Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013

ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ «ΟΧΙ»! - Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ

http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11486:mpogio-oxi&catid=81:kivernisi&Itemid=198

Η υπόθεση της Κύπρου βάζει τέλος και στις τελευταίες αυταπάτες.

Θέτει το όριο ανάμεσα στις ψευδαισθήσεις και την πραγματικότητα.

Συμπέρασμα πρώτο:

Τίποτα πιο επιβεβλημένο από το «Οχι» του λαού στους δυνάστες του, στους εκμεταλλευτές του, στους καταπιεστές του.

Συμπέρασμα δεύτερο:

Οπως δεν είναι όλα τα «ναι» ίδια, έτσι δεν είναι και όλα τα «όχι» ίδια.

Είναι άλλο το «Οχι» του λαού στον εξανδραποδισμό του, κι είναι άλλο το «όχι» της ολιγαρχίας των λύκων που διαφωνούν μεταξύ τους ή με τους άλλους λύκους, τους εταίρους και τους συμμάχους τους, για το πώς - όλοι οι λύκοι μαζί - θα ρημάξουν το κοπάδι.

Το «Οχι» του λαού δεν έχει καμία σχέση, δεν πρέπει να συγχέεται, δεν πρέπει να αξιοποιείται και κυρίως δεν πρέπει να υποτάσσεται στα άλλα «όχι». Αυτά που μπορεί να ακούγονται και να λέγονται μεταξύ των δημίων του.

Συμπέρασμα τρίτο:

Αυτή η επιβεβλημένη απάντηση, το «Οχι» του λαού, θα είναι εντελώς ανούσια αν πρόκειται να αποτελέσει ή να χρησιμοποιηθεί ως μια εφήμερη εκδήλωση αυτοϊκανοποίησης για εσωτερική κατανάλωση.

Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά για να τα ξεγελάσουμε επιδιδόμενοι, είτε εδώ, είτε στην Κύπρο, είτε οπουδήποτε, σε άνευ αντικρίσματος ξεσπάσματα του θυμικού μεταξύ των θαμώνων των ανά τις επικράτειες καφενέδων.

Πρέπει να συνεννοηθούμε και να συμφωνήσουμε στο αυτονόητο:

Το «Οχι», για να αποκτήσει νόημα και προοπτική, απαιτείται να πάρει τα χαρακτηριστικά μιας εφ' όλης της ύλης πολιτικής απάντησης.

- Απάντηση που θα ισοδυναμεί με ρήξη και με ανατροπή όλου του καθεστώτος, από τα θεμέλια μέχρι το εποικοδόμημα, της ταξικής καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

- Απάντηση ρωμαλέα, ανυποχώρητη, ανυπότακτη, βαθιά συνειδητοποιημένη, που από τους τόπους δουλειάς, από τις γειτονιές, από τους δρόμους, ο ελληνικός λαός, ο κυπριακός λαός, οι ευρωπαϊκοί λαοί, οι λαοί όλου του κόσμου, θα την μεταφέρουν στους εντός και εκτός των τειχών τυράννους του ιμπεριαλισμού.

- Απάντηση που η ισχύς της δεν θα είναι υπόθεση που θα επαφίεται στη «διαπραγματευτική δεινότητα» κάποιων εκπροσώπων, (σ.σ.: Αλλά ποιων εκπροσώπων; Αυτών που συντάσσουν μνημόνια με τους δυνάστες; Των άλλων που αποδεικνύονται εξίσου έτοιμοι να συντάσσουν μνημόνια με τους δυνάστες, όπως και οι προηγούμενοι; Των τρίτων που υπόσχονται «επωφελείς» διαπραγματεύσεις πάλι με τους δυνάστες;) αλλά που την επιβολή του δίκιου της θα την εγγυάται η ισχύς και η αποφασιστικότητατου ίδιου του εξεγερμένου, του επαναστατημένου λαού και των δικών του εκπροσώπων.

Το «Οχι» του λαού, του ελληνικού λαού για να έρθουμε στα δικά μας, απαιτεί επομένως την ικανοποίηση μιας βασικής προϋπόθεσης:

Για να αντιμετωπίσουν οι Ελληνες εργαζόμενοι, οι άνεργοι, η νεολαία, τη μέγκενη που τους συνθλίβει τη ζωή τους, δεν έχουν άλλη επιλογή από το:

Να γίνουν οι ίδιοι κάτοχοι της πολιτικής εξουσίας.
Να γίνουν οι ίδιοι κάτοχοι των κλειδιών της οικονομίας.
Να γίνουν οι ίδιοι κάτοχοι και ιδιοκτήτες του παραγωγικού πλούτου της χώρας.
Να είναι οι ίδιοι που θα διοικούν και θα «άρχουν». Που η ηγεσία τους και η κυβέρνησή τους, βγαλμένη από τα σπλάχνα τους, θα τίθεται ανά πάσα στιγμή κάτω από τον δικό τους τον εργατικό και κοινωνικό έλεγχο. Που οι διακρατικές τους σχέσεις δεν θα καθορίζονται από τα συμφέροντα της εγχώριας πλουτοκρατίας αλλά θα οικοδομούνται, από μια ανεξάρτητη Ελλάδα, πάνω στην αρχή «δεν παραχωρούμε τίποτα από τα λαϊκά συμφέροντα», πάνω στην αρχή της αμοιβαιότητας των συμφερόντων με όλους τους άλλους λαούς.

Αυτός ο δρόμος, που δεν τελειώνει στην αλλαγή κυβέρνησης, αλλά που αντίθετα αρχίζει με την αλλαγή τάξης στην εξουσία, είναι ο μόνος ρεαλιστικός δρόμος που περπατώντας τον ο λαός θα μπορέσει να αποκρούσει τη λεηλασία του από ντόπιους και ξένους λύκους.

Αυτός, ο δρόμος του «Οχι» στον αφανισμό, είναι ο δρόμος του «Ναι» στη λαϊκή εξουσία.

Κάποιοι μας κοιτούν με... συγκατάβαση, μας δείχνουν την Κύπρο, μας δείχνουν τα ευρωπαϊκά και ατλαντικά «Νταχάου», και με το ναρκισσισμό του «επιβεβαιωμένου» - από το ραγιαδισμό του - ραγιά, μας πληροφορούν ότι τα προηγούμενα στην καλύτερη περίπτωση συνιστούν δονκιχωτισμό και επαναστατική ουτοπία.

Τους απαντάμε με τα λόγια του Οσκαρ Ουάιλντ:

«Ενας χάρτης του κόσμου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη μόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας μια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της μιας μετά την άλλη Ουτοπίας».

Τους απαντάμε με τα λόγια του Μπάιρον:

Ναι, «η επανάσταση σε μερικούς μπορεί να μην αρέσει μα είναι ο μόνος σίγουρος και δίκαιος τρόποςνα καθαρίσεις απ' το ρίπος τους ανθρώπους».

Τους απαντάμε με τα λόγια της Ιστορίας που δεν «τελείωσε»:

Σίγουρα αυτή η πορεία αναδημιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας δεν είναι μια εύκολη πορεία. Ομως είναι μια πορεία απείρως ευκολότερη και από άποψη αποτελεσμάτων πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση με τον αδιέξοδο δρόμο των ανυπολόγιστων και μάταιων θυσιών με το βαρύ τίμημα, τωναβάσταχτων θυσιών που υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισμένοι οι πλουτοκράτες, τα μονοπώλια και το σάπιο πολιτικό τους σύστημα.

Αυτή η Ελλάδα, η Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας και της λαϊκής οικονομίας, η Ελλάδα του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, είναι το πλέον ώριμο και ρεαλιστικό αίτημα των καιρών που «σαν θελήσει ποτέ ο λαός, τότε το πεπρωμένο θα προσκυνήσει».

*Δημοσιεύθηκε στο "ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ" την Πέμπτη 28 Μαρτίου 2013

Σοκ στη Βουλή: Κρυμμένα σε «Οφ σορ», 32 τρισεκατομμύρια.

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/03/32.html

«Οι μεγιστάνες του πλούτου, οι ισχυροί της κοινωνίας, δημοσιογράφοι κρύβονται πίσω από εξωχώριες εταιρείες και ρημάζουν τα δημόσια ταμεία με διάφορα κόλπα. Φάρμακο αξίας 1200 ευρώ χρεώνεται στα ταμεία 6.500 το κομμάτι. Με εξωχώρια εταιρεία και τις διαβόητες τριγωνικές συναλλαγές, ένας άλλος έβαλε στο παντελόνι 22 εκατομμύρια...

με μια συναλλαγή και υπερτιμολόγηση. Το χειρότερο είναι ότι το ποσό που έβαλε στην τσέπη ήταν κρατική επιδότηση. Βάζουν μπροστά, ακόμα και εργάτες. Ένας εργάτης εμφανίζεται να έχει στο Κρανίδι Αργολίδας 14 «οφ σορ» δικές τους και ο ίδιος κάνει δήλωση στο Φάληρο, όπου κατοικεί. Έτσι προκλήθηκε η κρίση. Οι ισχυροί και οι ολιγάρχες του πλούτου πρέπει να καταλάβουν ότι οι λαοί έχουν φτάσει στα όρια τους και δεν αντέχουν άλλη οικονομική πίεση. Και η έκρηξη, αν δεν αλλάξουν πορεία θα είναι ισχυρή»

Αυτά είναι μέσες άκρες όσα είπε ο Γενικός Γραμματέας Διαφάνειας, Γιώργος Σούρλας, στην ημερίδα που οργάνωσε η Βουλή των Ελλήνων.

Συγκλονιστικά στοιχεία έδωσε και ο επικεφαλής του ανάλογου τομέα του ΣΔΟΕ κ. Μπεζατάκος για το πώς δρουν τα κυκλώματα των ισχυρών και πώς έχουν επιβάλει στην Ελλάδα τον νόμο των ισχυρών καρτέλ.

Μάλιστα, απάντησε με στοιχεία στον πρόεδρο της Επιτροπής Ανταγωνισμού, η οποία δέχθηκε σφοδρά πυρά για την αδυναμία της να αντιταχθεί στη δράση των καρτέλ τα οποία χρησιμοποιούν προκλητικά και εκτεταμένα τις «οφ σόρ» εταιρείες.

Ο ομότιμος καθηγητής της Νομικής, κ.Ρόκας, έδωσε την τρομερή διάσταση της παγκόσμιας ληστείας μέσω των «οφσ’ορ» λέγοντας ότι στους φορολογικούς παραδείσους είναι «παρκαρισμένα» περίπου 32 τρισεκατομμύρια δολάρια και με αυτά ελέγχεται η παγκόσμια σκηνή.

Την παγκόσμια διάσταση του προβλήματος, επεσήμανε και ο Υφυπουργός Οικονομικών, κ. Μαυραγάνης, ενώ στοιχεία στην εκδήλωση παρουσίασαν κατά τον τομέα τους οι ομιλητές κ.κ. Μποτόπουλος (πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς), Γκόρτσος (Γενικός Γραμματεάς της Ένωσης Τραπεζών Ελλάδας) και Βλάσσης, αρμόδιος του τομέα στον ΟΗΕ.

Στην εκδήλωση μίλησαν επίσης ο Διευθυντής του «Παρασκηνίου» κ. Ντάσκας, ο γνωστός δικηγόρος Θεσσαλονίκης κ. Κάτσιος, ο συνδικαλιστής των Εφοριακών κ. Θάνος και άλλοι.

Πηγή: paraskhnio.gr

Αγοράζουμε Γερμανικά CDS! - Γράφει ο Δευκαλίων

http://stoxasmos-politikh.blogspot.gr/2013/03/cds.html

Βαθμιαία και σιγά-σιγά καταλαγιάζει ο θόρυβος από τα πρώτα γεγονότα της Κυπριακής Οικονομικής Τραγωδίας. Οι περισσότεροι έχουν βγάλει το συμπέρασμα ότι ο Γερμανικός Οικονομικός Επεκτατισμός επιτίθεται στον Νότο και για να αρπάξει τον πλούτο και να επιβιώσει από την παγκόσμια οικονομική κρίση.
Απολύτως σωστό συμπέρασμα! Όντως οι απόγονοι του Χίτλερ κάνουν αυτό που υπάρχει στο ιστορικό τους DNA. Αρπάζουν και σκοτώνουν αθώους για να ζήσουν αυτοί καλύτερα. Αυτό έκαναν στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους. Αυτό κάνουν και σήμερα. Στους δύο Παγκόσμιους Πολέμους επιτίθονταν με σιδηρόφρακτές στρατιές. Τώρα επιτίθενται με τα Ευρωπαϊκά Συλλογικά Όργανα και τον εκβιασμό της συμμετοχής στο Κοινό Ευρωπαϊκό Νόμισμα.
Το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο! Άνθρωποί κλαίνε και Λαοί θρηνούν μπροστά στα αποτελέσματα της Γερμανικής Θηριωδίας. Ευτυχώς που η ιστορία έχει και το ίδιο τέλος. Στο τέλος η Γερμανία ηττάται και οι λαοί απαλλάσσονται από τα δεινά της Γερμανικής κατοχής.
Τώρα λοιπόν που όλα τα σκιάζει η φοβέρα και τα πλακώνει η σκλαβιά, η στήλη θα προσπαθήσει να δώσει μια νότα αισιοδοξίας και να δείξει στους αναγνώστες ένα δρόμο για να κερδοσκοπήσουν κι αυτοί εναντίον της Γερμανίας. Πραγματικά σατανική εκδίκηση! Να αντιστραφούν δηλαδή οι όροι του οικονομικού παιχνιδιού. Να βγάλουν οι φτωχοί και δυστυχείς Έλληνες υπερκέρδη από τον πόνο και την δυστυχία των Γερμανών.
Έχουμε πει πολλές φορές ότι εδώ και χρόνια διεξάγεται ένας...
αέναος μεν, αλλά ανηλεής πόλεμος μεταξύ του Βόρειο-Ευρωπαϊκού Βιομηχανικού κατεστημένου και του διεθνούς χρηματιστηριακού κεφαλαίου από την μια πλευρά και του τραπεζικού-βιομηχανικού κατεστημένου των ΗΠΑ από την άλλη. Αυτός ο πόλεμος διεξάγεται με ένα και μοναδικό όπλο. Το νόμισμα. Στόχος οι φθηνές εξαγωγές και οι εμπορικές αγορές της αντίπαλης ομάδας.
Για την στήλη είναι απολύτως ορατός ο δρόμος. Αποτελέσματα Γερμανικών εκλογών με ήττα της φράου Μέρκελ. Δηλαδή με κάποιο τρόπο θα χάσει την κοινοβουλευτική παντοδυναμία. Πόλεμος στην Μέση Ανατολή και πρόσκαιρη υπέρμετρη άνοδος της τιμής του πετρελαίου. Οικονομική κατάρρευση της Βόρειο-Ευρωπαϊκής Βιομηχανίας λόγω της ευνόητης ανόδου της τιμής κόστους των βιομηχανικών προϊόντων που κατασκευάζονται στην Βόρεια Ευρώπη. Άρα, Χρεοκοπία της Γερμανίας και των Γερμανικών τραπεζών.
Πως θα εκδικηθούμε λοιπόν εμείς οι φτωχοί Έλληνες του άρπαγες Γερμανούς;
Πολύ απλά! Θα αγοράσουμε πάμφθηνα Γερμανικά CDS. Θα ποντάρουμε δηλαδή στην Χρεοκοπία της Γερμανίας που σήμερα είναι πιθανότητα σχεδόν ανύπαρκτη. Άρα, όποιος αγοράσει συμβόλαιο ασφάλισης (CDS) για πιθανότητα Γερμανικής Χρεοκοπίας θα το αγοράσει φθηνά και θα το πληρωθεί πανάκριβα!
Αγοράζουμε Γερμανικά CDS!

Ποιο θα είναι το πρώτο κράτος που θα διαλύσει την Ευρωζώνη;

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/03/blog-post_5733.html

Όταν τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανία του Γ΄ Ραϊχ καταλάμβανε τα ευρωπαϊκά κράτη το ένα μετά το άλλο, κανένα άλλο κράτος δεν αντιδρούσε, θεωρώντας ότι δεν το αφορούν οι διαφορές της Γερμανίας με τους γείτονές του.

Σήμερα συμβαίνει ακριβώς το ίδιο. Ενώ η Γερμανία του Δ΄ Ράίχ...

χρεοκοπεί και θέτει υπό την κυριαρχία της τα ευρωπαϊκά κράτη το ένα μετά το άλλο (Ελλάδα, Κύπρο κ.λ.π.), εντούτοις τα υπόλοιπα κράτη δεν αντιδρούν, θεωρώντας ότι αυτά είναι οικονομικά ασφαλή και δεν τα αφορά το θέμα. Πολύ γρήγορα όμως θα αντιληφθούν που ακριβώς έχουν μπλέξει, αλλά θα είναι αργά. Θα έχουν καταντήσει σαν την Ελλάδα ή την Κύπρο. Ήδη άρχισε να ανησυχεί το Λουξεμβούργο. Σε λίγο δεν αποκλείεται να αρχίσει να ανησυχεί και η υπουργός οικονομίας της Φινλανδίας κ. Jutta Urpilainen (φωτο) που μας κατακεραυνώνει συνεχώς και δηλώνει ότι δεν απασχολεί την Φινλανδία η έξοδός της από το ευρώ.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι το μέλλον της Ευρωζώνης. Αυτό έχει ήδη απαντηθεί. Η διάλυσή της είναι κάτι παραπάνω από βέβαιη. Το ερώτημα που αναμένεται να απαντηθεί, είναι ποιο κράτος θα είναι εκείνο που θα πάρει πάνω του το κόστος να πατήσει πρώτο τον διακόπτη. Εδώ παίζεται τώρα όλο το παιχνίδι. Πάνω σ’ αυτή την ανημποριά και τον διεθνή δισταγμό κάνει παιχνίδι η Γερμανία.

Η ελληνική και κυπριακή πολιτική ηγεσία πάντως, αποδείχτηκαν πολύ κατώτερες των περιστάσεων και ανάξιες της γενναιότητας των λαών τους. Ας έκαναν τουλάχιστον ένα δημοψήφισμα.

Υπήρξε κρυφό σχολειό; Ο μύθος και η ιστορική αλήθεια

http://www.antinews.gr/2013/03/27/210096/

Οι ημέρες της εθνικής επετείου είναι πάντοτε οι ημέρες του πιο οργιώδους φωταδισμού: οι ημέρες όπου θεοί και δαίμονες ενσκήπτουν για να μας διαβεβαιώσουν πως «τα πράγματα δεν είναι όπως τα νομίζουμε, όπως μας τα μάθανε»: η παλέττα έχει μια εκπληκτική ποικιλία, από το ότι οι επαναστάτες ήταν κοινοί απατεώνες, φαύλοι και κυρίως και κατ’ εξοχήν ένοχοι εθνοκαθάρσεων, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, το ότι δεν υπήρχε 25^η Μαρτίου και κρυφό σχολειό (διότι η οθωμανική διοίκηση σάρκωνε… κορυφώματα ανθρωπισμού και ανεκτικότητας) μέχρι το ότι δεν υφίστατο καμμία αντίληψη ελληνικής συλλογικότητας, ελληνικού έθνους, πριν από την επαναστατική περίοδο, αλλά ότι αυτή η αντίληψη ήρθε ως εισαγόμενη. Τέτοιες μέρες, η «αποδόμηση» κλίνεται σε όλες τις πτώσεις.

Βέβαια, συχνά οι αυτουργοί βυθίζονται στις ίδιες τους τις αντιφάσεις, με τον Τατσόπουλο της σειράς «1821» να δηλώνει με σαφήνεια πως «δεν υπήρξε φυσικά κρυφό σχολειό γιατί δεν υπήρχε ανάγκη γι’ αυτό» αλλά τον Βερέμη της ίδιας σειράς να δηλώνει αργότερα πως «κρυφό σχολειό υπήρξε σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους και γεωγραφικές περιοχές». Ή, στα πλαίσια της «απομάγευσης» της ημερομηνίας της 25^ης Μαρτίου, η διαβόητη κ. Κουλούρη του Joint History Project να ομολογεί πως «η ημερομηνία της 25^ης Μαρτίου είχε προεπιλεγεί συνειδητά από τους επαναστάτες».

Το πρόβλημα είναι πως σε όλην αυτήν την αναθεωρητική διάθεση προτάσσεται η απεριόριστη αυθεντία της ορθής επιστημονικής έρευνας: η μόνιμη επωδός είναι πως «αυτά που γνωρίζατε ήταν ιδιοτελείς μύθοι κοινωνικής συνοχής, τώρα που ωριμάζουμε ήρθε η ώρα να την αντικαταστήσουμε με την επιστημονική και ιστορική αλήθεια, η οποία είναι αυτή που θα σας πούμε εμείς». Τί γίνεται όμως όταν αποδεικνύεται ότι τα «νέα θέσφατα» έχουν τόση σχέση με την ορθή επιστημονική μέθοδο και την ιστορική αλήθεια όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο; Όταν φανερώνεται πως αποτελούν απλώς θέσεις υπαγορευόμενες από ιδεολογικές τοποθετήσεις, ερήμην οποιασδήποτε ιστορίας ή επιστήμης;

Σε αυτό το άρθρο θα υπογραμμίσουμε την αναγκαιότητα να «απομαγευθεί» ο διαδεδομένος μύθος ότι –δεν- υπήρχε κρυφό σχολειό και να αντικατασταθεί από την ιστορική αλήθεια και την επιστημονική μέθοδο της παραπομπής στις πρωτότυπες πηγές της εποχής, οι οποίες επιβεβαιώνουν την παρουσία του. Κύριε Βερέμη, κύριε Τατσόπουλε, κυρία Ρεπούση, πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να ζούμε με μύθους, όσο κι αν αυτοί μας ηρεμούν ή μας ικανοποιούν – είναι συνάρτηση συλλογικής ωριμότητας και στοιχειώδους σεβασμού στην επιστημονική μέθοδο.

Σημειώνουμε εδώ ότι αποστρεφόμαστε όσους προτάσσουν την «επιστημονικότητα» για να προωθήσουν επιστημονικώς απαράδεκτες ιδεολογικές θέσεις, όμως σεβόμαστε απεριόριστα όσους είναι σαφείς και ξεκάθαροι ως προς τους σκοπούς τους, τα κίνητρα και τις μεθοδεύσεις τους και δεν υποκρίνονται χρησιμοποιώντας τέτοιους φερετζέδες: ας πούμε, η εφημερίδα «Αυγή», επίσημο κομματικό όργανο, καθιστά σαφές ότι ο άξονας των ιστορικών της αναζητήσεών της είναι πρωτίστως το να βρίσκεται στον αντίποδα της κρατικής παιδείας, του κυρίαρχου λόγου και του εθνωφελούς (όχι το να ανακαλύψει την ιστορική αλήθεια, αλλά να βρίσκεται σκοπίμως σε αντίθεση με τον κυρίαρχο λόγο, είτε αυτός είναι ψευδής είτε έγκυρος): «η νοητή γραμμή που συνδέει τα δεκάδες κείμενα που προηγήθηκαν των σημερινών,βρίσκεται σκοπίμως σε αντίθεση με μια εικόνα περί της επανάστασης, πλασμένη από σχολικά αναγνώσματα και τον κυρίαρχο λόγο. Μια νοητή γραμμή η οποία εμμένει ακριβώς πέρα από την εθνωφελή ρητορική, περί ηρώων κι ενδόξων μαχών σε μια μεγεθυμένη κι αποκομμένη στιγμή». Η ιδεολογική θέση ότι η Επανάσταση δεν έγινε για εθνικούς, αλλά για ταξικούς και οικονομικούς λόγους, εκφράζεται σαφέστατα, χωρίς περικοκλάδες και περιστροφές: ο ένοπλος της Επανάστασης είναι «προϊόν των οικονομικών προοπτικών που αυτή δημιουργούσε και των δυνατοτήτων που έδινε για την αναπαραγωγή της εξουσίας του παλιού κόσμου στο επαναστατικό σύμπαν. Στην οικονομική επιχείρηση λοιπόν του «ξεσηκωμού» μπήκαν οι ντόπιες αυθεντίες, οι καπεταναίοι, αυτοί που είχαν «το κεμέρι τους γιομάτο» ώστε να στρατολογούν και να πληρώνουν ανθρώπους». Αυτό, ναι, το σέβομαι: όχι προπετάσματα καπνού περί «επιστημονικότητας» και ιστορικής αλήθειας, αλλά ξεκάθαρα πράγματα: αυτή είναι η ιδεολογική μας θέση εδώ στην «Αυγή», αυτήν την ιστορική εκδοχή υπαγορεύει η ιδεολογική μας θέση, την εκθέτουμε, το ξεκαθαρίζουμε και δεν κοροϊδεύουμε κανέναν. Σταράτα πράγματα.

Δεν ισχύουν όμως τα ίδια για την συνήθη ρητορική περί κρυφού σχολειού, η οποία είναι τόσο διαδεδομένη, ώστε πλέον η «πολιτική ορθότητα» επιβάλλει να αρνείται κανείς σώνει και ντε την ύπαρξή του. Εδώ παίζεται αδιαλείπτως το βιολί της «επιστημονικότητας». Το κυρίως επιχείρημα είναι ότι η κεντρική οθωμανική διοίκηση της Κωνσταντινούπολης δεν μοιάζει να εξέδωσε κάποια γενική απαγόρευση της εκπαίδευσης ή της λατρείας – παρατήρηση που «κουμπώνει» με την βεβαιότητα ότι τους Οθωμανούς τους ενδιέφερε σχεδόν αποκλειστικά η φορολόγηση των υποδούλων. Ενώ υπήρξαν επισήμως και σχολεία των υποδούλων, όπως η «Μεγάλη του Γένους Σχολή». (Αγνοούν συνειδητά ότι τα περιθώρια αυθαιρεσίας κάθε Τούρκου τοπάρχη, πασά, μπέη κλπ. προσέγγιζαν το άπειρο.) Με βάση αυτήν την επωδό γράφτηκαν ποταμοί άρθρων, εξεδόθησαν βιβλία, στήθηκαν εκπομπές, με ετερο-αλληλο-αναφορές και κοινό χαρακτηριστικό την πολύ περιορισμένη χρήση πρωτότυπων πηγών (όπως στην περίπτωση του βιβλίου του Άλκη Αγγέλου, «Κρυφό Σχολειό – Το Χρονικό ενός Μύθου», όπου οι πρωτότυπες πηγές μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού – αυτό δεν το εμπόδισε να συμπεριληφθεί στην πολύτομη «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»).

Μέχρι που συμβαίνει το απροσδόκητο, αυτό που κανείς δεν ανέμενε. Από τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις» του Γιώργου Καραμπελιά εκδίδεται ένα βιβλίο με την παράθεσηεκπληκτικής πληθώρας πρωτότυπων πηγών που καταδεικνύουν την παρουσία του «κρυφού σχολειού», για την ακρίβεια πολλών «κρυφών σχολειών», στην ζωή του υπόδουλου ελληνισμού και σε διάφορες περιόδους της τουρκοκρατίας. Το βιβλίο του Γιώργου Κεκαυμένου, «Κρυφό Σχολειό – το Χρονικό μιας Ιστορίας» παρουσιάζεται σήμερα στην πλατεία Συντάγματος, στον νέο χώρο του «Άρδην» (Ξενοφώντος 4, στον 6ο όροφο). Κυκλοφορεί εδώ και αρκετούς μήνες.

Τί γίνεται όμως; Θα ανέμενε κανείς από όλους αυτούς που τόσο κόπτονται για την επιστημονικότητα, για τις πηγές και την ιστορική αλήθεια, να ασχοληθούν εκτενέστατα με τη δημοσιευμένη μονογραφία, με την πληθώρα πηγών που παραθέτει, με τα συμπεράσματα στα οποία αναπόφευκτα οδηγείται. Να συγγράψουν, να αρθρογραφήσουν, να δημοσιο-λογήσουν με ζέση και επανειλημμένα για τις νέες εξελίξεις σε ένα ζήτημα που τόσο προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι τους απασχολεί. Αντ’ αυτού, άχνα, άκρα του τάφου σιωπή. Ακόμη και ο… με το ζόρι νεοδιδάσκαλος του γένους, ο Θου-Βου του «ΣΚΑΪ» και της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ», δεν βρήκε μια λέξη να πει ή να γράψει. Οι επαγγελματίες της ιστορικής αναθεώρησης δεν θεώρησαν ότι μια τέτοια εξέλιξη είναι άξια σχολιασμού. Μόνον η «Ελευθεροτυπία», προς τιμήν της, έγραψε για το βιβλίο: μια εφημερίδα που τόσο έχει προτάξει την αποδόμηση είχε την συγκρότηση και την αξιοπρέπεια να δημοσιεύσει την επιστημονική αναίρεση και της δικής της παλαιότερης ρητορικής. Εδώ χωρίζουν τα πρόβατα από τα ερίφια, εδώ διαπιστώνεται ποιοί διαθέτουν τσίπα και ποιοί την ξέχασαν στο… ιστορικό αναγνωστήριο.

Παραθέτουμε κατά χρονολογική σειρά μια ενδεικτική λίστα κάποιων από τις μαρτυρίες περί του κρυφού σχολειού ή της αναγκαιότητάς του, δηλαδή της de facto απαγόρευσης της εκπαίδευσης, από τις πρωτότυπες πηγές, παρμένη από τον πρόλογο του βιβλίου. Θα παρατηρήσετε ότι ξεκινούν από την επαύριον της Αλώσεως και φθάνουν, διατρέχοντας όλην την Τουρκοκρατία, μέχρι την Επανάσταση και τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια:

Περί απαγόρευσης της παιδείας και της θρησκευτικής ελευθερίας από τους Τούρκους

1460, Πατριάρχης Γεννάδιος. Επιστολή του παραθέτει ο Θεοδόσιος Ζυγομαλάς προς τον Μαρτίνο Κρούσιο, περίπου 100 χρόνια αργότερα.
1570-1580, Θεοδόσιος Ζυγομαλάς αρχιγραμματέας του Οικ. Πατριαρχείου. Πλειάδα διαφορετικών επιστολών του αρχινοτάριου προς τον Γερμανό καθηγητή, Μαρτίνο Κρούσιο. Οι δυο τους είχαν τακτική επικοινωνία. Ο Γερμανός εξέδωσε έναν τόμο μυριάδων επιστολών, στοιχείων και ντοκουμέντων, το 1584, με τον τίτλο Turcograecia, το οποίο αποτελεί ζωτικής σημασίας πρωτότυπη ιστορική πηγή για την εποχή εκείνη. Ολόκληρο το βιβλίο είναι διαθέσιμο στο διαδίκτυο και είναι δίγλωσσο: γραμμένο στα λατινικά και στα ελληνικά.
· 1598, Μελέτιος Πηγάς, Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
· 1607, Χριστόφορος Άγγελος λόγιος. Το βιβλίο του εκδόθηκε από τον εκδοτικό οίκο του πανεπιστημίου της Οξφόρδης, το 1617.
· 1610, George Sandys, Άγγλος περιηγητής.
· 1620, Κύριλλος Λούκαρης, Οικουμενικός Πατριάρχης.
· 1627, Μητροφάνης Κριτόπουλος, Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Επιστολή στον Γερμανό καθηγητή Bernegger.
· 1631, Γεράσιμος Α΄, Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Αλληλογραφία με Αρχιμανδρίτη Αρσένιο.
· 1650, François Richard, Ιησουΐτης ιερωμένος.
· 1660, Νεκτάριος, Πατριάρχης Ιεροσολύμων.
· 1675, Σουλτανικό φιρμάνι.
· 1678, Sir Paul Rycaut, Άγγλος Διπλωμάτης. Επίσημη αναφορά προς τον Βασιλιά Κάρολο Β΄ για την κατάσταση στην περιοχή.
· 1680, Thomas Smith, Άγγλος Θεολόγος, Κοσμήτορας και αντιπρόεδρος του Magdalen College της Οξφόρδης.
· 1688, Ηλίας Μηνιάτης, Επίσκοπος Κερνίκης και Καλαβρύτων.
· 1760, Γεώργιος Φατζέας, μητροπολίτης Φιλαδελφείας (στη Βενετία).
· 1801, Αδαμάντιος Κοραής.
· 1866, Κρήτες Επαναστάτες.

Πηγές σχετικές με σχολεία τα οποία έκλεισαν οι Τούρκοι

· 1777, Κωνσταντίνος Κούμας, από τους πιο πιστούς μαθητές του Κοραή.
· 1820, Noehden, Άγγλος καθηγητής κλασικής φιλολογίας (άρθρο του στο The Classical Journal, το 1820).
· 1821, Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων.
· 1821, Αλληλοδιδακτικά Σχολεία Χανίων και Ρεθύμνου.
· 1856, Σουλτανικό φιρμάνι Χάττι Χουμαγιούν και νεώτερο, το 1867.

Μαρτυρίες για κρυφό σχολειό πριν το 1821

· 1743, Μακάριος Χριστιανόπουλος (Μαριδάκις), ιεροκήρυκας Οικουμενικού Πατριαρχείου.
· 1771, Ευγένιος Βούλγαρις.
· 1785, Μάρκος Δραγούμης.

Μαρτυρίες για το κρυφό σχολειό από το 1821 έως την απελευθέρωση

· 1821, Κωνσταντίνος Οικονόμος ο εξ Οικονόμων.
· 1822, Στέφανος Κανέλλος. Επιστολή στον Γερμανό λόγιο, C. Iken.
· 1826, Ιάκωβος Ρίζος-Νερουλός.

Μαρτυρίες για κρυφό σχολειό μετά την απελευθέρωση

· 1837, Μισαήλ Αποστολίδης, καθηγητής Θεολογικής σχολής.
· 1849, Γεώργιος Μαυροκορδάτος, καθηγητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
· 1863, Κωνσταντίνος Φρεαρίτης, καθηγητής Νομικής.
· 1873, Φώτιος Χρυσανθόπουλος (Φωτάκος), πρώτος υπασπιστής του Κολοκοτρώνη.
· 1881, Γεώργιος Χασιώτης, ιστορικός της εκπαίδευσης.
· 1913, René Puaux (Πυώ), Γάλλος δημοσιογράφος και περιηγητής (στην Ήπειρο).

Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε στους κουρελουργούς «αναθεωρητές», στους μαιτρ της αποδόμησης ερήμην της ιστορίας και ερήμην της επιστημονικής μεθόδου, το σπάραγμα του Διονυσίου Σολωμού που τόσο αρέσκονται στο να επαναλαμβάνουν νομίζοντας ότι τους συμφέρει: «το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθινό»…

Σωτήρης Μητραλέξης

Πέντε ερωτήματα και μια “απάντηση” μετά τη “σωτηρία” της Κύπρου

http://www.antinews.gr/2013/03/28/210112/

του Κώστα Ροδινού

Την Κύπρο την εκτέλεσαν με κυνικό τρόπο.

Όλα τ’ άλλα, όπως θα έλεγε και η γιαγιά μου, αποτελούν «παρηγοριά στον άρρωστο, μέχρι να βγεί η ψυχή του».

Δεν σας προκαλεί άλλωστε εντύπωση ό,τι όλοι μιλάνε για «οδυνηρή» και «επώδυνη» λύση, αλλά κανένας δεν βρήκε το θάρρος να δεσμευτεί ότι πρόκειται και για μια αποτελεσματική λύση;

Γιατί όλοι γνωρίζουν ότι δεν είναι!

Και δεν είναι, γιατί από τη μια μέρα στην άλλη, δεν αλλάζει το παραγωγικό μοντέλο μιας χώρας.

«Θέλει δουλειά πολλή». Χρειάζεται και χρόνος.

Δεν γίνονται τέτοιες αλλαγές σ’ ένα …..τριήμερο.

Δεν είναι, γιατί τα χειρότερα βρίσκονται μπροστά και είναι απλώς ζήτημα χρόνου το πότε θα ανακοινωθούν νέα και επώδυνα μέτρα.

Δεν είναι γιατί το μόνο βέβαιο, που όλοι ομολογούν, είναι ότι η Κύπρος πρόκειται να υποστεί μια δραματική συρρίκνωση του ΑΕΠ, κατακόρυφη πτώση του βιοτικού της επίπεδου, αύξηση της ανεργίας και διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Ό,τι λίγο πολύ βιώνουμε και εμείς την τελευταία τετραετία, μόνο που στην περίπτωση της Κύπρου η θεραπεία είναι σοκ και τα αποτελέσματα βιαιότερα.

Πέντε ερωτήματα, κατά τα γνώμη μου, έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.

Το πρώτο: Έχει το δικαίωμα η Ευρωζώνη (η Γερμανία δηλαδή) να αποφασίζει για το παραγωγικό μοντέλο μιας χώρας; Και μάλιστα με τόσο βίαιο και απόλυτο τρόπο;

Η απάντηση ήρθε διά στόματος του υπουργού Εξωτερικών του Λουξεμβούργου, Ζαν Άσελμπορν (επειδή προφανώς διαισθάνεται ό,τι θα είναι ο επόμενος …στόχος) : «Η Γερμανία», δήλωσε στο Reuters, «δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει το επιχειρηματικό μοντέλο για άλλες χώρες στην ΕΕ»!!! (δική μας σημείωση, όπως ακριβώς έκανε στην περίπτωση της Κύπρου) .«Δεν θα πρέπει, υπό το πρόσχημα τεχνικών οικονομικών θεμάτων, να πνίγονται άλλες χώρες». Και προσθέτει: «δεν θα πρέπει η Γερμανία, η Γαλλία και η Βρετανία να λένε ‘θέλουμε τα χρηματοοικονομικά κέντρα [να είναι] σε αυτές τις τρεις χώρες και οι άλλες να σταματήσουν. Είναι κατά της ενιαίας αγοράς και της ευρωπαϊκής ενότητας», και συνεχίζει, λέγοντας :«ότι το να επιδιώκεις ηγεμονία είναι λανθασμένο και μη ευρωπαϊκό»!!!

Όμως, και αν ακόμα το μοντέλο θέλει αλλαγή (και στην περίπτωση της Κύπρου είναι βέβαιο ό,τι ήθελε) γιατί έπρεπε να γίνει με τόσο βίαιο τρόπο; Γιατί δεν δόθηκε ένα εύλογο χρονικό διάστημα να αναδιαρθρώσει σταδιακά το τραπεζικό της σύστημα; Γιατί όλα «εδώ και τώρα», υπό το κράτος απειλών, εκβιασμών και τηλεγραφημάτων;

Δεύτερον, υπήρχε κάποια, άλλη καλύτερη λύση;

Κατ’ αρχήν η καταστροφή μιας χώρας, έξωθεν επιβληθείσα, δεν νοείται λύση. Δεύτερον, το αν μια λύση είναι καλή ή κακή, εξαρτάται από ποιά οπτική γωνιά το βλέπει κανείς, ποιό είναι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα και ποιές ήταν οι εναλλακτικές μεταξύ των οποίων επελέγη η «λύση».

Η «λύση» που δόθηκε, για παράδειγμα, βραχυπρόθεσμα φαίνεται καλή για τη Γερμανία. Βραχυπρόθεσμα, όμως. Γιατί μακροπρόθεσμα και η ίδια η Γερμανία θα «λουστεί» τις επιπτώσεις των εμμονών της. Οι αγορές είναι αμείλικτες.

Έχω, όμως, και μια άλλη …απορία. Τι μας κάνει να….ελπίζουμε ό,τι οι γραφειοκράτες της Κυπριακής τρόϊκας (που επέμεναν τόσο πολύ στο κλείσιμο των τραπεζών) εκτιμούν σωστά τα δεδομένα και δεν θα πέσουν έξω, όπως ο Τόμσεν και η παρέα του; Τίποτα απολύτως;

Όλες αυτές τις ημέρες, δεν βρήκα, ούτε μια σοβαρή ανάλυση, που να δίνει, έστω κάποιες ελάχιστες, πιθανότητες επιτυχίας στο υποτιθέμενο σχέδιο διάσωσης. Επομένως, ποιόν προσπαθούν να κοροϊδέψουν; Και για ποιά σωτηρία μιλάνε όταν μια χώρα οδηγείται στην καταστροφή; Δυστυχώς, η Κύπρος βρέθηκε ενώπιον ενός απαράδεκτου εκβιασμού (που προσβάλει τη δημοκρατική παράδοση της Ευρώπης) ή κάνετε ο,τι θέλουμε ή σας πτωχεύουμε! Ποιός θα επέλεγε την πτώχευση; «Μα δεν υπήρχε άλλη λύση», μας λένε. Στα σοβαρά, μπορούσε να βρεθεί μια λύση, σ΄ ένα τόσο περίπλοκο θέμα, μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Και λύση που να την αποδεχόταν η τρόϊκα, η οποία εξ υπαρχής δήλωνε οτι δεν θα δεχόταν κάτι άλλο; Στην Κύπρο δεν βρέθηκε άλλη λύση επειδή η Ευρωζώνη ήθελε τη συγκεκριμένη λύση. Τελεία και παύλα!

Τρίτον, η «λύση» της Κύπρου δεν αφορά μόνο στην Κύπρο. Δυστυχώς αποτελεί το πείραμα. Όπως μου έλεγε φίλος, έμπειρος περί τα τραπεζικά, με την αψυχολόγητη και εγκληματική απόφαση για κούρεμα των καταθέσεων, ουσιαστικά άνοιξαν οι …Πύλες της Κολάσεως!

Η τραπεζική πίστη, υπέστη ένα άνευ προηγουμένου πλήγμα, από το οποίο ουδέποτε θα συνέλθει.

Παράλληλα, η ίδια η Ευρωζώνη, άρχισε να πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται.

Και ήρθε ο ανεκδιήγητος Νταϊσελμπλούμ για να μας αποκαλύψει ότι το «μοντέλο σωτηρίας» της Κύπρου θα εφαρμοστεί και αλλού!

Το μόνο που δεν έκανε ήταν να αναφέρει και ποιοι θα είναι οι επόμενοι….στόχοι. Αν και όλοι τους πιθανολογούν…

Και χτές, τη σκυτάλη πήρε ο Φινλανδός Πρωθυπουργός.

Αναμφίβολα, κάποιο σχέδιο εξυφαίνεται…..

Όμως, κάνουν ένα τραγικό λάθος, αν νομίζουν ότι θα καταφέρουν να περιορίσουν τις επιπτώσεις της αφροσύνης τους, εντός του Νότου. Ενδεικτικό του κλίματος ανασφάλειας που αρχίζει να πλανάται πάνω από την Ευρώπη είναι ο,τι :“Το 54% των Γερμανών δεν εμπιστεύεται τις υποσχέσεις της καγκελαρίου Μέρκελ περί της ασφάλειας των τραπεζικών καταθέσεων στην Γερμανία, σύμφωνα με τα αποτελέσματα δημοσκόπησης του Ινστιτούτου Forsa που διενεργήθηκε για λογαριασμό του περιοδικού Stern και του ιδιωτικού τηλεοπτικού δικτύου RTL.”

Το φαινόμενο της πεταλούδας!

Τέταρτον, το καίριο ερώτημα είναι τι γίνεται εφεξής. Πρώτα-πρώτα απαιτείται ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου, τελείωσε. Θα απαιτηθεί πολύς χρόνος για να συνέλθει. Δεν είναι μόνον τα κεφάλαια που θα κάνουν φτερά, οι θέσεις εργασίας που θα χαθούν, η μείωση του ΑΕΠ και η επικείμενη φτωχοποίηση της χώρας. Η Κύπρος έχασε τον βασικό πυλώνα της οικονομίας της. Καλά τα ευχολόγια, αλλά πως θα αναπληρωθούν οι απώλειες; Η Κύπρος χρειάζεται άμεσα ένα νέο μοντέλο οικονομικής οργάνωσης και ανάπτυξης, Όμως, χωρίς τραπεζικό σύστημα, πως θα χρηματοδοτηθεί η επανεκκίνηση της οικονομίας της; Και μετά το κούρεμα των καταθέσεων, ποιά εταιρεία θα εμπιστευτεί τα κεφάλαιά της στο νησί; Επειδή τα μεγέθη της οικονομίας της είναι μικρά, η Κύπρος πρέπει να απαιτήσει άμεσα από την ΕΕ τη χρηματοδότηση ενός ευρυτάτου προγράμματος δημοσίων επενδύσεων για να αποτραπεί η πλήρης κατάρρευση της οικονομίας της. Παράλληλα, μεγάλα έργα μπορούν να τρέξουν μέσω ΣΔΙΤ, ενώ ιδιαίτερη έμφαση πρέπει να δοθεί στη ναυτιλία. Προφανώς, μεγάλο είναι το στοίχημα των κοιτασμάτων, αλλά δεν πρέπει να εκποιηθούν αντί πινακίου φακής. Παράλληλα, στη Μεγαλόννησο πρέπει να ξαναδούν τις συμμαχίες τους. Γιατί οι φίλοι, στα δύσκολα φαίνονται. Τέλος, θεωρώ ότι είναι εθνική υποχρέωση της Ελλάδος, τόσος σε επίπεδο πολιτικής, πνευματικής, οικονομικής και επιχειρηματικής ηγεσίας να αναζητήσει τρόπους στήριξης της Μεγαλονήσου με κάθε τρόπο. Με έργα.

Πέμπτον, η κρίση στην Κύπρου έφερε για μια ακόμα φορά στο προσκήνιο το τεράστιο ζήτημα του ελλείμματος δημοκρατίας που παρατηρείται στην Ευρωζώνη.Δεν είναι δυνατόν ο κ. Σόϊμπλε να υπαγορεύει δίκην τελεσιγράφου τις απόψεις του. Είναι απαράδεκτο να απαξιώνονται λαοί κατ’ αυτόν τον τρόπο. Οι διαπιστώσεις του κ. Γιούνκερ ήταν συγκλονιστικές. Και σοκαριστικές. Επίσης, η πολιτική δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τη λογιστική διαχείριση. Το μέτρον της πολιτικής πρέπει να είναι οι άνθρωποι και η κοινωνία στο σύνολό της. Δυστυχώς, σε περιστάσεις κρίσιμες η τύχη της Ευρώπης βρίσκεται στα χέρια ηγετίσκων Γ’ διαλογής. Μια τέτοια Ευρώπη δεν έχει μέλλον και όποιος δεν το βλέπει, απλώς εθελοτυφλεί. Ακόμα και η Γερμανία, που φαίνεται να κερδίζει και να επιβάλλει την πολιτική της, δεν αποκλείεται στο τέλος θα βρεθεί μεν νικήτρια στην αρένα, αλλά το πλήθος αντί να την αποθεώσει, να την τιμωρήσει με την οργή του.

Υπάρχει, όμως, ακόμα μια ερώτηση στην οποία μπορώ να εικάσω την απάντηση. Γιατί η Γερμανία προώθησε την ιδέα του κουρέματος των καταθέσεων και επέμεινε μέχρι τέλους στην άποψη αυτή και γιατί ο “εκλεκτός” του Σόϊμπλε, Πρόεδρος του Eurogropu, μίλησε για επανάληψη του “μοντέλου σωτηρίας της Κύπρου;” Προφανώς και δεν είναι αφελείς. Γνωρίζουν τις επιπτώσεις. Θεωρώ, όμως, ό,τι η Γερμανία θέλει, με κάθε τρόπο, να αποφύγει μελλοντικά πακέτα …σωτηρίας. Θέλει να πετάξει στα σκουπίδια και τον ESM. Με την Ισπανία σε κρίση και την Ιταλία μετέωρη (η σωτηρία τους θα απαιτούσε τρίς ευρώ) το Βερολίνο στέλνει ένα εκκωφαντικό μήνυμα: αν θέλετε να σας…..σώσουμε θα πληρώσουν και οι τράπεζες σας. Ποιός ο απώτερος στόχος του μηνύματος; Οι ενδιαφερόμενοι να βρούν τρόπο να ..σωθούν μόνοι τους!

Συμπέρασμα: σε μια κρίσιμη περίοδο που η Ευρωζώνη, υποτίθεται, πώς άφηνε τα χειρότερα πίσω της, βρίσκεται πάλι αντιμέτωπη με ….υπαρξιακά ζητήματα. Το ΔΝΤ …προειδοποιεί την Ιταλία, η ΕΕ τη Σλοβενία, η ανεργία αυξάνεται στη Γαλλία, στη Γερμανία ανησυχούν για τις καταθέσεις τους, στην Πολωνία πάνω από το 50% δεν θέλει να υιοθετήσει το ευρώ και πάει λέγοντας. Αυτά είναι σοβαρά ζητήματα. Δεν αντιμετωπίζονται σε επίπεδο τεχνοκρατών. Δυστυχώς η Ευρώπη, μέχρι τον Σεπτέμβριο θα παραμείνει «όμηρος» των εκλογών της κας Μέρκελ. Όμως, τα ζητήματα της ευρωζώνης είναι πλέον δομικά και η αντιμετώπισή τους απαιτεί δομικές αλλαγές και στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό της Ευρωζώνης. Αυτό σημαίνει ότι η Γερμανία πρέπει να απαλλαγεί από τις χρόνιες παθήσεις των εμμονών της.

Θα το αντέξει;

Πως και γιατί "θυσιάστηκε" η Λαική Τράπεζα

http://www.kourdistoportocali.com/articles/19720.htm

Από τον Γιώργο Παπανικολάου

Ο κυκεώνας που πλήττει πλέον συνολικά το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου, σε σημαντικό βαθμό είναι αποτέλεσμα σειράς ενεργειών και παραλήψεων, με ευθύνη κυβερνητικών πολιτικών, αλλά και διοικήσεων της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου.

Πρόκειται για πρόσωπα και μηχανισμούς που έως την τελευταία στιγμή έπαιξαν ρόλο, επιδεινώνοντας την κατάσταση, με βασικό αλλά όχι μόνο «θύμα» την Λαϊκή Τράπεζα. Και δεν αποκλείεται να αποκαλυφθούν σύντομα καθώς η κατάρρευση του τραπεζικού τομέα, απειλεί και την Τράπεζα Κύπρου, προκαλώντας ανεπανάληπτες αναταράξεις στο κυπριακό κατεστημένο.

Ωστόσο τούτες τις ώρες όσοι υπόκεινται σε οικονομική καταστροφή από την διάλυση της Λαϊκής Τράπεζας, διερωτώνται γιατί η τράπεζα τους κρίθηκε «μη βιώσιμη», ενώ η Κύπρου κρίθηκε βιώσιμη, έστω και με σημαντικές-αλλά όχι ολοκληρωτικές- απώλειες στις καταθέσεις των μεγάλων πελατών της.

Επίσημη απάντηση σε αυτό, έως στιγμής δεν έχει υπάρξει. Υπάρχουν όμως διαθέσιμα στοιχεία. Οι ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των δύο τραπεζών, όπως προσδιορίστηκαν από τον αμερικανό οίκο PIMCO, σύμφωνα με πληροφορίες που δημοσιοποιήθηκαν και ουδέποτε διαψεύστηκαν, ήταν απολύτως παραπλήσιες. Στα 3,8 δισ. για την Λαϊκή και στα 3,9 δισ. ευρώ για την Κύπρου.

Η διαφορά κρύβεται στον ELA, δηλαδή στη χρηματοδότηση μέσω εγγυήσεων που λαμβάνουν οι τράπεζας σε έκτακτες περιπτώσεις, μέσω της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας τους, πάντα με την έγκριση της ΕΚΤ.

Πώς ώθησαν στην κατάρρευση τη Λαική
Στην περίπτωση της Λαϊκής, στο διάστημα που μεσολάβησε από την αλλαγή της ιδιωτικής διοίκησης την οποία επέβαλε ο τότε διοικητής της ΚΤΚ Αθανάσιος Ορφανίδης, έως το τέλος του 2012, το ποσό του ELA, υπερτριπλασιάστηκε κι έφτασε τα 9,5 δισ. ευρώ.

Το γεγονός δεν είναι άξιο απορίας. Πριν ακόμη επιβληθεί η αλλαγή διοίκησης, ήδη από τα τέλη του 2011, φαίνεται να είχε ξεκινήσει μια διαδικασία «αποσταθεροποίησης» της Λαϊκής Τράπεζας (που σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν ήδη παρατεθεί ήταν τότε υγιής), με τη διασπορά φημών για την φερεγγυότητα της.

Σύμφωνα δε με την επίσημη προσφυγή της MIG εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατιας για την Λαϊκή η εκστρατεία αυτή φέρεται να περιελάμβανε και συστηματικά κλεισίματα καταθετικών λογαριασμών από τα τέλη Σεπτεμβρίου έως τα τέλη Οκτωβρίου του 2011, από στελέχη της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου και συγγενικών τους προσώπων! Τα οποία άφηναν αιχμές για την ασφάλεια των καταθέσεων και την υγεία της τράπεζας. Γεγονός με ιδιαίτερη σημασία για την μικρή, κλειστή κοινωνία της Κύπρου όπου σχεδόν όλοι «γνωρίζονται» μεταξύ τους.

Για το θέμα αυτό σημειώνεται, υπάρχει και σχετική επιστολή- καταγγελία, προς την κ. Ορφανίδη, από τον τότε διευθύνοντα σύμβουλο τη τράπεζας, Ευθύμιο Μπουλούτα ο οποίος τον Οκτώβριο του 2011, σημειώνει επί λέξει: «είναι ιδιαίτερα αρνητικές οι κινήσεις για παράδειγμα αξιωματούχων και υπαλλήλων της Κεντρικής Τράπεζας οι οποίοι είτε μείωσαν την συνεργασία τους, είτε έκλεισαν τους καταθετικούς λογαριασμούς τους».

Στην ίδια επιστολή ο κ. Μπουλούτας επαναλαμβάνει αίτημα που είχε υποβάλει και στον τότε υπουργό Οικονομικών της Κύπρου «για μια λεκτική παρέμβαση της Κεντρικής Τράπεζας για την ασφάλεια του κυπριακού τραπεζικού συστήματος και των καταθέσεων, μέσα στα πλαίσια των ευρωπαϊκών μηχανισμών». Παρόλα, αυτά δεν υπήρξε καμία ανταπόκριση στο εύλογο τότε αίτημα.

Εν τούτοις, η Λαϊκή διέθετε το Νοέμβριο του 2011 καταθέσεις πάνω από 20 δισ. ευρώ, οι οποίες όμως προς το τέλος του 2012 είχαν περιοριστεί δραματικά, κατά περισσότερο από 30%. Τι μεσολάβησε;

Η πρωτοφανής σε μεθόδευση αλλαγή ηγεσίας στην τράπεζα, που στην ουσία καταργούσε διοίκηση και στελέχη προερχόμενα από την Ελλάδα, κατ απαίτηση του κ. Ορφανίδη. Κι εν συνεχεία η κρατικοποίηση της με όρους που δεν έχουν εμφανισθεί πουθενά αλλού σε όλη τη διάρκεια της διεθνούς τραπεζικής κρίσης που ξεκίνησε προ πενταετίας.

Ο ρόλος του σημερινού υπουργού Οικονομικών
Έχοντας στα χέρια του τη στρόφιγγα του ELA, o κ. Ορφανίδης πρακτικά εκβίασε την αλλαγή διοίκησης ακόμη και σε επίπεδο μεσαίων-ανώτερων στελεχών, τοποθετώντας επί κεφαλής τον σημερινό υπουργό Οικονομικών Μιχάλη Σαρρή, ενώ με διάταγμα προωθήθηκε ανακεφαλαιοποίηση που με τους όρους που περιελάμβανε ουσιαστικά απέκλειε οιαδήποτε συμμετοχή ιδιωτών επενδυτών.

Σημειωτέον ότι και ο ίδιος ο κ. Σαρρής έριχνε λάδι στη φωτιά εναντίον της φερεγγυότητας και της αξιοπιστίας του ιδρύματος στο οποίο ηγείτο, την περίοδο που η τράπεζα αναζητούσε κεφάλαια!

Παγκόσμια πρωτοτυπία. Ο πρόεδρος μιας τράπεζας να δηλώνει ασαφώς αλλά… γαργαλιστικά για την πιστωτική πολιτική της προηγούμενης διοίκησης, σε διεθνή πρακτορεία:«υπάρχει πολύς καπνός, που σημαίνει ότι υπάρχει και κάποια φωτιά, (….) αλλά δεν ξέρω πόση και σε ποιο βαθμό είναι δικαιολογημένη».

Συνέπεια όλων αυτών, ήταν να μειωθεί εύλογα η εμπιστοσύνη των καταθετών στην τράπεζα και να ενταθεί η εκροή καταθέσεων. Δείγμα όμως της ανεπιτυχούς διαχείρισης της κρατικά διορισμένης διοίκησης, είναι ότι η πορεία αυτή δεν ανεστράφη, ούτε μετά την ολοκλήρωση της ανακεφαλαιοποίησης, καθώς η νέα διοίκηση της κρατικής πλέον τράπεζας όχι απλώς δεν βελτίωσε τα αποτελέσματα, αλλά τα επιδείνωσε δραματικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο διάστημα από το Νοέμβριο του 2011 έως το Δεκέμβριο του 2012, οι καταθέσεις της Λαϊκής στην ίδια την Κύπρο, μειώθηκαν κατά 2 δισ. ευρώ.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι πιεζόμενος από τις περιστάσεις, ο κ. Ορφανίδης «κρέμασε δημοσίως» την διορισμένη διοίκηση που εκείνος επέβαλε, με δήλωση του στις 03/01/2013:

«Στις αρχές Μαϊου του 2012 η (σ.σ. νέα) διοίκηση της Λαϊκής παραδέχτηκε ότι χρειαζόταν κρατική στήριξη και έπεισε το κράτος να γίνει ανάδοχος για την έκδοση νέου κεφαλαίου της τράπεζας μέχρι του ποσού του 1,8 δις. Εμείς στηρίξαμε αυτή τη θέση, με την προϋπόθεση ότι αυτή η ενέργεια θα βοηθούσε την τράπεζα να περιορίσει το τελικό ποσό που απαιτείτο για κρατική στήριξη, κάτι το οποίο τελικά η τράπεζα δεν κατάφερε να πετύχει».

Η τροπολογία εξπρές που προσφέρει… νομική «ασυλία»
Εν τούτοις, η κρατικά διορισμένη νέα διοίκηση της Λαϊκής πιεζόμενη από την εκροή καταθέσεων, το πάγωμα στις αναδιαρθρώσεις δανείων που η ίδια εφήρμοζε αυξάνοντας έτσι τις προβλέψεις, κι από τη γενικότερη αδυναμία της στη διαχείριση των εργασιών, πέτυχε κάτι άλλο.

Την νομική… ασυλία της στα πλαίσια τροπολογίας που πέρασε από την Κυπριακή Βουλή στις 17/01/2013 κι αφορά επιπροσθέτως την ΚΤΚ, τις αρμόδιες εποπτικές αρχές, τον Υπουργό Οικονομικών και λειτουργούς του υπουργείου, συν συμβούλους, μέλη επιτροπών αλλά και απλά στελέχη που ενεργούν κατόπιν εντολής. Δηλαδή τους… πάντες.

Σύμφωνα με την τροπολογία αυτή, όλοι οι παραπάνω δεν υπέχουν οποιαδήποτε ευθύνη, εκτός αν αποδειχθεί ότι οι πράξεις και οι παραλήψεις τους «δεν έγιναν καλή τη πίστη ή είναι αποτέλεσμα σοβαρής αμέλειας».

Όλα αυτά συνέβαιναν με την υπόκρουση «εθνικών πανηγυρισμών», από μεγάλο μέρος του πολιτικοοικονομικού κατεστημένου, που αποτυπωνόταν και στον Τύπο, για το γεγονός ότι η Λαϊκή «επέστρεφε» σε κυπριακά χέρια.

Παρασκηνιακά βεβαίως, η όλη κατάσταση ενίσχυε το μεγάλο "ανταγωνιστή" της Λαϊκής. ΤηνΤράπεζα Κύπρου, η προηγούμενη διοίκηση της οποίας, με πλήρη στήριξη από τον κ. Ορφανίδη, κάλυπτε επιμελώς τα δικά της προβλήματα.

Μέχρι την ώρα που έφτασαν στο απροχώρητο και βγήκαν στην επιφάνεια, οδηγώντας σε αλλαγή της διοίκησης Ανδρέα Ηλιάδη, χωρίς, όμως, να διαταραχθεί ο ιδιωτικός της χαρακτήρας και η πρωτοκαθεδρία της στο κυπριακό κατεστημένο.

PSI και επισφάλειες σε Ελλάδα και Κύπρο
Το ελληνικό PSI, ήταν ασφαλώς σοβαρός επιβαρυντικός παράγοντας για αμφότερες τις τράπεζες εξαιτίας της έκθεσης τους στα ελληνικά ομόλογα. Αυτό που προξενεί κατάπληξη, ασχέτως των ειδικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών, είναι ότι η κυπριακή κυβέρνηση Χριστόφια συναίνεσε στο «κούρεμα» των ομολόγων, χωρίς να λάβει, όπως φάνηκε, οιαδήποτε εξασφάλιση από την πλευρά των δανειστών. Παρότι γνώριζε ότι οι επιπτώσεις θα ήταν βαριές στις ήδη πληγωμένες Λαϊκή και Κύπρου.

Το γεγονός ότι οι δύο τράπεζες συσσώρευσαν σημαντικές επισφάλειες από την έκθεση τους στην οικονομία της Ελλάδας και της Κύπρου, δεν αποτελεί «ιδιαιτερότητα». Σε ότι αφορά την Ελλάδα, το ίδιο συνέβη σε όλες τις ελληνικές τράπεζες, και σε μεγάλο βαθμό, αποτελεί άμεση συνέπεια της δριμύτατης ύφεσης στην ελληνική οικονομία.

Αντίστοιχα εξελίσσεται εδώ και καιρό η κατάσταση στην κυπριακή οικονομία, ενώ σύμφωνα με τις προβλέψεις διεθνών αναλυτών, η «λύση» που τώρα επιβάλλεται θα γονατίσει την οικονομία της Μεγαλονήσου με τρόπο που ίσως αποδειχτεί πρωτόγνωρος, ακόμη και σε σύγκριση με την Ελλάδα. Επηρεάζοντας δυσμενώς και τα σήμερα «υγιή» δανειακά χαρτοφυλάκια.

Ωστόσο μέχρι την τελευταία στιγμή, η κυπριακή ηγεσία είτε επρόκειτο για την Κεντρική Τράπεζα, είτε για την τότε κυβέρνηση, επέλεξε να κωφεύει στις προειδοποιήσεις. Τα δάνεια που είχαν εμπράγματες εξασφαλίσεις «βαφτίζονταν» ενήμερα, χωρίς να εξυπηρετούνται, μέσω επίσημων διατάξεων που επιτρέπουν τέτοιου είδους χειρισμούς στην Κύπρο.

Γεγονός που πρώτη είχε στηλιτεύσει τότε η ελλαδική διοίκηση της Marfin-Λαϊκής, ζητώντας επιτακτικά (χωρίς όμως να εισακουστεί από την κυβέρνηση και την ΚΤΚ) να γίνει έλεγχος και των κυπριακών τραπεζών από τη Blackrock.

Σε ότι αφορά τις κατηγορίες που κατά καιρούς έχουν εκτοξευθεί ενάντια στην διοίκηση της Marfin- Λαϊκής, οι μέχρι σήμερα έρευνες του θέματος από τις αρμόδιες αρχές αλλά και τις κρατικές διοικήσεις της Λαϊκής, είτε στην Ελλάδα, είτε και στην ίδια την Κύπρο, δεν απέφεραν οιεσδήποτε ευθύνες. Ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις (όπως τα δάνεια στη Μονή Βατοπεδίου), ερευνήθηκαν από την ελληνική ποινική δικαιοσύνη με το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.

Χθες, σε μακροσκελή δήλωση του για το θέμα της Λαϊκής ο Ανδρέας Βγενόπουλοςχαρακτήρισε «γιγαντιαίο λάθος» τη διάσπαση της τράπεζας, ενώ επικρότησε τη διενέργειαποινικών ανακρίσεων που αποφάσισε ο κ. Αναστασιάδης εκτιμώντας ότι θα τερματίσει την περίοδο των «ανυπόστατων συκοφαντιών» κι ότι θα αποκαλυφθούν παράνομες ενέργειες που εμπόδισαν την έγκαιρη εξυγίανση του τραπεζικού τομέα στην Κύπρο.

Η ολοκλήρωση της καταστροφής… υπέρ Τράπεζας Κύπρου
Η κορυφαία πράξη της τραγωδίας έμελε να παιχτεί προ ολίγων ημερών, αποδεικνύοντας περίτρανα ένα μέρος των κινήτρων του κυπριακού κατεστημένου, αλλά και την ανεπάρκειατων χειρισμών του.

Ο νέος πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης, μετά του Υπουργού Οικονομικών κ. Σαρρή, όταν ήρθαν αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο γερού «κουρέματος» στους Ρώσους μεγαλοκαταθέτες των τραπεζών, αντιπρότειναν μια ολέθρια λύση που έμελε να «καεί» στη Βουλή της Κύπρου. Το κούρεμα όλων ανεξαιρέτως των καταθετών, για να μειωθεί το κούρεμα στους Ρώσους.
Η απόρριψη όμως της λύσης στην οποία οι ίδιοι είχαν συναινέσει, από τη Βουλή, (και μάλιστα με… αποχή εκ μέρους του κόμματος Αναστασιάδη!) έφερε στο τραπέζι μια ακόμη χειρότερη.

Κατά την διάρκεια του πρώτου Eurogroup δεν είχε περάσει το αίτημα για διάλυση κυπριακής τράπεζας, παρότι οι πληροφορίες λένε ότι το ΔΝΤ είχε κάνει σχετική πρόταση.

Στη συνέχεια όμως, εκμεταλλευόμενοι την χειροτέρευση των συνθηκών, οι δανειστές, ζήτησαν πλέον την άμεση διάλυση και των δύο μεγάλων κυπριακών τραπεζών, προκειμένου να μειωθεί ραγδαία και δραστικά το μέγεθος του χρηματοπιστωτικού τομέα της Κύπρου.

Από εκεί και πέρα, αναφέρουν πηγές από την ίδια την Κύπρο, η όλη προσπάθεια ήταν να σωθεί η μία από τις δύο τράπεζες. Κι όπως κατέστη προφανές από τις δηλώσεις που έγιναν πριν ακόμη κατατεθεί το νέο νομοσχέδιο για την αντιμετώπιση κρίσεων στον χρηματοπιστωτικό τομέα, η επιλογή έγινε με συνοπτικές διαδικασίες, υπέρ της Τράπεζας Κύπρου κι εναντίον της Λαϊκής.

Η διαφορά στη χρήση ELA, λένε πληροφορίες από τη Λευκωσία, ήταν ένα καλό «πάτημα» για να γίνει αυτό που, έτσι κι αλλιώς, προτιμούσε το κυπριακό κατεστημένο. Γι αυτό και «παραγνωρίστηκε» το γεγονός ότι η απόσχιση των ελληνικών δραστηριοτήτων της Λαϊκής, λόγω και του μεγάλου ειδικού βάρους σε ELA, την έφερνε ενδεχομένως σε πολύ καλύτερη θέση από την Τράπεζα Κύπρου.
Οι μεγάλες καταθέσεις επιφανών Ρώσων στην τελευταία, καθώς και οι διασυνδέσεις αυτών με ισχυρούς παράγοντες της Κύπρου, αναμφίβολα έπαιξαν το ρόλο τους.

Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα είναι πραγματική τραγωδία. Η Λαϊκή εξαφανίζεται θύμα όλης αυτής της αλληλουχίας γεγονότων, συμπαρασύροντας καταθέτες, επιχειρήσεις κι εργαζόμενους. Αυτή η «ανθρωποθυσία» όμως ίσως αποδειχτεί χωρίς ιδιαίτερο αντίκρισμα. Διότι και η Τράπεζα Κύπρου, κάθε άλλο παρά έχει σωθεί, από το σχέδιο «διάσωσης».

Αυτό δείχνουν οι πρόσφατες αγωνιώδεις εκκλήσεις της ηγεσίας της να μην διαλυθεί η Λαϊκή. Αυτό δείχνει η παραίτηση χθες του προέδρου της και 4 μελών του ΔΣ, ενώ προς την ίδια κατεύθυνση δείχνει και το γεγονός ότι μέρα με τη μέρα οι πληροφορίες για το ύψος του κουρέματος που θα υποστούν οι καταθέτες της, αναφέρουν ολοένα υψηλότερο ποσοστό.
Link