ΝΒC: "Η Ρωσία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη στην Κύπρο - Στο τέλος θα κερδίσει"

http://www.defencenet.gr/defence/item/%CE%BD%CE%B2c-%CE%B7-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CE%B5%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BA%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CF%81%CE%B4%CE%AF%CF%83%CE%B5%CE%B9

H Ρωσία δεν έχει πει την τελευταία της λέξη στην Κύπρο και στο τέλος θα είναι η κερδισμένη από την επίθεση της ΕΕ και της Γερμανίας, αναφέρει το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο NBC. 

"Κατ' αρχάς, η Μόσχα και η Λευκωσία εξακολουθούν να απολαμβάνουν βαθείς οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς με την Κύπρο που υπερβαίνουν το στενό πλαίσιο του νωπού ακόμη μπρά ντε φερ με την Ευρώπη. Για τη Ρωσία, η Κύπρος αποτελεί ένα υψηλής στρατηγικής σημασίας σημείο στη Μεσόγειο, ειδικά από τη στιγμή που οι ρωσικοί δεσμοί με τη Συρία γίνονται ολοένα και πιο αβέβαιοι και ασαφείς", σημειώνει το άρθρο.

Και καταλήγει; "Είναι λάθος να πιστεύει κανείς ότι οι Ρώσοι έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Τηρώντας στάση αναμονής, η Ρωσία έχει αφήσει τους Ευρωπαίους ηγέτες αντιμέτωπους με ένα ακόμη μεγαλύτερο "χάλι", το οποίο χρήζει άμεσης διευθέτησης", ενώ εκείνοι περιμένουν υπομονετικά στη γωνία.

Σύμφωνα με τους νέους όρους, όπως τους προβλέπει η τελική συμφωνία, το βάρος θα πέσει στους μεγάλους λογαριασμούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων ανήκουν σε ρωσικές εταιρείες και μεμονωμένους Ρώσους και άλλους μεγαλοκαταθέτες, οι οποίοι είναι λογικό να δυσαρεστούνται από τις εξελίξεις.

«Η κλοπή συνεχίζεται», δήλωσε ο Ρώσος Πρωθυπουργός Ντμίτρι Μεντβέντεφ κατά τη διάρκεια συνάντησης κεκλεισμένων των θυρών με κυβερνητικούς αξιωματούχους.

Στις δημόσιες τοποθετήσεις τους όμως, επισημαίνει το δημοσίευμα, οι Ρώσοι εμφανίζονται περισσότερο μετρημένοι και έχουν λόγους γι' αυτό.

Με διαθέσεις αντεκδίκησης εκτιμά ότι έχει ήδη φορτισθεί η Μόσχα o πρώην ειδικός σύμβουλος του Κρεμλίνου, Αλεξάντερ Νεκράσοφ (Alexander Nekrassov) σύμφωνα με όσα δηλώνει στον Guardian.

Γενικά έχουν αυξηθεί οι φόβοι για ρωσικά αντίποινα στις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις αναφέρει το δημοσίευμα.

«Εάν πράγματι συμβεί αυτό, εάν δηλαδή επιβληθεί έκτακτος φόρος 25% σε καταθέσεις άνω των 100.00 ευρώ τότε κάποιοι Ρώσοι θα υποστούν βαρύ πλήγμα», λέει ο Νεκράσοφ αναφερόμενος στα 30 δισεκατομμύρια ρωσικών κεφαλαίων που εικάζεται ότι έχουν επενδυθεί σε κυπριακές τράπεζες.

«Και τότε, φυσικά, η Μόσχα θα αναζητήσει τρόπους να τιμωρήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν πολλές γερμανικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στη Ρωσία. Θα περίμενε κανείς πάγωμα περιουσιακών στοιχείων ή ακόμη και μία φορολόγησή τους. Το Κρεμλίνο υιοθετεί πάντα την πολιτική του «βλέποντας και κάνοντας».

Ωστόσο, ο Νεκράσοφ απορρίπτει το ενδεχόμενο η Ρωσία να αντεπιτεθεί διακόπτοντας την παροχή φυσικού αερίου, τακτική που ακολούθησε το 2009 μετά την κατάρρευση των συνομιλιών με την Ουκρανία.

«Το φυσικό αέριο δεν συνιστά πλέον όπλο. Την προηγούμενη φορά η Μόσχα κατάλαβε ότι το διεθνές ενεργειακό λόμπυ αντέδρασε και αυξήθηκαν οι προσπάθειες να βρεθούν εναλλακτικές λύσεις. Η Ρωσία ξέρει ότι εάν συνέχιζε να απειλεί, τότε κανείς δεν θα αγόραζε από εκείνη φυσικό αέριο για τα επόμενα 20 χρόνια».

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

ΟΠΑΔΟΙ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΣΗΚΩΣΑΝ ΥΒΡΙΣΤΙΚΟ ΠΑΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΙΔΗ. ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΟΥΝ ΚΑΘΑΡΜΑ!

http://www.makeleio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=13554:2013-03-26-13-20-51&catid=4:2012-02-11-12-49-59&Itemid=2

Μέχρι την Ιταλία έφτασε η φήμη του Γιώργου Κατίδη μετά τον χαιρετισμό που άναψε φωτιές. Οπαδοί της Λιβόρνο, με πανό που σήκωσαν, πήραν θέση για τον χαιρετισμό του νεαρού άσου στον αγώνα με τη Βέροια.

"KATIDIS Figlio di TROIA", που σημαίνει "Κατίδη κάθαρμα", έγραφε το πανό των οπαδών της Λιβόρνο οι οποίοι είναι αδελφοποιημένοι με την Original.

Στο ματς της Λιβόρνο με τη Λαντσιάνο για τη δεύτερη κατηγορία του ιταλικού πρωταθλήματος, υπήρχε στις κερκίδες και σημαία της ΑΕΚ.

Share on facebook

Βίντεο – ντοκουμέντο: Ο Νίκος Παπαδόπουλος λέει στο Mega, ότι μελετά την έξοδο της χώρας από το Ευρώ και τους …αναστατώνει!

http://olympia.gr/2013/03/26/%CE%B2%CE%AF%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BF-%CE%BD%CF%84%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%BF-%CE%BF-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85/

Ιδού τo οικονομικό έγκλημα του Βγενόπουλου στη Λαϊκή

http://eleftheriskepsii.blogspot.gr/2013/03/o_26.html

Έξω από τα δόντια μίλησε σήμερα το μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Λαϊκής Τράπεζας, Μάριος Χατζηγιαννάκης, προβαίνοντας σε αποκαλύψεις για τα οικονομικά εγκλήματα που οδήγησαν τη Λαϊκή Τράπεζα στην πτώχευση. 

Σε παρέμβασή του σε συζήτηση στο ΜΕΓΑκατάγγειλε την προηγούμενη διοίκηση της Λαϊκής, δηλαδή τους Ανδρέα Βγενόπουλο και Ευθύμιο Μπουλούτα, ότι μετέφεραν στην Ελλάδα κεφάλαια της Λαϊκής που ήταν καταθέσεις. 

Συγκεκριμένα, ανέφερε πως ενώ μέχρι το Σεπτέμβριο του 2011 η έκτακτη παροχή ρευστότητας (Emergency Liquidity Assistance) από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς τη Λαϊκή ήταν 320 εκατομμύρια ευρώ, τον Ιανουάριο του 2012 που απομακρύνθηκε η διοίκηση Βγενόπουλου το ποσό αυτό ανήλθε στα 4 δισεκατομμύρια ευρώ και το Μάιο – Ιούνιο του 2012 εκτοξεύτηκε στα 8 δισεκατομμύρια (σσ: Η Λαϊκή κρατικοποιήθηκε στις 1.7.2012)!

Όπως διευκρίνισε, η Λαϊκή Τράπεζα από το 2009 είχε πάντα ένα υπόλοιπο 10 δισεκατομμυρίων το οποίο ήταν ρευστότητα που αντλούσε από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Πρόσθεσε πως η ΕΚΤ παρείχε στη Λαϊκή τη ρευστότητα με εγγύηση ομόλογα ή άλλους στεγαστικούς τίτλους. 

Όταν η Ελλάδα κατέρρεε, διευκρίνισε, «η ΕΚΤ δεν δεχόταν διάφορους τίτλους για σκοπούς ρευστότητας και έτσι υποχρεωτικά η Λαϊκή Τράπεζα έπρεπε να πάει στον ELA. Το Γενάρη 2012 όταν είχε απομακρυνθεί με οδηγίες της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου η προηγούμενη διοίκηση (Βγενόπουλος και Μπουλούτας), αλλά πολύ πριν γίνει το κράτος μέτοχος, το ΕLA ήταν σχεδόν 4 δισεκατομμύρια».

Στη συνέχεια το ΕLA, σύμφωνα με τον κ. Χατζηγιαννάκη, αυξήθηκε κατακόρυφα και από 4 δις τον Ιανουάριο του 2012 πήγε στα 8 δις τον Μάιο – Ιούνιο του 2012. Αυτό, όπως εξήγησε, οφείλεται σε δύο λόγους: Στη διαδικασία κρατικοποίησης της Λαϊκής Τράπεζας με έκδοση μετοχικού κεφαλαίου και ανάδοχο την Κυπριακή Δημοκρατία και στις εκλογές στην Ελλάδα με την παρατεταμένη αβεβαιότητα στη χώρα.

Στις ίδιες δηλώσεις του ο Μάριος Χατζηγιαννάκης αποκάλυψε πως πριν το κράτος αναλάβει τη Λαϊκή Τράπεζα η τελευταία είχε προχωρήσει στη διαγραφή διαφόρων δανείων, κάτι που προκαλεί ερωτηματικά. Μεταξύ αυτών είναι ένα δάνειο ύψους 175 εκατομμυρίων που παραχωρήθηκε στη Μονή Βατοπεδίου και ένα άλλο ύψους 600 εκατομμυρίων που παραχωρήθηκε σε φυσικό πρόσωπο με νομικές υπηρεσίες. 

Στην ερώτηση αν υπάρχουν στοιχεία για τις καταγγελίες του ο κ. Χατζηγιαννάκης απάντησε: «Καλέστε μας αύριο στη Βουλή και έχουμε όλα τα στοιχεία».
 http://ixnos.blogspot.gr/

Μόνο ο διάβολος θα σχεδιάζε αυτό το ευρώ.

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/03/blog-post_5496.html

Μόνο ο διάβολος θα μπορούσε να ρυθμίσει τόσο έντεχνα το ενιαίο νόμισμα (ευρώ) άσχετων μεταξύ των κρατών, ώστε να εξασφαλίζεται η κυριαρχία ενός κράτους (Γερμανία) χωρίς να μπορούν τώρα πλέον τα υπόλοιπα να αντιδράσουν.

Τα περισσότερα κράτη της Ευρωζώνης και ειδικά του Νότου έχουν πιαστεί στο αγκίστρι και...

όσο σπαρταράνε τόσο πιο πολύ τραυματίζονται και αγκιστρώνονται. Το αγκίστρι έχει δύο σκέλη, αφενός το υπερβολικό δημόσιο χρέος των κρατών και αφετέρου τη χρηματοπιστωτική φούσκα των τραπεζών τους. Η κυριαρχία της Γερμανίας εδώ είναι απόλυτη. Το ένα σκέλος το ελέγχει μέσω του δανεισμού από τον μηχανισμό της τρόϊκας και κυρίως μέσω των μνημονίων που υποχρεώνει τα κράτη να υπογράφουν και το άλλο, αυτό της φούσκας των τραπεζών, το ελέγχει μέσω της ρευστότητας από την ΕΚΤ, την οποία επίσης ελέγχει. Ανά πάσα στιγμή δηλαδή μπορεί να «σκάσει» οποιοδήποτε εθνικό τραπεζικό σύστημα θέλει, εκβιάζοντας το αντίστοιχο κράτος. Όλοι είδαμε τι έκανε στην Κύπρο. Η ΕΚΤ έχει θεσμοθετηθεί με τέτοιον τρόπο ώστε να μην έχει την αποκλειστική ευθύνη του συνόλου του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης, κάτι που θα απάλλασσε τα κράτη και τους φορολογούμενους από αυτόν το βραχνά, αλλά να είναι ένας κερδοσκοπικός οργανισμός σε βάρος κρατών και τραπεζών, χωρίς καμία ευθύνη, πλην αυτής της παροχής ρευστότητας κάτω από προϋποθέσεις που κάνουν εύκολη την επέμβαση της Γερμανίας.  

Τον απόλυτο έλεγχο ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης, δεν τον θέλουν ούτε οι εθνικές πολιτικές και οικονομικές ολιγαρχίες, με πρώτες τις γερμανικές, γιατί θέλουν να κάνουν τα ντόπια παιχνίδια τους. Όμως η Γερμανία αφενός γνωρίζει πολλά για τους σκελετούς που κρύβουν στις ντουλάπες τους αυτές οι ολιγαρχίες, αφετέρου γνωρίζει τη θεσιλαγνία και το πάθος για εξουσία αυτών των ολιγαρχιών. Έτσι το παιχνίδι της γίνεται πολύ πιο εύκολο, γιατί μέσω αυτών των ολιγαρχιών, που σχηματοποιούν τα πολιτεύματα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, ελέγχει και τους λαούς οι οποίοι δεν μπορούν θεσμικά να αντιδράσουν.  

Μόνο λοιπόν ο διάβολος θα μπορούσε να το καταφέρει αυτό. Ο Χίτλερ μοιάζει νηπιαγωγείο μπροστά σ' αυτό που υπάρχει αυτή τη στιγμή. Κάποιος πρέπει να σπάσει πρώτος την αλυσίδα του ευρώ που κρατά δεμένα τα κράτη και ανελεύθερους του λαούς της Ευρωζώνης. Είναι η μόνη λύση ας μην κρυβόμαστε. Η Ελλάδα δεν το τόλμησε, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία και η Κύπρος το ίδιο. Δεν βλέπουμε ούτε τους Ιταλούς ικανούς για κάτι τέτοιο, παρά τις αερολογίες του Μπερλουσκόνι που τον έχουν στριμώξει δικαστικά και την πολιτική αδυναμία του Γκρίλο.

Έτσι όμως όπως πάνε τα πράγματα, η βέβαιη κατά τα άλλα διάσπαση αυτής της Ευρωζώνης που θα απελευθερώσει τους λαούς, δεν προβλέπουμε να είναι μια ομαλή εξέλιξη. Μάλλον θα είναι ένα δράμα.

Σκασμός Αντωνάκη μου! - Γράφει ο Δευκαλίων

http://stoxasmos-politikh.blogspot.gr/2013/03/blog-post_6835.html

Για ακόμα μία φορά πλήρης επιβεβαίωση της στήλης. Μόλις στον προηγούμενο Δευκαλίωνα είχαμε αναφέρει ότι εκτός από την ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ που αποφασίστηκε να κλείσει, καμία άλλη τράπεζα δεν θα έκλεινε γιατί τα χρήματα που θα έχαναν οι Ρώσοι ολιγάρχες σ’ αυτήν την περίπτωση θα  ήταν πολύ περισσότερα από τα χρήματα που χρειάζονταν για να σωθούν οι προβληματικές τράπεζες. Όντως έτσι συνέβη. Η Τράπεζα ΚΥΠΡΟΥ δεν θα κλείσει, αλλά θα κουρέψει τις καταθέσεις πάνω από 100.000 ευρώ σε ποσοστό περίπου 30%. 
Δηλαδή σε απλά Ελληνικά… Οι Ρώσοι Ολιγάρχες αποδέχθηκαν να χάσουν το 30% των καταθέσεων τους για να μπορέσουν να πάρουν πίσω τα υπόλοιπα. Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Υπάρχουν και ζημιές. Δεν θα στενοχωρηθούμε για τους Ρώσους Ολιγάρχες, αλλά σήμερα που η Κυπριακή Οικονομική Κρίση φαίνεται ότι έχει εισέλθει στο στάδιο της διαπραγμάτευσης θα ήταν χρήσιμο να πούμε μερικά πράγματα που θα ερμηνεύσουν και την προηγούμενη στάση μας. 
Στην Κύπρο λειτουργούσαν τρεις κυπριακές τράπεζες, αρκετές συνεταιριστικές κυπριακές τράπεζες, όπως επίσης και πάρα πολλά υποκαταστήματα ξένων τραπεζών μεταξύ των οποίων και υποκαταστήματα όλων των Ελληνικών. 
Πως δημιουργήθηκε η κρίση στο τραπεζικό σύστημα της Κύπρου; Για να προσελκύσουν καταθέσεις οι κυπριακές τράπεζες έδιναν υψηλά επιτόκια. Ευνόητα για να κερδίσουν οι κυπριακές τράπεζες έπρεπε να δανείζουν με ακόμα υψηλότερα επιτόκια. Όμως αυτό δεν μπορούσε να γίνει γιατί οι κεντρικές τράπεζες συμπεριλαμβανομένης και της...
ΕΚΤ δανείζουν με σχεδόν μηδενικό επιτόκιο. Άρα οι κυπριακές τράπεζες βαθμιαία μετατρέπονταν σε προβληματικές και οδηγούνταν στην χρεοκοπία. Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει να τονίσουμε τις τεράστιες ευθύνες της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου και τις ακόμα μεγαλύτερες της ΕΚΤ. Σύμφωνα με την κοινή νομοθεσία της ευρωζώνης η ΕΚΤ είναι αποκλειστική υπεύθυνη για την ορθή λειτουργία του κάθε εθνικού τραπεζικού συστήματος. Συνεργάτης της ΕΚΤ ανά χώρα είναι η Κεντρική Τράπεζα της χώρας. Μετά από αυτήν την επισήμανση αναδεικνύονται αυτονόητα οι ευθύνες της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου και της ΕΚΤ.  Ήταν οφθαλμοφανής εδώ και αρκετά χρόνια η πορεία των κυπριακών τραπεζών προς την καταστροφή. Τι έκαναν λοιπόν οι σύμφωνα με τον νόμο υπεύθυνες για την ορθή λειτουργία των κυπριακών τραπεζών, Κεντρικές Τράπεζες; 
Γιατί δεν τράβηξαν έγκαιρα και αποτελεσματικά το χειρόφρενο; Γιατί άφησαν να εξελιχθεί  ένα μικρό πρόβλημα σε χρεοκοπία; Μήπως έχουμε μία δόλια τακτική της ΕΚΤ που άφησε να εξελιχθεί το πρόβλημα σε χρεοκοπία για να γονατίσει το Κυπριακό Κράτος και να πουληθούν σε εξευτελιστική τιμή τα κυπριακά κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου;
Μία μικρή ελπίδα για την σωτηρία των κυπριακών τραπεζών διαφάνηκε με την Ελληνική Δημοσιονομική Κρίση. Τότε οι κυπριακές τράπεζες αγόρασαν από την δευτερογενή κυρίως αγορά φθηνά Ελληνικά Κρατικά Ομόλογα. Έτσι οι ισολογισμοί τους διορθώθηκαν αφού η διαφορά μεταξύ της ονομαστικής τιμής των Ελληνικών Κρατικών Ομολόγων και της χαμηλής τιμής αγοράς ήταν ιδιαίτερα μεγάλη και έδινε υψηλά λογιστικά κέρδη. Όμως μετά το κούρεμα των Ελληνικών Κρατικών Ομολόγων, το γνωστό PSI και αυτά τα λογιστικά κέρδη εξανεμίστηκαν και έγιναν πραγματικές ζημιές. 
Αυτή με απλά λόγια είναι η περιγραφή της Κυπριακής Οικονομικής κρίσης που είναι κύρια τραπεζική και όχι δημοσιονομική. Μία δράκα Κύπριων και Ελλήνων καπιταλιστών με την ανοχή της ΕΚΤ έριξε την Κύπρο και τον Ελληνισμό σε μία περιπέτεια. 
Βοηθός και σύμμαχος αυτής της ελεεινής δράκας ο ανεκδιήγητος προσφάτως εκλεγείς πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης. Αποδέχθηκε ο άθλιος να κουρευτούν όλες οι καταθέσεις. Αποδέχθηκε δηλαδή να πληρώσουν οι φτωχοί τις ζημιές που προκάλεσαν οι πλούσιοι.
Μετά το ΟΧΙ της Κυπριακής Βουλής εξαναγκάσθηκε να “διαπραγματευτεί” κι έτσι γλύτωσαν α) οι καταθέσεις έως 100.000 ευρώ β)οι καταθέσεις πάνω από 100.000 ευρώ σε όλες τις τράπεζες εκτός από αυτές στην ΛΑΪΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ και την ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ γ) οι Συνεταιριστικές Τράπεζες. 
Τελικά οι μεγάλοι χαμένοι ήταν οι Ρώσοι Ολιγάρχες και η Κυπριακή Οικονομία που είχε μονόπλευρα αναπτυχθεί στον τομέα της παροχής χρηματοοικονομικών υπηρεσιών. 
Φυσικά οι εγχώριοι μνημονιακοί θα κρύψουν όλες αυτές τις αλήθειες και θα πανηγυρίσουν γιατί και οι Κύπριοι ομοϊδεάτες τους γονάτισαν στην τρόικα. Δεν είναι όμως έτσι. Ένα σθεναρό ΟΧΙ που υπονομεύτηκε από την πρώτη στιγμή από υπουργούς του Αναστασιάδη και την ανυπαρξία της φιλομνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά γλύτωσε ότι μπορούσε να γλυτώσει.
Μένουμε στην ανυπαρξία της φιλομνημονιακής κυβέρνησης Σαμαρά. Θυμηθείτε την κλασική Ελληνική ταινία με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και την Μάρω Κοντού… Σκασμός Αντωνάκη μου!

ΘΑ ΠΑΡΟΥΝ ΤΙΣ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ - ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ...

http://attikanea.blogspot.gr/2013/03/blog-post_7854.html


Το λέμε επανειλημμένως όχι για να τρομοκρατήσουμε αλλά για να
αφυπνίσουμε.

Το επαναλαμβάνουμε εδώ και καιρό, σε σημείο που κάποιοι μας θεώρησαν τρομολάγνους. Μέσα σε λίγο διάστημα τα γεγονότα ήρθαν να μας επιβεβαιώσουν. Οι παράφρονες της Ευρώπης, κατέσφαξαν
μέσα σε 5 μέρες τις καταθέσεις των Κυπρίων και συνολικά την οικονομία της Μεγαλοννήσου. Άρπαξαν τα πάντα. Πρωτοφανές αλλά έγινε το μοντέλο όπως είπε και ο χαρτογιακάς Γ. Ντάιζελμπλουμ, επικφαλής του Εurogroup! Το λέει εν ψυχρώ ότι θα πάρουν τις καταθέσεις των Ελλήνων.

Όσο και αν οι Στουρνάρας-Χατζηδάκης διαβεβαιώνουν ότι οι ελληνικές καταθέσεις δεν κινδυνεύουν, σας το λέμε μετά λόγου γνώσεως ότι είναι δηλώσεις για να κοιμίζουν τον κοσμάκη.
Όπως έκανε ο Βενιζέλος, όταν έλεγε ότι "οι αποταμιεύσεις των ομολογιούχων δεν κινδυνεύουν" ενώ είχε ήδη συμφωνήσει με τον Γιούνκερ για την ληστεία των ομολογιούχων του Δημοσίου", τον ίδιο ακριβώς σκοπό υπηρετούν οι καθησυχαστικές δηλώσεις των υπουργών ότι -δήθεν- δεν κινδυνεύουν οι καταθέσεις του κόσμου. Ο δε Σαμαράς γνωρίζει τι θα γίνει αλλά λέει ότι...
δεν πρόκειται να παρθούν άλλα μέτρα γιατί ο λαός δεν αντέχει άλλο!!!
Δανειστές και ντόπιοι δωσίλογοι έχουν καταλάβει ότι ο λαός τρώει κουτόχορτο και τον ταϊζουν συνεχώς ...πίτουρα. Ο κοσμάκης πείθεται και πέφτει στην παγίδα. Όπως παλαιότερα με το Χρηματιστήριο, όταν ο Σημίτης και ο Παπαντωνίου ωθούσαν τον λαό να ποντάρει στο Χρηματιστήριο γιατί ήταν ο καθρέφτης της οικονομίας η οποία πήγαινε...σφαίρα! Ο κόσμος πείσθηκε, έπαιξε και καταστράφηκε. Το ίδιο αναμένεται να συμβεί και μέσα στους επόμενους μήνες με τις καταθέσεις στις ελληνικές τράπεζες.

ΧΡΕΩΣΑΝ ΤΑ ΦΕΣΙΑ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΣΤΟΝ ΛΑΟ!

Αύριο, θα αποκαλύψουμε πώς και γιατί θα εφαρμόσουν το ίδιο μοντέλο κλοπής της Κύπρου και στην Ελλάδα. 'Ηδη, όσοι διάβαζαν προηγούμενες αποκαλύψεις μας θα πρόσεξαν ότι αυτό θα γίνει διότι φόρτωσαν όλο το χρέος των ελληνικών Τραπεζών στον πολύπαθο φορολογούμενο! Τα φέσια από τα εκατοντάδες δις ευρώ δάνεια που εξασφάλισαν οι δωσίλογες κυβερνήσεις μαζί με τον Προβόπουλο για τις Τράπεζες, τα έριξαν στις πλάτες του κόσμου!

Για να μην σας τα πούμε όλα σήμερα, αναφέρουμε μόνο τη δήλωση του οικονομολόγου κ. Θεοδωρίδη για το τι παίζεται από τις κυβερνήσεις σε βάρος του κοσμάκη!

Παναγιώτης Θεοδωρίδης: «Το κόλπο ήταν στημένο από την ώρα που δίνανε τα λεφτά. Όταν έδιναν τα δισεκατομμύρια στις Τράπεζες, μέσα στα ΦΕΚ είχαν προβλέψει και έλεγαν επί λέξει:
"Το κόστος που θα βαρύνει το Δημόσιο σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης του Δημοσίου, πλέον των προβλεπομένων από τους οικείους του ομολογιακού δανείου τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεως".
Αυτό μας λέει απλά:
"Τράπεζα αν δεν το πληρώσεις, θα μπουν στο δημόσιο χρέος και θα τα πληρώσει το κορόιδο ο λαός"! Την ώρα που δίνουν τα λεφτά στις Τράπεζες, με ΦΕΚ τους λένε αυτό το πράγμα: αν δεν τα πληρώσετε εσείς θα τα πληρώσει ο λαός»!







Πηγή

Αποκάλυψη Reuters: Μεγάλα ποσά φεύγουν από την Κύπρο με κλειστές τράπεζες!

http://olympia.gr/2013/03/26/%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B7-reuters-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%AC%CE%BB%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%AC-%CF%86%CE%B5%CF%8D%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7/

Μεγάλα χρηματικά ποσά έκαναν φτερά από τις κυπριακές τράπεζες, την ώρα που αυτές ήταν κλειστές, σύμφωνα με  το Reuters.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι αναλήψεις έγιναν από υποκαταστήματα του εξωτερικού, ενώ οι μεταφορές κεφαλαίων έγιναν  με την πρόφαση ανθρωπιστικής βοήθειας, αγοράς φαρμάκων ή ακόμη και καυσίμων αεροσκαφών.

Με τον τρόπο αυτό έφυγαν από το νησί δεκάδες ή ίσως εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ όσο ήταν κλειστές οι τράπεζες και λίγο πριν ληφθεί η απόφαση για την αναδιάρθρωσή τους.

Η υπεροπτική Ευρώπη πυροδότησε στην Κύπρο ένα τρομακτικό ντόμινο

http://www.antinews.gr/2013/03/26/209824/

Σε αυτή την παγκοσμιοποιημένη εποχή, η δυναμική μιας αλυσιδωτής αντίδρασης δεν μπορεί να αγνοηθεί αυτάρεσκα. Η υπεροπτική Ευρώπη έχει πυροδοτήσει ένα τρομακτικό ντόμινο που πιθανότατα θα πληρώσουμε όλοι, γράφει στο editorial της η Jerusalim Post.

Οι Ισραηλινοί αισθάνονταν πάντα ιδιαίτερη συγγένεια με την Κύπρο, ένα μικρό γειτονικό νησί. Πολλοί από εμάς την επισκέπτονται συχνά. Πολλές επιχειρήσεις μας έχουν εκεί  μερίδιο για διάφορες εμπορικές συναλλαγές. Η Κύπρος βρίσκεται σχεδόν στην αυλή μας, η μόνη συγγενική, κοντινή περιοχή που δεν είναι επιζήμια. Έτσι όπως είναι μικρή, η Κύπρος είναι επίσης και ευάλωτη. Ένα σημαντικό κομμάτι της ήταν υπό τουρκική κατοχή για δεκαετίες, μια κατοχή που δεν φαίνεται να ενοχλεί και πολύ την παγκόσμια κοινή γνώμη, τουλάχιστον απ’ όσο θυμάμαι. Όπως και μεγάλο μέρος της νότιας Ευρώπης, η Κύπρος έχει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα και χρειάζεται επειγόντως διάσωση.
Ωστόσο, ενώ η αγορά της είναι μικρή σε σύγκριση με άλλους (αντιστοιχεί μόλις στο 0,2 % της παραγωγής της Ευρώπης) – ή ακριβώς λόγω του μικρού μεγέθους της – οι δυνάμεις της ευρωζώνη προσπάθησαν να της επιβάλουν το πιο σκληρό χτύπημα. Απαίτησαν βαριές εισφορές σε όλες τις καταθέσεις των κυπριακών τραπεζών. Αυτό δεν είναι μόνο δρακόντειο, είναι ανήκουστο στην ελεύθερη αγορά της Δύσης.

Ένα επικίνδυνο δεδικασμένο σημειώθηκε από το γεγονός ότι οι κορυφαίες οικονομικές αρχές της Ευρώπης, συλλογικά, έβαλαν το χέρι τους στις οικονομίες των νομοταγών καταθετών. Οι Κύπριοι βουλευτές διστακτικά συναίνεσαν σε μια τροποποιημένη έκδοση αυτής της προϋπόθεσης για διάσωση. Σε αντίθεση με λαϊκιστικές κινήσεις, το μέγεθος του λογαριασμού δεν έχει και τόση σημασία. Είναι η αρχή που μετράει και η αρχή είναι η ίδια, είτε αφορά έναν λογαριασμό των 1.000 ευρώ, είτε των 100.000. Οι νόμιμες καταθέσεις είναι οι καρποί των κόπων κάποιου και αξίζουν να είναι απαραβίαστες. Το να τις πάρει αυθαίρετα ένα κράτος για να καλύψει ένα έλλειμμα παραβιάζει το αναφαίρετο δικαίωμα της ιδιωτικής ιδιοκτησίας.
Επιπλέον, το νέο, επικίνδυνο πρότυπο της Ευρώπης παραβιάζει τον κώδικα «κάθε δεκάρα που αποταμιεύεις, είναι μια δεκάρα που κερδίζεις». Άσχετα με το πώς εμφανίζονται οι προσταγές των ρυθμιστικών αρχών, ζητούν την τιμωρία εκείνων που συμπεριφέρθηκαν με υπευθυνότητα και δεν σπαταλάνε αλόγιστα.

Αυτό στέλνει σαφή προειδοποίηση στους επενδυτές πολύ πιο πέρα από την  Κύπρο, περιλαμβάνοντας τους ξένους με τοπικούς λογαριασμούς – μεταξύ των οποίων και πολλοί Ισραηλινοί. Οι μισοί από τους καταθέτες της Κύπρου είναι offshore, κυρίως Ρώσοι.

Στον στενότερο κύκλο εκείνων που πιέστηκαν εντονότερα, καθώς έβλεπαν τους Κύπριους να σπεύδουν μάταια στα ΑΤΜ για να σώσουν μερικά ευρώ από την αρπαγή των Βρυξελλών, είναι οι Έλληνες, οι Ισπανοί, οι Πορτογάλοι και οι Ιταλοί. Αλλά η ανησυχία φτάνει πολύ παραπέρα. Το δυστύχημα που υποκινήθηκε από την πιστωτική κρίση του 2008 ακόμα στοιχειώνει την Ευρώπη. Προσπαθεί να εξασφαλίσει για τους επενδυτές που ανησυχούν για τη διάλυση της ευρωζώνης ότι δεν είναι δεδομένη και ότι οι οικονομίες που κινδυνεύουν στο νότο δεν είναι τελειωμένες υποθέσεις. Με αυτή την σαρωτική και απίστευτα απερίσκεπτη πράξη που έγινε στο πιο ανυπεράσπιστο μέλος της, όμως, η Ευρώπη κατάφερε να διαταράξει την εμπιστοσύνη στην υπάρχουσα τάξη – τόσο σε πολιτικό όσο και οικονομικό επίπεδο- των επιχειρηματιών και των απλών νοικοκυριών σε όλο τον κόσμο.

Ο καθένας οπουδήποτε δικαιολογημένα μπορεί να αισθάνεται ότι τίποτα δεν είναι ιερό πια. Ακόμα και η φαινομενικά ασφαλέστερη τράπεζα δεν είναι άξια εμπιστοσύνης. Οι καταθέσεις δεν είναι ασφαλείς. Τα ομόλογα υπόκεινται σε «περικοπές». Αυτή είναι μια συνταγή για αστάθεια, που ο κόσμος είχε πολύ καιρό να δοκιμάσει.

Υποθέτουμε ότι κανείς δεν θέλει bank runs ή την επιστροφή στην αποταμίευση κάτω από τα στρώματα. Παρ ‘όλα αυτά, αυτό το παράλογα σκληρό διάταγμα δεν έγινε μόνο για τη Λευκωσία και, ως εκ τούτου, το νέφος του εκτείνεται πολύ έξω από το νησί της Μεσογείου, όπου οι ευρωπαϊκές δυνάμεις υποτίθεται ότι θα μπορούσαν να περιφέρονται ατιμώρητες. Η Κύπρος μπορεί να είναι μια αμελητέα μονάδα όταν παρατηρείται από την οικονομία του Βερολίνου, αλλά οι πρωταθλητές της Οικονομικής Ένωσης πρέπει να αναγνωρίσουν ότι δεν μπορούν να τα έχουν όλα, ότι η οικονομία του νησιού είναι ένα τίποτα. Σε μία ένωση, ακόμη και οι μικρότερες συνιστώσες έχουν σημασία. Προτείνοντας κυρώσεις σε απευθείας σε άμεμπτους ιδιώτες, η Ευρώπη πέρασε τα όρια – όχι μόνο ηθικά αλλά και πρακτικά.
Τα παλιομοδίτικα σοσιαλιστικά γιατροσόφια που έφταναν στις τσέπες των άμοιρων πολιτών ποτέ δεν λειτούργησαν, αλλά πάντα αποθάρρυναν. Η ελεύθερη επιχείρηση της Ευρώπης έχει συνταγογραφήσει ανάλγητα ένα τέτοιο κακό γιατρικό που μπερδεύει το μυαλό, και όχι μόνο σε σχέση με την προφανή θυματοποίηση ενός μικρού κράτους (η οποία θα πρέπει να φοβίσει πολύ το Ισραήλ).
Σε αυτή την παγκοσμιοποιημένη εποχή, η δυναμική μιας αλυσιδωτής αντίδρασης δεν μπορεί να αγνοηθεί αυτάρεσκα. Η υπεροπτική Ευρώπη έχει πυροδοτήσει ένα τρομακτικό ντόμινο που πιθανότατα θα πληρώσουμε όλοι. Το Ισραήλ δεν είναι απρόσβλητο.

http://jpost.com/Opinion/Editorials/Crisis-in-Cyprus-307517

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

http://hellas-orthodoxy.blogspot.gr/2013/03/1821_9070.html

Το μήνυμα της Επανάστασης του 1821 βρίσκει τον Αθω να δονείται από ενθουσιασμό. Η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη και τα πνεύματα εξημμένα. Η διάδοση της συγκλονιστικής είδησης του απαγχονισμού του Εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ (10 Απριλίου 1821), της τραγικής εκείνης μορφής της τόσο συνδεδεμένης με το Αγιον Όρος. 
Η αναγγελία της Επανάστασης στο Μωριά και η μόνιμη τούρκικη τυραννία, είναι ισχυρά εναύσματα για ν ανάψουν μεγάλη πυρκαγιά. Στον πυρετό της Επανάστασης οι Μονές παραχωρούν στους επαναστάτες τα κανόνια τους, πυρομαχικά και τρόφιμα, ενώ μετατρέπουν τα χαλκιάδικα σε οπλουργεία. 
Η Ιερά Κοινότητα συντονίζει τις ενέργειες όλες, κι αυτή συγκεντρώνει τα χρήματα του αγώνα. Ταυτόχρονα καλεί τον Εμμανουήλ Παπά, που βρίσκεται από το Μάρτιο του ιδίου έτους στη Μονή Εσφιγμένου να παραλάβει τα τρόφιμα και τα πολεμοφόδια. 
Ήταν πολύ εντυπωσιακός ο ξεσηκωμός εκείνος και δεν επέτρεπε αμφιταλαντεύσεις. Ένα θούριο ποίημα Αγιορείτη υμνογράφου, ψάλλει εναντίον του «αιμοβόρου τυράννου Σουλτάν χασάπη» και προσανατολίζει τις συνειδήσεις των επαναστατών στην ένδοξη Ιστορία τους:

Ναι, ω πατριώται μου, ας ορκισθώμεν
ή να νικήσωμεν ή να χαθώμεν
θάνατος ο ένδοξος ειν ίδιον ημών.
Γενναίοι οπλίται, μαζί πολεμείτε
τους τυράννους φωνείτε: σηκτίριν μπουρτά!
Ας επαναλάβωμεν κάθε φροντίδα
να ελευθερώσωμεν φίλην πατρίδα
ναι να ανακτήσωμεν την γην την πατρικήν
............................................ Αλλά και η Ιερά Κοινότητα, χωρίς ποιητική έξαρση, όπως ο παραπάνω στιχουργός, με ανυποχώρητη όμως σταθερότητα, έγραφε προς όλους τους μοναχούς:
«Να στεκώμεθα δια το καλόν του Κοινού μας έως θανάτου κατά χρέος... μάχου υπέρ Πατρίδος και Πίστεως». 
Κι οι αντιπρόσωποι των Μονών μεταβαίνουν στα πεδία των μαχών και εμψυχώνουν τους μαχητές τους «εν όπλοις αδελφούς Κελλιώτας και άλλους» «ποτέ μεν με λόγους αδρούς και δραστηρίους, ποτέ δε δι υποσχέσεων μεγάλων εκκλησιαστικών βραβείων, ποτέ δε δια δόσεως ...», «δια να πολεμούν όλοι με περισσότερον θάρρος και θερμότερον ενθουσιασμόν, και επομένως να καταβληθή ο εχθρός».
Επιστρατεύει έναν ασκητή «επιστήμονα κατασκαφής χανδακίων», «μαστόρι τογραματζί» που εργαζόταν στον Αλή Πασά και στέλνει στη Βίγλα να επιστατήσει στη διάνοιξη τάφρων.
Άλλος πάλι, ο Διονύσιος Πύρρος ο φαρμακοποιός, επιστρατεύεται για την κατασκευή πυρίτιδας.
Επίσης επιστρατεύονται τοπζίδες, δραγουμάνοι, ράφτες, κανονιέροι. 
Προσευχές διαβάζονται στους ναούς και κινούν σε συμπάθεια τη Μητέρα του Θεού: «Αφάνισον, Δέσποινα, τας εν τω μέσω ημών μνησικακίας, και χάρισαι ημίν αγάπην, ειρήνην, ομόνοιαν ... (οι τύραννοι) δια την μεγάλην αυτών απανθρωπίαν, εισίν άνθρωποι άσπλαγχνοι και λύκοι αχόρταστοι. Ελευθέρωσον ημάς τα τέκνα σου νυν, Δέσποινα, ελευθέρωσον εκ των χειρών των Αγαρηνών και λύτρωσαι ημάς ταχέως εκ της πικράς και πολυχρονίου αιχμαλωσίας ...». 
Ο Εμμανουήλ Παπάς, ο αγνός εκείνος και ανιδιοτελής πατριώτης, μετά την επίσημη ανακήρυξή του σε αρχιστράτηγο του αγώνα, κατά την τελετή που έγινε στο Πρωτάτο, μεταβαίνει στον Πολύγυρο, όπου κηρύσσει την Επανάσταση, στα επαναστατημένα ήδη χωριά της Χαλκιδικής. Ο στρατός αποτελείται από 3.900 πολεμιστές. Από αυτούς οι 1.000 τουλάχιστον είναι Αγιορείτες μοναχοί. 
Δύο Μονές, η Εσφιγμένου και η Χιλιανδαρίου γίνονται τα προκεχωρημένα φυλάκια.
Η Εσφιγμένου, έχοντας ηγούμενο τον Ευθύμιο, ιδιαίτερο γραμματέα του Αγίου Γρηγορίου του Ε΄, Φιλικό και στενό συνεργάτη του Εμμ. Παπά, δίνεται ολόκληρη, με όλους τους μοναχούς της, στην Επανάσταση.
Εντός του Όρους, «με θέλημα του Άρχοντος (του Εμμ. Παπά) και των Πατέρων του Όρους, εψηφίσθη ο κυρ Νικηφόρος (ο Ιβηρήτης) διοικητής και κριτής..., να κρίνη δηλαδή και να διορθώνη τον καθένα με φόβον Θεού και διάκρισιν πολλήν, ως επίσταται». Οι μέχρι χτες ταπεινωμένοι και εξουθενωμένοι ραγιάδες ορθώνονται απέναντι του τύραννου. 
Ένας ποταμός από γυμνά, κάτισχνα κορμιά, με φλογερές όμως καρδιές, ξεκινά ογκούμενος από την Κουμίτσα, περνά την Ιερισσό, το Χολομώντα, τη Γαλάτιστα, τα Βασιλικά, κυνηγώντας με ορμή τους πτοημένους Τούρκους, που βρίσκουν προστασία στα τείχη της Θεσσαλονίκης: «όλα τα χωρία μας ευρίσκονται εις τα όπλα και κινούνται εναντίον του κοινού εχθρού του γένους και της πίστεως με μεγάλην θαρραλεότητα και ορμήν, ώστε οπού οι μουσουλμάνοι κυριεύονται από άκραν δειλίαν. Αναχωρούν αγεληδόν από τα χωρία των και δραπετεύουν με φόβον μεγάλον ...» 
Και σ' όλες τις μάχες βρίσκεται παρών ο επίσκοπος Ιερισσού Ιγνάτιος ο Αγιορείτης που «συναγωνίζεται» με τους πολεμιστές, εμψυχώνοντάς τους. Τα χωριά των τούρκων γίνονται στάχτη: «έκαψαν και πολλά χωρία των αγαρηνών οι εδικοί μας ...» (πρόκριτοι Καλαμαριάς προς Εμ. Παπά, 2 Ιουνίου 1821) και οι επαναστάτες θριαμβεύουν: «είμεθα γυμνοί καθ' όλα. Προχωρούμεν όμως, καίτοι αδύνατοι από τζιπχανέ (= εφόδια), θριαμβευτικώς ... Το στράτευμά μας, έως αυτήν την ώραν, επλησίασεν τριών ωρών μακρόθεν της Θνίκης» ( Ιω. Χ΄χρήστου προς Εμ. Παπά, 6 Ιουν.). Όλα βαίνουν καλώς: «εν ενί λόγω τρέχουν, Θεού συναιρομένου, τα πράγματα αισίως και κατά ρουν ...» ( Γεδεών μον. και Δ. Νικολάου προς Εμ. Παπά, 3 Ιουν.) Όμως όσοι συντονίζουν την Επανάσταση αρχίζουν ν' ανησυχούν: «η ορμή των Ελλήνων είναι ακράτητος ... πλην ... η έλλειψις της μπαρούτης είναι το μόνον μέσον να εμποδίση και την ορμήν ταύτην» (Εμ. Παπάς προς Σπετσιώτες, 12 Ιουν.), ενώ οι ανάγκες αυξάνουν: « ...και ο τόπος έμεινεν ενταύθα εις μεγαλωτάτην ένδειαν από τα ανγκαία, ανθρώπους, δηλονότι, μπαρούτι, βόλια κ.α., κοντά εις τα οποία ολιγοστεύει και η ζωοτροφία μας. ήδη ευρισκόμεθα εις μεγαλώτατον και προφανή κίνδυνον ...» ( Ιερά Κοινότης προς Σπετσιώτες, 14 Ιουν.). 
Οι Τούρκοι κατά τις επόμενες μέρες θ' αντιληφθούν και θα πληροφορηθούν ότι πυρίτιδα υπάρχει λιγοστή στο στρατόπεδο των Ελλήνων: «μπαρούτι, το οποίον είναι πολλά σπάνιον και σχεδόν ελλειπές διόλου» (Ιερά Κοινότης προς Εμ. Παπά, 24 Ιουν.). Έτσι οι όροι αντιστρέφονται. Οι αμυνόμενοι αρχίζουν να γίνονται οι επιτιθέμενοι: «...των ασεβών, των ελθόντων μέχρι Κομίτζης και καθ' εκάστην με μέγα θράσος και αφοβίαν εφορμούντων. Επειδή κατέκαυσαν όλα τα χωρία και μετόχια, ομού με τους καρπούς ... και τα μέγιστα απελπισθέντες (οι επαναστάτες) ήρξαντο κατά μέρος δραπετεύειν ...» (Ιερά Κοινότης προς Εμ. Παπά, 24 Ιουν.). Οι υπερασπιστές, όσοι δεν πτοούνται - μοναχοί και λαϊκοί - «στέκονται αργοί, με το να μη έχουν φυσήκια» (Ιερά Κοινότης προς Παπά, 26 Ιουν.). Οι εχθροί πυρπολούν και την Ιερισσό, το τελευταίο προπύργιο της ηπειρωτικής Χαλκιδικής, πριν να εφορμήσουν στις Χερσονήσους: «...οι εχθροί μας ανεχώρησαν από Ερισόν, καίοντες διόλου το χωρίον» (πλοίαρχος Αθ. Μαργαρίτης προς Παπά, 13 Ιουλ. 1821). 
Οι δύο όμως Χερσόνησοι παραμένουν ελεύθερες: «Κατά το παρόν καταπολεμούμεν τους εχθρούς εκ των δύο χερσονήσων, της τε Κασσάνδρας και του Αγίου Όρους, ερχομένους καθ' εκάστην καθ' ημών με ωμότητα και θηριωδίαν ...» ( Παπάς προς Λ. Κουντουριώτη, 4 Αυγ.). Στα στρατόπεδα δεν είναι μόνο η έλλειψη των πυρομαχικών πιεστική, αλλά και των τροφίμων. Όμως πιο τραγικό είναι η διχόνοια που εγείρεται μεταξύ των δύο αρχηγών: του Εμ. Παπά και του Ρήγα Μάνθου. Οι δύο άντρες έρχονται σε ρήξη κατά το τέλος Ιουλίου με άγνωστη έκβαση. Αλλά και όλες μαζί οι νίκες των επαναστατών έμελλε να υπερκεραστούν από μια και μόνο ήττα, εκείνη της 15 Σεπτ., στην αμυντική γραμμή της Κασσάνδρας. 
Στο μεταξύ ο τούρκικος στρατός, ανοργάνωτος και ηττοπαθής, ενισχύεται κατά την προέλασή του με νέες δυνάμεις. Κατά το τέλος Ιουλίου, παύεται ο Μπαϊράμ πασάς και τοποθετείται ο βαλής Θεσσαλονίκης Μεχμέτ Εμίν Αβδουλάχ πασά ή Αβδούλ Ρομπούτ (το δεύτερο όνομα του έδωσε αφορμή να μετονομασθεί, με την αλλαγή κάποιων γρμμάτων, σε Εμπού Λουμπούτ=Ροπαλοφόρος). 
Η τούρκικη επέλαση είναι σαρωτική. Στις 27 Οκτωβρίου (παλαιό ημερολόγιο) οι Τούρκοι εισέρχονται στον Πολύγυρο. Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται: διαδραματίστηκαν τέτοιες «σκηνές φρικτής ακολασίας και απανθρωπίας, που για δεκάδες χρόνια έμειναν ζωηρά χαραγμένες στη μνήμη των αυτοπτών μαρτύρων». Τρεις μέρες μετά ( 30 Οκτωβ.) διασπάται το αμυντικό τείχος της Κασσάνδρας και η χερσόνησος εκείνη παραδίνεται στις φλόγες. Οι χριστιανοί έχουν καταφύγει έντρομοι στον Άθω, στον μόνο τόπο που δεν πάτησαν μέχρι εκείνη τη στιγμή οι Τούρκοι. Οι ώρες είναι πολύ κρίσιμες και οι πολλαπλές μέριμνες της Ιεράς Κοινότητος επαυξάνουν την αγωνία της, να διαφυλάξει την ακεραιότητα του Τόπου και των 7.000 γυναικοπαίδων από τη Χαλκιδική και τα γύρω νησιά που βρίσκονται εδώ από την έναρξη της Επανάστασης. 
Μια επιστολή της Ιεράς Κοινότητος προς τους Υδραίους (29 Ιουνίου) διεκτραγωδεί τις δραματικές εκείνες ώρες των όσων «ανδρών, γυναικών και παιδίων υπομαζίων», που έφθασαν «έως τους πρόποδας του κυρίου και δυσβάτου Άθωνος, ζητούντες με παθητικάς φωνάς και ελεεινοτάτην κατάστασιν,άρτον ...» Ο εχθρός βρίσκεται προ των πυλών και το σβύσιμο της χιλιόχρονης μοναχοπολιτείας επίκειται. Έτσι, με την κλιση της πλάστιγγας υπέρ των Τούρκων, αρχίζει και η στροφή των Αγιορειτών προς τη διαλλαγή. Λοιπόν πρώτα ελευθερώνεται ο ζαπίτης του Όρους, ο οποίος ετηρείτο καθ' όλο το διάστημα των επιχειρήσων, στη Μονή Κουτλουμουσίου. 
Ο ζαπίτης, άνθρωπος περιοριμένης διανοητικότητας και ανίδεος της εξέλιξης των πραγμάτων συντάσσει αμέσως γράμμα, καθ' υπαγόρευση βέβαια, προς τη Μονή Εσφιγμένου (9 Νοεμβ.): να του στείλουν αμέσως δέσμιους «τον λεγόμενον Άρχοντα (τον Παπά δηλαδή) μετά του επαράτου και οπαδού του Νικηφόρου, τους οποίους να τους πιάσητε και να μου τους στείλετε, ομού και τον ηγούμενόν σας ...» Μια επιτροπή από δώδεκα μοναχούς στέλνεται στον Λουμπούτ (11 Δεκ.), που είχε στρατωνίσει στο χωριό Άγιος Μάμας, της επιτροπής είχε προηγηθεί 8μελής αντιπροσωπία. 
Η «προσκύνησις» φαίνεται να ήταν η μόνη λύση. Έχει δε το ελαφρυντικό ότι έγινε μετά τη μάχη της Κασσάνδρας και σκηνοθετήθηκε έτσι ώστε να θεωρηθούν ένοχοι μόνο ο Εμ. Παπάς, ο Νικηφόρος Ιβηρίτης και ο Ευθύμιος Εσφιγμενίτης. Ο πασάς, πιστεύοντας ότι το Όρος είναι καλά οχυρωμένο, αμφέβαλλε για την ειλικρίνεια των προθέσεων της αγιορείτικης αντιπροσωπίας. Τελικά, αφού διαπίστωσε την αλήθεια, αναφώνησε: «Εύγε σας καλογέροι, οπού προφθάσατε και με προσκυνήσατε ...!» 
Ο Λουμπούτ ήταν πολύ πονηρός και κέρδιζε περισσότερα με την τακτική της αλεπούς: έπρεπε πρώτα να γίνει κυρίαρχος της Χερσονήσου, κι ύστερα ήξερε ... Έτσι, σύμφωνα με περιγραφή του Δοσίθεου: «Εφαίνετο εις όλους γλυκύς, ήμερος, και όλος γεμάτος καλωσύνην. Το πρόσωπόν του έδειχνε εις τους ανθρώπους παντοίαν ευφροσύνην και χαράν, και έλεγε προς τους καλογήρους οπού τον επροσκύνησαν, ότι διόλου ας μη υποπτεύωνται, μήτε να φοβώνται και λυπούνται, καθότι τρεις ημέρας , και όχι περισσότερον, οι άνθρωποί του θέλουν σταθεί εις το Όρος ...». 
Οι όροι που θέτει ο Τούρκος είναι επαχθέστατοι: 3.000 πουγγιά (από το λατινικό pugio, 1 πουγγί=500 γρόσια) δηλαδή 1.500.000 γρόσια πολεμική αποζημίωση. Το τι αντιπροσωπεύει αυτό το ποσό φαίνεται αν συγκριθεί με τα 12.000 γρόσια μηνιαίο ναύλο μιας γολέτας «καλά αρματωμένης με κανόνια και λοιπά λιανά άρματα, και με ναύτας στρατιώτας πεντήκοντα», να περισκοπεί τη Χερσόνησο «νύκτα τε και ημέραν». Για την ασφαλή λήψη της αποζημίωσης ο Εμίν ζητά και δέκα έγκριτους Αγιορείτες μαζί με τις συνοδίες τους, ως ομήρους στην Κωνσταντινούπολη, ενώ 100 μοναχούς, τους «μετοχιάριους» έχουν μεταφέρει στη Θεσσαλονίκη. Επίσης ζητά να του παραδοθεί ο Εμ. Παπάς, ο οποίος κρυβόταν στο Όρος και το κρησφύγετό του γνώριζαν λίγοι. 
Το έργο της προδοσίας ο τούρκος αναθέτει στον Εσφιγμενίτη αρχιμ. Κύριλλο. Ο Κύριλλος συναντά τον Παπά και του αποκαλύπτει το σχέδιο του Λουμπούτ, κι έτσι οι δυό τους αναχωρούν από το Όρος με πλοίο, όμως ο ήρωας της Επανάστασης, «από τις αγνότερες και ηρωικότερες μορφές του Αγώνος» πεθαίνει κατά το ταξίδι «εξ αποπληξίας». Ασφαλώς οι όροι θα ήταν σκληρότεροι αν η Ιερά Κοινότης δεν είχε τη σύνεση να ασφαλίσει τον καϊμακάμη του Όρους μαζί με τους υπαλλήλους του στη Μονή Κουτλουμουσίου, καθόλο το διάστημα των πολεμικών επιχειρήσεων. Στο μεταξύ οι βάρβαροι ξεσπούν με εκδικητική μανία στον ανδρισμό της φυλής μας. Κάποιες φράσεις από ένα έγγραφο της Ιεράς Κοινότητος (1 Μαρτίου 1822) είναι εν προκειμένω αποκαλυπτικές: οι τούρκοι οργώνουν το Όρος «ζητώντας άρματα και παιδιά ..., περπατούν εις τα κελλιά από σπίτι σε σπίτι γυρεύοντας παιδιά ...» και, γι' αυτό το λόγο, οργανώνουν «τευτήσι» (αιφνίδιες έρευνες) στα σκηνώματα του Όρους. 
Ο Λουμπούτ, μετά την ανέλπιστη εκείνη νίκη και την ολοκληρωτική επικράτησή του στη Χαλκιδική προάγεται σε βεζύρη και στρατάρχη, ενώ ο σουλτάνος, με γράμμα του προς αυτόν, εκφράζει την ευαρέσκειά του, στέλνοντας του δώρο «μίαν χρυσοποίκιλτον ερραμμένην στολήν εκ μηλωτής ερμίνας, χάρμα των οφθαλμών, ως και μίαν σπάθην με αδαμαντοκόλλητον λαβήν». Για την είσπραξη της αποζημίωσης ορίζεται ως εισπράκτορας ο άρχοντας στη Θεσσαλονίκη Βασματζής Σπανδωνής, κι αργότερα ο γιος του Κωστάκης 
. Ο γιος δεν ήταν του ηθικού αναστήματος του πατέρα του. Το αρχικό ποσό των 3.000 πουγγιών, πριν περάσει χρόνος, βρίσκεται αυξημένο κατά 10%. Για τη γρήγορη και αποτελεσματική είσπραξη της αποζημίωσης, οι τούρκοι βασανίζουν τους όμηρους: «έδειραν όλους ανηλεώς και κατ' εξοχήν τον κυρ Σπανδωνήν .... και ευρίσκεται ημιθανής». Μέχρι αυτή τη στιγμή πέθαναν και δύο μοναχοί, από τα μαρτύρια. Τα μοναστήρια, για να μπορέσουν να ξοφλήσουν το βαρύ τίμημα, πουλούν ό,τι έχουν ή πέφτουν στα δίχτυα εβραίων και τούρκων τοκογλύφων. Η ερήμωση του Όρους και της λοιπής Χαλκιδικής είναι τραγικά και αξιοθρήνητη: «Τι παιδείαι, τι τυραννίαι είναι εις τα λοιπά μοναστήρια, δεν ημπορούμεν να σας παραστήσωμεν. Είναι σχεδόν απερίγραπτα...». Κι αλλού: «υπεμείναμεν πύργους, φυλακάς, δεσμά, άλυσες, κρεμάλες κατακέφαλα ...κανείς δεν μας ελυπήθη ...». 
Ο αριθμός των μοναχών από «2.980 ονόματα», τον Αύγουστο του 1821, μειώθηκε σε λίγους μήνες, κατά δύο τρίτα. Όλοι οι μοναχοί «δεν συμποσούνται ούτε εις χιλίους ...άλλοι μεν τρέφονται εκ των ψιχίων των ταγινίων (ελλ. ταγή> τουρκ. Tayin = μερίδα, σιτηρέσιο) των στρατευμάτων, και άλλοι με χόρτα μόνον ...». Είναι «μεγάλη η συμφορά και παντελής ο αφανισμός των εν αυτώ (Αγίω Όρει) ενασκούντων δυστυχισμένων πατέρων», αλλά και των μονών, οι οποίες έφθασαν «εις τέλειον γονατισμόν». Οι τούρκοι συνεχίζουν να «παιδεύουν, να τυραννούν τους ανθρώπους» και η Ιερά Κοινότης να προκαλεί το μαρτύριο: «αν είναι του βασιλέως να μας χαλάση, ας μας χαλάση μίαν ώρα πρωτύτερα ...». Σ' άλλο γράμμα της η Ιερά Κοινότης γράφει στον Εμίν: «κόπιασε μόνος εις τα μοναστήρια, και ό,τι εύρης πάρετα. Ημείς είμεθα ευχαριστημένοι να μας αφήσης με το υποκάμισο...» 
Ο Άθως στενάζει, χωρίς να βρίσκει διαφυγή. Από την ημέρα της συνθηκολόγησης (15 Δεκ. 1821) βρίσκονται εγκατεστημένοι στο Όρος 3.000 τούρκοι οπλίτες. Στη Λαύρα μόνο εγκαθίστανται 372 καθώς και 61 άλογα. Όλοι αυτοί, απάνθρωποι και υπάνθρωποι, με το γνωστό αγέρωχο ύφος του βάρβαρου νικητή, τρέφονται από τις Μονές και υπηρετούνται από τους μοναχούς καθόλο το διάστημα των 100 μηνών που μένουν εδώ. 
Οι μοναχοί, όπως πληροφορεί επιστολή της 27-2-1825, «καθημερινώς σχεδόν αγγάριαις και ξύλα κουβαλούσιν εις τους ώμους». Άλλοι σκόρπισαν «ένθεν κακείθεν», άλλοι «ανηλεώς εξ αυτών εθανατώθησαν δια ποικίλων βασάνων και άλλοι κουλοί και μυσιροί έμειναν». Εδώ «ούτε γη σπείρεται, ούτε αμπελώνες καλλιεργούνται ούτε άλλο τι χρήσιμον εργόχειρον δουλεύεται». «από μεν το εν μέρος τα αδιάκοπα μηνιαία των στρατιωτών, από δε το άλλο αι καταδρομαί των κατηραμένων ληστών, οίτινες επροξένησαν τα μεγαλείτερα κακά δι' ημάς και έφερον εν ενί λόγω την παντελή ερήμωσιν του Τόπου». 
Σ' άλλο γράμμα, του δικαίου της Αγίας Άννης, σημειώνεται με παραστατικότητα: «Οι εναπολειφθέντες απεκάμαμεν ...μίαν σπιθαμήν αι γλώσσαι μας έξω κρεμασμέναι ωσάν τους ψωριασμένους σκύλους. Αγγαρίαις εις 25 νεφέρια (στρατώνες) οπού δεν προφθάνομεν να τους υπηρετώμεν ... Εις τρεις μήνας μόνο λογαριαζόμεθα να εξοδεύθη λάδι μόνον έως τριακοσίας οκάδας, αφήνομεν τα λοιπά». 
Το διοικητικό κέντρο του στρατεύματος βρίσκεται στη Μονή Βατοπεδίου. Επικεφαλής είναι ο σερασκέρης Μουράτ αγάς που διορίστηκε από τον ίδιο τον Λουμπούτ. Ο Μουράτ, σκληρός και βάρβαρος, ξεσπά ακόμα και στα κτίσματα. Συχνά ηγείται των βανδάλων ομόθρησκών του που καταστρέφουν καθετί Χριστιανικό. Η μανία τους είναι ακόρεστη: «αι άγιαι εικόνες εκεντήθησαν, οι οφθαλμοί των αγίων των εν τοις τοίχοις ιστορημένων εξωρύχθησαν, τα ιερά σκεύη και κειμήλια ηρπάγησαν, μοναχοί εφονεύθησαν και άλλα δεινά απερίγραπτα συνέβησαν δακρύων άξια ...». Οι κακίες τους «δεν γράφονται όλαι καταλεπτώς. Μήτε αυτούς τους θείους ναούς αφήκαν οι ασεβείς, χωρίς να τους βεβηλώσουν και να τους μολύνουν, διαφθείροντες τας ιστορίας των (τις αγιογραφίες τους)». 
Ο αγάς βέβαια αντέγραφε τον πασά, που έδινε υποσχέσεις πως θα τηρηθούν κάποιοι στοιχειώδεις όροι ανθρωπιάς προς τους ηττημένους, και όλο γινόταν πιο θηριώδης. Για τον Εμίν έγραψαν οι προϊστάμενοι της Βατοπεδίου: Μέχρι χθες «επολιτεύετο η αλωπεκή, σήμερον επαρρησιάσθη η λεοντή». Συνεχώς, χωρίς αιτία, ανατρέπει τα συμφωνημένα και αυξάνει το ποσό της αποζημίωσης. Χρησιμοποιεί την κλασική μέθοδο των βασανιστηρίων για ν' αποσπάσει το τυχόν μυστικό, που αφορά την απόκρυψη των κειμηλίων της μονής: «Την Δευτέραν στέλλει καβάσην και σηκώνει τον καθένα με ποδοκόπι (η «ποδοκάκη» των αρχαίων, λέγεται και «μποκαγιάς» και «τουμπρούκι» και «ξύλον» χοντρόν-χοντρόν». Η φυλακή, ο πύργος του Πρωτάτου, είναι γεμάτη: «Από χθες (14 Μαρτίου 1822) έβαλαν εις τον πύργον κελλιώτας και μοναστηριακούς και σήμερον ετοίμασε (ο Εμίν) ξύλα και άλλα παιδευτήρια δια αύριον». 
Επίσης ζητά και παίρνει το λάδι απ' όλα τα σηνώματα του Όρους «ως 50 χιλιάδες οκάδες». Επίσης μολύβι του ίδιου βάρους καθώς και τα χαλκά και αργυρά σκεύη. Αρπάζει ακόμα, κι όλη την παραγωγή των λεπτόκαρων. Και πάντοτε, με ακόρεστη πλεονεξία, αρπάζει. Έχει μεγάλη προτίμηση στο γιδίσιο κρέας: «θέλει κάθε ημέραν από ένα κατσίκι»! Από την άλλη ο Μουράτ κάποια στιγμή ζητά από τις Μονές Βατοπεδίου και Ζωγράφου 12 κατσίκια. Κι οι μοναχοί, χωρίς να εκπέσουν της αξιοπρέπειας συνιστούν: Να δώσουμε ό,τι ζητούν «κατά την δύναμή μας. Να ελπίζωμεν εις το θείον έλεος, και δεν θέλει μας αφήσει. Ας τα δίδωμεν ... έως να έλθη ο μέγας αγανακτισμός και η ποινή του αγίου Θεού εις την κεφαλήν του».
Και ο «αγανακτισμός» ήρθε. 
Οι δύο αξιωματούχοι κατά τα μέσα του 1824 πέφτουν στη σουλτανική δυσμένεια, δημεύεται η περιουσία τους και καταντούν ζητιάνοι .
Όλοι οι αγάδες είναι ίδιοι. Ένας αγάς, κάθε λόξα «οπού του προήρχετο από την υποχονδρίαν του, δεν ελείψαμεν να φέρωμεν ιατρόν και να τον βαστάζωμεν επί πολλάς ημέρας δια να τον περιθάλπη και να τον παρηγορή και να τον ιατρεύη με έξοδά μας ...και να τον ευχαριστούμεν με φιλοδωρίας αδράς προς ευχαρίστησίν του με όλην μας την πτωχίαν και δυστυχίαν ...», γράφει η Σύναξη. Κι άλλος: «κακοποιεί αναιτίως και καταζημιοί αδίκως τον τυχόντα αθώον και άπταιστον μηδόλως θέλων να ηξεύρει νόμον και δικαιοσύνην ...καταχαρπαλαδίζει τον καθ' ένα μετά θυμού και οργής χωρίς νισάφι ... θέλει τον χρόνον δεκαπέντε - είκοσι πουγγεία ...πολλούς δούλους και πολλά έξοδα δια μεγαλοπρέπειάν του, οπού ημείς καθημερούσιον αποθνήσκομεν εις τας φυλακάς ...αυτός θέλει μουτπάκια (=μαγειρέματα) και τραπέζια πλουσιώτατα με δέκα και δεκαπέντε σαχάνια (=πιάτα) εις καιρόν οπού ημείς ψωμί δεν έχομεν να φάγωμεν ...».
Αλλά η αποζημίωση δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί. 
Η Ιερά Κοινότης με μια «αναφοράν ολοσφράγιστον» (27 Μαρτίου 1823) ζητά απ' το Πατριαρχείο να μεσιτεύσει για την έκδοση δύο φιρμανίων «του μεν προς πώλησιν των εν Μολδοβλαχία και αλλαχού κτημάτων, του δε προς αναβολήν της πληρωμής των 1.000 πουγγίων» που έπρεπε να πληρωθούν αμέσως. Λίγο πριν, η Μονή Χιλιανδαρίου, στην απόγνωσή της ενεχυριάζει το Τίμιο Ξύλο του Σταυρού, για να δεχτεί τη μομφή του Σπανδωνή: «Εντροπή, πατέρες, αφήσατε τον Χριστόν να περιφέρηται εις τας χείρας των θεοκτόνων!». Και η δραματική απολογία των χτυπημένων από τις συμφορές Χιλιανδαρινών (Ιανουάριος 1823): «ψωμί δεν έχομεν, τα βάρη ανυπόφορα, έλεος από κανένα μέρος δεν γίνεται εις ημάς. Δεν έχομεν νουν εις το κεφάλι μας, εχάθημεν παντελώς, ηφανίσθημεν διόλου. Εξεγυμνώθημεν πανταχόθεν και ελπίς ουδεμία ...»! 
Κι ο αριθμός των μοναχών συρρικνώνεται. Το Φεβρουάριο 1824 «γενομένης ακριβούς καταγραφής των κατοίκων με γηραλαίους, σακατεμένους, κολούς, στραβούς και ζητούλους, μετά βίας ευρέθησαν ψυχαί εν τοις σώμασιν αναπνέουσαι, μόλις υπέρ τας επτακοσίας, με γυμνά και πεινασμένα σώματα και ταλαιπωρημένα», ενώ το 1826 αριθμούνται 590: στη Μονή Σιμωνόπετρας βρίσκεται ένας μοναχός. Στην Παύλου, κανένας. Συνέπεια αυτού: οι θεσμοί όλοι σχεδόν βρίσκονται αθετημένοι. Αλλά και ο αριθμός των κρατουμένων συρρικνώνεται. Επιστολή των Εσφιγμενιτών προς την Μονή Βατοπεδίου αναφέρει (Μάρτης 1823) ότι αρκετοί κρατούμενοι πέθαναν από τα δεινά, ενώ τους λοιπούς «εκόλλησε μία ασθένεια νοσωδεστάτη από την πολυκαιρίαν, και εν αυτώ ακολουθεί και θάνατος». Οι φυλακισμένοι μοναχοί στη Θεσσαλονίκη, «όντες τον αριθμόν όλοι ογδοήκοντα και δύο» πέθαναν, αφού «κάθε ημέραν τους εράβδιζεν ο τύραννος χωρίς λύπην εις τους πόδας». Σ' όλα τα μαρτύρια των Αγιορειτών συντελούσαν και οι εβραίοι: «... τους αγώνας και τα μαρτύρια και όλας τας μηχανάς των ασεβών, τους κρεμαστήρας όλους εκείνους, τους καθ' εκάστην ραβδισμούς, τους πολλούς εμπαιγμούς, τα μύρια αναγελάσματα εξ Αγαρηνών και Ιουδαίων ...».
Όσο περνά ο καιρός, τόσο και οι συνέπειες από την εγκατάσταση των τούρκων στα σκηνώματα αυξάνουν την ερήμωση. Το μόνο πολύτιμο που έμεινε στις Μονές είναι οι μολυβένιες πλάκες στις σκεπές των ναών, τις οποίες κρατούν οι μοναχοί στις θέσεις τους με κάθε θυσία. Χαρατζής (= φοροεισπράκτορας) που στέλνεται από την Πύλη για τη λήψη του ετήσιου φόρου στάθηκε αδύνατο να συγκεντρώσει το μουκατεσά (=καθυστερημένα χρέη) που έφτανε τις 17.945 γρόσια. Έτσι υποχρεώνει τους Αγιορείτες «να δανεισθώσιν από σαράφην με διάφορον αδρόν σαραφικόν» 12.000 γρόσια, ώστε να συμπληρωθεί το ποσό. Αυτά πληροφορεί σε γράμμα του (16 Αυγούστου 1828) ο πατρ. Αγαθάγγελος. 
Τέλος στις 13 Απριλίου του 1830, την Κυριακή του Θωμά, τα δεινά του Άθω παίρνουν τέλος. Ο τουρκικός στρατός αποχωρεί και σιγά σιγά θ' αρχίσει ν' αποκαθίσταται η τάξη. Την 1 Ιουνίου του ιδίου έτους αρχίζει και η λειτουργία της Επιστασίας. Το τίμημα σε ζωές, κτίρια και κειμήλια ήταν αδρότατο. Όμως όλ' αυτά ωφέλησαν την Ελληνική Επανάσταση. Δεν ήταν μόνο η 9χρονη καθυστέρηση πολλών Τούρκων οπλιτών μακριά από τις εστίες πολέμου στη Ν. Ελλάδα, αλλά και η εξάμηνη καθυστέρηση 10.000 άλλων κατά το 1821 στη Χαλκιδική. Κι όλα αυτά τα καλά οφείλονται στους Αγιορείτες, σύμφωνα και με τη φράση του θηριώδη εκείνου σερασκέρη Μουράτ, προς αυτούς: «αυτή η αποστασία έγινε από σας τους καλογήρους ...»
Οι μοναχοί, όσοι έμειναν κατά το διάστημα εκείνο στο Όρος, κυριολεκτικά «εθανατομάχησαν  και υπέφεραν εν άκρα υπομονή και γενναιότητι τοσαύτας βασάνους επί δεκαετίαν εν τω ιερώ αυτώ τόπω, και με θυσίαν της ζωής των διετήρησαν τα ιερά σκηνώματα ...» όπως αναφέρει σε έγγραφό του ο πατρ. Κωνστάντιος 1830). Αυτοί οι μοναχοί είναι οι πιο ηρωικοί άντρες σ'; όλη την Ιστορία  του Αγίου Όρους. Οι φόροι που πλήρωνε το Όρος ετησίως έφταναν τις 20.000 γρόσια. Το ποσό αυτό κατά την περίοδο που εξετάζουμε, υπερτετραπλασιάστηκε, φτάνοντας τις 89.000 . Εκτός από την πάγια εισφορά των 200.000 γρ. 
Η εξέγερση θα είχε, οπωσδήποτε, άλλη έκβαση, αν βρισκόταν ένας καλός πολέμαρχος στη Χαλκιδική  του τύπου Ανδρούτσου, Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη. Επίσης και μεταξύ των Αγιορειτών, αν βρισκόταν ένας μοναχός με πολεμική φλόγα, αλλά και ανάλογη αγιότητα, του ύψους του Πατροκοσμά, αλλιώς θα εξελίσσονταν όλα.  Γενικά οι Αγιορείτες θα μπορούσαν να βοηθήσουν περισσότερο. Ίσως να μη συνειδητοποίησαν βαθιά πως «όλα τα ιερά μοναστήρια, η δόξα, η ησυχία, η ζωή σας, τα πάντα κρέμανται από την σωτηρίαν του Γένους..», όπως επέστελλε  προς αυτούς ο Δημήτριος Υψηλάντης  και συνέχιζε με την προτροπή: «και αυτούς τους χρυσούς και αργυρούς κόσμους των ιερών εικόνων πρέπει να τους μεταχειρισθείτε κατά των ασεβεστάτων εικονομάχων ... Δείξατε, λοιπόν, τον ιερόν ζήλον σας, γενναίοι στρατιώται του Χριστού ...!»  
Αλλά και σ' άλλη επιστολή του (12 Ιουλίου) ο γενναίος στρατηγός εκφράζει την ευχή, και το Άγιο Όρος «να αγωνισθή γενναίως και με σώματα και με χρήματα. Όχι μόνον δια την ατομικήν του σωτηρίαν, αλλά και, ει δυνατόν, δι' όλην την ελευθερίαν του γένους, από το οποίον έλαβε την ύπαρξίν του και την δόξαν του, και χωρίς τούτου δεν ημπορεί να σωθεί ...» Τα αυτά περίπου λόγια θα χρησιμοποιήσει, λίγα χρόνια μετά, και ο Δημ. Τσάμης Καρατάσσος. Υπήρξαν στην Ιστορία κρίσιμες ώρες, κατά τις οποίες η Εκκλησία χρησιμοποίησε πολύτιμα σκεύη της για το γενικό καλό. Η επιστολή του Αγίου Διονυσίου, που είδαμε σε προηγούμενο κεφάλαιο προτρέπει σε τέτοιες πράξεις. 
Η παραπάνω αυστηρή κρίση δεν συμφωνεί ποσώς με το λόγο του Παπαρρηγόπουλου ότι οι μονές του Αγίου Όρους  «ούτε προθυμίαν ούτε καρτερίαν ικανήν έδειξαν», διότι ο λόγος εκφράζει πρόχειρη εκτίμηση. Εξάλλου «αν τούτο ούτως είχε δεν θα ετιμωρούντο  (οι Αγιορείτες) πικρώς, ως αυτός ούτος (ο Παπαρρηγόπουλος) λέγει, αλλά μάλιστα θα ημείβοντο γενναίως». Θα ήταν ουσιαστική η βοήθεια του Όρους, αν αυτό συνέτρεχε με πυρίτιδα. Όμως τέτοια δεν υπήρχε.Μαρτυρούν οι επιστολές της Ιεράς Κοινότητος προς Ύδρα, Σπέτσες, Σκόπελο, Τρίκερι  και Δημήτριο Υψηλάντη με τις οποίες ζητούσε απεγνωσμένα πυρίτιδα, για να εφοδιάσει το στράτευμα. Μέχρι τη Μάλτα ζήτησε πυρίτιδα.  Το Όρος προμήθευε τους πολεμιστές με ό,τι είχε. Μολύβι μόνο έστειλε με μιας  6,5 τόννους, πού οι τόννοι τα ζυμωμένα ψωμιά, τα λοιπά τρόφιμα, το κρέας, τα ενδύματα.. Δεν πρέπει όμως να λησμονιέται ότι των μοναχών έργο δεν είναι ο πόλεμος, αλλά η προσευχή. Γι' αυτό και οι Υδραίοι έγραφαν  (18 Ιουλίου 1821)  «...Ενισχύσατε, θείοι πατέρες, τους πλησίον σας χριστιανούς. Συναγωνισθήτε οι δυνάμενοι υπέρ της ελευθερίας και της πίστεως, οι δε λοιποί παρακαλείτε τον Κύριον των δυνάμεων υπέρ των αγωνιζομένων εις τον παρόντα ιερόν πόλεμον..» «Παρακαλείτε, θείοι Πατέρες, τον Ύψιστον   Θεόν, να ενισχύση το γένος των Χριστιανών δια να καταστρέψη την θαλάσσιον δύναμιν του απίστου, και τότε είσθε βέβαιοι, ότι όλον το γένος μένει ελεύθερον». 
Μένει να εξετάσουμε την υποδοχή που είχαν τα ιερά κειμήλια, και οι μοναχοί που τα συνόδευαν, στην ελεύθερη Ελλάδα. Τα κειμήλια βρίσκονται ασφαλώς φυλαγμένα, μακριά από τους τούρκους, στην Ύδρα, στον Πόρο, σε άλλα νησιά, καθώς και στη Μ. του Μεγάλου Σπηλαίου. Η Βουλή, σε επανειλημμένες  συνελεύσεις, εξετάζει  «αν πρέπει  να μετακομισθώσι και αυτοί οι φέροντες αυτά μοναχοί» και, επίσης «να διορισθώσιν οι κατά τόπους αρχηγοί και έφοροι  να βάλωσιν εις πράξιν τον αυτόν διορισμόν». Στο μεταξύ οι Αγιορείτες υποβάλλουν αίτηση στη Βουλή  (16 Μαρτίου 1822) να τους δοθεί  ένα κτήμα που να καλλιεργούν για τις ανάγκες τους.  Το αίτημα γίνεται δεκτό «με την συμφωνίαν ρητώς», μετά την απελευθέρωση, «να επιστρέφεται ο τόπος εις το Γένος». Το υποδεικνυόμενο «οθωμανικόν κτήμα ποτέ», που είχε και πύργο, έκειτο  στην επαρχία  Τροιζηνίας «αντικρύ  της νήσου Πόρου». Η γη όλη γύρω και το αμπέλι ήταν από καιρό εγκαταλειμμένα και χέρσα. Η νέα πολυμιγής  αγιορειτική αδελφότητα  των 20 Μονών του Άθω, συνολικά 40 μοναχοί, είναι κάτοχος και δύο «καλών πλοίων», που της χρησιμεύουν για ψάρεμα αλλά και μεταφορές.  Η συμφωνία αυτή είναι συμφέρουσα: οι πατέρες «θέλουν προσφέρει  καθημερινά γονυκλισίας εις Θεόν  υπέρ ενισχύσεως του φιλοχρίστου στρατού». Επίσης  με την εργατικότητα, τη φιλάδελφη διάθεση και τον ανυστερόβουλο  πατριωτισμό τους θα γίνονται και πρακτικώς «χρήσιμοι εις την πατρίδα».  Η Μ. Εσφιγμένου, της οποίας το σύνολο σχεδόν της αδελφότητος με επικεφαλής  τον Ευθύμιο μετέβη στην ελεύθερη Ελλάδα, φεύγοντας την εκδικητική μανία της τουρκιάς, πρέπει να έχει  ξεχωριστό κτήμα, και τούτο «δια τας πιστάς εκδουλεύσεις της» προς το Έθνος.
Για τα κειμήλια το μινιστέριον  της θρησκείας (μινίστρος ο Ανδρούσης Ιωσήφ) «έστειλεν άνθρωπον πιστόν  και άξιον  εις νήσον  Πόρον μετά των Αγιορειτών, ...όστις κατέγραψεν  όλα τα ιερά κειμήλια και σκεύη». 
Ο σπουδαίος και όσιος ιεράρχης ρίχνει δειλά τη γνώμη, «επειδή το έθνος έχει τώρα παρά ποτέ την μεγίστην ανάγκην και δείται χρημάτων ... και δεν υπάρχουν άλλοθεν  δανεισταί, κρίνω συμφέρον και αναγκαίον  και όσιον το να εξαργυρωθώσιν εκ των ιερών σκευών μερικά» «περιττά ιερά», «άχρηστα σκεύη», έναντι «εθνικών ομολογιών»  που θα εκδοθούν από τη βουλή. Αποφασίζεται «να στείλει η Διοίκησις  ανθρώπους  γνωστούς, οι οποίοι με ακριβή κατάλογον να τα παραλάβωσι και να τα φέρωσιν εδώ (Κόρινθο) και έπειτα η Διοίκησις  φροντίζει  περί της ασφαλείας αυτών και του πρέποντος». Αλλά βλέπουμε, και πολύ αργότερα, να διατηρείται από τους ηρωικούς  εκείνους άνδρες ο ίδιος σεβασμός προς τα ιερά αντικείμενα.  Έτσι μετά την κορύφωση του Αγώνα, αυξήθηκαν οι ανάγκες και προτείνεται στο Βουλευτικό (πρόεδρος ο Βρεσθένης Θεοδώρητος) «να γένη σκέψις  να βαλθώσιν εις υποθήκην και να ληφθώσι  χρήματα, τα οποία να χρησιμεύσωσι  δια τας κατά γην και θάλασσαν  εκστρατείας του έθνους». 
Πηγή: Δωροθέου Μοναχού, ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ   Μύηση στην Ιστορία του και τη Ζωή του, εκδ. ΤΕΡΤΙΟΣ, Κατερίνη -ΠΗΓΗ.

Κύπριοι προς Ρώσους: «Αδέλφια μη μας προδώσετε»

http://www.antinews.gr/2013/03/26/209819/

Τεράστιες πινακίδες με την ρωσική σημαία εμφανίστηκαν στους δρόμους της Κύπρου, με την παράκληση «не предайте нас братья» (Αδέλφια μη μας προδώσετε).

Τις τελευταίες ημέρες πολλοί Ρώσοι ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν μαζικά τη Κύπρο καθώς είδαν τις καταθέσεις τους στις τράπεζες να εξαφανίζονται από το κούρεμα στη Τράπεζα Κύπρου και το κλείσιμο της Λαϊκής Τράπεζας.

Οι περισσότεροι Ρώσοι ζουν στη Λεμεσό, η οποία παρομοιάζεται ως «μικρή Μόσχα», έχοντας ρωσικό ραδιοφωνικό σταθμό, ρωσική εκκλησία και υπηρεσίες για Ρώσους που τους κάνουν να νιώθουν σαν το σπίτι τους.

http://www.protothema.gr/

ΑΡΠΑΖΟΥΝ... 15 ΔΙΣ. ΟΙ ΕΥΡΩ-ΛΗΣΤΑΡΧΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ! - Του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ

http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=11459:delastik-eyrolistaes&catid=71:dr-kinitopoiisis&Itemid=278

Απίστευτης έκτασης ληστεία των τραπεζικών καταθέσεων στην Κύπρο θα γίνει μετά τη συμφωνία του δεξιού προέδρου Νίκου Αναστασιάδη με τους Γερμανούς λήσταρχους στο πλαίσιο του Eurogroup.

Αγνωστη, αλλά οπωσδήποτε υψηλότερη του... 30% (!) θα είναι η κατάσχεση εκ μέρους της κυπριακής κυβέρνησης και των ευρωληστών σε κάθε κατάθεση άνω των 100.000 ευρώ που υπάρχει στο νησί. Με δεδομένο ότι τον περασμένο μήνα οι άνω των100.000 ευρώ καταθέσεις, συμποσούντο σε 38 δισ. ευρώ (τμήμα των οποίων όμως βρισκόταν σε υποκαταστήματα κυπριακών τραπεζών στο εξωτερικό, άρα μη υποκείμενο σε κατάσχεση, αν και δεν ήταν διευκρινισμένο αν θα χάσουν τα λεφτά τους όσοι καταθέτες είχαν πάνω από 100.000 ευρώ σε υποκαταστήματα σε ξένες χώρες της Λαϊκής Τράπεζας Κύπρου που διαλύεται), τα λεφτά που χάνουν οι καταθέτες εκτοξεύονται σε αστρονομικά ύψη: μπορεί να προσεγγίσουν ή και να ξεπεράσουν τα... 15 δισ. ευρώ, καθώς γίνεται λόγος από κύκλους του ΔΝΤ για κατάσχεση καταθέσεων ακόμη και σε ποσοστό 40%!

«Η Γερμανία πέτυχε αυτό που ήθελε!» δήλωσε θριαμβευτικά ο Γερμανός υπ. Οικονομικών Σόιμπλε, αναφερόμενος στην πλήρη διάλυση του κυπριακού τραπεζικού συστήματος, το οποίο ποτέ στο μέλλον δεν θα ξαναγίνει συγκρίσιμο με αυτό που ήταν μέχρι τώρα, ιδίως αν η Ευρωζώνη συνεχίσει να υπάρχει, πράγμα άκρως αμφισβητήσιμο και αν η Κυπριακή Δημοκρατία συνεχίσει να αποτελεί μέλος της στην περίπτωση που η ζώνη του ευρώ δεν διαλυθεί από τις ισχυρότατες πλέον φυγόκεντρες δυνάμεις που έχουν αρχίσει να αναπτύσσονται.

Επιβεβαιώνοντας επίσης την εμφανή εκτροπή της ΕΕ προς αυταρχικές μορφές διακυβέρνησης, οΣόιμπλε δεν δίστασε να δηλώσει ότι η καταστροφική συμφωνία Αναστασιάδη - Βερολίνου στο πλαίσιο του Eurogroup δεν χρειάζεται επικύρωση από την... κυπριακή (!) Βουλή, έχοντας βεβαίως κατά νου την απόρριψη από το κοινοβούλιο της Λευκωσίας των προηγούμενων, επίσης κατάπτυστων γερμανικών όρων υποταγής της Κύπρου. «Η Κομισιόν μας πληροφόρησε ότι η απαραίτητη νομοθεσία για την εφαρμογή όσων συμφωνήθηκαν έχει ήδη κυρωθεί!» ήταν η εξωφρενική δήλωση του Σόιμπλε. Με αυτή την επίδειξη ισχύος και αλαζονείας ο Σόιμπλε παραμέρισε πραξικοπηματικά το «Οχι» της κυπριακής Βουλής στην κατάσχεση τμήματος των καταθέσεων, σε πλήρη συνεργασία με τηγερμανόδουλη κυβέρνηση της Λευκωσίας.

Σε ό,τι αφορά τώρα στην ουσία της απόφασης -των νέων όρων δηλαδή οικονομικής διάλυσης και συνεπεία αυτής πολιτικής υποδούλωσης της Κύπρου στη Γερμανία- είναι αναμφισβήτητα θετικό ότι το Βερολίνο έκανε ένα βήμα πίσω, αναφορικά με τους μικροκαταθέτες. Υπό το κράτος της πανευρωπαϊκής κατακραυγής και ανησυχίας, δεν επέμεινε στην αρχική του θέση να φορολογηθούν και μάλιστα από το πρώτο ευρώ και οι καταθέσεις κάτω των 100.000 ευρώ. Φυσικά έχει ήδη στείλει το μήνυμα ότι άνοιξε ο δρόμος να μπορούν οι Γερμανοί σε όποια χώρα της Ευρωζώνης θέλουν, να αρπάζουν ανά πάσα στιγμή όποιο τμήμα των καταθέσεων επιθυμούν και αποφασίζουν, ακριβώς όπως τα ναζιστικά γερμανικά στρατεύματα κατοχής άρπαζαν τα αποθέματα χρυσού όσων κρατών καταλάμβαναν και υποδούλωναν.

Αναμφισβήτητα πάντως είναι θετικό γεγονός το ότι έστω και σε πρώτη φάση, έστω προσωρινά,διασώθηκαν από την κατάσχεση των Γερμανών οι καταθέσεις του κοσμάκη μέχρι 100.000 ευρώ.Από εκεί και πέρα, επιχειρείται με υπόγειο τρόπο να καλλιεργηθεί ένας μύθος - ότι μετά την απόφαση αυτή θα χάσουν λεφτά στην Κύπρο μόνο οι Ρώσοι μαφιόζοι, οι Ελληνες που είχαν «μαύρα» λεφτά, άντε και κάποιοι πλούσιοι. Ομάδες καταθετών δηλαδή για τις οποίες κανένας δεν θα λυπηθεί που υφίστανται απώλειες.

Αυτό που τεχνηέντως αποσιωπάται είναι η λαίλαπα που θα επιπέσει επί του συνόλου του κυπριακού λαού εξαιτίας της κατάσχεσης του 30% ή του 40% ή όποιου άλλου ανάλογου ποσοστού όλων των άνω των 100.000 ευρώ καταθέσεων, οι οποίες φυσικά δεν ανήκουν μόνο σε μαφιόζους. Πρώτα πρώτα θα καταρρεύσουν στην Κύπρο οι συντάξεις, γιατί θα αρπάξει η κυβέρνηση το ένα τρίτο των αποθεματικών όλων των ταμείων πρόνοιας. Επειτα θα καταρρεύσουν πάμπολλες υγιείς κυπριακές επιχειρήσεις, οι οποίεςείχαν τα λεφτά τους στις τράπεζες, άρα θα κατακρημνιστούν οι μισθοί σε όλο το νησί. Θα φαγωθεί και το ένα τρίτο των χρημάτων που είχαν όλοι οι κρατικοί και ημικρατικοί οργανισμοί, συνεργατικές επιχειρήσεις κ.λπ. Δεν θα μείνει τίποτα όρθιο στην Κύπρο. Ο «οικονομικός Αττίλας» της ΕΕ θα ρημάξει τον τόπο ίσως χειρότερα και για περισσότερες δεκαετίες από τον «γνήσιο» στρατιωτικό Αττίλα των Τούρκων εισβολέων...

*Δημοσιεύθηκε στο "ΕΘΝΟΣ" την Τρίτη 26 Μαρτίου 2013