλα συμπαθέστατη Άννα Δαμιανίδη λειτούργησε ως καρφί.

Σε τι αναφέρομαι; Η Δαμιανίδη «έδωσε» την γριά ποιήτρια Κική Δημουλά βορά στην κοινή γνώμη καθώς η δεύτερη δήλωσε «στο τέλος της περιήγησης στην αυλή του σχολείου» κατά τη διάρκεια εκδήλωσης των Atenistas στην Αθήνα πως «δεν αντέχει τους μετανάστες στην Κυψέλη, τόσοι πολλοί που είναι, πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία, άσε που κλέβουν και φοβάται να βγει από το σπίτι της».

Απαπαπα. Απίστευτο. Είναι δυνατόν μια γριά μετά από περιήγηση να κάνει ένα παράπονο για τα παγκάκια που δε βρίσκει να καθίσει; Δε θα ήταν καλύτερο να παραπονεθεί μετά από την περιήγηση ότι δεν υπάρχουν αρκετές ανηφόρες στην Κυψέλη για να γυμνάζονται οι γέροι;

Αν στα παγκάκια καθόντουσαν νέοι Ελληνικής καταγωγής που ερωτροπούσαν και γράφαν τη γριά θα λέγαμε τα κωλόπαιδα που δε σέβονται τίποτε. Αλλά η Δημουλά έκανε το θανάσιμο λάθος να αναφερθεί στην άγια για τον αντιρατσισμό λέξη του «μετανάστη».

Τώρα που για πρώτη φορά μάθαμε ότι οι γέροι πλέον στην Ελλάδα δεν πεθαίνουν μόνο από πέσιμο ή χέσιμο αλλά και από κλέψιμο (ναι, ναι ρίξτε και καμιά ματιά στα δελτία: ξεχειλίζουν από εγκλήματα), τώρα μπορούμε πλέον να βγάλουμε τις αντιρατσιστικές κορώνες για την απαράδεκτη δήλωση μιας γριάς.

Πρώτα από όλα να συγχαρώ την Άννα Δαμιανίδη για το απέραντο θάρρος να σταθεί απέναντι σε μια παγκοσμίως αναγνωρισμένη γριά και να την εκθέσει για αυτό που είναι: μια βρωμερή ρατσίστρια: Όπως άλλωστε φαντάζομαι πως έχει κάνει στο παρελθόν με τους εργοδότες της και τους συναδέρφους τους, που δεν τους άφησε σε χλωρό κλαρί για τα σεξιστικά τους σχόλια και για τις έμπρακτες σεξουαλικές παρενοχλήσεις/ κακοποιήσεις. Μα τι λέω; Στις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις δεν συμβαίνουν σεξιστικές και σεξουαλικές κακοποιήσεις. Όχι, για το όνομα της ελευθεροτυπίας. 

Επίσης να τη συγχαρώ για τη μάχιμη δημοσιογραφία της που μας απάλλαξε από συναδέρφους της  εγκληματίες όπως αυτούς που τη στήσαν στον Βαξεβάνη και τον Χύτο αλλά και άλλους που απλά συγκάλυπταν εγκλήματα. Μικρά και τεράστια οικονομικά εγκλήματα.

Όταν λοιπόν ένας τέτοιος ογκόλιθος που γνωρίζει μόνο το δίκιο και αναγνωρίζει και πολεμά το άδικο όπου σταθεί και όπου βρεθεί εκθέτει τη γριά ποιήτρια ως ρατσίστρια καλά της κάνει.

Τέτοια τομάρια πρέπει να εκτελούνται. Κωλόγεροι που θέλουν να καθίσουν κιόλας. Αυτά τα λένε οι γριές από κάψα που δεν τους κάθονται νεαροί γραμμωμένοι μετανάστες.

Εκτελέστε τη Δημουλά τώρα. Για παραδειγματισμό. Απελευθερώστε το κεφάλι του ποιητή που πάντα θέλει να πετά από το άχρηστο βάρος του σώματος της.

Από το 2012 γράφω για το δίπολο ρατσιστών/αντιρατσιστών και πως αυτό συμφέρει αμφότερους και λειτουργεί εις βάρους του γενικού πληθυσμού. Από το 2012 γράφω πως η στρατηγική της έντασης θα σπρώξει ακόμη περισσότερο κόσμο στην αγκαλιά της Χρυσής Αυγής.

Όντως, σήμερα η Χρυσής Αυγή με τα μέχρι σήμερα δεδομένα είναι ο πολιτικός χώρος με τη μεγαλύτερη δημοσκοπική δυναμική.

Αυτοί που δεν κάναν τίποτα μα τίποτε όταν το αυγό του φιδιού επωαζόταν, σήμερα ταΐζουν το φίδι να θεριέψει ακόμη περισσότερο.

Ο αντιρατσιστικός ολοκληρωτισμός και η αστυνομία σκέψης είναι σήμερα εδώ. Δεν μπορείς να πεις τη λέξη μετανάστης. Δεν μπορείς να πεις τη λέξη Έλληνας. Το πολίτ μπιρό του πολιτικά ορθού θα σε καταδικάσει μέχρι και με στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων και με εξοντωτικό χρηματικό πρόστιμο.

Έχουν τόσα κοινά πλέον ο ρατσισμός με τον ρατσισμό. Οι ρατσιστές θεωρούν τους μετανάστες ζώα.

Οι αντιρατσιστές τους θεωρούν ιερές αγελάδες. Ζώα δηλαδή, απλά ιερά.

Επειδή για χρόνια συγχρωτίζομαι με μετανάστες, ξέρω ένα μυστικό για αυτούς: Είναι άνθρωποι: Κάποιοι καλοί, κάποιοι κακοί, κάποτε καλοί, κάποτε κακοί, πότε θύματα πότε θύτες, πότε και τα δύο μαζί.

Κάποιοι μεταφέρουν τις νοοτροπίες και τα βιώματα από τον τόπο τους και εμμένουν σε αυτά, κάποιοι θέλουν να τα ξεπεράσουν.

Έχουν δει τα ματάκια μου πολλά. Από στιγμές ομορφιάς και έρωτα μέχρι μαχαιρώματα: πολλά μαχαιρώματα: Αλβανοί με Αφρικανούς, Καυκάσιοι με Πακιστανούς, Πακιστανοί με Αφγανούς, Αφγανούς με Αφγανούς. Ότι θέλετε. Μαχαιρώματα που από ιθαγενείς μόνο στο ευγενή χώρο του ποδοσφαιρικού χουλιγκανισμού μπορείς να βρεις. Μέχρι σήμερα. Γιατί το μαχαίρωμα είναι μεταδοτικό. Αν σου μαχαιρώσουν κάτι, ίσως να τους μαχαιρώσεις και εσύ κάτι. Έτσι εξαπλώνεται η βία και τα εγκλήματα κατά ζωής. 

Ξέρω ένα πράγμα που οι επαγγελματίες του αντιρατσισμού δεν θα σας πούνε. Ο μετανάστης δεν πάει σε κάποια χώρα για να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Πάει για ένα καλύτερο μέλλον για τον εαυτό του και τους δικούς του.

Πολλές φορές δε, νιώθει εξαπατημένος που μετά από τόσους κόπους κατέληξε σε ένα μπουρδέλο σαν το δικό μας. Αν δεν συνδεθεί η ζωή και το όραμα του με έναν τόπο, ο μετανάστης δίνει τόσες δεκάρα για τον τόπο υποδοχής του όσες δεκάρες δίνουν και οι ιθαγενείς για τον μετανάστη: ίσως και λιγότερες.

Αυτά τα τόσα απλά δεν θα σας τα πούνε οι επαγγελματίες του αντιρατσισμού για την πραγματικότητα που πληγώνει όλους μας: ιθαγενείς και μετανάστες.

Αντιθέτως, μιλάνε σαν να ταν οι παγκόσμιοι αρχίμπατσοι του ανθρωπισμού, ένα είδος καλύτερο από όλα τα υπόλοιπα μισαλλόδοξα είδη ανθρώπων που ξέρει πάντα το σωστό και πάντα το λάθος. 

Να σας πω λοιπόν έναν τύπο που όλοι μας, αντιρατσιστές, ρατσιστές, μετανάστες και ιθαγενείς τον λατρεύουμε. Τον λατρεύουμε τόσο που θέλουμε προσωπικές στιγμές μαζί του: Τον πρόεδρο του Τέταρτου και τελευταίου ΠΑΣΟΚ, τον Ευάγγελο Βενιζέλου.

Γιατί τον αναφέρω αυτόν;

Να σας πω.   

Μόλις λίγες μέρες πριν έγραφα ξανά για το ρατσιστικό/αντιρατσιστικό δίπολο και το πόσο ρατσιστικό και μισαλλόδοξο έχει γίνει και το αντιρατσιστικό σκέλος του.

Πόσο προπαγανδιστικό έχει γίνει και πως ήδη έχει αρχίσει να εφαρμόζει μεθόδους που μας θυμίζουν το δυστοπικό και τόσο κοντινό πλέον 1984 του Τζορτζ Όργουελ. 

Έγραφα λοιπόν στο «Μάρκος Κλαυσίγελος»:

Το αντιρατσιστικό παραλήρημα έχει φτάσει σε τέτοια σημεία που ισοπεδώνει και την επιστήμη: Διαβάζουμε λοιπόν σε λήμμα της Βικιπαίδεια ατόφια ισοπεδωτική αντιρατσιστική προπαγάνδα για τα παιδιά της 1ης δημοτικού:

 

«Επίσημη θέση επιστημών

 

Τέτοιες πεποιθήσεις έχουν αποδειχτεί λανθασμένες από επιστημονική και ανθρωπολογική έρευνα, η οποία αποδεικνύει πώς όλοι οι άνθρωποι έχουν τον ίδιο πρόγονο, με αποτέλεσμα να έχουν τις ίδιες νοητικές και φυσιολογικές ικανότητες.» (ως έχει μέχρι και σήμερα- στις 3/5/2013)[2]

 

Φυσικά μια τέτοια βιβλικού τύπου εξόφθαλμη παπαριά δεν υπάρχει στην αγλλόφωνη Wikipedia και αμφιβάλλω αν υπάρχει σε οποιαδήποτε άλλη Wikipedia στον Κόσμο. Είναι δημιούργημα του Έλληνα προπαγανδιστή του αντιρατσισμού (είναι τόσο γελοία που μπορεί να το χει γράψει και κάποιος ακροδεξιός για προβοκάτσια):

 

Εγώ προσωπικά δεν έχω τις ίδιες νοητικές και φυσιολογικές ικανότητες ούτε με τον αδερφό μου ούτε με την αδερφή μου που προερχόμαστε από κοινούς γονείς. Η ετερότητα, η ποικολομορφία κλπ κλπ καθιστά την γονιδιακή πισίνα της ανθρωπότητας πλούσια και απαλλαγμένη από κάποιο «τελικό σκοπό», ικανή να επιλέγει κατάλληλα απέναντι σε άπειρες δυνατότητες και πιθανότητες περιβαλλοντικών συνθηκών και μόνιμα σε διαλεκτική σχέση με το σύμπαν. Στο κοινωνικό επίπεδο αυτή η ετερότητα εμφανίζεται με διάφορους τρόπους, όπως στη σκέψη, στο συναίσθημα, στην τέχνη κ.λ.π. Η διαφορετικότητα στο κοινωνικό επίπεδο είναι μια «πισίνα» που παρέχει άπειρες δυνατότητες κοινωνικής προόδου όπως στο βιολογικό επίπεδο το πολυδύναμο της γενετικής πισίνας παρέχει άπειρες δυνατότητες εξέλιξης.

 

Φυσικά πάντα υπάρχουν εκτροπές, αστοχίες και καταστροφές.»[3]    

Στο ίδιο άρθρο προφητικά περιέγραφα προφητικά: «Η «αστυνομία» σκέψης που αναπτύσσεται στην Ελλάδα από τα αριστερά είναι τόσο κακός οιωνός όσο η αστυνομία σκέψης από τα δεξιά. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι το ποιος θα έχει την κάθε φορά την εξουσία στα χέρια του. Όποιος και αν την έχει, αν αυτός πιστεύει στην αστυνομία σκέψης, να είστε σίγουροι ότι πρώτη θα σκοτώσει τη δημοκρατία. Μετά κάποιους από εμάς. Ανάλογα με τα δικά του πάντα κριτήρια. Αριστερά ή δεξιά ή κεντρώα.

 

Οι λογικές αποκλεισμού δεν είναι προνόμιο της δεξιάς.»

Μερικές ώρες μετά (ή εν αγνοία μου μερικές ώρες πριν) ο Ευάγγελος Βενιζέλος επανέφερε προς συζήτηση μια παλαιότερη πρόταση νόμου του ΠΑΣΟΚ που είναι χαρακτηριστική του πως θα χρησιμοποιηθεί η αστυνομία σκέψης για να πατάξει τα άκρα και να συνθλίψει και να καθυποτάξει ακόμη περισσότερο τον πληθυσμό.

Πριν πάμε στο γιατί επανέφερε την πρόταση νόμου ο Βενιζέλος ας πάμε στο τι προβλέπει η πρόταση αυτού του οργουελικού νόμου λογοκρισίας που επιχειρήθηκε να περάσει αρχικά το 2011 και που είναι το αυγό του φιδιού ενός μηχανισμού παλαιού: Αυτής της αντισιωνιστικής λογοκρισίας που επέβαλε το Anti Defamation League ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1940 στις ΗΠΑ και αργότερα εξ’ επαγωγής και στην Ευρώπη: αυτή που ταύτιζε τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό και που επομένως παρείχε ηθική ασπίδα απέναντι σε όλα τα εγκλήματα του Ισραήλ κατά των Αράβων.

Αλλά ας γυρίσουμε στο θέμα της αντιρατσιστικής πρότασης νόμου: Το νομοσχέδιο πάνω στο οποίο στηρίχτηκε ήταν αυτό του 2011 περί «εχθροπάθειας». Δε θα σας παραπέμψουμε στο τι γράφαμε τότε για αυτό αλλά σε κείμενο του Νίκου Μπογιόπουλου στο Ριζοσπάστη της εποχής: «Οι απαλλοτριώσεις δικαιωμάτων συνηθίζεται να ξεκινούν από απαγορεύσεις που επιβάλλονται εναντίον εκείνων που φαντάζουν εξόφθαλμα. Τότε η κοινή γνώμη είναι ευκολότερο να κάνει αποδεκτή την απαγόρευση. Η άρνηση του Ολοκαυτώματος ή της γενοκτονίας των Αρμενίων είναι μια τέτοια εξόφθαλμα αντιδραστική θέση. Αλλά αν στα ζητήματα των ιδεών δεχτείς την απαγόρευση που στρέφεται ενάντια στο εξόφθαλμο (ή σε εκείνο που μετά από πλύση εγκεφάλου το έχεις αποδεχτεί σαν «εξόφθαλμα» βλαπτικό) τότε αρχίζεις ανεπαισθήτως να αποδέχεσαι το ξήλωμα της κάλτσας όλων των δικαιωμάτων. Έχεις ανοίξει την κερκόπορτα για όλες τις υπόλοιπες απαγορεύσεις που θα έρθουν»

Αυτή είναι η ουσία του νομοσχεδίου του 2011. Ένα νομοσχέδιο προληπτικής καταστολής και αστυνομίας σκέψης.

Ο Βενιζέλος το 2013 το επικαιροποίησε κάνοντας το ακόμη σκληρότερο, εξοντωτικό. Τι θα παθαίνει ο κάθε ρατσίστας: Τα πάντα: Φυλάκιση, εξοντωτικό πρόστιμο, στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, εργασιακό αποκλεισμό. Τα πάντα όλα.

Ο σεξιστής φυσικά τη βγάζει φίνα γιατί οι περισσότεροι Έλληνες και μετανάστες σε αυτόν τον τόπο είναι σεξιστές.  Τι και αν ο σεξισμός είναι από τις χειρότερες μορφές ρατσισμού; Στην Ελλάδα ο αντισεξισμός δεν φέρνει ψηφοφόρους.

Είπα ψηφοβόρους; Γιατί το είπα αυτό;

Για να δούμε τι όπλα δίνει η πρόταση νόμου στους μετανάστες: Νομιμοποίηση, μήνυση χωρίς δικαστικά παράβολα, δωρεάν νομική συμβουλή, δυνατότητα επιστροφής στη χώρα αν έχει φύγει από αυτή. Τα πάντα. Ακριβώς ότι έχει δηλαδή και ο Έλληνας πολίτης  σε περίπτωση που αδικηθεί. Όπως πχ εδώ και τρία χρόνια που αδικείται από το ελληνικό κράτος.

Είναι σαφές πως η πρόταση νόμου και όλη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα σήμερα στην Ελλάδα δηλώνει πως ο ιθαγενής έχει μόνο υποχρεώσεις απέναντι στο κράτος που του αφαιρεί διαρκώς δικαιώματα (τα προνόμια του τα χει πάρει προ καιρού) ενώ το κράτος έχει μόνο υποχρεώσεις απέναντι στους μετανάστες.

Η εξουσία κύριοι δεν είναι ρατσίστρια. Δίνει και κόβει προνόμια και δικαιώματα ανάλογα με το τι κρίνει ότι θα της επιτρέψει να διατηρήσει το αποκλειστικό της προνόμιο: αυτό της εξουσίας.  

Η πρόταση νόμου του Βενιζέλου είναι τόσο προκλητικά μεροληπτική σε όφελος των μεταναστών που είναι εξόχως ρατσιστική εις βάρος των ιθαγενών.  

Στα χέρια της εξουσίας και όποιων θελήσουν να χειραγωγήσουν τους μετανάστες δίνεται ένα τρομακτικό εκβιαστικό όπλο.

Αν κάποιος σε κατηγορήσει για ρατσιστή τότε τρέχα αν αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.

Γιατί αν δεν αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας εσύ δεν είσαι πλέον πολίτης, ενώ αν ο μετανάστης σε κατηγορήσει ότι τον είπες πχ νυφίτσα ή πακιστανό, τότε αυτός μπορεί άμεσα να νομιμοποιηθεί.

Αυτό δεν είναι ότι ισονομία ούτε τίποτα. Αυτό είναι ξερά αντίστροφος ρατσισμός. ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ με τα όλα του.

 Σύμφωνα με το MEGA (εξαρχής δεν θεωρούμε την αναφορά αξιόπιστη αλλά εκ παραδρομής μπορεί και να είναι), η πρόταση νόμου προβλέπει επίσης τη νομιμοποίηση των θυμάτων της σωματεμπορίας.

Λοιπόν, reality stroke:

Όπως έχουν μαλλιάσει τα δάχτυλα μας να πληκτρολογούνε, ένα σημαντικό κομμάτι των μεταναστών πληρώνουν οικειοθελώς σημαντικά ποσά γιατί έχουν τσιμπήσει με το δυτικό όνειρο. Πολλοί δε θέλουν απλά να ζήσουν και να δουλέψουν. Θέλουν να ζήσουν το «αμερικανικό όνειρο»

Αυτό το κλάσμα μεταναστών, παρότι θύματα εγκληματικής δραστηριότητας είναι και συνεργοί, με πολύ μικρότερο βαθμό υπαιτιότητας βέβαια από τον έμπορα, όπως ακριβώς ένας ναρκομανής είναι πρώτα θύμα αλλά και συνεργός σε μια εγκληματική δραστηριότητα. Κατανοητό;

Ας νομιμοποιήσουμε λοιπόν και τους σωματέμπορες. Και τους ναρκέμπορες. Γιατί όχι;

Ο αντιρατσισμός έχει καταντήσει αντίστροφος ρατσισμός. Με τρελαίνει όσο και ο ρατσισμός γιατί έχει όπως και αυτός δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ο ρατσισμός στην Ελλάδα θεοποιεί τους Έλληνες και δαιμονοποιεί τους μετανάστες, ο αντιρατσισμός πλέον αγιοποιεί τους μετανάστες και δαιμονοποιεί τους ιθαγενείς. Τα σκατά των πολλών μέτρων και των πολλών σταθμών αν τα γυρίσεις ανάποδα, πάλι σκατά θα είναι.

Γιατί πιέζει ο Βενιζέλος για ένα ακόμα νομοθέτημα έκτρωμα στα οποία ο ίδιος εξειδικεύεται;

Υπάρχουν δύο τρόποι για  να αλλάξεις μια δυσάρεστη εκλογική πρόβλεψη: Να αλλοιώσεις τα εκλογικά αποτελέσματα με νοθεία ή να αλλάξεις τον πληθυσμό.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί το δεύτερο. Για το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου ιδιαίτερα, αυτό είναι ίσως το τελευταίο στοίχημα. Το ζήτημα είναι υπαρξιακό πλέον. Μπορεί να βρεθεί και εκτός Βουλής από τις αποκλειστικά ελληνικές ψήφους. Πρέπει να στραφεί σε ένα άλλο εκλογικό σώμα και έχει μόλις μερικούς μήνες για να το δημιουργήσει.

Επίσης, η πρόταση νόμου προβλέπει την απόλυτη κοινοβουλευτική απομόνωση της Χρυσής Αυγής. Βασικά είναι και ένα σχέδιο νόμου για να βγει εκτός νόμου η Χρυσή Αυγή με το πρόσχημα ενός «Συνταγματικού τόξου» στο οποίο θα συμμετέχουν οι κυβερνητικές δυνάμεις που έχουν κάνει το σύνταγμα κωλόχαρτο (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ), ο ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι πρότινος σύμφωνα με την κυβέρνηση «φλέρταρε με τη νομιμότητα» και το ΚΚΕ, ένα κόμμα που έχει κατά το παρελθόν τεθεί από το σύστημα εξουσίας στην Ελλάδα εκτός νόμου. Μια πραγματικά ανίερη συμμαχία στο μυαλό του δολοπλόκου Βενιζέλου.

Με αυτό τον τρόπο, νομίζει ότι θα αποτρέψει μια αυτοδύναμη ακροδεξιά κυβέρνηση ΝΔ-Χρυσής Αυγής που δε θα χρειάζεται πλέον ψευτοαριστερά δεκανίκια τα οποίκα ούτως ή άλλως δεν δύνανται πλέον να πείσουν Έλληνες ψηφοφόρους για τον φιλολαϊκό προσανατολισμό τους.

Μπορείτε να φανταστείτε πόσο απελπισμένος είναι ο Βενιζέλος που προτείνει ένα τέτοιο νομοθετικό έκτρωμα γιατί ορθά προβλέπει ότι αν δεν κάνει τα αδύνατα δυνατά θα καταλήξει στον κάλαθο των αχρήστων της εξουσίας οπότε προσπαθεί να είναι ο ίδιος ο ρυθμιστής των ισορροπιών;

Μάταια.

Ο Βενιζέλος νοιάζεται για την αδικία; Για τα δικαιώματα των ανθρώπων; Θα άφηνε ποτέ αυτός ο άνθρωπος μισό σεντ στον Πακιστανό που καθαρίζει παρμπρίζ; Πάτε καλά; Καταλαβαίνετε τι σας γίνεται;

Για να πάμε λίγο στα παράδοξα της πρότασης νόμου Βενιζέλου:

Στην Ελλάδα έχουμε και Άραβες μετανάστες και πολίτες. Κάποιο κομμάτι εξ αυτών είναι φανατικά αντισημίτες. Όχι αντισιωνιστές. Βαθύτατα αντισημίτες: Αυτούς τι θα τους κάνουμε; Θα τους βάλουμε σε ένα καράβι και θα τους βουλιάξουμε; Έχουμε και κάποιους Εβραίους φανατικούς αντιάραβες. Αυτούς θα τους κάνουμε σαπούνια;

Έχουμε και Αλβανούς Χρυσαυγίτες, νοικοκυραίους πλέον που βλέπουν νέα μεταναστευτικά κύματα από αλλού να τους απειλούν. Αυτούς τι;

Μπορούμε να κάνουμε τους ανθρώπους να μην εκφράζουν ανοιχτά το μίσος τους αλλά το μυστικό σε μια υγιή κοινωνία είναι να μην τους κάνουμε να μισούν.

Και έχουμε μετανάστες που έχουν κάθε δίκιο να μισούν τους Έλληνες. Αν περάσει ένα τέτοιο νομοσχέδιο οποιοσδήποτε μετανάστης μπορεί να σε κάνει να μετανιώσεις την ώρα και τη στιγμή που δεν τον κέρασες ένα τσιγάρο γαμημένο ρατσιστή.

Ένα ακόμα όπλο πολιτικού εκβιασμού να στρέφεται προς τον κρόταφο μας.

Μετά από όλα αυτά τα τόσα δυσοίωνα για μια χώρα σε ανθρωπιστική κρίση που καλείται να μεριμνήσει για τους μετανάστες όταν οι ίδιοι της οι πολίτες έχουν γίνει πολίτες 5^ηςκατηγορίας, ας κλείσουμε επιστρέφοντας εκεί από όπου έχουμε ξεκινήσει:

Από το άρθρο γνώμης της Άννας Δαμιανίδης και το ρουφιάνεμα της Κικής Δημουλά.

Κλείνει η Δαμιανίδη το κοσμοπολιτικό της παραλήρημα ενός ανθρώπου που νομίζει ότι ζει στη Neverland όπως τόσοι άλλοι της τάξης και του σιναφιού της γράφοντας:

«Η ποιήτρια επιβεβαίωσε ότι στην Ελλάδα η μπαναλιτέ του ξενοφοβικού λόγου δεν γνωρίζει σύνορα, ταξικά και άλλα. Με άνεση μπορείς να γενικεύεις, να βγάζεις το ρατσισμό σου χωρίς άγχος, ακόμα και δημόσια, ακόμα και σε πρωτοποριακές συναντήσεις γνωριμίας μς το χώρο και τους γείτονες. Αλίμονο, τι είναι η πολιτική ορθότης για μια ποιήτρια που έφτασε στην κορυφή; Ξενέρωτες αμερικανιές».  

Ας επισημάνω και εγώ όπως ένας σχολιαστής στη Lifo πως το πολιτικά ορθό το έχουμε γραμμένο. Τον ορθό λόγο χρειαζόμαστε και όχι αυτό τον σινιέ απολυταρχισμό του πολιτικά ορθού, το άκρων άωτον της πολιτικής υποκρισίας όπως το χουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια.

Πολιτικά ορθώς μας πηδάνε. Πολιτικά ορθώς καταλύσανε το σύνταγμα.

Να σου θυμίσω Άννα ότι το πολιτικά ορθό δεν είναι ξενέρωτη αμερικανιά. Αμερικανιά ναι. Ξενέρωτη όχι. Είναι ένας λόγος ακραία ισοπεδωτικός στον οποίο αρέσκονται οι Αμερικανοί προκειμένου να μην ξύνουν τις παλιές πληγές των θεμελιωδών εγκλημάτων τους κατά της ανθρωπότητας.

Να σας θυμίσω πως αυτό το «πολυπολιτισμικό» υπέροχο μοντέλο που ενσωματώνει τόσο άνετα μετανάστες έχει χτιστεί πάνω σε πτώματα. Ιθαγενών. Έτσι χτίστηκε το αμερικανικό όνειρο. Με τη γενοκτονία των ινδιάνικων φύλων και φυλών. Των ιθαγενών. Είναι σαν κάποιος να χει μπει στο σπίτι κάποιου, να σκοτώνει αυτόν και την οικογένεια του και μετά να στέλνει προσκλήσεις για το πάρτι που θα κάνει στο νέο του σπίτι.

Το φονιάδες των λαών αμερικάνοι δεν είναι λαϊκισμός καλή μου Άννα. Είναι ιστορική πραγματικότητα, σχετικά πρόσφατη σε σχέση με την ιστορία άλλων λαών όπως οι Έλληνες.

Αυτό το πολυπολιτισμικό μοντέλο που βασίζεται στη γενοκτονία των ιθαγενών θα περάσει πάνω από το πτώμα μας. Και το εννοώ κυριολεκτικά. Οι ιθαγενείς σε αυτόν τον τόπο δεν έχουν καμία αντίσταση να προβάλουν. Το καλύτερο που μπορούν να κάνουν είναι να αρχίσουν για μια ακόμη φορά να ενσωματώνονται στη νέα τάξη πραγμάτων και να προσεύχονται ο νέος τους δυνάστης να μην είναι επιλεκτικά ρατσιστής απέναντί τους.

 

       

 

 

 

    

 

 

---

[1] http://agriazwa.blogspot.gr/2012/09/blog-post_14.html

 

[3] http://agriazwa.blogspot.gr/2013/05/blog-post.html

Ο λαός αδρανοποιήθηκε γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Υπάρχει άραγε;

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/05/blog-post_2190.html

Ενώ όλοι βλέπουμε το κακό που μας συμβαίνει, εντούτοις κανείς δεν ενεργοποιείται. Ο λαός έχει πλήρως αδρανοποιηθεί. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και κανένα κόμμα δεν προσελκύει το ενδιαφέρον των πολιτών και επομένως δεν μπορεί να ξεσηκώσει. Ο λαός αδρανοποιήθηκε γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική λύση ή τέλος πάντων...

πείστηκε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Το ίδιο κάνει.

Και όμως υπάρχουν δύο εναλλακτικές λύσεις, πέρα από τη λύση που εφαρμόζεται αυτή τη στιγμή.

Η μια είναι η έξοδος από το ευρώ και φυσικά ταυτόχρονα έξοδος και από την ΕΕ, καθόσον μια έξοδος από το ευρώ θα απαιτήσει οπωσδήποτε αυστηρό έλεγχο στη διακίνηση του συναλλάγματος και αυστηρό αγορανομικό έλεγχο και καθορισμό των τιμών των προϊόντων, κάτι που δεν μπορεί να γίνει παραμένοντας στην ΕΕ. Αυτό θα μπορούσε να γίνει είτε μονομερώς και κόντρα με την ΕΕ είτε ελεγχόμενα και σε συνεννόηση με την ΕΕ, διεκδικώντας μια ειδική σχέση ορισμένης χρονικής περιόδου για αναπροσαρμογή  και ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας. Για να πειστεί όμως κάποιος για το ορθό ή το λανθασμένο της λύσης αυτής θα έπρεπε να συζητηθεί ελεύθερα, κάτι που απαγορεύεται.

Η δεύτερη λύση είναι ότι δεν βγαίνουμε από το ευρώ και την ΕΕ, αλλά αλλάζουμε το υπάρχον πολιτικό και οικονομικό μοντέλο, δηλαδή αλλάζουμε το ισχύον παρακμασμένο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, με άλλο δημοκρατικό με την είσοδο των πολιτών στη λήψη των αποφάσεων, κάτι που θα οδηγήσει αναγκαστικά σε εκρηκτικό κοινωνικό μετασχηματισμό, σε ένα νέο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο ανάπτυξης. Πάντα φυσικά σε συνεννόηση και σε αναπροσαρμογή  των συμφωνιών μας με τους εταίρους. Είναι ευνόητο ότι με το πολιτικοοικονομικό μοντέλο που μας οδήγησε στη σημερινή κρίση, δεν μπορεί κάποιος να αναμένει να μας βγάλει από αυτή εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τα λαϊκά συμφέροντα. Αυτή η δεύτερη εναλλακτική λύση, είναι και η πιο δύσκολη, λόγω της αντίστασης που ήδη προβάλει το πολιτικό σύστημα, προκειμένου να επιβιώσει.

Υπάρχουν λοιπόν δύο εναλλακτικές λύσεις, όμως ο λαός παραμένει αδρανοποιημένος επειδή το καθεστώς δεν επιτρέπει μέσα από τα ΜΜΕ που ελέγχει να συζητηθούν δημόσια, κάτι που θα συγκέντρωνε υποστηρικτές υπέρ της μιας ή της άλλης άποψης. Αντίθετα από το καθεστώς προβάλλεται μόνο μια λύση, αποκρύπτοντας τις άλλες, γιατί μόνο αυτή το συμφέρει.

Σε ότι αφορά τα συστημικά κόμματα, δεν υποστηρίζουν καμία από τις δύο εναλλακτικές λύσεις (και κυρίως τη δεύτερη), γιατί θέτουν σε κίνδυνο αφενός το ισχύον πολιτικό σύστημα, αφετέρου το ισχύον κρατικοδίαιτο ολιγαρχικό οικονομικό μοντέλο. 

Morgan Stanley: Αγοράστε ελληνικά ομόλογα

http://www.antinews.gr/2013/05/08/215106/

Είναι από τις ειδήσεις που πρέπει να τις προσέξει κανείς και να αναλογιστεί που ήταν η Ελλάδα ακριβώς ένα χρόνο  πριν. Αν και καμιά εμπιστοσύνη δεν έχουμε στους διεθνείς (λ)οίκους έχει ιδιαίτερη σημασία η έκθεση της Morgan Stanley η οποία προτείνει στους πελάτες της να… αγοράσουν ελληνικά ομόλογα.

Έχει τρελαθεί τελείως ο χρηματοπιστωτικός όμιλος; Θέλει να χάσουν τα λεφτά τους οι επενδυτές ή δεν διαβάζει τα δελτία τύπου του ΣΥΡΙΖΑ που εύχεται εμμέσως να καταρρεύσει η ελληνική οικονομία;

Γιατί άραγε δεν παίρνει η Morgan Stanley συμβούλους τον… Βαρουφάκη, τον Λαπαβίτσα ή τον Τσακαλώτο ώστε να μην πέφτει έξω στις προβλέψεις της.

Κι όμως, η έκθεση αναφέρει ότι η Ελλάδα είναι «ανάμεσα στις δύο κορυφαίες αγορές σταθερού εισοδήματος της χρονιάς». Σε φόρουμ που πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα, μάλιστα, ο Πάολο Μπατόρι, επικεφαλής του τμήματος ομολογιακής πολιτικής προέτρεψε τους επενδυτές να στραφούν προς τα ελληνικά ομόλογα: «Αγοράστε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου», είπε χαρακτηριστικά.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Morgan Stanley, τα ελληνικά ομόλογα, αν και ακόμη αντιμετωπίζονται σαν επένδυση που πιθανότατα θα καταλήξει στον κάλαθο των αχρήστων, τον τελευταίο καιρό σημειώνουν ράλι, επισημαίνοντας ότι την περασμένη Παρασκευή η απόδοση του ελληνικού δεκαετούς υποχώρησε κάτω από το 10%, για πρώτη φορά από την αναδιάρθρωση του χρέους της χώρας. «Αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτά τα ομόλογα το Μάρτιο του 2012 βρίσκονταν στο 30%, οφείλει να παραδεχτεί ότι έχει σημειωθεί πρόοδος». Σύμφωνα μάλιστα με τις εκτιμήσεις του, το ποσοστό θα πέσει στο 9,5% μέχρι το τέλος του χρόνου.

Για ποιο λόγο να επενδύσει κανείς στην Ελλάδα; Διότι, σύμφωνα με τον Πάολο Μπατόρι της Morgan Stanley, η ανάπτυξη δεν είναι μακριά. «Πιστεύουμε ότι η ελληνική οικονομία θαβελτιωθεί φέτος και του χρόνου. Η Ελλάδα θα ανακάμψει φέτος και θα επιστρέψεισε θετικούς ρυθμούς την επόμενη χρονιά», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Επιπλέον, όπως αναφέρει το δημοσίευμα, η πιθανότητα να εγκαταλείψει η Ελλάδα το ευρώπλέον εμφανίζεται εξαιρετικά μικρή. Οι μεταρρυθμίσεις γίνονται πλέον ορατές καιοι ακραίες μορφές λιτότητας είναι «πιθανόν να απομακρύνονται», σημειώνει.

Αν και το ξαναείπαμε: Με τους λύκους των αγορών δεν είναι δυνατόν να έχεις εμπιστοσύνη. Κερδοσκόποι είναι, λεφτά θέλουν να βγάλουν, δεν τους νοιάζει απολύτως τίποτε. Αλλά αν κοιτάξει κανείς ένα χρόνο πίσω θα διαπιστώσει ότι πράγματι έχει γίνει μεγάλη πρόοδος. Με θυσίες, κόπους, αίμα, δάκρυα και ιδρώτα αυτό είναι αλήθεια. Αλλά από την εποχή της απόλυτης αφασίας όπου η κυβέρνηση Παπαδήμου έκανε πως… έκανε μεταρρυθμίσεις σίγουρα υπάρχει πρόοδος.

Αν συνεχιστεί η προσπάθεια, χωρίς άλλα μέτρα αλλά με σκληρή δουλειά και χωρίς πισωγυρίσματα στις μεταρρυθμίσεις τότε η Ελλάδα θα έχει τη δυνατότητα να ανακάμψει του χρόνου. Το είπε και το ΔΝΤ (που επίσης δεν έχουμε εμπιστοσύνη) το λένε όλοι. Η Ελλάδα μπορεί να ξαναβγεί στις αγορές με πολύ καλύτερη εικόνα. Ειδικά αν υπάρξει νέο κούρεμα, χωρίς όμως τις επώδυνες αλλαγές των προηγούμενων.

Γι’ αυτό έχει σημασία η πρόβλεψη της Morgan Stanley. Σημασία έχει η ελπίδα για καλύτερες προοπτικές της οικονομίας, όχι τι θα κάνουν οι κερδοσκόποι.